Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>

    08-01-17

      22:41:00, by S p r k .   , 1060 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de raw vegan avonturen

    Ik ben dus helemaal raw vegan tegenwoordig!

    Of nouja, nee, onzin. Maar ik was weer eens op vakantie in Tel Aviv (ik heb immers die SIM-kaart, dus je bent een diefje van je eigen portemonnee als je die niet gaat gebruiken), en daar had ik een date met iemand die zich een 'fruitarian' noemde. Maar het kwam er op neer dat hij raw vegan was.

    Als ik in Tel Aviv ben, eet ik überhaupt niet superveel vlees. Bij mijn favoriete restaurant Hamitbahon eet ik altijd een mix van 4 voorgerechten, allen vegetarisch. Maar voor iemand die normaal gesproken bijna 3 keer per dag vlees eet, is het best een big deal om ineens 9 dagen vegetarisch te eten, behalve de 2 keer dat ik vis heb gegeten en de 2 keer dat ik vlees heb gegeten. Waar normaal gesproken van die 27 maaltijden er toch zéker 22 met vlees zouden zijn, waren het er dit keer maar 4. Vind ik een interessante score.

    Hoe dan ook, ik had dus die jongen ontmoet. Op oudjaarsavond (wat daar niet echt fanatiek gevierd wordt), stelde hij voor dat ik bij hem thuis kwam eten. Of nee, eigenlijk zouden we gaan eten bij een vegan restaurant, maar eenmaal aangekomen bij dat restaurant bleek het dicht te zijn. Dus toen gingen we bij hem thuis eten.

    We gingen naar de Russische supermarkt, waar ik zo goed mogelijk buiten mijn carnivore comfortzone probeerde te treden. M'n date ging een salade maken. In eerste instantie ging dat goed: hij pakte sla, tomaat, avocado, komkommer... Toen hij alfalfa pakte overlegde hij even met me, en dat vond ik fijn, en ik lustte dat best? 'Zal ik er ook venkel in doen?' vroeg hij. 'RAUW?' vroeg ik. Hij legde de venkel terug. 'Koolrabi?' Ik keek héél verschrikt, dus ook de koolrabi legde hij terug. Toen wilde hij er nog rauwe courgette in doen, maar ze hadden geen rijpe exemplaren bij de Russische supermarkt, dus dat liep gelukkig met een sisser af.

    Hij vroeg de hele tijd of ik voor mezelf nog brood erbij wilde kopen, of 'some kind of spread'. Iedere vezel in mijn lichaam gilde 'DEZE SALADE HEEFT SPEKJES NODIG!!!!!' maar ik zag heus wel in dat ik daar nu niet mee aan moest komen, en dat ik dat zéker niet in zijn keuken moest gaan uitbakken. Ik wilde er eigenlijk helemaal niets bijkopen voor mezelf, want hij leek me wel echt een die-hard vegan (en dan gebruik ik de term die-hard loosely, want volgens mij kun je niet héél oud worden als je alleen maar rauw eten eet, maar goed, ik ben geen voedseldeskundige, hè) en ik wilde hem niet afschrikken. Toen hij nóg een paar keer vroeg of ik er nog iets niet-vegan bij wilde, besloot ik dan maar het meest milde te kopen wat ik me kon voorstellen: mozzarella. Ik wilde eigenlijk ook nog pijnboompitten, en daar stond hij wel voor open, maar een heel klein zakje kostte dan weer 6 euro en dat was me toch net iets te bont.

    Eenmaal bij hem thuis begon hij de salade te maken terwijl ik toekeek en verhalen vertelde over tijden van weleer. Vooruit, hij gebruikte íets meer z'n handen dan ik persoonlijk zou doen als ik een salade ging husselen, maar dit was iemand waarmee ik eerder al behoorlijk uitgebreide seks had gehad, dus dan vind ik het pietluttig om ineens te zeggen 'hé heb je geen saladevork ofzo?'.

