Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>

    08-11-17

      10:18:00, by S p r k .   , 637 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de kreeft

    Ik was dit weekend in Barcelona, kijken of ik ergens een volksopstand kon signaleren. Ik hoopte op een tafereel dat leek op die scène uit Evita waar allemaal mensen met fakkels de straat op gingen en zongen over 'A NEW ARGENTINA CATALUNYA!!', maar helaas. Er was in geen velden of wegen een volksopstand te bekennen, maar ik heb wel vanuit mijn hotelkamerraam een vechtpartij tussen een stuk of zes mannen gezien! Natuurlijk heb ik goed gekeken of het niet 5 tegen 1 was, want dan had ik zéker uno uno dos gebeld, maar het ging redelijk gelijk op en was ook met een minuut weer voorbij.

    Hoe dan ook: tijdens m’n reisje ging ik eten bij een restaurant waar ik al eens eerder heb gegeten. Ik weet dat er allemaal mensen zijn die veel plezier halen uit het ontdekken van allemaal nieuwe restaurantjes, tips vragen aan vrienden op Facebook en op Tripadvisor kijken en mensen op straat aanklampen enzo, maar laat mij gewoon maar lekker naar het restaurant gaan waar ik vorige keer superlekker heb gegeten, ok?

    Na een kwartiertje wachten kon ik plaatsnemen aan de bar. Schuin links voor me was een soort seafoodvirtrine gaande, met allemaal dingen uit de zee die je kon bestellen. En terwijl ik zat te wachten op de eerste gerechtjes dacht ik dat ik iets zag bewegen in de seafoodvitrine!

    Uit nadere inspectie bleek dat er een levende kreeft lag. Ik heb nog maar één keer in m'n leven kreeft gegeten en op zich weet ik wel dat kreeften levend gekookt worden. Ik heb ook weleens kreeften in een aquarium in een restaurant gezien, eigenlijk een beetje opgestapeld, die je kon uitkiezen om te eten. Maar deze lag gewoon midden in de seafoodvitrine, levend. Ongezellig.

    Lig je daar een beetje als kreeft. Om je heen gebeuren allemaal dingen, mensen zitten lekker tapas te eten, er wordt nóg een fles wijn besteld, mensen praten bij over de kinderen, er zijn ontluikende liefdes, mensen soebatten over de rekening (‘Ik hoor dat je voorstelt om de rekening te splitten, maar ik heb vanavond alleen een water en die kleine salade con queso de cabra besteld, want sinds Enrique bij me weg is zit ik toch wat minder breed in de pesos, en jij zegt altijd “volg je sueño”, maar ik leef momenteel van maand tot maand dus laten we gewoon ieder voor zich betalen!’). Ondertussen wil Catalonië onafhankelijk worden van Spanje, is die Puigdemont helemaal gevlucht (naar BELGIË, of all places!), Kevin Spacey heeft z’n hele carrière in een week om zeep gebracht, de aarde warmt op, maar dat is logisch, want hij staat ‘in brand’...

    En die kreeft ligt daar maar een beetje van eh… ‘Jongens, ik weet niet precies wat jullie van plan zijn, maar volgens mij klopt er iets niet? Want ik was eerst altijd in het water en nu lig ik hier al een tijdje met elastiekjes om mijn scharen, dat lijkt me niet echt de bedoeling?’

    Je zag hem af en toe proberen op te staan, of z’n sprieten bewegen. Het viel me ook op dat bovenop z’n achterpootjes -of wat kreeften precies aan ook aan de achterkant hebben zitten, weet ík het- wat schoteltjes waren gezet met z’n in stukken gesneden vriendjes uit de zee: octopus en garnalen op een prikker, met een tomaatje erbij ter decoratie.

