Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>

    14-09-16

      17:54:00, by S p r k .   , 669 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de laissez faire wielrenner

    Schrijf ik voortaan alleen nog over mijn dates? Misschien is dat wel een leuke insteek! Maar over hoeveel dates kun je schrijven voordat je daarmee een bepaalde indruk wekt? Daar ga ik eens goed over nadenken.

    Hoe dan ook; tijdens de Gay Pride, of eigenlijk tijdens Roze Zaterdag, was er een toerist uit Frankrijk in het land. Hij was vanuit Nantes helemaal naar Zweden gefietst, was nu weer op weg terug naar huis en deed aan ‘illegal camping’. Hij wilde iets afspreken, dus opperde ik voorzichtig om elkaar te ontmoeten op het Homomonument.

    Ik stelde me in op een beetje een onverzorgd Frans mannetje in zo’n strak wielrenbroekje, gele bolletjestrui, want dan kon het alleen maar meevallen. En hey, het stuur van mijn eigen fiets zat een beetje los, en ik neem toch aan dat je wel wat basisgereedschap bij je hebt als je helemaal naar Zweden gaat fietsen. Dus op z’n állerminst kon hij even dat loszittende schroefje aandraaien.

    Ik had hem al snel gevonden, hij was natuurlijk makkelijk te herkennen aan z’n volgepakte fiets. Hij was helemaal niet onverzorgd, zag er juist heel vriendelijk uit én hij had precies hetzelfde accent als Christine (van Christine & the Queens) tijdens interviews. Misschien ook niet zo gek, want Christine komt ook uit Nantes.

    Hij had alleen bandenplakspullen bij zich, en ik had helemaal geen lekke band. Het ging me ook wat ver om m’n band lek te prikken zodat hij dat dan als behulpzame man voor me kon gaan repareren. Na buiten een praatje gemaakt te hebben fietsten we naar m’n huis, waar we o.a. bijvoorbeeld naar muziek luisterden en zo.

    De volgende ochtend hadden we geen haast met opstaan, maar op een gegeven moment vroeg hij wel hoe laat het was. Toen ik zei dat het half 12 was, kreeg hij een bezorgde blik in z’n ogen en zei dat hij wel echt vaart moest gaan maken, omdat hij anders pas heel laat op z’n volgende bestemming zou aankomen. Ik zei dat ik had verwacht dat iemand die rustig op de bonnefooi door Europa aan het fietsen is, misschien wat meer laissez faire in het leven zou staan. Toen keek hij me aan alsof ik écht iets heel raars had gezegd. Ik vroeg of laissez faire geen ‘ding’ was in Frankrijk? Hij zei ‘alleen als je bijvoorbeeld te maken hebt met een heel slecht opgevoed kind, dan zijn die ouders te laissez faire’. Dat vond ik dus héél merkwaardig! Vooral omdat hij bijvoorbeeld zelf heel laissez faire z’n hele hebben en houwen incl. tent, kleding en bandenplakspullen gewoon op z’n geparkeerde fiets had laten liggen, ervanuitgaande dat die spullen de volgende dag allemaal niet gestolen zouden zijn.

    ‘Is bon ton dan ook geen ding in Frankrijk?’ wilde ik weten. ‘Nou, als je bijvoorbeeld in de middeleeuwen bij iemand op een feestje bent, en die heeft net z’n huis geverfd, en het is precies de juiste kleur, dan kun je zeggen dat die kleur bon ton is’ vertelde hij. Ik wilde natuurlijk heel graag weten of dat inhoudt dat je het dus níet gebruikt als sarcastische manier om uit te drukken dat er iets gaande is waar je het niet mee eens bent. Bijvoorbeeld: ‘Oh, het is tegenwoordig kennelijk helemaal bon ton om een fucking mandje op je fiets te hebben en die in een fietsenrek te parkeren zodat er geen normale fietsen meer naast passen?’ Het antwoord was nee.

