Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>

    20-07-16

      12:12:00, by S p r k .   , 1133 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het conflict

    Ik schreef eerder over een leuke, onschuldige date in Tel Aviv, en dat die jongen naar Amsterdam zou komen, toch? Nou, dat is dus nu. Hij had de reis overigens al geboekt voordat we elkaar ontmoet hebben, dus op zich had de reis niet zoveel met mij te maken, hij ging vooral Lissabon en Amsterdam ontdekken met zijn beste (hetero) vriend. Hoe dan ook, we hebben al die tijd contact gehouden via Whatsapp en ik keek er erg naar uit om hem weer te zien.

    Het begon al niet zo heel goed, toen hij in Lissabon was en zei dat hij niet zeker wist of we elkaar in Amsterdam zouden zien, want ze waren er maar drie dagen en ze hadden een vrij vol schema. Dat vond ik best wel jammer om te horen, want als ík een leuke date met een toerist heb gehad, en ik ben ineens pardoes in zijn stad, dan zou ik me echt wel inspannen om hem nog eens te zien. Maar ok. Ik zei ‘figure it out’ en toen hoorde ik een paar dagen niets.

    Op maandag was hij in Amsterdam. Nu moest ik die dag tot laat overwerken, dus ik had hem sowieso niet kunnen zien, maar ik vond het wel al een beetje jammer dat hij niet uit zichzelf een bericht had gestuurd met ‘hoi ik ben in Amsterdam’ of zo.

    OK, luister, ik ben nu 35 jaar oud en ik heb inmiddels wel wat ervaring met daten. Ik probeer mezelf geen illusies te maken op dat gebied: ik had heus niet gehoopt (of gewild) dat hij bij aankomst in Amsterdam in de regen voor m’n appartement was gaan wachten (het regende überhaupt al niet) en zodra hij me zag iets zou zeggen als ‘nu kunnen we eindelijk samen zijn, ik ga nooit meer weg uit Amsterdam, trouwens ik zeg dit in het Nederlands, goed he, ik heb in twee maanden tijd vloeiend Nederlands geleerd, ja ik vind het zelf ook knap maarja ik heb me gewoon even hard gemaakt en hup die taal geleerd, echt iedereen kan het, hoe dan ook, ik trek dus bij je in en ik ga wel bij het Joods Historisch Museum werken voor een bijbaantje ofzo want dat weet ik allemaal al en ik ga heel lekkere hummus voor je maken, dan weet je dat, leuke flamingoshorts trouwens’. Daar had ik echt niet op gehoopt en daar zat ik eerlijk gezegd ook niet op te wachten. Maar ik had wel íets meer verwacht dan ‘hoi ik ben in Amsterdam maar ik laat totaal niets van me horen en dit is dus helemaal geen bericht op zich want ik laat dus niets van me horen’.

    En wat me ook frustreerde: ik zag hem dus wél regelmatig op Grindr. Dat moet ‘ie natuurlijk zelf weten, we hebben geen relatie of zo, maar als je wel regelmatig je Grindr aan kunt zetten maar niet even een berichtje kunt sturen naar iemand waarmee je eerder een leuke date hebt gehad, en al die maanden fanatiek contact mee bent blijven houden, tja, dan vind je me blijkbaar niet zo leuk als je eerst deed voorkomen?

    Ik was gewoon best wel teleurgesteld (of, zoals m’n schoonzus zou zeggen: ‘terreurgesteld’). Ik had überhaupt niet superhoge verwachtingen, maar wel iets hoger dan 'als we in dezelfde stad zijn is het niet helemaal zeker of we elkaar wel gaan zien'. Dus ik besloot even te overleggen met mijn morele klankbord, in de vorm van een whatsappgroep waar vier goede vrienden in zitten. Want ik was eigenlijk klaar om hem dan maar gewoon te negeren áls ‘ie ooit nog van zich zou laten horen, en niet eens meer met hem af te spreken als ik in september weer op vakantie ga naar Tel Aviv.