    Nu ben ik helemaal niet zo van de ‘Partij voor de Dieren’. Ik vind: een dag geen vlees of zuivel genuttigd, een dag niet geleefd. Maar ik vond dit gewoon heel ongezellig! Vooral voor die kreeft. Als ik een bordje jamón iberico bestel verwacht ik ook niet dat er ergens in een hoek van het restaurant een levende big staat waar met zorg een paar plakjes uit gesneden worden, en dat er 12 tot 48 maanden later een bordje ham op tafel verschijnt.

    Nou ja.

    25-10-17

      14:47:00, by S p r k .   , 780 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de blokkade

    Eergisterenavond kwam ik thuis en startte ik uit gewoonte Grindr op. Niet helemaal alleen uit gewoonte, overigens, maar ook omdat ik een date zou hebben met een toerist uit Duitsland, en ik wilde even een tijd afspreken.

    Toen kreeg ik een HEEL. HEFTIG. SCHERM. TE ZIEN.

    (zit je?)

    Je kunt je voorstellen dat dit vrij hard bij me binnenkwam. Hoe was dit gebeurd? Hoe ging ik dit fixen? Zou ik nog wel de toegang tot mijn profiel terugkrijgen? Of moest ik helemaal opnieuw beginnen? Moest ik die vervelende types die de hele tijd ‘gezellige etentjes in Vapiano’ organiseren helemaal opnieuw blokkeren?

    Bovendien: ik had nog tot juni 2018 betaald voor Grindr Xtra (ja, ik ben zo iemand die daarvoor betaalt ja), en in deze tijden van financiële economie vroeg ik me toch af of dat vooruitbetaalde abonnementsgeld wel teruggestort zou worden als ik definitief geblokkeerd zou blijven? En nog belangrijker: wat zou er worden van mijn date met die toerist aus der Heimat?

    Ik besloot via het knopje ‘Contact Customer Service’ een verzoek tot terugkeer naar de normale gang van zaken in te dienen. Ik stuurde Grindr ook een DM op Twitter. En toen begon het lange wachten.

    De andere apps boden geen soelaas: hoe sympathiek ik Growlr altijd heb gevonden, er is daar helaas toch een gebrek aan de kwantiteit die je op Grindr vindt. Die Duitser was op de andere apps natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen, ik kon alleen maar verder gaan met afwachten.

    En zo begon mijn Grindrloze avond. Wat een enorme hoeveelheid vrije tijd ineens! Wat een potentie, wat een mogelijkheden! Ik besloot alvast op Airbnb te kijken voor accommodatie voor mijn volgende vakantie. Ik bestelde maar weer eens iets bij Poké Perfect. Ik las Oorlog & Vrede van Tolstoj in één ruk uit. Misschien was dit wel een goed moment om het laatje van mijn Ikeabureautje weer eens uit te spitten. Ik zette een serie die ik al eens eerder had gezien aan, en ging lekker door mijn appartement rommelen.

    Toen kreeg ik ineens een melding van een nieuwe e-mail. Als zo’n vos die in hartje winter met z’n neus in de sneeuw duikt om een muis te vangen, dook ik op mijn bed, waar mijn telefoon lag op te laden. Ik had e-mail van Grindr! Er was mij gratie verleend!

    Een beetje zo ongeveer dus

    Ene ‘Garo’ had mijn ‘support request’ bijgewerkt met uitleg: ik had te vaak dezelfde persoon gereport, wat door het systeem was gezien als spam. Daarom was mijn account geschorst. LIES! Ja, ik report weleens mensen die drugs verkopen of die me vertellen dat ze alleen met me willen afspreken als ik ze daarvoor betaal. Ik ben toch half Duits, hè? Dan doe je dat soort dingen. Maar die mensen report ik allemaal maar één keer, dan block ik ze.

    Garo had ook goed nieuws: ‘I have reviewed your account and lifted the ban’. De avond was niet voorbij, misschien zou ik die Duitse toerist nog te pakken krijgen! Ik opende snel de app. Wéér dat kutscherm. Ik voelde me leeg en machteloos. En voorgelogen!

