S p r k .

Gisterenmiddag ben ik samen met Pieter en Sebas naar de housewarming van Robert en Mike gefietst. Ik wist wel dat het ver zou zijn, maar niet dat het zó ver zou zijn. Ik had het overigens kunnen weten, want je moet immers helemaal de Amstel oversteken. Ik vind het echt knap hoe mensen kunnen zeggen dat Nederland zo'n klein landje is, terwijl je gewoon een uur kan fietsen zonder ooit Amsterdam uit te komen.

Pieter vond dat we nog even langs een Albert Heijn moesten om een drankje en een snackje op te pikken. Ja, vond ik ook apart, voor een housewarming, desondanks had ik 4 flessen wijn mee én een met liefde samengestelde dvd 'Tori 4 Dummies', maar ik dwaal af. De Albert Heijn waar we waren zag er serieus uit alsof 'ie door het grote overkoepelende hoofdkantoor van Albert Heijn vergeten was. Dat ze alleen nog bevoorraad werden dankzij óf een computerfout óf een soort illegaal systeem dat is gebaseerd op de Underground Railroad van vroeger. Er lagen een soort rare grijze jaren '80 tegeltjes op de grond, de kassa's waren oud, de schappen waren oud, álles was er oud. Ik maakte me even zorgen dat we er met florijnen zouden moeten betalen.

,,Eh, guys, ik ben niet erg onder de indruk van het assortiment internationale kazen!" zei ik toen ik me na een tocht door de supermarkt weer bij Pieter en Sebas voegde. ,,Heb je gezien hoe groot het Euroshopperassortiment hier is, ten opzichte van de a- en b-merken?" voegde Pieter daar aan toe. Daarna was er een soort oponthoud bij de kassa omdat de twee mannen voor ons, die een grote gasfles (!!) bij zich hadden, in het kassa gangpad bleven staan om vermoedelijk de kassabon te bediscussiëren. Vermoedelijk.

Na dus drie kwartier tot een uur door de stad gefietst te hebben, bleken Robert en Mike óók nog op 3 hoog te wonen. Maar ik heb me er kraning doorheen geslagen. Het bleek het overigens allemaal waard te zijn, want toen ik een blik op de cd-kast wierp, zag ik dat Mike alle cd's op kleur gesorteerd had. Je hebt geen posters van lekkere mannen nodig, of een Barbra Streisand dvd-collectie; dít is dé manier om aan visite te laten zien dat hier twee mannen cohabiteren. Ik vond het geweldig en als ik niet zo'n luie flikker was had ik vandaag waarschijnlijk mijn eigen cd-collectie óók op kleur gesorteerd.

We hebben eerst wat spelletjes gedaan en daarna was het tijd voor Idols. De ontvangst van Digitenne was alleen niet echt goed (what else is new) dus het beeld stond regelmatig stil enzo. Toen Pieter het feestje ging verlaten besloot ik maar met hem mee te gaan zodat ik in ieder geval niet het hele eind weer in m'n eentje terug hoefde te fietsen.

Toen we beneden aankwamen zag ik echter dat iemand z'n fiets op een dusdanige manier had vastgezet, dat ik mijn eigen fiets met geen mogelijkheid weg kon krijgen. Hij stond niet rechtstreeks aan mijn fiets vast, maar wel door het frame van mijn fiets heen, aan een paaltje. Het was verwarrend en ik dacht eerst dat het een soort 'Wie Is De Mol'-achtige opdracht was waarbij mijn fiets heus wel losgemaakt kon worden, als we het 'handige foefje' maar op tijd konden ontdekken.

Ik besloot de politie maar te bellen, vooral omdat Charlotte zei dat dat een klassieke manier is om iemand z'n fiets te stelen. ,,Ja meneer, dat is problematisch!" zei de politieagent die ik aan de telefoon kreeg. Problematisch? Ja, nogal, want ik kon niet naar huis en misschien zou mijn fiets wel worden gestolen. ,,Daar doet de politie niets mee, meneer." zei de agent aan de telefoon. ,,Nee, de politie grijpt alleen in als je op een verlaten weg door een rood stoplicht rijdt!" wilde ik melodramatisch met een bibberende stem antwoorden, maar ik hield me in. Ik dacht dat ik dan nog maar een paar uurtjes op het feestje zou blijven, het was immers gezellig en warm.

Maar eenmaal bovengekomen ontpopte Robert zich tot een ware Angela Groothuizen (niet ten tijde van de Dolly Dots, maar ten tijde van De Uitdaging). Hij rukte een kast open en zei ,,Wat voor gereedschap hebben we nodig om dit slot open te krijgen?" Ik zei dat het slot waarschijnlijk alleen met een ijzerzaag door te zagen was. Toen trok Robert z'n jas aan en ging hij bij allemaal buren aanbellen om te vragen wie z'n fiets zo kut tegen de mijne aan had gezet. Uiteindelijk kwam er een slecht Nederlands sprekende buurman de straat op, die iets onsamenhangends mompelde over een invalidenplek en privé parkeerplaatsen. Het was vaag. Maar zonder de daadkrachtige hulp van Robert had mijn fiets daar nu nog gestaan, denk ik.

Toen ik thuiskwam kon ik de laatste 4 performances van Idols zien. Niet te geloven dat die 2 lekkere gozers (die leuke blonde theaterscholier en die hele domme maar toch wel geile Brabander) niet door zijn! En wat onprofessioneel dat de microfoontjes van de jury gewoon open stonden tijdens hun overleg! En Wendy van Dijk zag er echt uit alsof ze 5 minuten voor de show een tweeling had gebaard. Mijn god. Geen wonder dat vrouwen zo'n moeite hebben met ouder worden. Zelfs mensen op tv zien er niet meer mooi en glamorous uit.