Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 277 >>

    26-05-16

      15:04:00, by S p r k .   , 1146 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de 'room perfume'

    Ok, weet je hoe ik vorige keer schreef dat ik midden in de nacht wakker werd van die blaffende boxer? Ik kwam gisteren de verhuurder van het pand tegen, en hij vertelde me dat iemand had geprobeerd in te breken! Vind ik dus vrij heftig.

    Oh en de verhuurder wist me ook te vertellen dat, in tegenstelling tot wat hij eerder beloofd had, ik waarschijnlijk zaterdag niet m’n koffer bij het appartement kan achterlaten. Ik vlieg pas ’s avonds rond 21.00 uur, dus dat is mooi kut, want dat zou dus betekenen dat ik tussen 11.00 uur (als ik moet uitchecken) en 17.30 uur (als ik richting het vliegveld vertrek) moet rondschleppen met m’n koffer van 25 kilo. Probeer dan nog maar eens een winkelcentrum binnen te komen! Oh nee, het is shabbat, dus de stad is al niet op z’n levendigst zaterdag. Ik kan ook wel naar het strand maar gewoon niet met een koffer van 25kg. Hopelijk is daar nog een mouw aan te passen maar ik weet niet zo goed hoe. Worst case scenario ga ik om 11 uur ergens brunchen en dan de rest van de dag rondhangen op het altijd gezellige en verwelkomende vliegveld. De verhuurder zou het met de volgende huurder checken en er gisteren nog op terugkomen, maar dat heeft hij natuurlijk niet gedaan.

    Gisteren was verder een heel leuke dag! Vorige keer dat ik hier was heb ik dus een local ontmoet die me twee keer een tour door de stad heeft gegeven. Vandaag was hij ineens in de buurt van m’n appartement. Wat bleek: hij was flauwgevallen op kantoor en was naar de dokter gegaan, die bij mij om de hoek zit. En de een z’n medical emergency is de ander z’n leuke middag, want na z’n doktersafspraak hebben we een bagel gegeten, gezellig rondgelopen en goede gesprekken gehad, en heeft hij me ook nog een heel fijne ijswinkel laten zien. Toen moest hij bloed gaan prikken, en ik heb heus wel aangeboden om met hem mee te gaan (hij is nogal een nervous flyer bij het bloedprikken) maar dat hoefde niet.

    's Avonds heb ik weer met hem gegeten, maar in de tussentijd ben ik naar het Carlton hotel gelopen. Dat was het hotel waar ik in 2014 verbleef toen ik hier op persreis was. Ik vind het echt het fijnste hotel waar ik ooit heb geslapen, met chocola, zicht op de zee, een frozen yoghurt machine bij het overdadige ontbijtbuffet en heel veel cosmetica in de badkamer, maar dat hotel is voor mij als mens natuurlijk niet te betalen. Ik heb destijds wel een flink aantal flesjes van hun shower gel mee naar huis genomen, en soms, op een ‘gold star day’ gebruik ik die shower gel onder de douche en voel ik me weer een beetje op vakantie en een luxe jetsetter.

    De in 2014 meegenomen voorraad shower gel was natuurlijk niet oneindig, en ik mag met enige trots of in ieder geval tevredenheid melden dat het best regelmatig een ‘gold star day’ is, dus m’n stash was zo goed als op. In m’n hoofd had ik een heel lulverhaal voorbereid waarmee ik de baliemedewerker van het Carlton Hotel ging overtuigen om me een paar kleine flesjes shower gel mee te geven. Iets als ‘when I use your shower gel at home, it makes me feel like a better person, I feel free, it reminds me of the wonderful time I had during that trip, it reminds me of the luxury, opulence and hospitality of your wonderful hotel and it makes me want to recommend your amazing hotel to all my friends who are traveling to Tel Aviv, city of wonders and angels’.