    De voornaamste reden waarom ik besloot het ‘in de groep te gooien’, was omdat ik eigenlijk bevestigende reacties verwachtte als ‘ja maar Martijn, wat had je dan verwacht?’ of ‘ik had die jongen allang overal geblockt’ en ’heel goed, dit, graag of niet hoor!’ en ‘jongens ik heb op het toilet van mijn werk een Pokémon gevangen’ (er is altijd wel iemand die niet helemaal meegaat in het gesprek dat reeds gaande is).

    Maar het tegendeel bleek waar: ik kreeg naast begrip juist ook het advies om nu mijn gevoelens te uiten, in plaats van passief agressief niet meer met hem af te spreken in september. Ik besloot er nog even over na te denken, want het was wel goed advies maar het was ook heel verleidelijk om juist wel lekker passief agressief geen contact meer met hem te zoeken en ook niet meer te reageren als hij ooit zou besluiten om me wél weer een bericht te sturen.

    Een paar uur later, toen ik nog geen actie had ondernomen, kreeg ik een bericht van hem! Dat hij al eerder contact op wilde nemen, maar dat z’n beste (hetero) vriend en hij al in Portugal best wel ziek waren geworden, erover dachten om eerder terug naar huis te vliegen, en dat ze nu in het ziekenhuis waren. Ik zal verder hun medische dossier niet openbaren, maar het was best wel sneu allemaal en je gunt niemand een door ziekte verpeste vakantie.

    Uiteindelijk bleef z’n beste (hetero) vriend die avond op bed liggen kwijnen, terwijl ik hem helemaal bij de Gazastrook Wibautstraat ophaalde om samen iets te gaan eten. Hij glimlachte weer heel leuk en eigenlijk was alles meteen weer goed. Hij kroop achterop m’n fiets en zo reden we naar Waterlooplein om daar een restaurant te zoeken. Hij had nog nooit achterop een fiets gezeten, en hij vond het duidelijk heel spannend.

    Ineens wilde m’n fiets helemaal niet meer verder. We stapten af en zagen toen dat de trui die hij als kussentje gebruikte, met z’n mouw helemaal in m’n achterwiel verstrikt was geraakt. Hup m’n kettingkast eraf en die trui dus helemaal om m’n tandwiel heen. Op heel conflictvermijdende wijze besloten we eerst vast te stellen dat hier geen schuldige partij aangewezen kon worden: ik had tegen deze jongen, die het deed voorkomen alsof hij überhaupt nog nooit eerder in zijn leven een fiets had gezien, misschien even moeten zeggen dat hij op moest letten dat er niks tussen m’n wiel zou komen. En hij had er zelf iets beter op kunnen letten. Bovendien hadden we allebei schade, variërend van een opengebroken kettingkast en loszittend rond plaatje (ik ken al die technische termen niet) tot een aan flarden gescheurde mouw van een trui, maat S.

    We liepen verder naar Waterlooplein en ondertussen bestelde ik mijn lievelings mobiele fietsenmaker van https://www.flattire.nl/ om m’n fiets te repareren. We hebben gegeten, ondertussen werd mijn fiets gerepareerd, en het was gezellig. Dus eind goed, al goed. De verhoudingen tussen Israël en Nederland zijn weer hersteld.

    Dit was mijn spreekbeurt.

    01-07-16

      15:11:00, by S p r k .   , 564 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de L'Homo

    Ik klus sinds begin dit jaar wat bij voor OutTv (Gay What is vanaf september weer wekelijks op tv, heb jíj je videorecorder al geprogrammeerd?). Na een reportage over RuPaul’s Drag Race: Battle Of The Seasons begin april, werd ik deze week gevraagd om mee te werken aan een reportage over de lancering van het nieuwe nummer van de L’Homo.

    Eerst was ik natuurlijk weer onzeker, want ken ik al die BNners wel, en ben ik dan wel leuk? Maar uiteindelijk heb ik het toch maar gedaan en zo kwam het dat ik maandagmiddag *voor het eerst in mijn leven* naar de Nieuwe Meer fietste. Er kwam ons al snel een best wel knappe man tegemoet fietsen met een rustige blik in z’n ogen en een glimlach op z’n gezicht. Dus ik had hoge verwachtingen van wat er zich in de Nieuwe Meer allemaal in het drassige gras afspeelde. Uiteindelijk vond ik het als homo-ontmoetingsplaats wat tegenvallen, want waar ik allemaal seksende mannen had verwacht, zag ik alleen maar twee konijntjes die niet eens als konijnen tekeer gingen.