    Ik stuurde Garo een bericht waarin ik hem vriendelijk maar beslist liet weten dat mijn schorsing nog niet was opgeheven. Ook plaatste ik een screenshot op Twitter. Niet via DM dit keer, maar gewoon en plein publique. Deze dwaling mocht best aan de grote klok gehangen worden en ik vond dat mijn 374 Twittervolgers best op de hoogte gesteld mochten worden.

    Ik wachtte af, maar ging uiteindelijk onverrichter zake naar bed. Zonder Duitse toerist. Die nacht had ik onrustige dromen, over het opnieuw blokkeren van dat ene boybandlid (I use the term loosely) die steeds wil dat ik zijn boyband (I use the term loosely) interview voor een grote coverstory, over het verplicht bijwonen van zo’n ‘gezellig ongedwongen etentje’ in Vapiano, en over de Buitenlandse favorieten die ik voor eens en altijd kwijt zou zijn.

    Toen ik voor de zóveelste keer begon aan een droom over zo’n ‘warm en knus etentje mét netwerkmogelijkheid’ in Vapiano, waar voor de gelegenheid ook álle jongens aanwezig waren die me ooit op onvriendelijke wijze hadden afgewezen, schrok ik gelukkig wakker van de wekker. Ik kon het niet laten om direct te checken of de toegang tot mijn Grindrprofiel inmiddels hersteld was.

    En dat was het!

    Natuurlijk zou de Duitser in de loop van de ochtend al terugcapituleren naar Duitsland, dus dat was een verloren zaak. Maar voor de rest was alles weer koek en ei. Mijn goede voornemen is om nóóit meer iemand te reporten, alleen nog te blokkeren. Dan moet Grindr zelf maar uitzoeken wat ze met al die drugsdealers en hoertjes doen.

    Dit was mijn verhaal.

    19-10-17

      13:51:00, by S p r k .   , 229 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de kantoormail

    Ik ben nu bijna 37 en elke dag verander ik meer in zo'n zure oude man die brieven op hoge poten schrijft als hem iets niet aanstaat. Vandaag gemaild naar het hele kantoor:

    Hoi allemaal,

    Tijd voor een pop quiz. Ik hou het makkelijk, want het is maar 1 meerkeuzevraag en het juiste antwoord is heel duidelijk!

    Scenario:
    Je hebt net je handen gewassen. Je handen zijn drijfnat. Maar gelukkig heb je het allerlaatste papieren handdoekje te pakken! Misschien wel de laatste twee! Je pakt ze, en in een handomdraai zijn je handen weer droog. Wat een fijn gevoel! What a great time to be alive! Wat doe je nu?

    a) je denkt 'klaar is Kees' en loopt weer terug naar je bureau
    b) je denkt 'Oh ja ik gebruik nu het laatste papieren handdoekje, eigenlijk moeten ze dus weer bijgevuld worden, maar DAT WEET IK ALLEMAAL NIET HOOR!' en loopt weer terug naar je bureau
    c) je bent een goed mens™ en vult even de papieren handdoekjes bij

    Ik denk dus dat de meeste mensen A of B zouden kiezen! Mag ik iets verklappen? Het juiste antwoord is C! En als we ons voortaan allemaal aan antwoord C houden (ook bijvoorbeeld als we het laatste velletje toiletpapier gebruiken), dan ziet de wereld er weer een stukje mooier uit.

    Samen komen we er wel uit, we komen er samen wel uit!

    06-08-17

      20:43:00, by S p r k .   , 767 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het kookvoornemen

    Ik ben zó boos!

    Eerst even een disclaimer: hier volgen 'first world problems' en ik weet dat er mensen leven zonder schoon drinkwater. Maar wat míj is overkomen is óók niet leuk.

