Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 280 >>

    06-08-17

      20:43:00, by S p r k .   , 767 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het kookvoornemen

    Ik ben zó boos!

    Eerst even een disclaimer: hier volgen 'first world problems' en ik weet dat er mensen leven zonder schoon drinkwater. Maar wat míj is overkomen is óók niet leuk.

    Het viel me op dat ik de laatste tijd eigenlijk alleen nog maar eten liet bezorgen. Ik kook bijna nooit meer, tenzij er iemand op bezoek is. Zo heb ik een paar weken geleden nog 'authentic Dutch pancakes' gemaakt om indruk te maken op een Canadees. Maar ik ben dus voornamelijk eten aan het bestellen ipv aan het koken. Lekker makkelijk ook: er zijn een miljard apps tegenwoordig, en dan hoef je niet meer naar de supermarkt en dingen te tillen en te snijden en te bakken. Of dat je denkt 'heb ik nu wel de juiste courgette uitgekozen?' of dat je 350gr kipfilet nodig hebt, maar ze hebben alleen verpakkingen van 250gr en je wil zéker niet minder dan 350gr maar 500gr vind je ook weer overdreven. Of je hebt álle ingrediënten gekocht, óók dat kleine cupje zure room waar het hele gerecht mee valt of staat, maar je bent bij het inpakken die zure room vergeten mee te nemen want het was superdruk bij de Albert Heijn, en eenmaal thuisgekomen sta je voor de moeilijke beslissing: ga ik helemaal er op uit om alsnog zure room te kopen, of laat ik het weg en verziek ik eigenlijk het hele gerecht? Als je eten bestelt hoef je eigenlijk alleen nog maar de deur open te doen. Kost alleen een hoop geld.

    Dus besloot ik mijn leven te beteren, want elke dag eten laten bezorgen vond ik toch een beetje te decadent worden. Het is eigenlijk belachelijk dat ik voor gemiddeld 13 euro per maaltijd eten bestel, als ik ook voor, zeg, de helft, zelf kan koken. En waarom heb ik anders überhaupt nog een keuken? Ik moest tóch nog allemaal lege flessen inleveren bij de Albert Heijn, dus kon ik net zo goed meteen boodschappen doen. Ik ging door m'n keukenkastjes om te kijken welke basisproducten ik allemaal nog in huis had, selecteerde het gerecht waarvan de uiterste houdbaarheidsdatum eigenlijk al vorige maand was (maarja, het was zo'n Knorr Wereldgerechtenpakje, dus alleen maar droge ingrediënten die volgens mij nog echt niet oneetbaar waren geworden) en liep naar de Albert Heijn. Ik bedenk me net dat ik de flessenbon AKA de hele reden waarom ik überhaupt naar de Albert Heijn was gegaan, nog in ben vergeten te leveren ook!

    Zodra ik weer thuis was ging ik meteen kip marineren, champions snijden, paprika snijden, ui snijden, podcast op m'n iPhone erbij, prima. Ik gaf mezelf al een mentaal schouderklopje omdat ik zo huishoudelijk verantwoord bezig was en besloot dat ik dit zéker vaker moest doen.

    Toen kwam het moment dat er 500ml water bij moest, een zakje kruiden en een zakje rijst. Dat moest aan de kook gebracht worden en daarna in 20 minuten op een zacht vuurtje droogkoken met het deksel op de pan. Nou heb ik droogkoken altijd al een moeilijk, foutgevoelig concept gevonden. Rijst denkt vaak dat ze heel wat is, daar kan ik gewoon niet zo goed tegen. Laat jezelf gewoon afgieten, denk ik dan. Maar goed.

    Oh ik vergeet nog te vermelden dat tijdens het roerbakken (dus toen de rijst gewoon nog rustig in haar zakje zat) het brandalarm ook al was afgegaan! Maar dat vond ik eigenlijk wel prettig, want ik twijfelde al dagen of zij nog wel paraat was, die batterijen gaan immers ook niet eeuwig mee.

    Ok dus mijn hapjespan was op een zacht vuurtje die rijst aan het droogkoken terwijl ik in de woonkamer iets voor mezelf was gaan doen, tot ik na 10 minuten ineens rook dat er iets aan het verbranden was. En mijn eerste reactie was helaas niet: laten we het nog niet verbrande eten er even overzichtelijk van af scheppen, dan kun je het verbrande korstje onderop gewoon weggooien, je leven weer bij elkaar rapen en verdergaan met de rest van je maaltijd. Nee, ik besloot om met mijn persoonlijke gepatenteerde roerbakmethode flink door te roeren om te zien hoe erg de schade was, waardoor ik allemaal kleine zwartverkoolde brokjes kutrijst door het hele gerecht had geroerd. Ik heb nog even geprobeerd de verbrande stukjes eten eruit te vissen, maar dat ging natuurlijk niet meer.