    Bij aankomst bleek dat het nog helemaal niet zeker was of we Linda de Mol, toch een beetje de Oprah Winfrey van de lage landen hè, wel voor de camera konden krijgen. Haar PR-dame (niet haar manager) zei vastberaden ’Nee, alle interviews die ze gaat doen… Die heeft ze al gedaan!’

    Ik probeerde ondertussen te ontfutselen wie dit jaar het covermodel was, en wist het uiteindelijk vrij zeker: het moest wel dj Tony Junior zijn. Mooi, daar wist ik alvast helemaal níets over. Al snel kwam het onthulmoment en bleken niet Tony Junior, maar Tim Hofman en Jan Versteegh de coverboys te zijn. Gelukkig maar. En toen Linda klaar was met haar praatje lukte het ook nog om haar aan te schieten en haar eventjes te spreken. Ik wist er zelfs een grapje in te verwerken over een liedje op haar cd Linda uit 1991, maar dat heeft de eindmontage niet gehaald. Ze gaf overigens een héél politiek correct antwoord toen ik haar vroeg of de L’Homo nu wordt gemaakt voor homo’s, of voor dezelfde rurale heterovrouwen die ook tijdens de Gay Pride aan de kant staan om aapjes te kijken.

    Ik sprak kort nog wat mensen voor de camera, en maakte slechts één kleine faux-pas. Maar als je Mari van de Ven ziet, denk je dan ‘make-up artist’ (het juiste antwoord!) of ’stylist’ (níet het juiste antwoord), of kijk je vooral heel gefascineerd naar z’n gezicht? Ik deed zelf een mix van de laatste twee. Oh, en ik ging ook nog op de foto met een spandoek, samen met collega Kampie.

    Het eindresultaat van de reportage is best gezellig, al praat ik op het einde echt véél te snel. Alsof ik ontzettend nodig naar de wc moest. Het was dan ook take 15.

    Verder heb ik deze week niet zo gek veel meegemaakt, behalve dat ik gisteren in de IKEA was met Annasola. Het was enig, ik twijfelde heel erg of ik zo'n kussentje voor in je nek moest kopen, weet je wel, voor in het vliegtuig? Toen ik hardop zei dat ik bang was om voor lul te staan (ik bedoelde tijdens het opblazen), zei een meisje (type WORMERVEER LAAT JE HOORRRUH!!) heel hard 'je staat pas écht voor lul als je na je vlucht onwijze pijn in je nek hebt!' en toen was ik om.

    24-06-16

      10:13:00, by S p r k .   , 32 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de Silhouettenhond

    Louis en ik luisteren graag naar Zweedse en Deense muziek, en soms horen we daar Nederlandse teksten in. Je zou kunnen zeggen dat het voortborduurt op de 'mama appelsap'-beweging. Hier een selectie.

    23-06-16

      11:35:00, by S p r k .   , 671 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en Snapchat

    Ok ik ben nu op Snapchat (omg volg me youguys!!1! sprknl is m’n username!). Het eerste filmpje dat ik op m’n story heb gezet is al 11 keer bekeken dus het gaat helemaal viraal, als je me nu volgt kun je nog in een vroeg stadium part of the movement zijn.

    Ik heb ooit Snapchat genomen omdat ik een soort 22-hour-stand had met een toerist uit Madison, WI, die er op stond om foto’s van zijn plasser te sturen via dit medium. Het was óf foto’s van zijn plasser via Snapchat, óf geen foto’s van zijn plasser. Hij vond Snapchat veilig, want dan kon ik de foto’s maar 5 seconden zien, dus dan kon het nooit schadelijk zijn voor zijn toekomstige carrière als dj of muziekproducer, ik weet niet meer precies. Ik was daarentegen natuurlijk die behendige meid die meteen software had gevonden om stiekem tóch al die foto’s en filmpjes van zijn plasser op te slaan, en ik heb nu nog plezier van het destijds verzamelde beeldmateriaal. En natuurlijk een overwhelming sense of power dat ik foto's in handen heb waarmee ik zijn niet-bestaande carrière kan maken of breken, muahahaha. Enfin, toen dat handige stukje software ophield met werken, heb ik dus maar de trui aan Maarten gegeven of de koe in de wilgen gehangen, ik weet niet meer precies, het is alweer een tijdje terug.