    Ik stapte het hotel binnen. Daar rook het al heel lekker naar dé shower gel, het is denk ik hun signature scent. Ik voelde me meteen iets gelukkiger en overwoog gewoon de rest van de dag in de lobby van het hotel, in deze geur (maar ook op deze wifi) rond te hangen. Rook het bij mij thuis ook maar zo! Ik liep richting de balie, waar twee mannen met elkaar stonden te discussiëren. Shit, dacht ik, een man gaat veel minder welwillend zijn om mij aan gratis of gunstig geprijsde cosmetica te helpen. Maar toen ik dichterbij kwam zag ik ook een vrouw zitten, een beetje om een hoekje. Ik zette mijn vriendelijkste vriendinnenglimlach op en begon tegen haar te praten over de shower gel. Voordat ik de kans kreeg om mijn vooraf ingestudeerde verhaaltje op te dreunen, zei ze ‘wait one second’ en belde met haar telefoon. Ik zei nog dat ik er best voor wilde betalen. Nou, dat kon, want ik werd naar de 5e verdieping gestuurd, de ‘luxury spa’, waar ze tot mijn grote verbazing en vreugd’ gewoon best wel grote flessen shower gel verkochten! En ze hadden er ook nog ‘room perfume’, zo’n flesje waar je stokjes in kunt zetten en dan ruikt je hele huis ernaar. Ik kon wel janken van blijdschap.

    Dus nu ben ik de trotse eigenaar van twee grote flessen shower gel én een kleinere fles ‘room perfume’. Die laatste is trouwens gewoon een flesje met een kurk erop. En ik houd van die geur, maar ik heb weinig trek om bij thuiskomst te ontdekken dat m’n hele koffer is beperfumeerd, dus ik moet vandaag even op zoek naar plakband om het allemaal dicht te plakken en daarna heel goed in te pakken in een handdoek of zo.

    Ik heb deze week twee keer best wel raar gedroomd. In een van m’n dromen kwam ik ineens Carol, de vrouw uit het vliegtuig tegen; ze stond iets af te rekenen in een winkel. Het was geen warm weerzien want ze had gelezen wat ik over haar had geschreven, en ze was nog steeds boos dat ze dat flesje cosmetica van 200ml niet mee mocht nemen.

    In een andere droom kwam ik terug van deze vakantie. M’n huis was een zwijnenstal en ik snapte niet goed waarom. Terwijl ik de vuile vaat in m’n vaatwasser deed stond er ineens iemand naast me. Wat bleek: mijn eigen Airbnbgast was nooit uitgecheckt. En het was ineens geen Amerikaanse vrouw van middelbare leeftijd, maar een best wel aantrekkelijke jongen. Desondanks wilde ik hem direct uit m’n appartement hebben, maar hij weigerde, met zo’n enge glimlach op z’n gezicht waarbij je kunt zien dat iemand vriendelijk doet maar ook in staat is om ieder moment een Albert Heijn Mes & Bestek-mes te trekken. Ik probeerde 112 te bellen maar m’n Israelische sim-kaart zat nog in mijn telefoon. Toen volgde er een fysieke strijd waarbij we op de grond belandden en mijn Airbnbgast me tot seks probeerde aan te zetten. En ik dacht bij mezelf ‘Nee Martijn, zakelijk blijven, seks maakt het alleen maar gecompliceerder en je weet niet of deze gek zoiets tegen je gaat gebruiken!’. Toen werd ik wakker. Denk je dat het iets betekent?

    25-05-16

      01:10:00, by S p r k .   , 1431 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de boxer

    Ik ben dus momenteel op vakantie in Tel Aviv. Het is mijn vierde keer, en mijn derde keer dat ik er in m’n eentje naartoe ben gegaan.

    Vooraf maakte ik me een klein beetje zorgen, want mijn Airbnbverhuurder had al een week niet gereageerd op mijn bericht waarin ik vroeg of ik zelf handdoeken mee moest nemen, en of ik later uit kon checken op m’n laatste dag, aangezien m’n vlucht pas ’s avonds is. Ook op Whatsapp had hij niet gereageerd, ondanks de blauwe vinkjes! VIND IK DUS NIET KUNNEN! Uiteindelijk heb ik hem twee dagen voor vertrek maar gebeld en toen was alles ok.

