S p r k .

Ik heb natuurlijk al eens eerder geschreven over de Albert Heijn op de Westermarkt. Helaas is de situatie er niet op vooruit gegaan. Je kunt er nu ineens tegenwoordig wel Danio Bosvruchten kopen (iemand leest kennelijk mee!), maar diepvrieskibbeling, ho maar.

Ik heb overigens wel een keer de bedrijfsleider erop aangesproken dat ze geen Danio Bosvruchten in het assortiment hadden, en dat ik 'aardbeien' zo'n laffe smaak vond enzo. Maar zijn antwoord was dat dat allemaal vanuit het hoofdkantoor geregeld werd en dat het filiaal daar zelf niets over kan beslissen.

Nu was ik maandag in diezelfde Albert Heijn, waar dus briefjes hingen dat de bakker ziek was en dat er daarom dus geen vers afgebakken brood was. M.a.w.; geen maisbrood, geen pain de boulogne (of misschien ís dat wel maisbrood, weet ik het), geen croissants, stokbrood, ciabatta, saucijzenbroodjes, noem maar op.

En omdat dat hele assortiment niet aanwezig was, was er dus een soort stormloop geweest op het overige broodassortiment. Ik heb dus nét een saai witbrood uit iemands handen weten te grissen, bij wijze van spreken.

Wat is dan nog de functie van de bedrijfsleider of filiaalmanager van de Albert Heijn op de Westermarkt? Hij mag geen beslissingen maken over het assortiment, één van z'n onderdanen zorgt dat de voorraden op peil blijven, een ander slepje maakt het rooster en weer iemand zorgt dat de kassa's geteld worden enzo.

Dus waar moet 'ie dan op letten? a) dat het kassapark voldoende bemand is (en dat was, voor zover ik die ochtend kon zien, het geval) en b) dat er enige consistentie zit in de verschillende afdelingen die er in zijn niet al te grote filiaal zijn. Met andere woorden: dat het groente en fruit netjes 'gelost' wordt, dat de tijdschriften eens in de week door iemand ververst' worden, en dat er IN JEZUS' NAAM IEMAND BIJ DE BROODAFDELING AANWEZIG IS!

Als 'de bakker' ziek is (er staat iedere dag een ander het brood af te bakken, dus het feit dat hier de illusie wordt gewekt dat maar één iemand op die afdeling zou kunnen werken is al verdacht), dan bel je toch iemand anders? Ik ben natuurlijk geen expert, maar het ziet er écht niet moeilijk uit. Je haalt wat 'rauw' brood uit de vriezer, je mietert het in de oven en klaar. Volgens mij is het snijden, in-de-zak-krijgen en zorgen dat het juiste prijsstickertje erop zit nog het allermoeilijkst. Maar niet héél moeilijk.

En dus denk ik: witwaspraktijken! De Albert Heijn op de Westermarkt móet haast wel een soort façade zijn voor een soort drugskartel ofzo! Een drugskartel met een onevenredig groot belang in de visstickhandel. En waar dit soort vage briefjes op de defecte pinautomaat worden gehangen:

Er moet me echt even iets van het hart.

Ik kwam vanochtend op kantoor en zag bij de kapstok allemaal veertjes liggen. Mijn eerste reactie was ,,Goh, wat gezellig, iemand is ineens toch begaan met paasversiering op kantoor!" maar toen ik boven kwam zag ik ook vogelpoep liggen. Dat vind ik al weer minder feestelijk. En één van de ramen was gebroken. Er was kennelijk een vogel naar binnen gevlogen door het raam.

Lekker dan! Poep op de balustrade, ook een beetje op mijn stoel, op de plek waar de stopcontacten liggen, op de grond, overal. Meh. De balkondeur stond inmiddels wagenwijd open en er was in geen velden of wegen meer een vogel te bekennen. Uiteindelijk is er een glazenmaker gebeld en ben ik gewoon aan het werk gegaan (nadat ik eerst een vieze groene klodder van m'n bureau had geveegd). Ik weet overigens niet wat het is met poep dat opduikt op plekken waar het niet hoort; vorige week had iemand zomaar in de hal van m'n gebouw gepoept! Nouja! Wie doet zoiets nou?