    Toen wilde ik heel lang per se geen Snapchat, vond het stom en iets voor 13-jarigen. Ik voelde me er gewoon te oud voor, okee. Als ik anderen ermee bezig zag deed het me denken aan 1997, toen een 9 jaar oudere vriendin een keer achter me stond terwijl ik aan het ‘computeren’ was, en ik tegelijkertijd gebruikmaakte van IRC, ICQ, e-mail, én tussendoor een intiem gesprek had op de Miss Janet Chatroom, terwijl ik een tijdschrift aan het inscannen was. Het ging haar allemaal boven haar pet.

    Gisteren kwam ik dan toch in de verleiding, omdat a) ik van een collega had gehoord dat hetero’s hem weleens ‘uitdagende’ privéfoto’s stuurden en b) een scharrel van vorig jaar op zomervakantie is en dus iedere dag allemaal halfnaakte strandfoto’s en -filmpjes op zijn story plaatst, die ik simpelweg niet wil missen.

    Dus ik begon allemaal mensen uit m’n adresboek te volgen, hoewel ik van de helft niet meer precies wist wie het was (Juan Growlr: ken jij hem, ken ik hem). Ik besloot wat celebrity’s te volgen, en ook wat p0rnomeiden want tja, waarom niet. Die p0rnomeiden blijken dus opvallend weinig p0rno op hun story te plaatsen, maar vooral filmpjes dat ze bij de kapper zijn of op een feestje uit de maat dansen. Marten, een kennis die ik qua gevoel voor humor toch wel hoog heb zitten, raadde me aan om Paris Hilton te volgen, maar dat viel me enorm tegen: ik wil haar wel zíjn maar ik wil haar niet zien. Er was ook een jongen in São Paolo waar ik hoge verwachtingen van had, maar die plaatste alleen maar een reeks filmpjes op zijn story waarop hij in de camera praat in het Portugees, al dan niet met een sigaret in z’n mond. Kate Hudson had een filmpje waarop ze zwaar versneld een korte ansichtkaart voorlas (?), Jared Leto postte opvallend weinig filmpjes zonder shirt, maar vooral filmpjes van onderweg in de trein. Maar een jongen uit Chicago postte dan weer allemaal filmpjes van een middagje kanoën op een meer met een meisje dat waarschijnlijk z’n nieuwe beard is.

    Ik heb letterlijk de hele avond geSnapchat en ik durf voorzichtig te zeggen dat ik 'om' ben. Oh nee, ik heb ook nog even m’n aangifte inkomstenbelasting 2015 gedaan, want ze hadden een heel boze brief gestuurd waarin ze dreigden met een aanmaning. Toen heb ik eerst 5 minuten met die dreigbrief in m’n handen gestaan terwijl ik sarcastisch ‘oeehhhhhh, AANMANING!’ mompelde, maar toen las ik dat er stond ‘aanmaning en daarna een boete’ dus toen heb ik toch maar even m’n aangifte gedaan. En nu moet ik allemaal geld betalen omdat ik m’n huis heb verhuurd op Airbnb… Bitches.

    17-06-16

      14:08:00, by S p r k .   , 1469 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en Het Parool

    Ik schreef een ingezonden opiniestuk voor Het Parool over de homofobe aanslag in Orlando. Het werd gepubliceerd in de krant van vrijdag 17 juni 2016 (English translation below).

    De verschrikkelijke aanslag op gayclub Pulse in Orlando heeft me tot in het diepst van mijn zijn aangegrepen. Maar wat me nog meer raakt, is het gevoel dat bijna alleen de LHBT-gemeenschap erom lijkt te rouwen.