    Wat ik dus níet wist, wat niet vermeld stond op de Airbnb listing en ook in geen enkele recensie werd genoemd op het moment van boeken, is dat er een best wel grote boxer woont in het buitengedeelte tussen de ‘poort’ van de woning en mijn eigen voordeur. Een boxer die best wel kwijlt. Op zich zou je denken dat ik niet veel moeite zou hebben om een paar keer per dag langs een vochtige boxer te moeten, maar ik heb niet zoveel met honden. En hoe moest dat dan als ik iemand eh… Mijn appartement wilde laten zien?

    Ik besloot me extra in te spannen door de boxer regelmatig te aaien en op vriendelijke toon gezellige dingen tegen hem te zeggen. Dat werkte aardig, want hij kwispelt steeds heel enthousiast. Ik heb dan ook de eerste twee keer zonder problemen een date vriend langs de boxer kunnen sluizen. Maar de derde keer ging het mis, ging de boxer keihard blaffen en moest ik hem helemaal aan z’n halsband vasthouden terwijl mijn date platonische vriend snel naar mijn voordeur liep.

    Verder is de boxer overigens goed te doen, hij kwam op een extra warme dag zelfs in mijn deuropening liggen, toen ik de deur open had (om te luchten) maar ook m’n airconditioning aan had (om te koelen). Ik heb er zelfs een gezellig filmpje van gemaakt.

    Volgens mij hebben andere gasten die in een andere ruimte van het gebouw verblijven het ook al aan de stok gehad met de boxer, want ik werd twee nachten geleden gewekt door luid geblaf en wat Hebreeuws ‘conflictoplossend’ gepraat, waarop de boxer vervolgens twee dagen in geen velden of wegen te bekennen was. Ik ben bang dat ik wel iets over die hond in m’n Airbnbrecensie ga zetten, want als ik dit van tevoren had geweten, had ik waarschijnlijk iets anders geboekt. De verhuurder is verder trouwens wel aardig, want ik had l’ekkage (er stond na het douchen een plas water in de woon/slaapkamer), en dat heeft ‘ie meteen gefixt. En ik heb in z’n tuin ongemerkt m’n been opengehaald en kwam daar pas achter toen mijn matrashoes helemaal ermee bevlekt was, en toen zei hij ‘oh joh dat was ik er wel weer uit’. Dus toen hoefde ik niet voor de tweede keer deze maand een nieuwe matrashoes voor iemand te kopen.

    Hoe dan ook: Tel Aviv. Het is hier mooi weer en ik ken de weg inmiddels een beetje, dus tot nu toe is het een vrij overzichtelijke vakantie. Ik had ook de tegenwoordigheid van geest om meteen op de tweede dag een Israelische sim-kaart aan te schaffen. Nu heb ik dus overal internet en kan ik restaurants gewoon even bellen om te vragen of er plek is. En de sim-kaart schijnt een jaar geldig te blijven, dus ik heb er vast wel nog een keer wat aan.

    Ik merk ook dat Google Maps niet het beste met mij voor heeft. Ze neemt hier in Israel niet eens de moeite om straatnamen uit te spreken maar zegt gewoon ‘turn left’. Maar wat me vooral opvalt is dat ze me het liefst ’s avonds laat door zo donker mogelijke, zinloos-geweld-achtige steegjes wil laten lopen. Ik ging een paar dagen geleden naar het Russische restaurant Baba Yaga, waar ik al eens eerder was geweest maar toen was het met de auto. Dit keer wilde Google Maps me echt door de meest afgelegen, duistere en onherbergzame straatjes sturen. Toen ik voor de zoveelste keer recht op een groot zwart gat afliep, zei ik tegen mezelf ‘meid, je gaat hier gewoon niet lopen!’. Ik voel me altijd wel veilig op straat in Tel Aviv, zelfs als ik midden in de nacht door slechtverlichte straatjes naar een of andere woonwijk moet lopen voor een niet nader te noemen activiteit met een niet nader te noemen getattoeëerde jongeman, maar toch besloot ik dit keer rechtsomkeert te maken en dan maar een groot stuk om te lopen via Allenby, zeg maar de Vijzelstraat van Tel Aviv, lekker breed, er komt van alles op uit en zij is lekker goed verlicht. Oh en in het Russische restaurant had ik tegen de best wel knappe ober ‘spasiba’ gezegd en toen ging hij helemaal glimlachen en glunderen en in het Russisch tegen me terugpraten (vermoedelijk níet iets over hun controversiële anti-homopropagandawet).

