S p r k .

Ik zou vanmiddag een date hebben met iemand. Ja, 'zou'.

Dit is iemand die ik een paar weken geleden online ontmoette, en ik denk dat ik hem ook al eens in het echt ontmoet heb. We hebben in ieder geval een flink aantal wederzijdse kennissen. Oh én hij valt kennelijk op dikke jongens. En laten we wel wezen; van dat soort types moet ik het hebben. In ieder geval totdat 'ze' een middel uitvinden waarmee je 3 maanden anorexia kunt krijgen en dat het daarna weer vanzelf overgaat.

Dat was trouwens wel een beetje apart; hij vroeg op een gegeven moment of ik zo iemand ben die ook graag gevoerd wordt. Ik zei 'Bedoel je net als in die documentaire waarin een vrouw zó dik is geworden dat ze niet meer uit bed kan, terwijl haar man de hele dag in de keuken spekjes staat uit te bakken? Nee dank je!' en toen zei hij 'Goedzo, daar heb ik ook niks mee.' Jaaaaa ja.

Maar goed, ik ben qua liefdesleven bíjna op het punt waarop ik mezelf zou omschrijven als 'desperate' (en je weet dat, op het moment dat mensen zichzélf gaan omschrijven als 'desperate', ze het waarschijnlijk al een paar maanden of misschien wel al een paar jaar zijn). Dus besloot ik de gok te wagen en iets met hem af te spreken.

We hebben eerst een tijdje heen en weer gesmst, maar donderdag heb ik het heft in eigen hand genomen en besloot ik hem te bellen om echt iets af te spreken. Hij stelde voor om vanmiddag ergens koffie te gaan drinken ofzo, en hij zei dat hij 'Martijn?' (met een vraagteken erachter) in z'n agenda had gezet en dat we dan nog even zouden bellen om definitief af te spreken.

Ik had ondertussen bedacht dat we wel ergens cheesecake konden gaan eten. Ik vind het stiekem nooit zo relaxed om mezelf tijdens een eerste (en vaak ook laatste) date te stigmatiseren door allemaal dikmakende dingen te eten, maar nu zou ik eindelijk een date hebben met iemand die daar niets om geeft, dus wilde ik het er flink van nemen.

Spontaan en sociaal als ik ben, stuurde ik hem zaterdagochtend een smsje met 'Laten we van dat vraagteken een uitroepteken maken!'. Nooit meer wat van gehoord. Ik had m'n schema helemaal vrijgehouden, ik had m'n haar zelfs nog opnieuw gemilimeterd, m'n gezicht geschoren, alles. Maar niks gehoord. Ik vond natuurlijk dat ik hem nu niet weer moest gaan bellen of smssen. Ik bedoel, hallo, ik ben misschien wel 'tegen het desperate aan', maar dat betekent niet dat ik helemaal geen onsje trots meer heb.

Dus heb ik vanmiddag heel lang depressief in bed gelegen terwijl ik af en toe wat vooraf ingekochte chocoladetaart at (JA, VISUELE CIRKEL INDERDAAD JA, WEET IK OOK HEUS WEL, CAROLINE S.). En in de namiddag ben ik dan uiteindelijk maar helemaal in m'n eentje naar Did You Hear About The Morgans? gegaan, omdat NIEMAND die wil zien maar ik wel.

Oh en toen ik in m'n eentje weer de bioscoop verliet (het regende ook nog, trouwens), zag ik iemand die ik wel vaker tegenkom in de stad. Even later kwam ik hem thuis ook nog tegen op een chatsite waar ik weleens kom, en toen stuurde ik hem het hele niet-bedreigende, vriendelijke bericht 'Jij was in Pathé de Munt! Maar bij welke film? Of was dat totaal iemand anders met een hele lange jas?' en daar heeft hij NOOIT op gereageerd. Als je op je 43ste te goed bent om op zo'n bericht te reageren, dan ben je echt een wanker, hoe goed geconserveerd je ook bent. Met je 'life is movement, movement is life'-slagzin.

