Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 275 >>

    18-12-14

      18:19:00, by S p r k .   , 650 words  
    Categories: Categorie-loos

    'Andere links, lul'

    Vandaag is m'n vader gecremeerd. Het was een mooie plechtigheid. Ik had lekker mezelf ingedeeld als eerste spreker, dan was ik er maar van af. Het ging goed, mensen moesten op het juiste moment lachen en ik ben er aardig doorheen gekomen. Aan het einde van m'n toespraak had ik het wel even moeilijk, maar ik heb me kranig gehouden.

    Dit was de toespraak:

    'Vroeger, als mijn moeder nog in de woonkamer of keuken aan het rommelen was, kroop ik ‘s avonds laat weleens bij mijn vader in bed, en dan vroeg ik hem alles wat ik wilde weten over de aarde, de sterren en alles wat er verder nog bij me opkwam. En mijn vader wist altijd alles. Of hij had in ieder geval overal een antwoord op.

    En hij wilde me graag dingen laten zien. Hij nam me vroeger vaak mee naar het Omniversum of het Planetarium, en gaf me een boek over natuurverschijnselen cadeau. Als we in de auto zaten wees hij me graag op bezienswaardigheden waar we toevallig langs reden, niet dat ik altijd even goed zat op te letten. ‘Links. Links! Andere links! Achter je, lul’.

    Ik kan me eigenlijk niet herinneren of m’n vader véél vloekte. Maar ik weet nog wel een keer dat we met z’n tweetjes in de auto zaten, en dat hij was vergeten z’n portemonnee uit zijn achterzak te halen. Daardoor zat hij niet helemaal lekker, en begon hij hard te vloeken en te tieren terwijl hij al rijdend probeerde het ding uit zijn achterzak te vissen. ‘Verhoerd, verneukt!’ riep hij. Toen we thuiskwamen vond ik het nodig om dat meteen aan mijn moeder te melden, maar die zei ‘dat soort dingen zegt je vader niet’. ‘Nee, dat zegt je vader niet’ beaamde hij dan.

    Hij had een nuchtere kijk op het leven. Toen ik hem op mijn zestiende vroeg wat hij ervan vond dat ik niet op meisjes viel maar op jongens, zei hij niet veel meer dan ‘Maakt me niet uit, als je maar wat beter je best doet op school’.

    Later, toen ik al lang en breed het huis uit was en voor het tijdschrift werkte waar ik nu nog steeds werk, vertelde een vriendin van mijn vader dat hij haar vol trots het tijdschrift had laten zien. Iets dat me vorige week ook nog door de dochter van een van zijn beste vrienden van vroeger werd verteld. Als kind wil je vooral dat je ouders trots op je zijn, dus dat was erg fijn om te horen.

    Maar ík ben ook enorm trots op mijn vader. Hoe hij in het leven stond, hoe gek hij op onze honden Britta en Jesse was, hoe hij voor mijn broer en mij zorgde, maar vooral hoe hij voor mijn moeder zorgde, met name toen ze ziek werd. De band met mijn vader was niet zo dat we dag in dag uit hardop verkondigden hoeveel we van elkaar hielden, maar tijdens de uitvaart van mijn moeder hielden we wel af en toe elkaars hand vast.

    Ik ben blij dat er zoveel mensen zijn die het erover eens waren dat mijn vader een lieve, zorgzame man was, die altijd optimistisch en hartelijk was en vooral droge humor had. En die humor heeft hij tot het einde gehouden: toen de nachtzuster vertelde dat ze ‘s nachts bij hem ging blijven, vroeg hij haar of hij anders even moest opschuiven in bed.

    Inmiddels heb ik een enorme stapel foto’s gevonden waarop mijn vader dolgelukkig samen met mijn moeder staat. Mijn vader vertelde ooit aan een vriend van me hoe verbaasd hij was dat Doris, het circusmeisje, juist hem had uitgekozen en hoeveel ze van elkaar hielden. En zo wil ik hem graag in mijn herinnering houden. Pa, we zullen je missen. En ik weet dat je er zelf niet in gelooft, maar stiekem hoop ik dat je nu ergens samen met ma bent.'

    15-12-14

      23:47:00, by S p r k .   , 2401 words  
    Categories: Categorie-loos

    Dag Paw.

    Dit weekend is m'n vader overleden. Na de dood van mijn moeder in 2003 liepen we niet de deur bij elkaar plat, maar we spraken elkaar met enige regelmaat aan de telefoon. Natuurlijk heb ik hem opgezocht in het ziekenhuis toen drie jaar geleden vanwege een tumor zijn maag werd verwijderd. Ik wist wel dat hij kwakkelde met zijn gezondheid, en dat hij eerder dit jaar longontsteking had gehad. Ik had voor vrijdag 6 december een herinnering in mijn telefoon gezet om te vragen naar de uitslagen van een onderzoek dat die week gedaan zou worden.

    Op donderdagmiddag werd ik gebeld door mijn broer. Zodra ik z'n naam in mijn scherm zag verschijnen wist ik dat er iets aan de hand moest zijn, want mijn broer spreek ik veel minder vaak dan mijn vader. De uitslagen van de onderzoeken waren niet goed. De kanker was terug, met uitzaaiingen in zijn slokdarm, longen en lever. De dokters gaven hem nog twee maanden te leven. Mijn broer zou die avond meteen bij mijn vader langsgaan.