    De salade was eigenlijk wel lekker? Het zou nóg veel lekkerder zijn geweest met wat uitgebakken spekjes erin, misschien wat gerookte kip, geitenkaasje erbij, filet americain op een toastje vooraf, maar ik was zéker niet ontevreden. Toen we later in een innige omhelzing elkaar verliefd aan lagen te kijken, vertelde hij dat het best wel een big deal voor hem was dat iemand mozzarella in zijn keuken had meegebracht en in zijn huis had genuttigd. Dus op zich had ik het gewoon heel goed aangevoeld dat ik hier geen spekjes uit had kunnen bakken. Ik voelde me echt een gevoelsmens. En een warm mens. Een warm gevoelsmens.

    Cut to vandaag, toen een vriendin allemaal Bath & Body Works producten voor me had meegenomen uit Amerika. We zouden lunchen om elkaar weer te zien én zodat ze me de spullen kon overhandigen, en ze stelde voor om bij een raw food restaurant in de Van Baerlestraat te gaan eten.

    Ik arriveerde iets eerder in het restaurant, zodat ik de kaart goed kon bestuderen. Het leek alsof de eigenaresse rook dat ik helemaal uit m'n element was, want ze kwam meteen naar me toe. Ze vroeg of het nieuw voor me was. Ik zei 'Ja, want als ik denk aan raw food denk ik meer aan tartaar, filet americain en sashimi. Maar dat is hier allemaal niet'. Ze legde uit dat alles vegan was, en maximaal tot 42 graden werd verhit. 'Maar hoe gaan jullie dan om met kaas? Hoe gaan jullie om met kaas? Want ik zie hier op de menukaart bijvoorbeeld wel als ingrediënt rawmesan staan, waardoor ik denk, rauwe Parmezaanse kaas, maar hoe gaan jullie daar dan mee om?' De rawmesan bleek dus gemaakt te zijn van pijnboompitten, ze ging het halen en toen mocht ik het proeven. Smaakte natuurlijk totaal niet naar échte Parmezaanse kaas waarvan ik overigens nog een heel blok in de koelkast heb liggen, maar dat geheel terzijde. Maar het was best lekker.

    Ik bestelde een smoothie met blauwe bessen, frambozen, aardbeien, gojibessen, kokos, kokoswater, citroensap en kaneel. Was ook wel lekker. Daarnaast hadden we een 'VLT wrap'; een 'living pumpkin' wrap met courgette, sla, tomaat, avocado en BBQ mayonaise. En ook nog een burger, ik weet niet meer precies wat het hoofdingrediënt was, volgens mij noten, op een shit-ake-mushroom. Ook eigenlijk wel lekker. Daarna hadden we nog worteltaart, maar dat was echt een beetje alsof je wortels door de sapcentrifuge haalt, het pulp bewaart, daar wat dadels doorheen prakt, er een niet nader te definiëren vegan 'frosting' overheen saust, en klaar. Heel machtig. Totaal niet vies, maar ook niet het verwenmoment dat taart zou moeten zijn.

    Kort samengevat: als die raw veganjongen uit Tel Aviv ooit in Amsterdam is (hij mag de komende 2 jaar Schengen niet in, don't ask), kan ik me best voorstellen dat we daar iets gaan eten. Of überhaupt kan ik er best nog eens terugkomen. Want ze hebben ook pizza, en daar ben ik best benieuwd naar.

    17-11-16

      12:51:00, by S p r k .   , 411 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de mislukte theateravond

    Een paar weken geleden dacht ik bij mezelf: natúúrlijk kan ik wel in m’n eentje naar de nieuwe voorstelling van Marc-Marie Huijbregts in Schouwburg Amstelveen! Helemaal niet gek!