    Ik durfde van de weeromstuit niet te vragen of ze in Frankrijk wel gewoon woorden en termen gebruiken als ambiance, à propos, avant la lettre (ik zit nu gewoon dingen over te typen van Wikipedia, hoor). Zéker niet toen ik expres zei: 'ik hoop dat al je spullen nog gewoon beneden op het trottoir staan!' en hij me toen aankeek zoals je ook een kleuter aankijkt die een fucking lelijke tekening heeft gemaakt, maar die je geen negatieve kernherinnering wil geven, dus dan glimlach je maar een beetje half.

    Dus toen ging-ie, terugfietsen, helemaal naar Nantes. Totaal niet laissez faire.

    20-07-16

      12:12:00, by S p r k .   , 1133 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het conflict

    Ik schreef eerder over een leuke, onschuldige date in Tel Aviv, en dat die jongen naar Amsterdam zou komen, toch? Nou, dat is dus nu. Hij had de reis overigens al geboekt voordat we elkaar ontmoet hebben, dus op zich had de reis niet zoveel met mij te maken, hij ging vooral Lissabon en Amsterdam ontdekken met zijn beste (hetero) vriend. Hoe dan ook, we hebben al die tijd contact gehouden via Whatsapp en ik keek er erg naar uit om hem weer te zien.

    Het begon al niet zo heel goed, toen hij in Lissabon was en zei dat hij niet zeker wist of we elkaar in Amsterdam zouden zien, want ze waren er maar drie dagen en ze hadden een vrij vol schema. Dat vond ik best wel jammer om te horen, want als ík een leuke date met een toerist heb gehad, en ik ben ineens pardoes in zijn stad, dan zou ik me echt wel inspannen om hem nog eens te zien. Maar ok. Ik zei ‘figure it out’ en toen hoorde ik een paar dagen niets.

    Op maandag was hij in Amsterdam. Nu moest ik die dag tot laat overwerken, dus ik had hem sowieso niet kunnen zien, maar ik vond het wel al een beetje jammer dat hij niet uit zichzelf een bericht had gestuurd met ‘hoi ik ben in Amsterdam’ of zo.

    OK, luister, ik ben nu 35 jaar oud en ik heb inmiddels wel wat ervaring met daten. Ik probeer mezelf geen illusies te maken op dat gebied: ik had heus niet gehoopt (of gewild) dat hij bij aankomst in Amsterdam in de regen voor m’n appartement was gaan wachten (het regende überhaupt al niet) en zodra hij me zag iets zou zeggen als ‘nu kunnen we eindelijk samen zijn, ik ga nooit meer weg uit Amsterdam, trouwens ik zeg dit in het Nederlands, goed he, ik heb in twee maanden tijd vloeiend Nederlands geleerd, ja ik vind het zelf ook knap maarja ik heb me gewoon even hard gemaakt en hup die taal geleerd, echt iedereen kan het, hoe dan ook, ik trek dus bij je in en ik ga wel bij het Joods Historisch Museum werken voor een bijbaantje ofzo want dat weet ik allemaal al en ik ga heel lekkere hummus voor je maken, dan weet je dat, leuke flamingoshorts trouwens’. Daar had ik echt niet op gehoopt en daar zat ik eerlijk gezegd ook niet op te wachten. Maar ik had wel íets meer verwacht dan ‘hoi ik ben in Amsterdam maar ik laat totaal niets van me horen en dit is dus helemaal geen bericht op zich want ik laat dus niets van me horen’.

    En wat me ook frustreerde: ik zag hem dus wél regelmatig op Grindr. Dat moet ‘ie natuurlijk zelf weten, we hebben geen relatie of zo, maar als je wel regelmatig je Grindr aan kunt zetten maar niet even een berichtje kunt sturen naar iemand waarmee je eerder een leuke date hebt gehad, en al die maanden fanatiek contact mee bent blijven houden, tja, dan vind je me blijkbaar niet zo leuk als je eerst deed voorkomen?