Kunnen we het héél even hebben over de Albert Heijn op de Westermarkt, en dat dat hands down de slechtste Albert Heijn van heel Amsterdam is? Goed, ik heb al een keer een héle ernstige Albert Heijn van binnen gezien, maar die verdient dan de tweede plaats.

Danio. Het zijn toetjes van Danone. Ik zal verder niet uitwijden over het feit dat er vroeger gewoon Danio Banaan was en dat daar ineens Danio Citroen voor in de plaats kwam, alsof dat vergelijkbare vruchten zijn, en alsof Danio Banaan niet honderd keer beter was qua toetje dan Danio Citroen, en dat de mensen van de Danio helpdesk me destijds op een heel onpersoonlijke manier hebben afgepoeierd toen ik erover klaagde (en ook pertinent NIET in wilden gaan op mijn originele idee voor de nieuwe smaak Danio Ossenworst). Maar je hebt Danio dus in de volgende zes basissmaken: Vanille, Straciatella, Aardbei, Perzik, Bosvruchten en Citroen. En vroeger dus banaan maar daar hebben we het verder niet over, en soms een seizoenssmaak met vieze citrusvruchten of kersen ofzo, doet er allemaal niet toe.

Sinds een paar maanden heeft de Albert Heijn op de Westermarkt dus géén Danio Bosvruchten meer. Nouja! Om het nog erger te maken zijn er voor de smaken Danio Straciatella (waar ik me nog íets bij voor kan stellen) en Danio Aardbei (de állersaaiste, voorspelbare smaak) maar liefst twee plekken in het schap gereserveerd! Vooral de overmatige ruimte die voor Danio Aardbei beschikbaar is, voelt als een klap in m'n gezicht. Ik zeg: gooi die aardbeientroep er gewoon uit en haal de bosvruchtensmaak weer terug, want mensen die uit zichzelf dingen met aardbeiensmaak kopen, zijn Danio sowieso niet waard. Ik wilde eerst hetzelfde zeggen over Danio Vanille, maar dat zou geheel onterecht zijn want Danio Vanille is echt heel erg lekker.

Vervolgens wilde ik vanavond een pak diepvrieskibbeling uit de diepvries kopen, en dat als schrale troost met wat cocktailsaus 'opdippen'. Kon dus niet, want de Albert Heijn op de Westermarkt heeft gewoon géén diepvrieskibbeling meer. Nouja! Het lef! Vooral omdat ze toevallig wel vijf (5!!!!!) soorten vissticks in hun diepvriesvak hebben liggen. En dan reken ik nog niet eens de verdacht veel op vissticks lijkende producten mee, ik zal verder geen merknamen noemen maar deze afbeelding spreekt voor zich. In wat voor wereld leven we met z'n allen, als je bij een willekeurige Albert Heijn wel vijf (5!!!!!) soorten vissticks kunt kopen (en een niet nader te noemen aantal visstick-ACHTIGE producten!) maar precies NUL soorten kibbeling?

Nu zijn er vast mensen die bij zichzelf denken 'ze hebben bij de versafdeling toch ook gewoon kibbeling?'. Ja, ze hebben bij de versafdeling ook 'gewoon' kibbeling, ja. Althans, voor zover die niet op is! Maar dat zijn van die walgelijk verantwoorde macrobiotische biologische scharrelproducten met het embleem 'puur&eerlijk duurzame vangst'. Alsof er ooit één vis is die tijdens de vangst riep ,,Ik vind dat dit op een oneerlijke manier gaat!" En hoezo, 'duurzame vangst'? Waarom moet mijn kibbeling in godsnaam 'duurzaam' zijn? Het hoeft toch helemaal niet lang mee te gaan? Ik eet het toch meteen vanavond op?

Nou, niet dus, want nu heb ik moeten uitwijken naar iets met couscous. Dat líjkt niet eens op kibbeling.