    Gisterenavond liep dat toch nét even anders. Het was überhaupt een heftige dag, want ik ben verhuisd naar een ander kantoor. Op de wallen. Ik ben niet zo goed met grote veranderingen - ik ben, zeg maar, nét een beetje gewend aan de euro - dus het was even slikken. Uiteindelijk viel die verhuizing me alles mee, het was eigenlijk zelfs wel leuk. Ik heb wel boodschappen gedaan bij een ‘nieuwe’ Albert Heijn, op de Nieuwmarkt. Eigenlijk kun je het geen supermarkt noemen: volgens mij heeft iemand een keer gezegd ‘oh joh ik heb nog wel een peeskamertje over, als je daar nou twee flessen cola, een pak muesli en een blok kaas in zet, telt het best als supermarkt’. Echt verschrikkelijk.

    Na werk ging ik nog snel iets eten bij de Burger King, want ik vond dat het mocht. De voorstelling zou om 20.00 uur beginnen en ik stond helemaal stipt om 18.55 uur klaar bij de bushalte voor Magna Plaza, in mijn brand spanking new verjaardagsjas™. Maar er kwam geen bus. Het duurde, en het duurde. En net toen ik dacht ‘weet je, ik heb best wel hoofdpijn en eigenlijk heb ik niet superveel zin’ kwam de bus. Toch maar ingestapt.

    Uiteindelijk waren we door allerlei oponthoud bij het Leidseplein een half uur later (!) nog steeds pas bij Haarlemmermeerstation. Ik zocht even op hoe laat mijn bus inmiddels aan zou komen op het busstation in Amstelveen: 20.03 uur. En dan moest ik nog naar de schouwburg lopen, m’n jas wegbrengen en dan dus, zo’n 10 minuten na aanvang, de zaal binnenlopen, áls ze me zo laat nog binnen zouden laten. Mijn stoel was mídden in de zaal, ook nog eens op rij 7, dus je kunt er vergif op innemen dat je dan mijn broer bent (hij heet Sjaak) en door Marc-Marie voor lul gezet wordt. Dus ik stapte uit de bus en nam een Uber naar huis. Met best wel hoofdpijn, ook nog.

    De avond had toch nog een silver lining, want ik had eerder op de grond van het toilet bij Burger King een briefje van 5 euro gevonden! Én een jongen waarmee ik in september in Tel Aviv een date had waarvan ik best een beetje ondersteboven was, had me ineens gevonden op Facebook ('ja gewoon gezocht op martijn gay') en is vanavond in Amsterdam. Poeh.

    26-10-16

      17:37:00, by S p r k .   , 245 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de wintertijd

    Weet je, ik vind de laatste tijd dat ik best verantwoord en volwassen bezig ben. Ik heb helemaal professioneel huishoudelijk mijn hypotheek overgesloten voor een lagere rente, ik ontplooi helemaal een stukje zelfrealisatie met betrekking tot mijn liefdesleven en ik heb serieus aan een klusjesman gevraagd of hij binnenkort eindelijk eens de bedrading in mijn appartement kan komen vervangen. Lijkt me gewoon veiliger! [knipoogt in camera]

    Dus toen dacht ik ook: Martijn, jongen, je bent al niet zo’n ochtendmens, en dit weekend gaat de wintertijd weer in, dus wees een keer verstandig, begin deze week al met wennen!

    Gisterenochtend ging mijn wekker dus een uurtje eerder. Met héél veel tegenzin sprong ik uit bed. Met wallen tot op mijn enkels sprong ik onder de douche. Vloekend en tierend kleedde ik mezelf aan. Maar ik wist: dit ga ik morgenochtend weer doen, zodat ik er volgende week niet helemaal aan onderdoor ga als de wintertijd ingaat.

    Ik was supertrots en zat helemaal zelfverzekerd en met een professioneel huishoudelijk hoofd achter m’n bureau gisterenochtend, tot mijn collega Vincent op kantoor kwam. Hij was enorm verbaasd dat ik al zo vroeg op kantoor was, waarop ik trots mijn volwassen en professionele plan-de-campagne voor deze transitie naar wintertijd uit de doeken deed.

    Hij legde uit dat bij wintertijd de klok juist een uur terug gaat. Dus dan lijkt het alsof je een uur langer kunt slapen. Niet een uur korter.