    Het viel me op dat ik de laatste tijd eigenlijk alleen nog maar eten liet bezorgen. Ik kook bijna nooit meer, tenzij er iemand op bezoek is. Zo heb ik een paar weken geleden nog 'authentic Dutch pancakes' gemaakt om indruk te maken op een Canadees. Maar ik ben dus voornamelijk eten aan het bestellen ipv aan het koken. Lekker makkelijk ook: er zijn een miljard apps tegenwoordig, en dan hoef je niet meer naar de supermarkt en dingen te tillen en te snijden en te bakken. Of dat je denkt 'heb ik nu wel de juiste courgette uitgekozen?' of dat je 350gr kipfilet nodig hebt, maar ze hebben alleen verpakkingen van 250gr en je wil zéker niet minder dan 350gr maar 500gr vind je ook weer overdreven. Of je hebt álle ingrediënten gekocht, óók dat kleine cupje zure room waar het hele gerecht mee valt of staat, maar je bent bij het inpakken die zure room vergeten mee te nemen want het was superdruk bij de Albert Heijn, en eenmaal thuisgekomen sta je voor de moeilijke beslissing: ga ik helemaal er op uit om alsnog zure room te kopen, of laat ik het weg en verziek ik eigenlijk het hele gerecht? Als je eten bestelt hoef je eigenlijk alleen nog maar de deur open te doen. Kost alleen een hoop geld.

    Dus besloot ik mijn leven te beteren, want elke dag eten laten bezorgen vond ik toch een beetje te decadent worden. Het is eigenlijk belachelijk dat ik voor gemiddeld 13 euro per maaltijd eten bestel, als ik ook voor, zeg, de helft, zelf kan koken. En waarom heb ik anders überhaupt nog een keuken? Ik moest tóch nog allemaal lege flessen inleveren bij de Albert Heijn, dus kon ik net zo goed meteen boodschappen doen. Ik ging door m'n keukenkastjes om te kijken welke basisproducten ik allemaal nog in huis had, selecteerde het gerecht waarvan de uiterste houdbaarheidsdatum eigenlijk al vorige maand was (maarja, het was zo'n Knorr Wereldgerechtenpakje, dus alleen maar droge ingrediënten die volgens mij nog echt niet oneetbaar waren geworden) en liep naar de Albert Heijn. Ik bedenk me net dat ik de flessenbon AKA de hele reden waarom ik überhaupt naar de Albert Heijn was gegaan, nog in ben vergeten te leveren ook!

    Zodra ik weer thuis was ging ik meteen kip marineren, champions snijden, paprika snijden, ui snijden, podcast op m'n iPhone erbij, prima. Ik gaf mezelf al een mentaal schouderklopje omdat ik zo huishoudelijk verantwoord bezig was en besloot dat ik dit zéker vaker moest doen.

    Toen kwam het moment dat er 500ml water bij moest, een zakje kruiden en een zakje rijst. Dat moest aan de kook gebracht worden en daarna in 20 minuten op een zacht vuurtje droogkoken met het deksel op de pan. Nou heb ik droogkoken altijd al een moeilijk, foutgevoelig concept gevonden. Rijst denkt vaak dat ze heel wat is, daar kan ik gewoon niet zo goed tegen. Laat jezelf gewoon afgieten, denk ik dan. Maar goed.

    Oh ik vergeet nog te vermelden dat tijdens het roerbakken (dus toen de rijst gewoon nog rustig in haar zakje zat) het brandalarm ook al was afgegaan! Maar dat vond ik eigenlijk wel prettig, want ik twijfelde al dagen of zij nog wel paraat was, die batterijen gaan immers ook niet eeuwig mee.