    Ik was gewoon best wel teleurgesteld (of, zoals m’n schoonzus zou zeggen: ‘terreurgesteld’). Ik had überhaupt niet superhoge verwachtingen, maar wel iets hoger dan 'als we in dezelfde stad zijn is het niet helemaal zeker of we elkaar wel gaan zien'. Dus ik besloot even te overleggen met mijn morele klankbord, in de vorm van een whatsappgroep waar vier goede vrienden in zitten. Want ik was eigenlijk klaar om hem dan maar gewoon te negeren áls ‘ie ooit nog van zich zou laten horen, en niet eens meer met hem af te spreken als ik in september weer op vakantie ga naar Tel Aviv.

    De voornaamste reden waarom ik besloot het ‘in de groep te gooien’, was omdat ik eigenlijk bevestigende reacties verwachtte als ‘ja maar Martijn, wat had je dan verwacht?’ of ‘ik had die jongen allang overal geblockt’ en ’heel goed, dit, graag of niet hoor!’ en ‘jongens ik heb op het toilet van mijn werk een Pokémon gevangen’ (er is altijd wel iemand die niet helemaal meegaat in het gesprek dat reeds gaande is).

    Maar het tegendeel bleek waar: ik kreeg naast begrip juist ook het advies om nu mijn gevoelens te uiten, in plaats van passief agressief niet meer met hem af te spreken in september. Ik besloot er nog even over na te denken, want het was wel goed advies maar het was ook heel verleidelijk om juist wel lekker passief agressief geen contact meer met hem te zoeken en ook niet meer te reageren als hij ooit zou besluiten om me wél weer een bericht te sturen.

    Een paar uur later, toen ik nog geen actie had ondernomen, kreeg ik een bericht van hem! Dat hij al eerder contact op wilde nemen, maar dat z’n beste (hetero) vriend en hij al in Portugal best wel ziek waren geworden, erover dachten om eerder terug naar huis te vliegen, en dat ze nu in het ziekenhuis waren. Ik zal verder hun medische dossier niet openbaren, maar het was best wel sneu allemaal en je gunt niemand een door ziekte verpeste vakantie.

    Uiteindelijk bleef z’n beste (hetero) vriend die avond op bed liggen kwijnen, terwijl ik hem helemaal bij de Gazastrook Wibautstraat ophaalde om samen iets te gaan eten. Hij glimlachte weer heel leuk en eigenlijk was alles meteen weer goed. Hij kroop achterop m’n fiets en zo reden we naar Waterlooplein om daar een restaurant te zoeken. Hij had nog nooit achterop een fiets gezeten, en hij vond het duidelijk heel spannend.

    Ineens wilde m’n fiets helemaal niet meer verder. We stapten af en zagen toen dat de trui die hij als kussentje gebruikte, met z’n mouw helemaal in m’n achterwiel verstrikt was geraakt. Hup m’n kettingkast eraf en die trui dus helemaal om m’n tandwiel heen. Op heel conflictvermijdende wijze besloten we eerst vast te stellen dat hier geen schuldige partij aangewezen kon worden: ik had tegen deze jongen, die het deed voorkomen alsof hij überhaupt nog nooit eerder in zijn leven een fiets had gezien, misschien even moeten zeggen dat hij op moest letten dat er niks tussen m’n wiel zou komen. En hij had er zelf iets beter op kunnen letten. Bovendien hadden we allebei schade, variërend van een opengebroken kettingkast en loszittend rond plaatje (ik ken al die technische termen niet) tot een aan flarden gescheurde mouw van een trui, maat S.

    We liepen verder naar Waterlooplein en ondertussen bestelde ik mijn lievelings mobiele fietsenmaker van https://www.flattire.nl/ om m’n fiets te repareren. We hebben gegeten, ondertussen werd mijn fiets gerepareerd, en het was gezellig. Dus eind goed, al goed. De verhoudingen tussen Israël en Nederland zijn weer hersteld.

    Dit was mijn spreekbeurt.

    01-07-16

      15:11:00, by S p r k .   , 564 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de L'Homo

    Ik klus sinds begin dit jaar wat bij voor OutTv (Gay What is vanaf september weer wekelijks op tv, heb jíj je videorecorder al geprogrammeerd?). Na een reportage over RuPaul’s Drag Race: Battle Of The Seasons begin april, werd ik deze week gevraagd om mee te werken aan een reportage over de lancering van het nieuwe nummer van de L’Homo.