    Vlak voor het einde van mijn werkdag belde ik mijn broer terug. Ik wist niet wat ik moest doen; meteen de bus pakken naar Aalsmeer, of in het weekend pas gaan? Ik besloot zondag bij hem langs te gaan, en mijn broer zou dan ook weer langskomen, om wat dingen te bespreken. Mijn vader had aangegeven niet op dezelfde manier te willen gaan als mijn moeder; hij wilde euthanasie.

    Die zondag miste ik natuurlijk de bus, waardoor ik naar Aalsmeer moest fietsen om nog enigszins op tijd aan te komen. Ik kwam helemaal bezweet aan. Mijn vader zag er heel erg slecht uit. We bespraken de mogelijkheden, ook dat hij misschien naar een hospice zou gaan waar voor hem gezorgd zou worden. Dat wilde mijn vader eigenlijk niet. En als je naar een hospice gaat kun je kennelijk geen euthanasie meer doen.

    Ik heb niet zo'n gesprek met mijn vader gehad waarbij je alles nog zegt dat je wil zeggen en alles nog vraagt dat je wil vragen. Ik denk dat je als kind vooral wil weten dat je ouders van je houden en trots op je zijn, en dat weet ik wel. Mijn vader is, mede door zijn leeftijd, de tijd waarin hij is opgegroeid en de familie waarin hij is opgegroeid geen man die het hart op de tong heeft. Wat ik misschien nog had willen vragen, is waarom hij nooit heeft gevraagd of ik iemand hem ontmoet, of ik een relatie heb. Niet dat er op dat gebied iets te melden is, maar die interesse had ik misschien wel leuk gevonden. Maarja, moet je in een situatie als deze je vader nog een soort van verwijt gaan maken dat je vindt dat hij niet voldoende interesse in je liefdesleven heeft getoond? Ik vond van niet.

    We maakten plek voor het ziekenhuisbed dat de volgende dag geleverd zou worden. Mijn vader kon eigenlijk amper nog eten. Ook drinken ging niet van harte. De huisarts zou dinsdag weer langskomen om met mijn vader te bespreken of hij echt euthanasie wilde of toch liever naar een hospice. Ik had een afspraak voor werk, maar mijn broer zou ook bij dat gesprek aanwezig zijn.

    Na de afspraak op dinsdag belde ik mijn broer. Mijn vader ging heel snel achteruit en kon niet meer naar een hospice. Het formulier voor de euthanasie was al ingevuld en zou zomaar een week later kunnen plaatsvinden. Hij kon amper nog drinken. Het was nog maar de vraag of hij het einde van het jaar nog wel zou halen. Een rare gedachte, want mijn vader was altijd een bikkel. Mijn moeder slikte medicijnen voor haar hart, dan zat er weer een gezwel op haar wang of was ze ineens onwel geworden in de trein, er was altijd wel iets. Niet mijn vader, die was nooit ziek. Het was een taaie, en ik had op zijn 88ste verjaardag in augustus nog gegrapt dat hij misschien wel de 100 zou halen. Woensdag zouden samen met de huisarts de laatste puntjes op de i gezet worden, dus daar wilde ik graag bij zijn.

    Woensdagmiddag kwam de huisarts weer langs, die ook nog eens met mijn vader alleen wilde praten, om hem nog eens goed te vragen of hij écht euthanasie wilde. Toen mijn broer en ik weer erbij mochten, werd verteld dat ze het zou gaan regelen, en dat er een tweede arts zou komen die ook moest bepalen of mijn vader voor euthanasie in aanmerking kwam. We hoopten dat die donderdag al zou komen, zodat alles maar geregeld was. Als het aan mijn vader zou liggen zou hij donderdag of vrijdag al euthanasie krijgen, maar de huisarts wilde het liever 'over het weekend heen tillen'. Mijn broer had het tijdens het gesprek een paar keer over wat wel of niet 'etnisch verantwoord' was <3

    Nadat de huisarts vertrok ging ik weer terug naar kantoor. Toen heb ik voor het eerst op kantoor gehuild, en tijdens een gesprek met mijn baas spraken we af dat ik donderdag- en vrijdagochtend wel naar kantoor zou gaan, maar daarna de bus naar Aalsmeer zou pakken, zodat ik mijn vader tijdens zijn laatste dagen iedere dag kon zien. Dat waren twee heftige dagen, waarbij mijn vader iedere dag weer flink achteruit was gegaan. Voordat ik de woonkamer binnenstapte haalde ik diep adem en aan het begin van de avond, in de bus terug naar Amsterdam was ik helemaal op en had ik de hele avond nodig om weer enigszins bij te komen. Ik was vergeten hoe uitputtend huilen is.

    Donderdagmiddag was ik weer bij mijn vader, die wéér achteruit was gegaan. Een van zijn broers, Ed, bleef inmiddels bij hem slapen en vroeg me spontaan of ik eigenlijk een vriend had. Ik zei dat ik dat een interessante vraag vond, omdat ik juist hoopte dat mijn vader zoiets zou vragen. Hij vond dat ik het daar best met hem over kon hebben, dus ik besloot erover na te denken. Ook een andere oom kwam langs, maar die wilde het eigenlijk vooral even over zijn eigen hartritmestoornis hebben. Die oom was hard toe aan een nieuw repertoire, want een paar jaar geleden op een verjaardagsfeest van mijn vader zei hij tegen me 'jij bent er ook niet slanker op geworden', en donderdag zei hij precies hetzelfde. Kom eens met iets nieuws, zou ik zeggen.