    Ik zie op Facebook veel posts van mensen die geëmotioneerd proberen uit te leggen wat deze aanslag doet met hun vertrouwen in de mensheid, hun gevoel van veiligheid en hun gevoel van zijn. Maar dat zijn vooral posts van mijn vrienden en kennissen uit de LHBT-gemeenschap. De steunbetuigingen van niet-LHBT’s die ik op social media voorbij heb zien komen, zijn op één hand te tellen. Ook de herdenking op het Homomonument in Amsterdam op maandag 13 juni, en de herdenkingen die elders in Nederland en België plaats hebben gevonden, lijken vooral door leden van de LHBT-gemeenschap druk bezocht. Waar zijn onze medestanders? Waar is het Orlando-equivalent van ‘Je suis Charlie’, ‘Je suis Paris’ en de andere hashtags en tijdelijke profielfoto’s die door zoveel mensen na eerdere aanslagen werden gebruikt om hun medeleven te tonen? Waar is de solidariteit?

    Ik ben teleurgesteld in de ogenschijnlijke ambivalentie van niet-LHBT’s rondom deze aanslag, had meer van onze ‘allies’ verwacht. Teleurgesteld dat veel mensen deze kans lijken aan te grijpen om islamofobie verder aan te wakkeren. Teleurgesteld dat deze aanslag waarschijnlijk nog steeds geen aanleiding zal zijn om de wapenwetten in Amerika flink aan te scherpen. Teleurgesteld dat de internationale media haar best lijkt te doen om het homofobe karakter van deze aanslag te bagatelliseren: vaak wordt niet genoemd dat Pulse een gayclub is, en het wordt vaak een terroristische aanslag genoemd zonder specifiek duidelijk te maken dat het om anti-homogeweld gaat. Dit was niet zomaar een aanslag op een willekeurige plek: Omar Mateen heeft z’n doelwit zorgvuldig uitgekozen. Mogelijk omdat hij zelf homo was maar dat niet kon vereenzelvigen met wat zijn familie, vrienden en culturele achtergrond van hem verwachtten.

    Ik ben ook teleurgesteld in mezelf. Teleurgesteld dat ik in discussies niet altijd goed uit kan leggen waarom het zo belangrijk is dat erkend en benoemd wordt dat het hier in eerste instantie om anti-homogeweld gaat. Want belangrijk ís het. Een deel van de bevolking vindt nog steeds dat ‘wij’ niet mogen houden van wie we willen houden, dat we niet zouden mogen trouwen en geen kinderen zouden mogen krijgen of adopteren. Of mensen die het ‘in principe’ niet erg vinden dat we ‘anders’ zijn, als we maar niet hun zoon, dochter, buur, leerkracht, werknemer of sportmaatje zijn. Dat draagt bij aan het creeëren van een homofoob klimaat waarin geweld tegen LHBT’s steeds makkelijker geaccepteerd wordt.

    Het is moeilijk om aan iemand die ‘gewoon’ heteroseksueel is uit te leggen hoe het voelt om, wanneer je hand in hand op straat loopt met een jongen die je leuk vindt, iedere 10 meter opnieuw te moeten inschatten of het nog wel veilig genoeg is om z’n hand vast te blijven houden. Het is moeilijk om uit te leggen dat je liever naar een gaybar of homofeest gaat, niet omdat je zo nodig wil vieren dat je ‘anders’ en ‘apart’ bent, maar omdat een gaybar of homofeest juist de enige plekken zijn waar je je níet ‘anders’ of ‘apart’ voelt. Het is moeilijk om uit te leggen dat je niet naar de Gay Pride gaat om te vieren dat je bent geboren met een ‘afwijkende’ seksuele voorkeur, maar om te vieren dat je dat van jezelf accepteert; er open over durft te zijn; dat je hebt gekozen om je eigen leven te leiden, ondanks het feit dat er zo veel mensen zijn die je daarom pervers vinden, vinden dat je niet dezelfde rechten zou moeten hebben als een ander, hetzelfde respect verdient als een ander en zelfs niet dezelfde kansen zou moeten krijgen op de arbeidsmarkt.