    Dus tot zover mijn newfound verantwoorde en volwassen levensinstelling.

    14-09-16

      17:54:00, by S p r k .   , 669 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de laissez faire wielrenner

    Schrijf ik voortaan alleen nog over mijn dates? Misschien is dat wel een leuke insteek! Maar over hoeveel dates kun je schrijven voordat je daarmee een bepaalde indruk wekt? Daar ga ik eens goed over nadenken.

    Hoe dan ook; tijdens de Gay Pride, of eigenlijk tijdens Roze Zaterdag, was er een toerist uit Frankrijk in het land. Hij was vanuit Nantes helemaal naar Zweden gefietst, was nu weer op weg terug naar huis en deed aan ‘illegal camping’. Hij wilde iets afspreken, dus opperde ik voorzichtig om elkaar te ontmoeten op het Homomonument.

    Ik stelde me in op een beetje een onverzorgd Frans mannetje in zo’n strak wielrenbroekje, gele bolletjestrui, want dan kon het alleen maar meevallen. En hey, het stuur van mijn eigen fiets zat een beetje los, en ik neem toch aan dat je wel wat basisgereedschap bij je hebt als je helemaal naar Zweden gaat fietsen. Dus op z’n állerminst kon hij even dat loszittende schroefje aandraaien.

    Ik had hem al snel gevonden, hij was natuurlijk makkelijk te herkennen aan z’n volgepakte fiets. Hij was helemaal niet onverzorgd, zag er juist heel vriendelijk uit én hij had precies hetzelfde accent als Christine (van Christine & the Queens) tijdens interviews. Misschien ook niet zo gek, want Christine komt ook uit Nantes.

    Hij had alleen bandenplakspullen bij zich, en ik had helemaal geen lekke band. Het ging me ook wat ver om m’n band lek te prikken zodat hij dat dan als behulpzame man voor me kon gaan repareren. Na buiten een praatje gemaakt te hebben fietsten we naar m’n huis, waar we o.a. bijvoorbeeld naar muziek luisterden en zo.

    De volgende ochtend hadden we geen haast met opstaan, maar op een gegeven moment vroeg hij wel hoe laat het was. Toen ik zei dat het half 12 was, kreeg hij een bezorgde blik in z’n ogen en zei dat hij wel echt vaart moest gaan maken, omdat hij anders pas heel laat op z’n volgende bestemming zou aankomen. Ik zei dat ik had verwacht dat iemand die rustig op de bonnefooi door Europa aan het fietsen is, misschien wat meer laissez faire in het leven zou staan. Toen keek hij me aan alsof ik écht iets heel raars had gezegd. Ik vroeg of laissez faire geen ‘ding’ was in Frankrijk? Hij zei ‘alleen als je bijvoorbeeld te maken hebt met een heel slecht opgevoed kind, dan zijn die ouders te laissez faire’. Dat vond ik dus héél merkwaardig! Vooral omdat hij bijvoorbeeld zelf heel laissez faire z’n hele hebben en houwen incl. tent, kleding en bandenplakspullen gewoon op z’n geparkeerde fiets had laten liggen, ervanuitgaande dat die spullen de volgende dag allemaal niet gestolen zouden zijn.

    ‘Is bon ton dan ook geen ding in Frankrijk?’ wilde ik weten. ‘Nou, als je bijvoorbeeld in de middeleeuwen bij iemand op een feestje bent, en die heeft net z’n huis geverfd, en het is precies de juiste kleur, dan kun je zeggen dat die kleur bon ton is’ vertelde hij. Ik wilde natuurlijk heel graag weten of dat inhoudt dat je het dus níet gebruikt als sarcastische manier om uit te drukken dat er iets gaande is waar je het niet mee eens bent. Bijvoorbeeld: ‘Oh, het is tegenwoordig kennelijk helemaal bon ton om een fucking mandje op je fiets te hebben en die in een fietsenrek te parkeren zodat er geen normale fietsen meer naast passen?’ Het antwoord was nee.