    Vrijdagavond zou ik eigenlijk naar de verjaardag van Aniek gaan, maar ik besloot thuis te blijven na een erg nare middag. Het ging weer heel veel slechter met mijn vader. De dokter besloot hem morfine te geven, iets lichts dat in de mond oplost, tegen de pijn in zijn lever en kortademigheid. Daar heeft 'ie zelf toestemming voor gegeven, al wilde hij bijvoorbeeld expliciet geen sondevoeding. De huisarts vroeg mijn vader of hij zelf ook door had dat hij wel héél hard achteruit ging, en hij zei van wel, maar dat hij dat wel prima vond. Dat vond ik erg schrikken. Natuurlijk was me wel opgevallen dat het iedere dag slechter ging, maar toen de huisarts dat zelf ook constateerde en het nodig vond om te vragen of mijn vader zich daar ook bewust van was, vond ik dat erg heftig. De tweede arts die nodig is om te beoordelen of euthanasie te plegen zou de volgende dag pas komen. Ik had het idee dat de huisarts dacht dat ik het langer wilde rekken of tegen wilde houden omdat ik zoveel huilde en amper kon praten, maar ik was het juist wel met de wensen van mijn vader eens. Dit is niks.

    Mijn vader wilde nog steeds euthanasie en vertelde dat hij eigenlijk wilde dat al zijn vrienden en dierbaren daarbij aanwezig zouden zijn. Dat vond de huisarts geen goed idee, en ik eigenlijk ook niet. Uiteindelijk was mijn vader het ermee eens dat bij de daadwerkelijke euthanasie alleen mijn broer en ik, en zijn eigen broers aanwezig zouden zijn.

    Ik besloot in Aalsmeer te blijven tot de nachtzuster zou komen. Aan het begin van de avond was er nog bezoek van een dochter van een van zijn beste vrienden (die ook al jaren geleden is overleden). Toen mijn vader sliep vertelde ze dat mijn vader een stapel exemplaren van Gay&Night (ik stuur dat iedere maand trouw naar hem op) aan haar had laten zien, en dat hij toen vertelde dat hij heel trots op me was. Dat was heel fijn om te horen. Nu wist ik zeker dat ik niet echt een 'afsluitend gesprek' meer hoefde te hebben, zeker niet nu het hem duidelijk enorm veel energie kostte om nog te praten.

    Ik kwam rond kwart voor 10 weer aan in Amsterdam en besloot wat te eten te kopen. Mijn lievelingskassière bij de Albert Heijn gaf me zomaar ineens gratis een bosje bloemen. Ik stond helemaal versteld. Zij kon natuurlijk niet weten dat dit allemaal speelde, maar het kwam onbedoeld op zó'n fijn moment. Toen ik thuiskwam had Louis heel lief een bakje soep aan mijn deurknop gehangen.

    Zaterdagochtend kwam ik in Aalsmeer aan. Mijn vader was niet echt meer bij, maar kon af en toe nog wakkergemaakt worden als iemand echt afscheid wilde nemen. De tweede arts kwam langs, maar eigenlijk was mijn vader al zo ver heen dat hij niet meer in aanmerking kwam voor euthanasie. Ik luisterde het gesprek dat de tweede arts met de huisarts voerde een beetje af, en hij zei 'deze man is eigenlijk stervende'. Toen besloot ik die avond sowieso niet terug te gaan naar Amsterdam. Dan maar geen schone onderbroek.

    De huisarts kwam weer langs, en vroeg aan mijn vader of hij pijn had. Hij zei van niet. De huisarts zou om 16.00 uur weer terugkomen om hem een kleine dosis morfine te geven via een injectie, en mijn broer en ik verwachtten dat het daarna allemaal erg snel voorbij zou zijn. Mijn broer nam afscheid, de vrouw van mijn broer ook. Er kwamen nog wat buren die ook afscheid namen. Ik ging op de rand van zijn bed zitten, hield zijn hand vast, maar kon eigenlijk niets meer uitbrengen. Wat zeg je tegen je vader, vlak voordat hij doodgaat? 'Bedankt voor alles'? 'Ik zal je missen'? Ik wist het gewoon niet. Dus kneep ik een paar keer in z'n hand en dat was het.

    In de namiddag was hij totaal niet meer bij, en begon hij wat zwaarder te ademen, maar verder lag hij er eigenlijk wel vredig bij. Die avond was ik alleen met mijn broer en zijn vrouw. Het was, op een gekke manier, nog best wel gezellig. We haalden herinneringen op en praatten over van alles. We waren het erover eens dat we het jammer vonden dat mijn vader nu de regie kwijt was; hij kon niet meer sterven op de manier die hij wilde.

    Rond middernacht, toen de nachtzuster er al een tijdje was, probeerden mijn broer en ik boven wat te slapen. Hij in de slaapkamer van mijn ouders, ik in mijn oude slaapkamer. Het kostte wat moeite, maar uiteindelijk viel ik toch een klein beetje in slaap. Al snel kwam mijn broer me wakker maken; mijn vader was overleden. Heel rustig. Ik keek nog eens naar zijn levenloze lichaam. Net als toen mijn moeder was overleden, had ik geen behoefte om hem nog aan te raken. De huisarts kwam langs om zijn overleden officieel vast te stellen, en op haar aanraden belden we direct met de uitvaartverzekeraar. Zij wezen ons een begrafenisondernemer toe, en die belden we meteen op. Hij zou om 4 uur 's nachts langskomen om mijn vader op te halen.