    Dus nu zit ik gewoon weer te wachten tot mijn UberEatsbezorger mijn bestelling van Salsashop komt bezorgen. En ik heb me voorgenomen om nooit meer te gaan koken. Behalve burrito's, want dat is mijn signature dish. En misschien authentic Dutch pancakes, als ik nog eens indruk wil maken op een toerist.

    03-08-17

      11:16:00, by S p r k .   , 442 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de pride

    Natuurlijk ben ik dit jaar weer van de partij tijdens de prides in Amsterdam en Antwerpen. En na mijn bezoek aan Thessaloniki Pride eerder dit jaar, zal ik nóg trotser zijn dat we in die steden al jaren pride kunnen vieren zonder opstootjes of escalaties.

    Daar liep ik, midden in de grootste winkelstraat van Thessaloniki, bijna helemaal voorop de plaatselijke pride-optocht, toen de stoet ineens niet meer verder ging. Ik snapte eerst niet goed waarom we niet doorliepen. Toen zag ik het: enkele tientallen meters verderop werd de weg geblokkeerd. Eng uitziende jongens (type: capuchon, woedende blik in de ogen), hadden een aantal brede kliko’s op de weg gezet, en sloegen erop. Ze schreeuwden leuzen die ik niet kon verstaan, maar uit hun toon kon ik duidelijk opmaken: als de optocht dichterbij zou komen, zou het tot een confrontatie leiden.

    Natuurlijk ken ik de verhalen van pride-optochten in Oost-Europa die volledig uit de hand liepen. Het verhaal van Europarlementariër Sophie in ‘t Veld, die tien jaar geleden tijdens een pride-optocht in Moskou met een mes werd bedreigd, heeft me nooit losgelaten. Ik weet dat er pride-optochten zijn waarbij de deelnemers door politie of ME langs de hele route gescheiden moeten worden gehouden van protesteerders. Maar als je ineens zelf oog in oog staat met een groep protesteerders, komt het toch iets harder binnen.

    Mijn eerste instinct was: er naartoe lopen, foto’s maken. Dit verdient óók een plek in m’n reisartikel over deze stad. Maar al snel werd ik door een vrouwelijke toeschouwer tegengehouden. ‘Ga er alsjeblieft niet heen. Die mensen zijn gek. Ze willen júist een confrontatie’ zei ze op geëmotioneerde toon. Om eerlijk te zijn: naarmate het geschreeuw en getrommel luider werd, durfde ik ook niet zo goed meer. Sterker nog: ik was opgelucht dat ik m’n regenboogsokken die ochtend was vergeten aan te trekken. Ik kon nú een zijstraatje inlopen, dan hoefde ik helemaal niets mee te krijgen van het eventuele opstootje. Ik voelde me laf en schaamde me.

    Na tien minuten was de ME ter plekke, werden de protesteerders een zijstraat in gedreven en kon de optocht verder gaan. Ik bleef gespannen, maar bedacht ook: wat fijn dat we ons daar tijdens de aankomende prides in Amsterdam en Antwerpen geen zorgen over hoeven te maken. Natuurlijk is ook hier de strijd nog niet gestreden, maar wat zijn we bevoorrecht dat we hier niet zo snel bang hoeven te zijn dat we tijdens de pride een baksteen tegen ons hoofd krijgen, of er groepen mensen langs de kant staan die ons actief iets aan zullen doen zodra ze de kans krijgen. Dat is best iets om trots op te zijn.

    21-07-17

      11:03:00, by S p r k .   , 829 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de dakloze

    Ik ben momenteel ziek thuis met keelontsteking en daar ben ik boos over (ik kom hier in een volgend blogje op terug!). Als ik verbitterd ben schrijf ik leuker, en omdat het vandaag voelt alsof ik het wel aankan om een kwartiertje achter m'n computer te zitten ipv in bed naar Vrouwenvleugel te kijken (ik kom ook hier in een volgend blogje op terug!) besloot ik maar iets op te schrijven.

    Ik heb al een week ongeveer een miljard graden koorts en het is ook nog zomer, dus ik zweet me te pletter. Het leek me daarom wel hygiënisch om mijn beddengoed te wassen. Toen ik naar de 'wassalon' op de begane grond van m'n gebouw wilde gaan, zag ik dat er een dakloze in mijn trappenhuis lag!