    Ik hoop dat wij, de leden van de LHBT(QI)-gemeenschap, de holebigemeenschap of ‘queers’, hoe je ‘ons’ ook wil noemen, proberen samen sterk te zijn. Dat we eens niet vallen over onze eigen onderlinge verschillen. Dat we leden van onze eigen gemeenschap eens niet erop afrekenen of ze wel jong, oud, mannelijk, vrouwelijk, dik, dun, blank of gekleurd genoeg zijn. Dat we samen een front vormen, de wereld laten zien dat we er zijn, trots zijn en dat we ons niet laten negeren. Dat we elkaar liefhebben, samen feestvieren, en er voor elkaar zijn. Tijdens het komende pride-seizoen, maar ook erna. Want: love is love.

    English translation:

    I wrote an op-ed for Dutch newspaper Het Parool about the homophobic attack in Orlando. It was published in the edition of June 17th 2016.

    The horrible attack on Orlando gay club Pulse has affected me to the deepest of my core. But what affects me more, is the sense that only the LGBT-community seems to be in mourning.

    I see so many posts on Facebook, of people who emotionally try to explain what this attack has done to their trust in mankind, their sense of safety and their sense of being. But I’ve mostly seen posts by friends and acquaintances from the LGBT-community. The messages of solidarity from non-LGBT’s I’ve seen on social media can be counted on one hand. Even the vigil that was held in Amsterdam on Monday June 13th, and the vigils that have taken place on locations throughout The Netherlands and Belgium, seem to have mostly been attended by members of the LGBT-community. Where are our allies? Where is the Orlando equivalent of ‘Je suis Charlie’, ‘Je suis Paris’ and other hashtags and temporary profile pictures so many people have used after previous attacks to show their compassion? Where’s the solidarity?

    I’m disappointed in the apparent ambivalence of non-LGBT’s regarding this attack, I would have expected more from our allies. Disappointed that a lot of people seem to use this opportunity to further instigate islamophobia. Disappointed that this attack most likely won’t help to adjust the gun laws in the United States. Disappointed that the international media seem to go our of their way to downplay that this was a homophobic attack: frequently it’s not even mentioned that Pulse is a gay club, and the attack is frequently called a terrorist attack without acknowledging that it’s a hate crime. Dit wasn’t just an attack on any random location: Omar Mateen carefully chose his target. Possible because he was gay himself, but couldn’t reconcile that with that his family, friends and cultural background expected from him.

    I’m also disappointed in myself. Disappointed that I’m not always able to clearly explain why it’s so important that we recognize and acknowledge that this is first and foremost a homophobic attack. Because that *is* important. A part of society still thinks ‘we’ shouldn’t be allowed to love whom we want to love, we shouldn’t be allowed to get married and shouldn’t be allowed to have or adopt children. Or people who ‘basically’ don’t mind that we’re ‘different’, as long as we’re not their son, daugher, neighbor, teacher, employee or member of their sports team. That contributed to the creation of a homophobic climate in which violence against LGBT’s keeps getting more accepted.

    It’s hard to explain to someone who is ‘normal’/straight what it feels like to, when you’re holding hands in the street with a guy you like, to have to re-assess every 10 metres if it’s still safe enough to hold on to his hand. It’s hard to explain that you’d rather go to a gay bar or gay party, not because you want to celebrate that you’re ‘different’ or ‘abnormal’, but because those are the only places where you *don’t* feel ‘different’ or ‘abnormal’. It’s hard to explain that you’re not attending Gay Pride to celebrate that you were born with a ‘different’ sexual preference, but to celebrate that you accept that part of yourself, have the courage to be open about it, that you’ve chosen to live your own life, even though there are so many people out there who think you’re a pervert because of it, who think you shouldn’t have the same rights as anyone else, don’t deserve the same amount of respect and even shouldn’t have the same opportunities on the job market.

    I hope that we, members of the LGBT(QI)-community, the gay community, ‘queers’ or whatever you want to call ‘us’, will try to be strong together. That we won’t focus so much on our differences. That we don’t disregard members of our own community because they’re not young, old, masculine, feminine, fat, slim, white or colored enough. That we’ll come together, show the world we’re proud and that we won’t be ignored. That we’ll love each other, party together, and we’ll be there for each other. During this Pride season, and after. Because: love is love.

    1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>