    Er is hier dus ook een soort kiosk waar je tot 5 uur ’s nachts prima sushi kunt halen. Buikje rond voor 15 euro, daar kun je het zelf niet voor maken. Verder heb ik vandaag auberginefriet (!!) gegeten, ben ik al twee keer bij lievelingsrestaurant Hamitbahon geweest en blijk ik ineens een liefhebber van ijskoffie van Cofix (alles is daar 5 sjekel, dat schijnt hun USP te zijn).

    Natuurlijk ben ik hier niet alleen voor het lekkere eten, maar toch ook wel een beetje voor de belachelijk mooie mannen. Als ik over straat loop mompel ik minstens iedere halve minuut wel een keer ‘Jezus!’, ‘Tyfus!’ of ‘Tering!’. Ik probeer het allemaal binnensmonds te houden natuurlijk, maar jeetje wat zijn de mannen hier knap. Vanmiddag heb ik een goed uur in de felle zon aan het strand zitten kijken hoe vier hete, bezwete mannen in het zand aan het volleyballen waren, terwijl er af en toe ook nog geile bezwete mannen kwamen langsjoggen. Het is hier echt niet normaal.

    Wat wel een beetje jammer is, is dat ze op de datingapps zich vooral richten op vluchtige seks. Ik snap dat een mens daar soms gewoon aan toe is, maar het lijkt mij juist zo gezellig om iemand te ontmoeten om samen mee te gaan lunchen, of naar het strand te gaan. Toen ik hier in december was heb ik een local ontmoet die me twee keer een soort tour door de stad heeft gegeven en allemaal goede culinaire tips had. En ook nog een Italiaanse toerist die nagellak droeg en van die hondenoren op z'n hoofd droeg, waarmee ik naar het strand ben geweest. Tijdens deze trip ben ik vooralsnog niet verder gekomen dan iemand die bij een strandtent shisha wilde doen (waar dus tabak in blijkt te zitten, niet helemaal mijn ding) en waarmee ik watermeloen en Bulgaarse kaas heb gegeten (dat lijkt verdacht veel op feta maar hoedt u voor namaak want het is niet zo lekker als feta).

    Ik vroeg deze écht platonische date (die trouwens absurd langzaam liep, het was soms echt net bijna alsof we stil stonden) of we nu een uur voor liepen of een uur achter, en toen legde hij uit dat we een uur voor liepen, want “here, it’s the future”. Dus waar iedereen altijd denkt dat de toekomst is met vliegende auto's en aluminium outfits, is de toekomst kennelijk vooral bezaaid met zwerfkatten, uitgewoonde gebouwen en vrijwel geen economische handelingen op vrijdag/zaterdag. Zo ben ik afgelopen zaterdag dus voor de kat z’n viool bijna drie kwartier lang in de brandende zon naar een gesloten winkelcentrum gelopen, en toen weer bijna drie kwartier terug.

    Qua niet-platonische handelingen gaat het hier wel prima hoor, daar niet van. Ik heb aardige jongens ontmoet die stuk voor stuk gewoon echt heel knap waren. Ik weet trouwens niet of ik het goed verstaan/begrepen heb, maar volgens mij zei de jongen van eergisteren dat ik de beste seks was die hij in de afgelopen drie dagen had gehad. Een dubieuze eer, maar toen ik hem vandaag weer zag (onze laatste keer, want hij moet iets met familie doen, of zich ontoerekeningsvatbaar laten verklaren om onder de dienstplicht uit de komen of zo) werd hij emotioneel bij het afscheid en stuurde hij later ‘I love you’ op Whatsapp. Met een hartje erbij. Vond ik ontwapenend.