    Mijn broer en ik rommelden maar wat in huis, en zochten, volledig op eerder aanraden van mijn vader, maar vast wat spullen uit om de tijd te doden. De begrafenisondernemer kwam samen met nog iemand, en toen werd mijn vader op een brancard gehesen en in een soort plastic zak gewikkeld. Niet echt een prettig gezicht. Toen mijn vader was opgehaald en twee van zijn broers waren ingelicht, zijn we maar weer gaan slapen, zo goed en zo kwaad als het ging.

    De volgende ochtend kwam de begrafenisondernemer om alles door te spreken. Mijn vader wilde niet opgebaard worden met zijn handen opgevouwen, en hij wilde beslist niet naar een uitvaartcentrum in Aalsmeer, waar een groot kruis in de zaal hangt. Dat paste niet bij hem. We zochten een kaart uit, stelden een tekst op, en mijn broer en ik vonden een boeket voor op de kist. We wisten allebei meteen welke; mijn vader was vroeger rozenkweker en kwam regelmatig thuis met een bos dieprode rozen met donkergroene steel en blaadjes. In het boek stond precies zo'n boeket. De vormgever van het blad was zo lief om nog een afbeelding van een zweefvliegtuig (de grote hobby van mijn vader) te bewerken, zodat deze in de juiste kleur ook op de rouwkaart afgebeeld kon worden.

    Vanochtend heb ik me eerst bezig gehouden met het controleren van de drukproef van de rouwkaart, daarna ben ik aan het werk gegaan, aangezien het januarinummer van Gay&Night ook afgemaakt moet worden. Tussen de bedrijven door heb ik nog wel de begroting van de uitvaart bekeken en contact gehad met de begrafenisondernemer, want dat ging me eigenlijk wel goed af en ik vind het fijn dat ik kan bijdragen. Er zal nog een boel geregeld moeten worden, aangezien het hele (huur)huis van mijn vader leeg moet. Het was geen hoarder of zo, maar er staan toch spullen in die hij in 88 jaar tijd heeft verzameld, ook nog wat dingen van mijn moeder, zelfs nog wat oude Janet posters van mij, en natuurlijk ook gewoon de normale spullen die je standaard in huis hebt, zoals serviesgoed en meubels.

    Verder wordt er goed voor me gezorgd, iedereen is heel lief, begripvol en meelevend, en da's erg fijn. Ook op kantoor. De komende tijd ga ik mijn best doen om met terugwerkende kracht te wennen aan het idee dat mijn vader er niet meer is. Het is allemaal zo snel gegaan dat er weinig gelegenheid is geweest om al proberen iets te verwerken.

    De uitvaart is donderdag, en ik ga mijn best doen om een toespraak te houden. Ik ben niet zo goed met praten voor een groep mensen, en waarschijnlijk zal ik emotioneel zijn en af en toe huilen. Maar tijdens een uitvaart, nota bene die van je eigen vader, worden dat soort dingen je meestal wel vergeven. Dus ik ga het proberen.

    28-11-14

      17:42:00, by S p r k .   , 384 words  
    Categories: Categorie-loos

    De frambozenkraam

    Vorig weekend ben ik met Tom naar de Haarlemmerdijkstraat gegaan. Je hebt daar dus een Italiaanse lunchroom waar je broodjes kunt eten waar ze de korstjes van af hebben gesneden en voor € 2,95 a pop geeft me dat een enorm Kardashiangevoel. Daarna wilde Tom per se naar de Noordermarkt. Ik ben nooit zo van markten want het stinkt er altijd een beetje naar vis, maar Tom drong aan en ik dacht ‘ach, misschien eens kijken of mijn gulden daar ook een daalder waard is’.

    Het was dus fantastisch want ze hadden er allemaal hoeden en biologische sjaals. En toen kwamen we bij een kraampje waar ze allemaal frambozenproducten verkochten! Frambozenjam, frambozenmosterd, frambozentaart, frambozensap, frambozenbavarois, frambozensaus, alles. Het was frambozen wat de klok sloeg daar. En ze hadden dus ook frambozencheesecake! Althans, er lag een halve frambozencheesecake, en het was € 14,95 voor een halve en € 7,95 voor een kwart.

     

    Ik dacht natuurlijk ‘bedframbozencheesecake!’ dus ik zei dat ik wel een halve frambozencheesecake wilde. Toen volgde er een heel verwarrend gesprek waarbij het leek alsof het dan € 14,95 zou zijn voor de helft van die halve frambozencheesecake, maar dat bleek uiteindelijk niet zo te zijn. Ik vroeg de marktkoopman (mooi ambachtelijk woord!) om de halve frambozencheesecake in twee kwarten te snijden, want dan kon hij het handiger verpakken en ik moest er nog mee fietsen. Hij gaf ook nog cupjes frambozensaus mee, om eroverheen te draperen.