    Eerst was ik natuurlijk weer onzeker, want ken ik al die BNners wel, en ben ik dan wel leuk? Maar uiteindelijk heb ik het toch maar gedaan en zo kwam het dat ik maandagmiddag *voor het eerst in mijn leven* naar de Nieuwe Meer fietste. Er kwam ons al snel een best wel knappe man tegemoet fietsen met een rustige blik in z’n ogen en een glimlach op z’n gezicht. Dus ik had hoge verwachtingen van wat er zich in de Nieuwe Meer allemaal in het drassige gras afspeelde. Uiteindelijk vond ik het als homo-ontmoetingsplaats wat tegenvallen, want waar ik allemaal seksende mannen had verwacht, zag ik alleen maar twee konijntjes die niet eens als konijnen tekeer gingen.

    Bij aankomst bleek dat het nog helemaal niet zeker was of we Linda de Mol, toch een beetje de Oprah Winfrey van de lage landen hè, wel voor de camera konden krijgen. Haar PR-dame (niet haar manager) zei vastberaden ’Nee, alle interviews die ze gaat doen… Die heeft ze al gedaan!’

    Ik probeerde ondertussen te ontfutselen wie dit jaar het covermodel was, en wist het uiteindelijk vrij zeker: het moest wel dj Tony Junior zijn. Mooi, daar wist ik alvast helemaal níets over. Al snel kwam het onthulmoment en bleken niet Tony Junior, maar Tim Hofman en Jan Versteegh de coverboys te zijn. Gelukkig maar. En toen Linda klaar was met haar praatje lukte het ook nog om haar aan te schieten en haar eventjes te spreken. Ik wist er zelfs een grapje in te verwerken over een liedje op haar cd Linda uit 1991, maar dat heeft de eindmontage niet gehaald. Ze gaf overigens een héél politiek correct antwoord toen ik haar vroeg of de L’Homo nu wordt gemaakt voor homo’s, of voor dezelfde rurale heterovrouwen die ook tijdens de Gay Pride aan de kant staan om aapjes te kijken.

    Ik sprak kort nog wat mensen voor de camera, en maakte slechts één kleine faux-pas. Maar als je Mari van de Ven ziet, denk je dan ‘make-up artist’ (het juiste antwoord!) of ’stylist’ (níet het juiste antwoord), of kijk je vooral heel gefascineerd naar z’n gezicht? Ik deed zelf een mix van de laatste twee. Oh, en ik ging ook nog op de foto met een spandoek, samen met collega Kampie.

    Het eindresultaat van de reportage is best gezellig, al praat ik op het einde echt véél te snel. Alsof ik ontzettend nodig naar de wc moest. Het was dan ook take 15.

    Verder heb ik deze week niet zo gek veel meegemaakt, behalve dat ik gisteren in de IKEA was met Annasola. Het was enig, ik twijfelde heel erg of ik zo'n kussentje voor in je nek moest kopen, weet je wel, voor in het vliegtuig? Toen ik hardop zei dat ik bang was om voor lul te staan (ik bedoelde tijdens het opblazen), zei een meisje (type WORMERVEER LAAT JE HOORRRUH!!) heel hard 'je staat pas écht voor lul als je na je vlucht onwijze pijn in je nek hebt!' en toen was ik om.

    24-06-16

      10:13:00, by S p r k .   , 32 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de Silhouettenhond

    Louis en ik luisteren graag naar Zweedse en Deense muziek, en soms horen we daar Nederlandse teksten in. Je zou kunnen zeggen dat het voortborduurt op de 'mama appelsap'-beweging. Hier een selectie.

    23-06-16

      11:35:00, by S p r k .   , 671 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en Snapchat

    Ok ik ben nu op Snapchat (omg volg me youguys!!1! sprknl is m’n username!). Het eerste filmpje dat ik op m’n story heb gezet is al 11 keer bekeken dus het gaat helemaal viraal, als je me nu volgt kun je nog in een vroeg stadium part of the movement zijn.