    Goed, het is inmiddels 2 uur ’s nachts dus ik ga nog even bedenken of ik Haagen-Dasz wil halen bij de nachtwinkel of gewoon wil gaan slapen. Morgen is een of andere feestdag met kampvuren en zo, dus ik heb besloten dat ik dan maar gewoon in m’n eentje naar het strand ga.

    19-05-16

      09:27:00, by S p r k .   , 608 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en Carol

    Beste Transavia,

    Goedemorgen. Ik vlieg regelmatig met jullie, maar gisteren op mijn vlucht naar Tel Aviv is het helaas niet echt goed gegaan.

    Ik had geprobeerd de avond van tevoren bij het inchecken nog mijn stoel te wijzigen, want die optie werd mij aangeboden, maar later bleek dat dit alleen voor de terugvlucht was gelukt. Ik wilde met PayPal betalen, maar kreeg steeds een serverfout op jullie site. Geen boardingpass in jullie app (wat volgens mij gewoon een browser voor jullie site is) maar eentje die ik moest printen op mijn niet bestaande printer. Klantenservice gebeld, half uur gewacht met het meest verschrikkelijke 'up with people' wachtmuziekje dat ik ooit gehoord heb. In het Engels gesproken met een meneer die zei dat ik 48 uur voor mijn vlucht mijn stoel niet meer kon wijzigen, ondanks dat jullie het wel aanbieden bij het online inchecken. Medewerker heeft verder niets ondernomen maar wenste mij een goede reis. Dat wens ik mijzelf uiteraard ook.

    Gisterenochtend op Schiphol mocht ik aan de balie niet inchecken. Want ik stond te boek als wanbetaler voor de 4 euro die nog open stond voor de stoel die ik had gewijzigd voor de terugvlucht. Naar andere balie gegaan, 4 euro betaald, kon daar niet ook meteen m'n stoel wijzigen voor de heenvlucht en ook dat meteen betalen, want dat moest weer bij de incheckbalie.

    Bij de incheckbalie (inmiddels een andere dame) stond ik alsnog te boek als wanbetaler, maar na een telefoontje met jullie desk mocht ik dan toch inchecken. Ik gaf aan dat ik voor de heenvlucht graag een plaats aan het raam wilde, beetje achterin het vliegtuig, waar ik best voor bij wilde betalen.

    Toen was ineens niet bekend dat in ruimbagage had geboekt. Heb daar 2x21 euro voor betaald, en de avond van tevoren bij het inpakken met een knoop in mijn maag erg moeilijke keuzes moeten maken om te zorgen dat ik geen 17kg maar 15kg aan spullen mee had, dus ja... Weer een telefoontje met jullie desk en toen gingen ze het alsnog regelen. Maar: in alle consternatie was de incheckdame mijn verzoek voor een stoel bij het raam vergeten. Zo kwam het dat ik op mijn vlucht in jullie toch al niet superruime stoelen terechtkwam tussen een zakenman links, en rechts Carol, een warme vrouw in de na-herfst van haar leven, die me heeft bijgepraat over haar kinderen en kleinkinderen, waar die allemaal wonen, dat ze Eemnes echt een prachtige plek vond, dat ze Spaans aan het leren is en dat ze op Schiphol slaande ruzie had gehad met een douanemedewerker omdat zij van hem geen duur flesje cosmetica van 200ml mee mocht nemen in haar handbagage, en hij wilde niet eens de helft eruit schenken zodat het toch mee mocht. Ik ben maar niet de discussie aangegaan dat die regel al 15 jaar actief is, want ik mocht een brokje van haar zelfgemaakte muesli proeven, NIET met suiker maar met dadelsiroop, dat vond Carol echt een heel belangrijk detail dus ik zet het er hier ook nog maar even bij, en ze leerde mij hoe je in het Hebreeuws 'yoghurt' schrijft.