    Maar toen kwam het hoogtepunt van dit frambozenavontuur! Terwijl de marktkoopman de cheesecake stond te snijden, kwam er een vrouw die ook frambozencheesecake wilde kopen. De marktkoopvrouw, die er ook nog bij stond, zei dat de laatste halve cheesecake nét verkocht was aan mij. Toen keek de vrouw heel beteuterd. ‘Ja, misschien kun je nog met hem onderhandelen, want hij heeft de taart door de helft laten snijden’ zei de marktkoopvrouw. De vrouw keek me hoopvol aan, alsof ik het überhaupt zou overwegen om vanuit de goedheid van m’n hart een kwart cheesecake aan haar af te staan. Ik zei ‘€ 15,-!’ en toen lachte ze schuchter en droop ze af. Daardoor was ik nog beter gemutst dan ik al was, dus kocht ik ook een potje frambozenmosterd om dit frambozenkraampje extra te steunen. En die avond proefde ik in ieder hapje dat ik nam een klein beetje teleurstelling van die vrouw. Het smaakte heerlijk.

    30-12-13

      01:28:00, by S p r k .   , 261 words  
    Categories: Categorie-loos

    Cafetarium

    Als kind keek ik belachelijk veel tv, waaronder series als Saved By The Bell en Beverly Hills 90210. En afgezien van wijze lessen over substance abuse problems, date rape en abortusproblematiek, leerden die shows me een ding: na school ga je met je vrienden naar een cafetaria (of is het enkelvoud daarvan cafetarium en zo niet, waarom niet?) om nog gezellig een milkshake te drinken en na te praten over je fasinerende dag op school.

    Op m'n tiende of elfde ging ik naar een andere lagere school, dichter bij het 'centrum' van Aalsmeer. Die school was elke dag rond half drie 'uit', maar ik vertelde m'n ouders dat ze me dan niet meteen thuis moesten verwachten, want ik ging natúúrlijk nog met mijn klasgenoten hangen in een nabijgelegen cafetaria. Ik had zelfs al gelocationscout en vond een grote snackbar in de Ophelialaan waar ze een soort 'booths' hadden waar we dan in konden hangen. Het was geen Peach Pit maar het kon ermee door.

    Peach Pit

    Cut to een paar jaar later, toen ik naar de middelbare school in Amstelveen ging. Het schooljaar was nog niet begonnen, en ik zat samen met m'n vader op de fiets om te beste route naar school te bepalen. Weer zei ik tegen hem 'nou en dan gaan we natuurlijk na school nog even iets drinken met z'n allen, ergens in een cafetaria'. En toen antwoordde mijn vader, zonder aarzelen: 'dat zei je ook toen je naar die andere lagere school ging, en toen is het er ook nooit van gekomen, dus dat zal wel loslopen'.

    1-0 voor pa.

    06-06-13

      00:22:00, by S p r k .   , 2955 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik was dus niet zo heel erg enchanted

    Als jong tienermeisje ben ik meerdere keren naar het buitenland gegaan om concerten van mijn toenmalige idool Janet Jackson te bezoeken. Och, wat was me dat een mooie tijd. Maar tegenwoordig ben ik kennelijk niet meer zo avontuurlijk aangelegd en was er ook niet echt een artiest waarvoor ik zou reizen om ze live te zien. Bovendien worden we in Amsterdam (of heel Nederland eigenlijk, maar vooral Amsterdam) flink verwend qua artiesten die live voor ons op komen treden.

    Van de Zweedse act iamamiwhoami stonden echter geen Nederlandse concerten gepland. En aangezien er tegenwoordig bijna geen fietsrit voorbijgaat zonder dat ik één van hun nummers beluister, besloot ik dat ik ze live móest gaan zien in Londen. Met als bijkomend voordeel dat mijn collega Kampie en vrienden Diederik en Nicola ook in Londen zouden zijn om het concert bij te wonen. Tot nu toe: gezellige tijden.

    De laatste keer dat ik een reis voor mezelf heb geboekt was… Nooit? Ik kan het me eigenlijk niet meer herinneren. Als je eenmaal gewend bent aan de luxe van het 1-0 Pieter Travel Agency, waar eigenaar en baliemedewerker Pieter alles tot in de puntjes voor je regelt, is het niet erg verleidelijk om zelf via sites als cheaptickets.nl (wát zei je over m'n tickets?) en booking.com een reis bij elkaar te boeken. Maar ik moest!

    De vlucht was vrij snel geboekt, via cheaptickets.nl kwam ik al snel op wat EasyJet vluchten uit, en ik keek er nu al naar uit om alle mensen uit die realityserie te ontmoeten. Vanaf het moment dat de vlucht geboekt was raakte ik in paniek; nu had ik ook nog een hotel nodig. M'n Glamour gal pal 'ik weet nog wel een leuk adresje' Charlotte was helaas onbereikbaar op dit cruciale moment, en zo kwam het dat ik in blinde paniek voor meer dan 100 euro per nacht een hotel boekte waarvan de foto's van de buitenkant me deden denken aan die ene scène uit de film Notting Hill. Niet de beste manier om een hotel te kiezen, maar nood was aan de man en ze hadden in het hele hotel gratis wi-fi. Ik deed ook nog een interviewaanvraag voor iamamiwhoami bij hun label.

    Ik besloot om ook alvast wat voorbereidend werk te doen. In Londen was natuurlijk een hele onaangeroerde mannenmarkt waarmee ik nog nooit in aanraking was gekomen! Ik begon op sites en apps als Gaydar, Gayromeo en Scruff aan de plaatselijke bevolking te bazuinen dat ik binnenkort hun prachtige stad aan zou doen en dat ik 'very excited' was. Ik vond de respons nogal wat mak. The crowd was tough.

