S p r k .

Gisterenavond ben ik maar even naar de Albert Heijn gelopen. De pijn viel me alles mee, maar dat kwam ook door de Diclofenac. Mijn rugzak is momenteel niet zo praktisch in gebruik, dus alles moest in een plastic zak enzo. Daarna kwam Brammetje, en die heeft heel lief mijn Koken & Stomen maaltijd geprakt, de vaatwasser ingeruimd en mijn keukenkastje opgeruimd.

Later op de avond keek ik in de spiegel en leek het alsof ik een soort onderhuids puistje aan het ontwikkelen was. Toen dacht ik dat ik een ontstoken oog kreeg. Binnen een kwartier zat mijn hele gezicht, hoofd en borstkas onder de blaasjes, die onwijs jeukten. Alsof de buikpijn van de Diclofenac nog niet gezellig genoeg was, kreeg ik nu ook nog een allergische reactie!

Brammetje heeft de spoedeisende hulp gebeld terwijl ik in paniek raakte, en ik moest meteen stoppen met de Diclofenac, en overstappen op Paracetamol. Nou, 1000mg Paracetamol doet dus helemaal niks. Dan kun je volgens mij nog beter een borrel nemen.

Vanochtend heb ik met een plastic tas en een elastiekje geprobeerd mezelf te...

Nee, niet te verstikken... Te douchen. En dat was ook stom. Er komt nog een hele choreografie aan te pas om shampoo in je hand te doen en dan de fles weer te sluiten en terug te zetten, zonder dat de shampoo uit je hand loopt. Dat kregen we helemaal niet, tijdens mijn jaren onder de kruidige hoede van Lucia Marthas. En mijn linkeroksel is ook niet zo goed aan bod gekomen, ben ik bang. Ik zat nog onder de zeepresten, maar die wilden niet meer weg, dus ging ik me maar afdrogen. Dat ging ook voor geen meter. Dus ik heb de hele ochtend met een natte arm rondgelopen. Deo onder je linker oksel spuiten valt ook nog niet mee.

Gehandicapten hebben het bij nader inzien toch niet zo makkelijk als ik dacht. Tuurlijk, je kunt overal parkeren, en je krijgt voorrang in pretparken enzo, maar verder is er geen hol aan.

In de trein moest ik iemand vragen om mijn flesje water open te draaien. Sneu. Op kantoor was het ook niet zo leuk, typen met 1 hand is echt niet tof, en ik had eigenlijk best veel pijn. Ik ging mijn huisarts bellen, of ik niet wat betere pijnstillers kon krijgen, en of ik die dan na mijn werk op kon halen. ,,Wat doe je dan op je werk? Hebben ze niet verteld dat je echt even een aantal dagen rust moet houden?" Eh, nee, niet dat ik het me kan herinneren, maar ik was ook niet echt bij bewustzijn tijdens het gipsen.

Ik moest dus rust houden, en vooral wel mijn mitella omdoen (oeps). En nu heb ik Paracetamol met Codeine. Ik merk er vooralsnog weinig van. Maar Dr. Bunny-Michael heeft me net verteld dat ik eventueel in shock kan raken als ik stiekem toch weer een Diclofenacje oppeuzel, dus dat kunnen we dan maar beter proberen als ik weer terug ben uit Parijs.

Ik heb in de trein en thuis wat tukjes gedaan, en dat eindigde iedere keer met een soort stuiptrekking in mijn gebroken ringvinger, waardoor ik wakker werd van de pijn. Vanavond in bed gebeurde dat zelfs tot 3 keer toe. Als dat maar goed gaat.

Ik hoop dat het in Parijs gewoon goed gaat, maar het is duidelijk dat ik me wel een beetje koest moet houden. Ik merk door het gebrek aan een echte pijnstiller pas goed dat mijn lichaam best een klap moet verwerken, en ik vind ineens ook overal blauwe plekken. En het gips jeukt. En ik kon mijn ossenworstje vanmiddag niet fatsoenlijk over mijn broodje verdelen, dat is eigenlijk nog het ergste.