Hoe dan ook, we hebben geluncht, ik heb een telefonisch interview met Kate Nash gedaan (die me de helft van de tijd niet kon verstaan), de glazenmaker is gekomen (die een onwijze herrie heeft gemaakt), ik heb een album van Peaches gedraaid, met andere woorden: er is van alles gebeurd. M'n twee bazen kwamen 's middags even boven om het vakmanschap van de glazenmaker te bekijken.

,,Toch gek dat ik die vogel nooit naar buiten heb zien vliegen!" zei één van mijn bazen. ,,Zul je net zien dat hij zich toch nog ergens verstopt heeft" vervolgde hij, terwijl hij een zitzak aan de kant trok, waarop de GROOTSTE MODDERFOKKING DUIF DIE IK OOIT GEZIEN HEB tevoorschijn kwam en op me af vloog.

Ik begon te gillen, er kwamen alleen nog maar hele dierlijke oerkreten uit. De kankergrote duif vloog alleen maar paniekerig rond en klapte met z'n grote vleugels overal tegenaan. Mijn emergency overlevingsmechanisme probeerde wel op gang te komen, maar in m'n hoofd hoorde ik alle veiligheidstips door elkaar. Probeer jezelf klein te maken zodat ze je niet als bedreiging zien. Bedek je gezicht en vooral je ogen. Find your exits. Never let them take you to the second location.

Ik besloot gillend het dak op te rennen terwijl de mensen beneden riepen ,,Doe het raam open, doe het raam open!" (denk die scène uit Jurassic Park waarin het ene kindje tegen het andere kindje roept ,,Turn the light off! Turn the light off!" maar dan zonder prehistorisch genetisch gemanipuleerd gevaar). Ik was te druk met gillen (nog harder dan die keer dat ik een dode muis in mijn gang aantrof!) en die duif zou bovendien nooit door een open raam heen kunnen vliegen. Terwijl ik buiten stond realiseerde ik me dat ik me nu op zíjn terrein begaf, wat hem een voorsprong gaf. Dus liep ik ook maar weer naar binnen, hopende dat hij niet op dat moment naar buiten zou komen vliegen. Ik liep beheerst naar beneden en nam even een momentje voor mezelf. Eén van m'n collega's, die in het weekend bij de padvinders zit ofzo, heeft uiteindelijk met gevaar voor eigen leven én botulisme de duif vastgepakt en naar buiten gegooid. Ik heb nog de hele middag na zitten rillen.

Oh en dit evenement komt zéker in het blad, maar dan verander ik de duif in een zeemeeuw. Ten eerste omdat dat ook héél goed had gekund (in de binnentuin bij ons kantoor komen rond 11:00 uur allemaal zeemeeuwen langs die door één of andere mongool worden gevoerd) en ten tweede omdat Kate Nash een liedje heeft dat I Hate Seagulls heet.

Ik heb net aan onze nieuwe Deense stagiair uitgelegd wie Jos Brink is:

"Jos Brink was een Nederlandse tv-presentator die vooral bekend was van de tv-show Wedden Dat waarin mensen uit het 'binnenland' vage weddenschappen aangingen en waarbij beroemdheden deden alsof zij die mensen uit het 'binnenland' hadden ontdekt. Dit tv-programma was trouwens ook een flinke springplank voor Sandra Reemer, of 'kroepoekje' zoals Jos haar liefkozend noemde. Je zal de naam Sandra Reemer misschien nog eens voorbij horen komen bij homoevenementen die kampen met een wat lager entertainmentbudget.

Jos Brink speelde ook in de Nederlandse versie van La Cage Aux Folles (huurtip: de DVD 'The Birdcage' met Ally McBeal en Nathan Lane!) samen met zijn man Frank Sanders. Frank Sanders heeft ook een musical opleiding. Samen hadden ze ook een soort driehoeksverhouding met een 'geadopteerde' zoon, het is nooit precies helemaal duidelijk geworden hoe dat nu zat.