    Het was pas weken later dat ik de app Growlr ontdekte (Grindr maar dan voor beren en andere bosachtigen) en al snel in contact kwam met een aantal interessante jongens die ik misschien zou kunnen ontmoeten tijdens mijn korte verblijf. Waaronder een jonge, gepiercte jongen die 'de wereld op een andere manier bekeek', een operazanger die me de hele tijd 'handsome' noemde, en een ietwat jonge jongen die op zijn profiel een hele tirade had geplaatst dat je hem zéker niet naar z'n naaktfoto's moest vragen, maar tijdens ons gesprek na drie berichten ongevraagd een serie naaktfoto's toestuurde. Ik wisselde met alledrie gezellige berichten uit, ook voiceberichten om toch een beetje zeker te zijn dat ze wel echt waren, en nam me voor om met alledrie af te spreken. Je moet je kansen spreiden, want iemand anders doet het niet!

    Op het vliegveld probeerde ik Kampie en zijn twee vrienden nog te leren voguen, en toen was het tijd om in het vliegtuig te stappen. Ik checkte ook regelmatig m'n mail, want mijn interviewaanvraag was nog steeds niet bevestigd. Veel meer dan 'het is misschien morgen' wist ik niet. Ik werd in het vliegtuig al snel aangesproken door de vrouw die naast me zat, die vertelde dat ze haar eigen coachingbedrijf had en dat ze met haar man op weg was naar Isle of Man in verband met iets met brommers ofzo. Ik vertelde waar ik werkte, en toen vroeg ze gebiologeerd waar ik over schreef. 'Uitgaan, entertainment, reizen, maar ook over politiek, er was pas weer een heel debat in de tweede kamer gaande over weigerambtenaren; mensen die gewoon in dienst zijn van de overheid maar weigeren om twee mensen van gelijk geslacht in de echt te verbinden. Beláchelijk natuurlijk! Die mensen moeten gewoon hun werk doen!' vertelde ik gepassioneerd-casual.

    Ze luisterde aandachtig maar antwoordde met 'Ik snap natuurlijk dat er mensen zijn met homoseksuele gevoelens, maar het is natuurlijk maar net wat ze ermee doen, op wat voor manier ze ermee omgaan, hè?'. Ik draaide m'n hoofd een klein beetje omdat ik deze reactie in eerste instantie niet helemaal snapte, maar herstelde snel en zei 'Er zijn genoeg mannen die toch denken te 'kiezen' om hetero te 'worden' en er dan ineens op hun 35ste achterkomen dat ze toch niet gelukkig zijn en dan ineens met hun auto met kinderzitje op de achterbank naar een of andere parkeerplaats rijden om toch aan hun trekken te komen. Dat lijkt me ook niet de meest gezonde oplossing.'

    Toen kwam de aap uit de mouw; het stel dat naast me zat waren Jehova's Getuigen. 'Nee maar weet je, als je de Bijbel eens zou lezen zou je echt versteld staan van hoeveel dingen er 1 op 1 toepasbaar zijn op het hier en nu!' legde ze uit. 'Ja, gij zult niet stelen is natuurlijk van alle tijden, maar er staat ook een heleboel flauwekul in de Bijbel. Als we de Bijbel woord voor woord moeten naleven zou u volgens mij niet uw eigen coachingbureau mogen hebben'. Ik wilde tóch even een punt maken, maar ook weer niet zorgen dat het stel naast me ineens tegen een steward zouden zeggen dat ik ze had verteld dat ik bijvoorbeeld een bom aan boord had gesmokkeld. 'Nou, voor zó'n gesprek is deze vlucht helaas wat aan de korte kant, ha ha ha' was haar reactie. Trouwens, iedere keer als we in een soort luchtzak terechtkwamen raakte de vrouw enorm van de wijs en vond ze het heel prettig als ik haar geruststelde. Ik dacht alleen maar 'Meid, als god altijd je back heeft, dan heeft hij toch ook je back in dit vliegtuig?'

    Uiteindelijk gingen we uit elkaar terwijl de vrouw toch nog even stigmatiserend tegen me zei 'Als je nou een keer een Wachttoren aangeboden krijgt, kijk er dan toch maar even in. Misschien heb je er iets aan!' Haar echtgenoot droeg ook nog even een steentje bij door te zeggen 'Of je kijkt op jw.org! Ik ken geen enkele religie die zo'n mooie website heeft als wij!'

    Ik nam afscheid van Kampie en z'n vrienden, kocht wat versnaperingen bij Marks & Spencer en ging met de metro naar mijn hotel. Toen ik aan kwam lopen dacht ik al 'Hmmm, de buitenkant kan best een likje verf gebruiken'. Binnen was het superklein, de gangen waren supersmal. Mijn kamer was niet veel groter dan een bezemkast, met een krakend éénpersoonsbed erin. En maar één streepje wi-fi. Wel interessant om eindelijk eens een badkamer te zien die nóg kleiner is dan mijn eigen badkamer thuis.