    Eerst schoot me door het hoofd dat ik hem misschien een douche en schone tandenborstel aan kon bieden terwijl ik snel al z'n kleren in een kookwasje deed, en dan zou hij inzien dat het nog niet zo slecht gesteld is met de wereld. Vervolgens zou ik ontdekken dat hij een enorm talent had voor het een of het ander, kreeg hij zijn leven weer helemaal op de rails, werden we verliefd en was het een soort Pretty Woman maar dan met een dakloze. Want deze dakloze is op zich niet onaantrekkelijk (denk: indie singer/songwriter uit ruraal Amerika, je kent het type wel).

    Omdat ik geen foto wilde maken uit respect voor zijn privacy en de wet bescherming persoonsgegevens ofzo, en ik ook niet kan tekenen, hierbij een foto van Kim Feenstra als dakloze, ter illustratie:

    Nu lag er een maand geleden ook al een dakloze in mijn trappenhuis. Het is hier kennelijk een soort stuif 'es in. Ik kwam hem tegen toen ik naar kantoor vertrok, en toen heb ik de politie gebeld. Zij opperden dat ik de dakloze zelf zou aanspreken/wekken en vragen om weg te gaan. Daar voelde ik niet zoveel voor, want:
    a) ik was inmiddels al naar kantoor aan het fietsen, dus ja
    b) misschien was deze dakloze wel psychisch instabiel!
    c) misschien had hij wel een mes!

    Bovendien gaf ik nog als argument 'Ze zeggen ook altijd dat je geen slapende honden moet wakkermaken en deze meneer ruikt heel sterk naar natte hond.' Het mocht niet baten: de politie bleef volhouden dat ze hiervoor écht geen wagen langs konden sturen, dus ik heb ze vriendelijk bedankt voor de goede service en de verbinding verbroken. Dit is het soort levenslessen dat je meeneemt in je rugzakje, dus ik wist dat het ook dit keer geen nut zou hebben om de politie te bellen. 'Zeg je toch gewoon dat hij op helemaal niets meer reageert?' opperde een vriend nog, maar ik vind: als ze voor een levend iemand niet op willen komen draven, dan gun ik ze ook niet de sensatie van een mogelijk lijk.

    Had ik er direct last van dat hij er lag? Nee, alleen op de momenten dat ik van de galerijdeur naar de lift liep en zijn Eau de chiens mouillés me om de oren sloeg, maar ik kon natuurlijk altijd even m'n adem inhouden. Ik vind echter dat als ik tegen de 1.000 euro per maand betaal om hier te mogen wonen, regelmatig traumatiserende VvE-avonden moet bijwonen, slapeloze nachten heb vanwege het (st)erfpachtstelsel én regelmatig ongevraagd in de gore sigarettenlucht van een van mijn buren moet zitten terwijl ik gewoon in mijn eigen huis ben (zónder sigaretten, maar wel met een onschuldig raampje open), hij dat ook moet. Laat hem eerst maar eens op z'n enige vrije woensdagavond 3 uur lang naar een VvE-vergadering komen waar de emoties hoog oplopen en iemand steevast begint over een notariële akte uit 1985 die nú misschien niet meer geldig is, maar de huidige situatie toevallig wél in een totaal ander daglicht stelt!

    Misschien kwam het dit keer extra dichtbij omdat hij als laken een wit Ikeagordijn gebruikte, en ik in mijn woonkamer precies dezelfde witte ikeagordijnen heb hangen, ik weet het niet. Ik had gewoon een sterk 'get off my lawn'-gevoel omdat mij actief woongenot werd ontnomen door middel van een licht onveilig idee en de geur van natte/dode hond.

    Beneden in de 'wassalon' kwam ik een buurvrouw van mijn verdieping tegen. Niet echt een go-getter, want toen ik vroeg of ze de dakloze ook had gespot, zei ze alleen 'ja, vind je dat we er iets mee moeten?' met een apatische blik in haar ogen. Niet dat ik veel doortastender was, want uiteindelijk heb ik er ook maar niks mee gedaan, hoewel ik later nog wel de neiging kreeg om hem te voeren. Gek, eigenlijk.

    Mijn parmante ándere buurvrouw wist er overigens wel raad mee en heeft de klusjesman gebeld, die de dakloze heeft weggejaagd. Hij had z'n Ikeagordijn nog achtergelaten, maar die heeft m'n parmante ándere buurvrouw in de ondergrondse vuilcontainer gestopt. Ze laat duidelijk niet met zich sollen, maar ik snap wel waarom: zij zit in het bestúúr van de VvE. Is nog veel erger.