Jos Brink heeft deze aard' verlaten in... Ik denk 2008."

Ik zou vanmiddag een date hebben met iemand. Ja, 'zou'.

Dit is iemand die ik een paar weken geleden online ontmoette, en ik denk dat ik hem ook al eens in het echt ontmoet heb. We hebben in ieder geval een flink aantal wederzijdse kennissen. Oh én hij valt kennelijk op dikke jongens. En laten we wel wezen; van dat soort types moet ik het hebben. In ieder geval totdat 'ze' een middel uitvinden waarmee je 3 maanden anorexia kunt krijgen en dat het daarna weer vanzelf overgaat.

Dat was trouwens wel een beetje apart; hij vroeg op een gegeven moment of ik zo iemand ben die ook graag gevoerd wordt. Ik zei 'Bedoel je net als in die documentaire waarin een vrouw zó dik is geworden dat ze niet meer uit bed kan, terwijl haar man de hele dag in de keuken spekjes staat uit te bakken? Nee dank je!' en toen zei hij 'Goedzo, daar heb ik ook niks mee.' Jaaaaa ja.

Maar goed, ik ben qua liefdesleven bíjna op het punt waarop ik mezelf zou omschrijven als 'desperate' (en je weet dat, op het moment dat mensen zichzélf gaan omschrijven als 'desperate', ze het waarschijnlijk al een paar maanden of misschien wel al een paar jaar zijn). Dus besloot ik de gok te wagen en iets met hem af te spreken.

We hebben eerst een tijdje heen en weer gesmst, maar donderdag heb ik het heft in eigen hand genomen en besloot ik hem te bellen om echt iets af te spreken. Hij stelde voor om vanmiddag ergens koffie te gaan drinken ofzo, en hij zei dat hij 'Martijn?' (met een vraagteken erachter) in z'n agenda had gezet en dat we dan nog even zouden bellen om definitief af te spreken.

Ik had ondertussen bedacht dat we wel ergens cheesecake konden gaan eten. Ik vind het stiekem nooit zo relaxed om mezelf tijdens een eerste (en vaak ook laatste) date te stigmatiseren door allemaal dikmakende dingen te eten, maar nu zou ik eindelijk een date hebben met iemand die daar niets om geeft, dus wilde ik het er flink van nemen.

Spontaan en sociaal als ik ben, stuurde ik hem zaterdagochtend een smsje met 'Laten we van dat vraagteken een uitroepteken maken!'. Nooit meer wat van gehoord. Ik had m'n schema helemaal vrijgehouden, ik had m'n haar zelfs nog opnieuw gemilimeterd, m'n gezicht geschoren, alles. Maar niks gehoord. Ik vond natuurlijk dat ik hem nu niet weer moest gaan bellen of smssen. Ik bedoel, hallo, ik ben misschien wel 'tegen het desperate aan', maar dat betekent niet dat ik helemaal geen onsje trots meer heb.

Dus heb ik vanmiddag heel lang depressief in bed gelegen terwijl ik af en toe wat vooraf ingekochte chocoladetaart at (JA, VISUELE CIRKEL INDERDAAD JA, WEET IK OOK HEUS WEL, CAROLINE S.). En in de namiddag ben ik dan uiteindelijk maar helemaal in m'n eentje naar Did You Hear About The Morgans? gegaan, omdat NIEMAND die wil zien maar ik wel.

Oh en toen ik in m'n eentje weer de bioscoop verliet (het regende ook nog, trouwens), zag ik iemand die ik wel vaker tegenkom in de stad. Even later kwam ik hem thuis ook nog tegen op een chatsite waar ik weleens kom, en toen stuurde ik hem het hele niet-bedreigende, vriendelijke bericht 'Jij was in Pathé de Munt! Maar bij welke film? Of was dat totaal iemand anders met een hele lange jas?' en daar heeft hij NOOIT op gereageerd. Als je op je 43ste te goed bent om op zo'n bericht te reageren, dan ben je echt een wanker, hoe goed geconserveerd je ook bent. Met je 'life is movement, movement is life'-slagzin.