    Ik checkte nog een keer m'n mail om te zien of het interview voor de volgende dag al bevestigd was. Ik had alleen een vaag mailtje met 'we weten het nog niet zeker maar áls het is, is het misschien bij haar hotel maar misschien bij de platenmaatschappij op kantoor, en misschien rond de lunch'. Ok. Ik ging de stad in, kocht wat broeken die zowaar in mijn maat waren (yay!) en probeerde contact te zoeken met jongen #1, de gepiercte jongen die 'de wereld op een andere manier bekeek'. Die bleek op dat moment de wereld vanuit een ziekenhuis te kijken, want hij had een 'relapse' gehad, hij was de avond ervoor 'all alone' geweest en had in zichzelf lopen snijden, want hij 'had to do it'. Ik nam nog een hapje van mijn Marks & Spencer cheesecake, vertelde hem dat we dan beter een andere keer konden afspreken en wenste hem veel beterschap. Ik besloot nog even te douchen, en toen kwam ik erachter dat de sensor die bijhoudt of het licht in de badkamer aan moet blijven, niet in de douchecabine kon kijken. Had ik mezelf net helemaal ingezeept met 'Be Enchanted'-zeep van Bath & Body Works, werd het ineens pikkedonker en moest ik de douchecabine verlaten om die sensor te kunnen 'bereiken'. Ik was dus niet zo heel 'enchanted'. Toen ging ik naar het concert.

    Het concert was echt supertof en de moeite waard. De DJ vooraf was erg goed, het was leuk om Diederik, Nicola en Kampie&co te zien en de show was echt geweldig. Ik kreeg totaal bevestigd dat het een goede beslissing was geweest om dit reisje te boeken. Na de show ging ik met Diederik en Nicola nog even langs de Marks & Spencer op Victoria Station om Mini Yum Yums te kopen (blijken dus gefrituurde donuts te zijn), een kleine pastasalade met kip en wat wraps, dan kon ik daar de volgende ochtend mee ontbijten. Aangezien mijn hotel'kamer' niet was uitgerust met een koelkast, besloot ik de pastasalade, wraps en wat flesjes drinken voorzichtig buiten op m'n vensterbankje te zetten. Tot overmaat van gezellig was er ook nog een dubbele aflevering van American Dad op tv en daarna ging ik lekker slapen, want morgen zou een spannende dag worden met eventueel het interview én de date met de operazanger die me de hele tijd 'handsome' noemde.

    Rond 6 uur werd ik wakker van wel heel vervelend geluid vlakbij mijn raam. Maar ken je dat, dat je wel een beetje wakker bent, maar dat het 'logisch nadenken' gedeelte van je hersenen er nog niet helemaal is? Dus ik dacht wel de hele tijd 'wat een hinderlijk geluid, wat ís dat?' maar pas twee uur later kwam het in me op om te kijken wat het geluid precies was. En het geluid, dames en heren, kwam dus door vogels die mijn pastasalade aan het opeten waren en met hun snavels in het plastic bakje aan het pikken waren om bij m'n wraps te kunnen komen. Ik was gedesillusioneerd en boos en gooide geirriteerd het bakje met de wraps overboord (de pastasalade was er al niet eens meer).

    Ik stapte weer terug in m'n piepkleine krakende eenpersoonsbed in de hoop nog wat verder te kunnen slapen in het donker. Ik was natuurlijk wel een beetje chagrijnig en in het donker pakte ik één van mijn twee kussens en gooide ik het weg, omdat ik ineens totáál geen behoefte had aan twee kussens. Het kussen kwam precies terecht op het stukje in mijn kamer dat dan weer wél zichtbaar was voor de sensor van het badkamerlicht, dus was het ineens superlicht in m'n kamer en moest ik weer he-le-maal wachten totdat dat schijtlicht weer uit was gegaan.

    Toen het 'echt' ochtend was kreeg ik berichten van de operazanger die me de hele tijd 'handsome' noemde. 'hey handsome, I just found out they changed my rehearsalschedule for today and now I can't come to meet you after all :(' stuurde hij. Ja, inderdaad 'sad smiley face'! Deze dag verliep nu al heel anders dan ik had gehoopt; wég wrapjes, wég pastasalade, wég date met de operazanger die me de hele tijd 'handsome' noemde! En het interview was ook nog steeds niet bevestigd, het was inmiddels al 11 uur, dus ik ging er vanuit dat dat ook niet meer door zou gaan. Ik besloot het lekker rustig aan te doen en rond een uur of twee de stad in te gaan.

    Rond kwart voor twee was ik net klaar met douchen en aankleden, toen ik via sms te horen kreeg dat het interview over 10 minuten kon plaatsvinden. Maar wel helemaal aan de andere kant van de stad. Ik was heel blij en ook een beetje geïrriteerd en ook wel lichtelijk gestressed. Ik zocht uit hoe ik daar kon komen en zei dat het bijna een uur zou duren met 2 metro's en een bus. 'Of ik kan een taxi nemen, maar dan wil ik die wel declareren' stuurde ik terug. Niet mijn probleem dat ze het de hele tijd vaag houden en het dan ineens 10 minuten van tevoren laten weten in zo'n belachelijk grote stad als Londen. Ik kreeg al snel een smsje dat het ok was dat ik een taxi zou nemen, dus rende ik naar buiten en hield er eentje aan. De chauffeur zei dat het zo'n 25 minuten zou duren, ik smste dat door, en probeerde niet te erg te stressen, want sneller zou het toch niet gaan. Ondertussen was ik natuurlijk wel bang dat iedere minuut die ik te laat was, van mijn interviewtijd af zou gaan, en dat ik dan ineens nog maar 7 minuten zou hebben om een artikel van 2 of 3 pagina's mee te vullen.