Ik heb dus allemaal leuke tripjes ineens. Eind van de maand ga ik een weekendje naar Parijs met Obbie, heeft ze me cadeau gedaan voor m'n verjaardag. Ik heb echt heel veel zin om weer 48 uur Engels met een Frans accent te praten! En om naar het moederschip der moederschepen te gaan: Sephora op de Champs Elysees.

Eind april ga ik een paar daagjes naar Spanje naar Annasola, die heeft me heel gezellig uitgenodigd. Als het weer mee zit gaan we strandhangen met tapas, als het weer niet mee zit gaan we non-stop mens-erger-je-nieten (peor el hombre no puede!). En, extra fijnheidsfactor: ik ben ivm dit tripje op Koninginnedag niet in het land! Wat fijn!

Hoe dan ook... Ik droomde vannacht dat ik bij m'n ouders thuis op de bank lag, net als vroeger, incl. inmiddels overleden moeder en Maltezer (maar in mijn droom leefden ze allebei nog, anders zou het een beetje morbide zijn). En INEENS realiseerde ik me; ik moet over 30 minuten op Schiphol zijn anders mis ik m'n vlucht naar Spanje! Dus ik rende hysterisch naar m'n paarsgeverfde kamertje toe, deed snel wat basisspullen in een tas, pakte m'n paspoort (dat ik heel onrealistisch zomaar in één keer tevoorschijn toverde) en rende weer naar beneden. Terwijl m'n trouwe vader me naar Schiphol reed, en ik helemaal gestrest en opgefokt naast hem zat, belde ik Annasola omdat ik dringend het reserveringsnummer van m'n vlucht nodig had. En toen kreeg ik deze voicemail:

,,Dit is de voicemail van Anna. Op dit moment ben ik niet bereikbaar. U kunt een bericht inspreken na de piep, en dan bel ik u zo spoedig mogelijk terug."

Ik zat al helemaal klaar om snel en gehaast in te spreken of ze me terug wilde bellen, toen de voicemail verder ging. ,,Ook heb ik een verzekeringspasje in de hal van mijn appartementencomplex gevonden. Indien u belt om dit verzekeringspasje te reclameren, spreek dan na de pieptoon duidelijk de gegevens in aan de hand waarvan ik u kan identificeren als rechtmatige eigenaar. Ik zal dan zo spoedig mogelijk contact met u opnemen om het pasje aan u te retourneren."

Ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen en ik zag in de verte de vertrekhal van Schiphol al opdoemen.

,,Indien u níet belt om een verloren verzekeringspasje te reclameren, dan is het niet nodig om uw gegevens in te spreken. Dank u. Esta es la voz de Anna. En este momento no estoy disponible. Usted puede dejar un mensaje después de la señal y te llamaré tan pronto como sea posible. También tengo una tarjeta de seguro en el lobby de mi apartamento encontrado. Si usted llama para quejarse a la tarjeta de seguro, pues, que hablar después de la señal para borrar los datos en la mano que me pueda identificar como el propietario legítimo. Yo lo antes posible en contacto con usted para pasar a usted a volver. Por lo tanto, dará un conejito como un regalo. Si no están pidiendo una tarjeta de seguro perdido a quejarse, no es necesario hablar con sus datos. Gracias."

PIEP. En toen was de batterij van mijn telefoon leeg, stond ik buiten voor de vertrekhal op Schiphol en was mijn vader alweer weggereden.

Denk je dat dat iets betekent?

Een paar maanden geleden kwamen er wat mensen bij ons op kantoor langs. Ze hadden besloten om met ingang van het nieuwe jaar een kantoorruimte in ons pand te huren, en kwamen even kennismaken enzo.

Bij het groepje mensen was ook een aardige Zweed, laten we hem Lasse noemen, waarmee ik meteen een gezellig babbeltje maakte. Hij was geen Alexander Skarsgård-achtig type, maar desalniettmin prima en vrolijk. ,,Nou, tot 1 januari dan!" zei hij in het Engels. ,,Of nouja, niet 1 januari, want dan heb ik een kater, maar 2 januari ofzo!"