    Ik durfde van de weeromstuit niet te vragen of ze in Frankrijk wel gewoon woorden en termen gebruiken als ambiance, à propos, avant la lettre (ik zit nu gewoon dingen over te typen van Wikipedia, hoor). Zéker niet toen ik expres zei: 'ik hoop dat al je spullen nog gewoon beneden op het trottoir staan!' en hij me toen aankeek zoals je ook een kleuter aankijkt die een fucking lelijke tekening heeft gemaakt, maar die je geen negatieve kernherinnering wil geven, dus dan glimlach je maar een beetje half.

    Dus toen ging-ie, terugfietsen, helemaal naar Nantes. Totaal niet laissez faire.

    20-07-16

      12:12:00, by S p r k .   , 1133 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het conflict

    Ik schreef eerder over een leuke, onschuldige date in Tel Aviv, en dat die jongen naar Amsterdam zou komen, toch? Nou, dat is dus nu. Hij had de reis overigens al geboekt voordat we elkaar ontmoet hebben, dus op zich had de reis niet zoveel met mij te maken, hij ging vooral Lissabon en Amsterdam ontdekken met zijn beste (hetero) vriend. Hoe dan ook, we hebben al die tijd contact gehouden via Whatsapp en ik keek er erg naar uit om hem weer te zien.

    Het begon al niet zo heel goed, toen hij in Lissabon was en zei dat hij niet zeker wist of we elkaar in Amsterdam zouden zien, want ze waren er maar drie dagen en ze hadden een vrij vol schema. Dat vond ik best wel jammer om te horen, want als ík een leuke date met een toerist heb gehad, en ik ben ineens pardoes in zijn stad, dan zou ik me echt wel inspannen om hem nog eens te zien. Maar ok. Ik zei ‘figure it out’ en toen hoorde ik een paar dagen niets.

    Op maandag was hij in Amsterdam. Nu moest ik die dag tot laat overwerken, dus ik had hem sowieso niet kunnen zien, maar ik vond het wel al een beetje jammer dat hij niet uit zichzelf een bericht had gestuurd met ‘hoi ik ben in Amsterdam’ of zo.

    OK, luister, ik ben nu 35 jaar oud en ik heb inmiddels wel wat ervaring met daten. Ik probeer mezelf geen illusies te maken op dat gebied: ik had heus niet gehoopt (of gewild) dat hij bij aankomst in Amsterdam in de regen voor m’n appartement was gaan wachten (het regende überhaupt al niet) en zodra hij me zag iets zou zeggen als ‘nu kunnen we eindelijk samen zijn, ik ga nooit meer weg uit Amsterdam, trouwens ik zeg dit in het Nederlands, goed he, ik heb in twee maanden tijd vloeiend Nederlands geleerd, ja ik vind het zelf ook knap maarja ik heb me gewoon even hard gemaakt en hup die taal geleerd, echt iedereen kan het, hoe dan ook, ik trek dus bij je in en ik ga wel bij het Joods Historisch Museum werken voor een bijbaantje ofzo want dat weet ik allemaal al en ik ga heel lekkere hummus voor je maken, dan weet je dat, leuke flamingoshorts trouwens’. Daar had ik echt niet op gehoopt en daar zat ik eerlijk gezegd ook niet op te wachten. Maar ik had wel íets meer verwacht dan ‘hoi ik ben in Amsterdam maar ik laat totaal niets van me horen en dit is dus helemaal geen bericht op zich want ik laat dus niets van me horen’.

    En wat me ook frustreerde: ik zag hem dus wél regelmatig op Grindr. Dat moet ‘ie natuurlijk zelf weten, we hebben geen relatie of zo, maar als je wel regelmatig je Grindr aan kunt zetten maar niet even een berichtje kunt sturen naar iemand waarmee je eerder een leuke date hebt gehad, en al die maanden fanatiek contact mee bent blijven houden, tja, dan vind je me blijkbaar niet zo leuk als je eerst deed voorkomen?