    Hoe dan ook, niet súpertevreden, maar vooral een beetje bezorgd of op mijn terugvlucht wel m'n ruimbagage mee mag. Die baliemeiden op Ben Gurion staan ondanks de aangename temperatuur niet bepaald bekend als de warmste mensen van de luchtvaart.

    Ik hoop stiekem dat ik, bij wijze van emotionele schadevergoeding, wat extra kilootjes mag meenemen op de terugvlucht (heb betaald voor 15) en misschien kunnen jullie zelfs wel een plekje met wat extra beenruimte regelen? Wel dan aan het raam graag. Zo iemand als Carol tref je natuurlijk geen twee keer in 1 maand tijd.

    09-05-16

      13:17:00, by S p r k .   , 1388 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de bevlekte hoeslakens

    Een vriend van me heeft een appartement in Berlijn waar ik soms in mag, dus de afgelopen dagen was ik even terug naar die heimat.

    In de trein naar het vliegveld stond een best wel aantrekkelijke meneer die herhaaldelijk naar me keek. Een beetje zo’n type van het kaliber ‘eigenlijk hetero maar het is maar net hoeveel alcohol er in zit’. Het klonk alsof hij Russisch sprak met z’n twee vrienden. Na een tijdje sprak hij me aan, helaas niet om m’n nummer te vragen, maar omdat hij in Servië werkt bij de fabriek van het merk waar ik m’n rode schoenen had gekocht.

    Eigenlijk mag ik van mijn vrienden geen rode/paarse/roze kledingstukken meer dragen, omdat ik al wat rood in m’n gezicht heb, dus focus ik me tegenwoordig op blauwtinten, grijs, zwart en experimenteer ik met groen. Het is een heel nieuw palet voor mij! Maarja, ik heb rood heel lang gezien als mijn ‘signature color’, dus hoe ga je daar als mens mee om, hè? Ik wil bovendien al jaren rode schoenen, maar dacht vroeger altijd dat ik maat 46 of zelfs 47 had, en als je rode schoenen in die maat aantrekt ben je eigenlijk meteen Ronald McDonald. Daar hoef je niet eens een gele overall voor aan te trekken. Gaandeweg leerde ik dat ik gewoon maat 44 heb (ja, ik weet ook niet precies hoe dat gegaan is), dus besloot ik dat ik misschien wel rode schoenen mocht, want mijn voeten komen in de praktijk eigenlijk nooit in de buurt van m’n gezicht. Althans, niet als ik schoenen aan heb.

    Maar goed, die aantrekkelijke meneer bleek dus in die fabriek te werken en ik vroeg of hij dan weleens gratis schoenen kreeg. Toen maakte hij het internationale gebaar voor aftrekken, wat ik aanvankelijk interpreteerde als ‘alleen als ik mijn baas héél lief aankijk (terwijl ik hem aftrek)’ maar ik besloot uiteindelijk toch dat hij ermee bedoelde ‘nee joh, zo gul zijn ze niet op mijn werk’. Hij vertelde ook dat hij het vrouwenmodel mooier vindt, waarmee hij wellicht z’n heteroseksualiteit even op de kaart wilde zetten (voelt zich sterker aangetrokken tot vrouwelijke vormen), of juist niet (houdt gewoon van mooie schoenen en drukt daarmee graag z’n fashion sense uit), ik weet het écht niet. Hij had ook allemaal gaten in z’n broek, waaronder eentje precies bij z’n kruis, wat me erg handig en praktisch leek. Later ging hij weer verder praten met z’n twee vrienden, waaruit ik nog even dacht op te maken dat ze het over vingeren hadden, want ze maakten met hun handen allemaal dat gebaar dat ze in Orange is the new Black maken als ze het over vingeren hebben.