Ik werd al helemaal enthousiast en besloot dat Lasse en ik samen gelukkig zouden worden. Ik kon hem alleen niet vinden op de website van het bedrijf dat de bedrijsruimte zou gaan huren, dus ik moest echt tot januari wachten tot ik hem weer zou zien. Nouja, prima.

Ondertussen had ik een heel 'Trouwen met Lasse in 3 stappen' (Lasse gifta i 3 steg) stappenplan ontwikkeld, met een flowchart van hoe ons eerste gesprek zou verlopen als ik hem ergens in z'n eentje, verwijderd van de kudde en dus op z'n kwetsbaarst, zou tegenkomen.

Ben je hetero?
Indien Ja, antwoord: ,,Jammer, want mijn collega Laurens zag je wel zitten!"
Indien Nee, door naar volgende vraag.

Heb je een vriend?
Indien Ja, antwoord: ,,Jammer, want mijn collega Laurens zag je wel zitten!"
Indien Nee, door naar volgende vraag.

Heb je zin om een keer uit eten te gaan?
Indien Ja, antwoord: ,,Hoe laat?"
Indien Nee, antwoord: ,,Jammer, want mijn collega Laurens heeft al een restaurant uitgezocht waar hij met je wilde gaan eten!"

Ondertussen was ik al met enige regelmaat knäckebröd aan het eten, luisterde ik weer naar muziek van Zweedse band Kent (of zoals Daan ze noemt: Nederland Zingt) en verlangde ik alvast naar avonden samen Dubbla Chokladeflarn Kakor snacken in bed terwijl we alle afleveringen van Felicity nog eens er doorheen jaagden op dvd.

Vanochtend kwam ik Lasse dus tegen toen ik aankwam op kantoor. Hij was niet alleen, dat dan weer niet. Hij wenste me een gelukkig nieuwjaar en stak z'n hand uit, dus ik deed snel m'n handschoen uit en schudde z'n hand. ,,En, had je nog een kater op 1 januari?" vroeg ik hem, er vanuitgaand dat hij nog PRECIES wist wat hij drie maanden geleden voor het laatst tegen me gezegd had. ,,Ik heb echt een hele leuke jaarwisseling gehad! Ik heb een dakterras, dus je kon het vuurwerk van de hele stad zien." Ik zag mezelf meteen in de zomer zonnen op dat dakterras terwijl Lasse halfnaakt in de keuken z'n aparte maar toch wel smakelijke zomersalade-met-köttbullar klaarmaakte. ,,En ik heb eindelijk de moed verzameld om mijn vriendin ten huwelijk te vragen!"

Potverdomme!

,,Nou en ze zei waarschijnlijk 'ja', anders zou je er nu niet zo blij over vertellen!" antwoordde ik, terwijl ik mijn best deed om mijn diepe, diepe teleurstelling te vermommen. ,,Is ze Nederlands?" vroeg ik. ,,Nee, Iers." Toen schoot er nog even door m'n hoofd dat er een goede kans is dat die meid zichzelf binnen een paar jaar dood drinkt, maar dat vond ik wel erg negatief, dus zei ik maar ,,Nou, ontzéttend leuk, ik ga naar binnen! Doei!" en toen was m'n Zweedse avontuur dus tot een einde gekomen voordat het überhaupt van start was gegaan.

Vaarwel, Lasse. Som tuppen gala, svanen på natten onanerar, med morgonsolen i näbben.

Ik weet niet precies wat er aan de hand is, maar mijn avondeten is deze week echt tore up from the floor up.

Op maandag dacht ik 'tijd om alle oud&nieuw restjes op te maken' dus at ik stokbrood met hummus, filet americain, smeerbrie en zalmsalade. Op zich dikke prima. En ik vind hummus prima onder 'groente' vallen, dus tot zover is er niks op aan te merken.