    Ik heb ooit Snapchat genomen omdat ik een soort 22-hour-stand had met een toerist uit Madison, WI, die er op stond om foto’s van zijn plasser te sturen via dit medium. Het was óf foto’s van zijn plasser via Snapchat, óf geen foto’s van zijn plasser. Hij vond Snapchat veilig, want dan kon ik de foto’s maar 5 seconden zien, dus dan kon het nooit schadelijk zijn voor zijn toekomstige carrière als dj of muziekproducer, ik weet niet meer precies. Ik was daarentegen natuurlijk die behendige meid die meteen software had gevonden om stiekem tóch al die foto’s en filmpjes van zijn plasser op te slaan, en ik heb nu nog plezier van het destijds verzamelde beeldmateriaal. En natuurlijk een overwhelming sense of power dat ik foto's in handen heb waarmee ik zijn niet-bestaande carrière kan maken of breken, muahahaha. Enfin, toen dat handige stukje software ophield met werken, heb ik dus maar de trui aan Maarten gegeven of de koe in de wilgen gehangen, ik weet niet meer precies, het is alweer een tijdje terug.

    Toen wilde ik heel lang per se geen Snapchat, vond het stom en iets voor 13-jarigen. Ik voelde me er gewoon te oud voor, okee. Als ik anderen ermee bezig zag deed het me denken aan 1997, toen een 9 jaar oudere vriendin een keer achter me stond terwijl ik aan het ‘computeren’ was, en ik tegelijkertijd gebruikmaakte van IRC, ICQ, e-mail, én tussendoor een intiem gesprek had op de Miss Janet Chatroom, terwijl ik een tijdschrift aan het inscannen was. Het ging haar allemaal boven haar pet.

    Gisteren kwam ik dan toch in de verleiding, omdat a) ik van een collega had gehoord dat hetero’s hem weleens ‘uitdagende’ privéfoto’s stuurden en b) een scharrel van vorig jaar op zomervakantie is en dus iedere dag allemaal halfnaakte strandfoto’s en -filmpjes op zijn story plaatst, die ik simpelweg niet wil missen.

    Dus ik begon allemaal mensen uit m’n adresboek te volgen, hoewel ik van de helft niet meer precies wist wie het was (Juan Growlr: ken jij hem, ken ik hem). Ik besloot wat celebrity’s te volgen, en ook wat p0rnomeiden want tja, waarom niet. Die p0rnomeiden blijken dus opvallend weinig p0rno op hun story te plaatsen, maar vooral filmpjes dat ze bij de kapper zijn of op een feestje uit de maat dansen. Marten, een kennis die ik qua gevoel voor humor toch wel hoog heb zitten, raadde me aan om Paris Hilton te volgen, maar dat viel me enorm tegen: ik wil haar wel zíjn maar ik wil haar niet zien. Er was ook een jongen in São Paolo waar ik hoge verwachtingen van had, maar die plaatste alleen maar een reeks filmpjes op zijn story waarop hij in de camera praat in het Portugees, al dan niet met een sigaret in z’n mond. Kate Hudson had een filmpje waarop ze zwaar versneld een korte ansichtkaart voorlas (?), Jared Leto postte opvallend weinig filmpjes zonder shirt, maar vooral filmpjes van onderweg in de trein. Maar een jongen uit Chicago postte dan weer allemaal filmpjes van een middagje kanoën op een meer met een meisje dat waarschijnlijk z’n nieuwe beard is.

    Ik heb letterlijk de hele avond geSnapchat en ik durf voorzichtig te zeggen dat ik 'om' ben. Oh nee, ik heb ook nog even m’n aangifte inkomstenbelasting 2015 gedaan, want ze hadden een heel boze brief gestuurd waarin ze dreigden met een aanmaning. Toen heb ik eerst 5 minuten met die dreigbrief in m’n handen gestaan terwijl ik sarcastisch ‘oeehhhhhh, AANMANING!’ mompelde, maar toen las ik dat er stond ‘aanmaning en daarna een boete’ dus toen heb ik toch maar even m’n aangifte gedaan. En nu moet ik allemaal geld betalen omdat ik m’n huis heb verhuurd op Airbnb… Bitches.

    1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>