    Ok dus mijn hapjespan was op een zacht vuurtje die rijst aan het droogkoken terwijl ik in de woonkamer iets voor mezelf was gaan doen, tot ik na 10 minuten ineens rook dat er iets aan het verbranden was. En mijn eerste reactie was helaas niet: laten we het nog niet verbrande eten er even overzichtelijk van af scheppen, dan kun je het verbrande korstje onderop gewoon weggooien, je leven weer bij elkaar rapen en verdergaan met de rest van je maaltijd. Nee, ik besloot om met mijn persoonlijke gepatenteerde roerbakmethode flink door te roeren om te zien hoe erg de schade was, waardoor ik allemaal kleine zwartverkoolde brokjes kutrijst door het hele gerecht had geroerd. Ik heb nog even geprobeerd de verbrande stukjes eten eruit te vissen, maar dat ging natuurlijk niet meer.

    Dus nu zit ik gewoon weer te wachten tot mijn UberEatsbezorger mijn bestelling van Salsashop komt bezorgen. En ik heb me voorgenomen om nooit meer te gaan koken. Behalve burrito's, want dat is mijn signature dish. En misschien authentic Dutch pancakes, als ik nog eens indruk wil maken op een toerist.

    03-08-17

      11:16:00, by S p r k .   , 442 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de pride

    Natuurlijk ben ik dit jaar weer van de partij tijdens de prides in Amsterdam en Antwerpen. En na mijn bezoek aan Thessaloniki Pride eerder dit jaar, zal ik nóg trotser zijn dat we in die steden al jaren pride kunnen vieren zonder opstootjes of escalaties.

    Daar liep ik, midden in de grootste winkelstraat van Thessaloniki, bijna helemaal voorop de plaatselijke pride-optocht, toen de stoet ineens niet meer verder ging. Ik snapte eerst niet goed waarom we niet doorliepen. Toen zag ik het: enkele tientallen meters verderop werd de weg geblokkeerd. Eng uitziende jongens (type: capuchon, woedende blik in de ogen), hadden een aantal brede kliko’s op de weg gezet, en sloegen erop. Ze schreeuwden leuzen die ik niet kon verstaan, maar uit hun toon kon ik duidelijk opmaken: als de optocht dichterbij zou komen, zou het tot een confrontatie leiden.

    Natuurlijk ken ik de verhalen van pride-optochten in Oost-Europa die volledig uit de hand liepen. Het verhaal van Europarlementariër Sophie in ‘t Veld, die tien jaar geleden tijdens een pride-optocht in Moskou met een mes werd bedreigd, heeft me nooit losgelaten. Ik weet dat er pride-optochten zijn waarbij de deelnemers door politie of ME langs de hele route gescheiden moeten worden gehouden van protesteerders. Maar als je ineens zelf oog in oog staat met een groep protesteerders, komt het toch iets harder binnen.

    Mijn eerste instinct was: er naartoe lopen, foto’s maken. Dit verdient óók een plek in m’n reisartikel over deze stad. Maar al snel werd ik door een vrouwelijke toeschouwer tegengehouden. ‘Ga er alsjeblieft niet heen. Die mensen zijn gek. Ze willen júist een confrontatie’ zei ze op geëmotioneerde toon. Om eerlijk te zijn: naarmate het geschreeuw en getrommel luider werd, durfde ik ook niet zo goed meer. Sterker nog: ik was opgelucht dat ik m’n regenboogsokken die ochtend was vergeten aan te trekken. Ik kon nú een zijstraatje inlopen, dan hoefde ik helemaal niets mee te krijgen van het eventuele opstootje. Ik voelde me laf en schaamde me.

    Na tien minuten was de ME ter plekke, werden de protesteerders een zijstraat in gedreven en kon de optocht verder gaan. Ik bleef gespannen, maar bedacht ook: wat fijn dat we ons daar tijdens de aankomende prides in Amsterdam en Antwerpen geen zorgen over hoeven te maken. Natuurlijk is ook hier de strijd nog niet gestreden, maar wat zijn we bevoorrecht dat we hier niet zo snel bang hoeven te zijn dat we tijdens de pride een baksteen tegen ons hoofd krijgen, of er groepen mensen langs de kant staan die ons actief iets aan zullen doen zodra ze de kans krijgen. Dat is best iets om trots op te zijn.

    1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>