    Later maakte ik nog even de dodenherdenking mee op Schiphol, wat verrassend genoeg muisstil was, behalve het ‘mind your step’ bandje van de lopende band. Beetje jammer. Toen ik eenmaal in het vliegtuig zat werd ik heel nerveus en was ik ervan overtuigd dat we zouden crashen. Niet overtuigd genoeg om dramatisch het vliegtuig uit te rennen, maar wel overtuigd genoeg om m’n broer (?!) een appje te sturen dat ik aan hem moest denken. Er bleek achteraf trouwens niets aan de hand te zijn, ik had gewoon teveel Red Bull op waardoor ik een beetje opgefokt was.

    Uiteindelijk was ik iets later dan verwacht in het appartement: om 11 uur ’s avonds pas, dus er was niets meer open. De volgende dag liep ik dan ook hoopvol naar de supermarkt voor een ontbijtje en andere benodigdheden, maar kwam toen tot de pijnlijke realisatie dat ook op Hemelvaartsdag alle normale winkels dicht zijn in Berlijn. Dat flikken ze dus ook altijd op zondag! Ik snap daar niets van, want, hallo: HET IS BERLIJN! Het deed me gewoon denken aan toen ik nog in Aalsmeer woonde en er op zondag ook niks open was behalve een snackbar en videotheek, en de bus naar civilization (lees: Amsterdam) slechts eens in het uur reed.

    Die avond stelde een best wel aantrekkelijke Viking-achtige jongen voor om iets te gaan drinken in Möbelolfe, een bar vlakbij Kotbusser Tor. Toen ik het op Google Maps ging opzoeken dacht ik nog ‘goh, dat lijkt wel vlakbij die ene KUTbar waarvan ik de naam niet weet, waar ik vorige keer ben geweest met een andere date, toen het zo belachelijk druk en warm was en waar ik nooit meer heen wil!’. Maar ik ben niet voor een gat te vangen dus ging ik gewoon zwartrijdend met de metro op weg. En ja hoor: het wás natuurlijk diezelfde bar. De Viking-achtige jongen was trouwens best een eikel maar ik heb nog een leuk gesprek gehad met een van z’n vrienden. Want als iemand zegt ‘ik ben best wel bipolar, ik laat me graag fisten en ik heb het idee dat mijn oma nooit van me gehouden heeft’ weet ik daar wel een gesprek van een halfuur mee aan te knopen.

    De volgende dag had ik een heel leuke date met een bi-curious Canadees. Die was in Europa met z’n zus, maar ze hadden slaande ruzie gehad dus nu ging hij in z’n eentje verder reizen. We gingen lunchen bij Krone, en iedere keer als er een jongen langsliep vroeg hij ‘maar is deze jongen dan bijvoorbeeld ook gay?’. Het was alsof ik in dat liedje ‘Gay or European?’ uit Legally Blonde, The Musical zat. We hebben ook nog taartjes gegeten bij Pakolat (echt een aanrader, mocht je ooit naar Berlijn gaan) en hij vertelde over de mate waarin hij bi was. Hij wil later dus wél ‘gewoon’ trouwen met een vrouw, maar voorlopig maakt hij niet echt onderscheid qua dates, en hij rijdt weliswaar in een pick-up truck maar heeft ook ‘lots of pretty scented candles and shit’ in z’n huis.