    Eenmaal aangekomen op het kantoor van het label bleek dat iamamiwhoami net even weg was, en dat ze over een half uur terug zouden zijn. Dus ging ik nog maar opnieuw m'n vragen uit mijn hoofd leren zodat ik niet teveel op mijn spiekbriefje hoefde te kijken tijdens het interview. Uiteindelijk kwam er een jongen van het label naar me toe, bood z'n verontschuldigingen aan dat het allemaal zo onduidelijk was gelopen, ik zei hem dat het ok was en dat ik allang blij was dat het interview door kon gaan. Toen kwam Jonna Lee, frontvrouw van iamamiwhoami, en zij was echt heel erg superaardig. Ik vertelde haar dat de show fantastisch was, dat ik haar muziek enorm vaak luisterde, dat haar privéconcert in het bos echt fenomenaal was en dat ik blij was dat ze tijd voor me had. Ze glunderde. Het interview ging heel goed, ze was véél spraakzamer dan ik dacht, en in m'n achterhoofd dacht ik steeds 'ik interview een Zweeds iemand en er staat hier een IKEA-tafel voor me en die heb ik thuis ook'.

    Op het einde van het interview zei ze 'good questions!' en toen vroeg ik aan de receptioniste hoe ik het beste naar een metrohalte kon lopen. 'Nee, we bestellen wel een taxi voor je op kosten van de zaak, en die brengt je weer terug naar je hotel' zei ze. Erg tof. De jongen van het label had inmiddels met Jonna Lee gesproken en kennelijk had ze ook nog tegen hem gezegd dat ze erg van het interview had genoten, dus dat was heel erg vleiend. Na een half uur was de taxi er, en toen we een stukje onderweg waren besloot ik dat hij me beter af kon zetten op Picalilly Circus, dan kon ik nog wat winkelen en snel een burger pakken voordat ik terug ging naar het hotel om me op te frissen. Bij de plaatselijke Burger King hadden ze trouwens een automaat waar je wel 15 smaken cola uit kon trekken. Cherry, Vanilla, Cherry Vanilla, Lime, Orange, Raspberry, ALLES! Ik probeerde mijn enthousiasme nog enigszins te temperen. Oh en dankje wel Google Maps dat je aangaf dat er een GAP was op Picalilly Circus maar dat die in werkelijkheid een paar maanden dicht was wegens verbouwing.

    Ik ging weer terug naar het hotel om me op te frissen en me klaar te maken voor een sushidate met Alex, die ook voor Gay.nl schrijft. Hij gaf het adres door, dat was opvallend dicht bij m'n hotel, dus ik besloot dat ik er, met behulp van Google Maps, wel naartoe kon lopen. Ik lette dus totaal niet meer op huisnummers, want als íemand altijd goed weet waar alles is, is het Google Maps wel. Dus ik lette alleen op hoe ver mijn blauwe stipje nog verwijderd was van het rode stipje; het sushirestaurant. Eenmaal aangekomen bij het rode stipje bleek ik dus 20 minuten te ver door zijn gelopen en kon ik weer een heel stuk terug, want Google Maps had dus helemaal geen flauw idee waar alles was. Het etentje was supergezellig met heerlijke sushi en dat compenseerde weer voor het feit dat vogels m'n ontbijt hadden opgegeten en dat ineens heel Londen collectief niet meer met me wilde daten.

    De volgende dag moesten m'n 4 nieuwe broeken, 4 nieuwe boxers en een lifetime supply van Mini Yum Yum's allemaal op magische wijze in m'n koffer gestampt worden, en ging ik nog even naar Kensington High Street om bij Muji (een soort Japanse Hema, en ik oriënteer me ook in Londen graag op een Hema, zij het een Japanse) geurkaarsen te kopen als cadeautje voor Coty. Hij heeft de smaken Hinoki Wood (ruikt inderdaad erg Hinoki) en Log Fire (ruikt alsof je hele woonkamer is afgefikt) gekregen. Toen was het alweer tijd om naar huis te vliegen. Ik had me nog voorgenomen om in het vliegtuig heel mal en spontaan tegen de mensen naast me te zeggen 'ik vind jullie nu al leuker dan de Jehova's Getuigen waar ik op de heenweg naast zat' maar ze spraken geen Nederlands en ik wilde ook eigenlijk gewoon muziekjes luisteren.

    Al met al een geslaagde trip ondanks het feit dat ik m'n kansen toch zelfs nog niet ver genoeg gespreid had. Maar ik heb er wel 4 broeken, 4 boxers, een zeer geslaagde concertervaring, een memorabel interview en een gezellige sushiavond aan overgehouden. Verder heb ik geleerd dat Londen niet echt mijn stad is, want ik vind het belachelijk groot. Bovendien ben ik tijdens m'n tripje een stuk of 10 keer met de metro gegaan, en ik ben niet één keer uit die metro gekomen zonder dat ik door de hitte en benauwdheid helemaal bezweet en klam en moist was geworden. Oh en 1 keer heeft een tienermeisje een gedeelte van haar McDonald's milkshake over me heen gemorst maar dat zal ik door de vingers zien. Oh en die jongen met die naaktfoto's had griep.

    1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 275 >>