Kunnen we het héél even hebben over de Albert Heijn op de Westermarkt, en dat dat hands down de slechtste Albert Heijn van heel Amsterdam is? Goed, ik heb al een keer een héle ernstige Albert Heijn van binnen gezien, maar die verdient dan de tweede plaats.

Danio. Het zijn toetjes van Danone. Ik zal verder niet uitwijden over het feit dat er vroeger gewoon Danio Banaan was en dat daar ineens Danio Citroen voor in de plaats kwam, alsof dat vergelijkbare vruchten zijn, en alsof Danio Banaan niet honderd keer beter was qua toetje dan Danio Citroen, en dat de mensen van de Danio helpdesk me destijds op een heel onpersoonlijke manier hebben afgepoeierd toen ik erover klaagde (en ook pertinent NIET in wilden gaan op mijn originele idee voor de nieuwe smaak Danio Ossenworst). Maar je hebt Danio dus in de volgende zes basissmaken: Vanille, Straciatella, Aardbei, Perzik, Bosvruchten en Citroen. En vroeger dus banaan maar daar hebben we het verder niet over, en soms een seizoenssmaak met vieze citrusvruchten of kersen ofzo, doet er allemaal niet toe.

Sinds een paar maanden heeft de Albert Heijn op de Westermarkt dus géén Danio Bosvruchten meer. Nouja! Om het nog erger te maken zijn er voor de smaken Danio Straciatella (waar ik me nog íets bij voor kan stellen) en Danio Aardbei (de állersaaiste, voorspelbare smaak) maar liefst twee plekken in het schap gereserveerd! Vooral de overmatige ruimte die voor Danio Aardbei beschikbaar is, voelt als een klap in m'n gezicht. Ik zeg: gooi die aardbeientroep er gewoon uit en haal de bosvruchtensmaak weer terug, want mensen die uit zichzelf dingen met aardbeiensmaak kopen, zijn Danio sowieso niet waard. Ik wilde eerst hetzelfde zeggen over Danio Vanille, maar dat zou geheel onterecht zijn want Danio Vanille is echt heel erg lekker.

Vervolgens wilde ik vanavond een pak diepvrieskibbeling uit de diepvries kopen, en dat als schrale troost met wat cocktailsaus 'opdippen'. Kon dus niet, want de Albert Heijn op de Westermarkt heeft gewoon géén diepvrieskibbeling meer. Nouja! Het lef! Vooral omdat ze toevallig wel vijf (5!!!!!) soorten vissticks in hun diepvriesvak hebben liggen. En dan reken ik nog niet eens de verdacht veel op vissticks lijkende producten mee, ik zal verder geen merknamen noemen maar deze afbeelding spreekt voor zich. In wat voor wereld leven we met z'n allen, als je bij een willekeurige Albert Heijn wel vijf (5!!!!!) soorten vissticks kunt kopen (en een niet nader te noemen aantal visstick-ACHTIGE producten!) maar precies NUL soorten kibbeling?

Nu zijn er vast mensen die bij zichzelf denken 'ze hebben bij de versafdeling toch ook gewoon kibbeling?'. Ja, ze hebben bij de versafdeling ook 'gewoon' kibbeling, ja. Althans, voor zover die niet op is! Maar dat zijn van die walgelijk verantwoorde macrobiotische biologische scharrelproducten met het embleem 'puur&eerlijk duurzame vangst'. Alsof er ooit één vis is die tijdens de vangst riep ,,Ik vind dat dit op een oneerlijke manier gaat!" En hoezo, 'duurzame vangst'? Waarom moet mijn kibbeling in godsnaam 'duurzaam' zijn? Het hoeft toch helemaal niet lang mee te gaan? Ik eet het toch meteen vanavond op?

Nou, niet dus, want nu heb ik moeten uitwijken naar iets met couscous. Dat líjkt niet eens op kibbeling.