    Die avond zou ik bij White Trash, toch wel m’n favoriete restaurant in Berlijn, gaan eten. Het restaurant gaat binnenkort sluiten, dus ik wilde er nog één keer heen voor hun fantastische chocoladeshakes. Dit keer had ik geen date (ik was tenslotte ook naar Berlijn voor m’n rust!) maar ging ik met Aleks, een soort wederzijdse vriend. M’n reservering, die ik in mijn beste steenkolenDuits had ingesproken op hun antwoordapparaat, was niet goed doorgekomen (of het interesseerde ze gewoon geen flikker). We mochten wel buiten een tafeltje uitzoeken. Pas een kwartier later werd ons medegedeeld dat we leider aber schade niet aan een tafeltje met een tafelkleed waren gaan zitten, wat dus inhield dat we niet bediend zouden worden maar alles zelf bij de bar moesten halen. Toen vervolgens óók nog eens de Braziliaanse jongen binnen kwam lopen, waarmee ik vorig jaar kort gedatet had, maar waarvan uiteindelijk bleek dat hij alleen geïnteresseerd was in het scoren van een verblijfsvergunning (ja ik vertel daar misschien nog wel een keer iets uitgebreider over), was het tijd om te gaan. Uiteindelijk heeft Aleks me meegenomen naar Burgermeister om burgers af te halen en hebben we die samen langs de waterkant aan de Spree opgepeuzeld. Oh en hij heeft me Club-Mate laten proeven, wat ik het beste kan omschrijven als: zet je GFT-bak drie weken in de zon, gooi daar wat Red bull doorheen, tyf het allemaal in een blender en proost. Echt niet te zuipen. Desondanks was het een prima avond en ging ik moe maar voldaan naar bed.

    De volgende ochtend kwam ik erachter dat ondanks een verwoede waspoging ik toch wat silliconenglijmiddelvlekken had achtergelaten in een van de hoeslakens. Dit had ik een dag eerder al geconstateerd, maar toen had ik nog de onrealistische hoop dat die vlekken er in de was wel uit zouden gaan. Misschien was dat ook wel het geval geweest, áls ik de tegenwoordigheid van geest had gehad om alles voor te behandelen met Exy Oction, maar helaas. Dus toen ik weer terug was in Amsterdam ben ik meteen maar nieuwe hoeslakens gaan kopen voor m’n vriend wiens appartement ik had geleend. Toen dacht ik nog even: wat kun je als een soort cadeautje kopen om te zeggen ‘sorry dat ik een van je hoeslakens heb verpest met silliconenglijmiddel, joe’ en kwam toen uit op een appeltaart van de bakker. Eind goed, al goed, hoop ik. Hopelijk heb ik wat credit opgebouwd omdat ik tussen de bedrijven door ook nog even z’n waterkoker heb ontkalkt, en mag ik dus over een maand of twee weer eens een weekendje naar Berlijn.

    26-04-16

      10:55:00, by S p r k .   , 197 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de OMG SARAH JESSICA PARKER ZIT IN DE NIEUWE BLOKKER RECLAME

    Mocht je het nog niet gezien hebben, Blokker heeft allemaal mensen op straat gezet, maar we weten nu waarom: zodat ze Sarah Jessica Parker konden inhuren voor een reclamespotje! Ja, dé Sarah Jessica Parker! Ik bleeeef het maar kijken, om zeker te weten dat ik niet in een psychose zit. Ik kan letterlijk niet meer stoppen met kijken.

    In het spotje neemt Sarah Jessica Parker een staafmixer ter handen:

    En ze dweilt! SARAH JESSICA PARKER DWEILT!

    Ze leert mensen wat een kaasschaaf is.

    Ik dacht heel even dat ze in een delier zat en iemand ging neersteken met dat paarse mes, maar ze is gewoon oprecht heel enthousiast over het assortiment van de Blokker.

    En hier spreekt Stabby McStabberson het woord ‘Bilderdijkstraat’ uit! SARAH JESSICA PARKER ZEGT ‘BILDERDIJKSTRAAT’!

    Deze meneer weet niet wat hem overkomt en stelt dus dé vraag die tijdens ieder huisfeestje gesteld zou moeten worden: ‘Poffertjes?’

    Maar Sarah Jessica Parker is niet voor één gat te vangen, want ze heeft inderdaad POFFERTJES. SARAH JESSICA PARKER HEEFT EEN POFFERTJE OP EEN VORK GEPRIKT. THIS IS NOT A DRILL, MENSEN!

    Ik voel me net zo verward als deze verwarde mevrouw.

    Ik ben létterlijk deze verwarde mevrouw.

    1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 277 >>