    Ik was gewoon best wel teleurgesteld (of, zoals m’n schoonzus zou zeggen: ‘terreurgesteld’). Ik had überhaupt niet superhoge verwachtingen, maar wel iets hoger dan 'als we in dezelfde stad zijn is het niet helemaal zeker of we elkaar wel gaan zien'. Dus ik besloot even te overleggen met mijn morele klankbord, in de vorm van een whatsappgroep waar vier goede vrienden in zitten. Want ik was eigenlijk klaar om hem dan maar gewoon te negeren áls ‘ie ooit nog van zich zou laten horen, en niet eens meer met hem af te spreken als ik in september weer op vakantie ga naar Tel Aviv.

    De voornaamste reden waarom ik besloot het ‘in de groep te gooien’, was omdat ik eigenlijk bevestigende reacties verwachtte als ‘ja maar Martijn, wat had je dan verwacht?’ of ‘ik had die jongen allang overal geblockt’ en ’heel goed, dit, graag of niet hoor!’ en ‘jongens ik heb op het toilet van mijn werk een Pokémon gevangen’ (er is altijd wel iemand die niet helemaal meegaat in het gesprek dat reeds gaande is).

    Maar het tegendeel bleek waar: ik kreeg naast begrip juist ook het advies om nu mijn gevoelens te uiten, in plaats van passief agressief niet meer met hem af te spreken in september. Ik besloot er nog even over na te denken, want het was wel goed advies maar het was ook heel verleidelijk om juist wel lekker passief agressief geen contact meer met hem te zoeken en ook niet meer te reageren als hij ooit zou besluiten om me wél weer een bericht te sturen.

    Een paar uur later, toen ik nog geen actie had ondernomen, kreeg ik een bericht van hem! Dat hij al eerder contact op wilde nemen, maar dat z’n beste (hetero) vriend en hij al in Portugal best wel ziek waren geworden, erover dachten om eerder terug naar huis te vliegen, en dat ze nu in het ziekenhuis waren. Ik zal verder hun medische dossier niet openbaren, maar het was best wel sneu allemaal en je gunt niemand een door ziekte verpeste vakantie.

    Uiteindelijk bleef z’n beste (hetero) vriend die avond op bed liggen kwijnen, terwijl ik hem helemaal bij de Gazastrook Wibautstraat ophaalde om samen iets te gaan eten. Hij glimlachte weer heel leuk en eigenlijk was alles meteen weer goed. Hij kroop achterop m’n fiets en zo reden we naar Waterlooplein om daar een restaurant te zoeken. Hij had nog nooit achterop een fiets gezeten, en hij vond het duidelijk heel spannend.

    Ineens wilde m’n fiets helemaal niet meer verder. We stapten af en zagen toen dat de trui die hij als kussentje gebruikte, met z’n mouw helemaal in m’n achterwiel verstrikt was geraakt. Hup m’n kettingkast eraf en die trui dus helemaal om m’n tandwiel heen. Op heel conflictvermijdende wijze besloten we eerst vast te stellen dat hier geen schuldige partij aangewezen kon worden: ik had tegen deze jongen, die het deed voorkomen alsof hij überhaupt nog nooit eerder in zijn leven een fiets had gezien, misschien even moeten zeggen dat hij op moest letten dat er niks tussen m’n wiel zou komen. En hij had er zelf iets beter op kunnen letten. Bovendien hadden we allebei schade, variërend van een opengebroken kettingkast en loszittend rond plaatje (ik ken al die technische termen niet) tot een aan flarden gescheurde mouw van een trui, maat S.

    We liepen verder naar Waterlooplein en ondertussen bestelde ik mijn lievelings mobiele fietsenmaker van https://www.flattire.nl/ om m’n fiets te repareren. We hebben gegeten, ondertussen werd mijn fiets gerepareerd, en het was gezellig. Dus eind goed, al goed. De verhoudingen tussen Israël en Nederland zijn weer hersteld.

    Dit was mijn spreekbeurt.

    1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>