Dinsdag heb ik bij collega Daan gegeten. Dat was errug lekker, vooral de knoflooksoep die we vooraf kregen. Ik krijg terwijl ik dit schrijf spontaan weer trek in knoflooksoep (voor zover ik begreep: 3 hele bollen knoflook, een liter kippenbouillion, wat verkruimelde beschuitjes, wat room, koken maar). Nadeel is wel dat de volgende dag de knoflooksoep nog uit m'n poriën liep.

Woensdagavond heb ik volgens mij redelijk normaal gegeten, ik weet eigenlijk niet eens meer precies wat. Oh ja! Mijn lievelings Knorr Wereldgerechten is Beef Chimichurri, maar dat kun je dus bijna nergens meer kopen (lees: de Albert Heijnen en Vomars die ik tijdens mijn woon/werkverkeer tegen zou kunnen komen). Maar Evert had me 8 (!) pakken cadeau gegeven voor m'n verjaardag (zag er echt heel classy uit toen ik dat uitpakte in een volle Bagels & Beans op zaterdagmiddag) met een zeer beperkte houdbaarheidsdatum, dus ik ben maar aan het koken geslagen.

Nouja Knorr Wereldgerechten Beef Chimichurri is dus niet voor niets m'n lievelings Knorr Wereldgerecht, dus ik nam al snel een tweede bord. En 's avonds laat dacht ik 'er zit nu nog maar zo weinig in de pan, dat maak ik ook nog maar op'. Met veel uithoudingsvermogen, wilskracht, geduld en doorzettingsvermogen is het me dus gelukt om een heel Knorr Wereldgerecht (voor 2-3 personen) in m'n eentje op te smikkelen.

Ik besloot de avond verantwoord af te sluiten met een kopje venkelthee. Ik dacht ,,Dat is nog eens gezond!" Het rook ook zeker heel lekker en met 4 zoetjes was het best goed binnen te houden. Er stond op het pakje dat er ook sennablad in de venkelthee zat, en nieuwsgierig als ik ben, besloot ik even te Googlen op Google was sennablad precies is en wat daar de toegevoegde waarde van is.

Dit was het állereerste resultaat:
http://www.weegclub.nl/forum/pas-op-met-thee-met-sennablad-t12430.html

Ik citeer:

,,Dit werkt erg laxerend, kan je darmen uitdrogen en zorgen voor luie darmen."

,,ik gebruik ideaal gewicht thee nu al 4 jaar elke dag 2 koppen en mij darmen werken niet meer zonder thee kan ik dus niet meer naar de wc en ik heb grote spijt dat ik er ooit aan begonnen ben, als ik het een weekje niet drink komt er dus nix uit"

,,Bah, ik heb dat spul ook genomen voor Pasen en ben het hele paasweekend ziek geweest. Mensen, begin er niet aan! De misselijkheid en darmkrampen zijn het niet waard."

En ik had dus net m'n kopje thee voor driekwart opgedronken.

De volgende dag, gisteren dus, dacht ik dat ik dood ging. Ik zal u verdere details besparen. Ik heb nog even overwogen om naar m'n baas te gaan en te zeggen dat het gewoon niet meer ging, maar ik heb stug volgehouden! Het is tenslotte 2010!

Eenmaal thuisgekomen vond ik wel dat ik toe was aan een gezonde maaltijd, dus maakte ik (volkoren!) spaghetti met (mager runder!) gehakt en 500 gram groente in een prettige tomatensaus. Hoewel, zo prettig was die saus nog niet, hij was eerder een beetje flauw en er moest duidelijk zout bij. Goed, om een lang verhaal kort te maken: ik heb er absurd veel teveel zout bij gedaan, en toen was het niet meer te eten. Nouja, ik heb toch een bord ervan gegeten omdat ik het wel heel zonde vond en verder alleen maar 7 pakken Knorr Wereldgerechten Beef Chimichurri (zonder de 'nog zelf toe te voegen' ingrediënten) in huis had. Maar de rest kon ik dus weggooien.

Ik hoop dat ik vanavond iets normaals kan koken en anders ga ik gewoon weer over op 'iedere dag een Koken & Stomen'. Dus dat.