    08-01-17

      22:41:00, by S p r k .   , 1060 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de raw vegan avonturen

    Ik ben dus helemaal raw vegan tegenwoordig!

    Of nouja, nee, onzin. Maar ik was weer eens op vakantie in Tel Aviv (ik heb immers die SIM-kaart, dus je bent een diefje van je eigen portemonnee als je die niet gaat gebruiken), en daar had ik een date met iemand die zich een 'fruitarian' noemde. Maar het kwam er op neer dat hij raw vegan was.

    Als ik in Tel Aviv ben, eet ik überhaupt niet superveel vlees. Bij mijn favoriete restaurant Hamitbahon eet ik altijd een mix van 4 voorgerechten, allen vegetarisch. Maar voor iemand die normaal gesproken bijna 3 keer per dag vlees eet, is het best een big deal om ineens 9 dagen vegetarisch te eten, behalve de 2 keer dat ik vis heb gegeten en de 2 keer dat ik vlees heb gegeten. Waar normaal gesproken van die 27 maaltijden er toch zéker 22 met vlees zouden zijn, waren het er dit keer maar 4. Vind ik een interessante score.

    Hoe dan ook, ik had dus die jongen ontmoet. Op oudjaarsavond (wat daar niet echt fanatiek gevierd wordt), stelde hij voor dat ik bij hem thuis kwam eten. Of nee, eigenlijk zouden we gaan eten bij een vegan restaurant, maar eenmaal aangekomen bij dat restaurant bleek het dicht te zijn. Dus toen gingen we bij hem thuis eten.

    We gingen naar de Russische supermarkt, waar ik zo goed mogelijk buiten mijn carnivore comfortzone probeerde te treden. M'n date ging een salade maken. In eerste instantie ging dat goed: hij pakte sla, tomaat, avocado, komkommer... Toen hij alfalfa pakte overlegde hij even met me, en dat vond ik fijn, en ik lustte dat best? 'Zal ik er ook venkel in doen?' vroeg hij. 'RAUW?' vroeg ik. Hij legde de venkel terug. 'Koolrabi?' Ik keek héél verschrikt, dus ook de koolrabi legde hij terug. Toen wilde hij er nog rauwe courgette in doen, maar ze hadden geen rijpe exemplaren bij de Russische supermarkt, dus dat liep gelukkig met een sisser af.

    Hij vroeg de hele tijd of ik voor mezelf nog brood erbij wilde kopen, of 'some kind of spread'. Iedere vezel in mijn lichaam gilde 'DEZE SALADE HEEFT SPEKJES NODIG!!!!!' maar ik zag heus wel in dat ik daar nu niet mee aan moest komen, en dat ik dat zéker niet in zijn keuken moest gaan uitbakken. Ik wilde er eigenlijk helemaal niets bijkopen voor mezelf, want hij leek me wel echt een die-hard vegan (en dan gebruik ik de term die-hard loosely, want volgens mij kun je niet héél oud worden als je alleen maar rauw eten eet, maar goed, ik ben geen voedseldeskundige, hè) en ik wilde hem niet afschrikken. Toen hij nóg een paar keer vroeg of ik er nog iets niet-vegan bij wilde, besloot ik dan maar het meest milde te kopen wat ik me kon voorstellen: mozzarella. Ik wilde eigenlijk ook nog pijnboompitten, en daar stond hij wel voor open, maar een heel klein zakje kostte dan weer 6 euro en dat was me toch net iets te bont.

    Eenmaal bij hem thuis begon hij de salade te maken terwijl ik toekeek en verhalen vertelde over tijden van weleer. Vooruit, hij gebruikte íets meer z'n handen dan ik persoonlijk zou doen als ik een salade ging husselen, maar dit was iemand waarmee ik eerder al behoorlijk uitgebreide seks had gehad, dus dan vind ik het pietluttig om ineens te zeggen 'hé heb je geen saladevork ofzo?'.

    De salade was eigenlijk wel lekker? Het zou nóg veel lekkerder zijn geweest met wat uitgebakken spekjes erin, misschien wat gerookte kip, geitenkaasje erbij, filet americain op een toastje vooraf, maar ik was zéker niet ontevreden. Toen we later in een innige omhelzing elkaar verliefd aan lagen te kijken, vertelde hij dat het best wel een big deal voor hem was dat iemand mozzarella in zijn keuken had meegebracht en in zijn huis had genuttigd. Dus op zich had ik het gewoon heel goed aangevoeld dat ik hier geen spekjes uit had kunnen bakken. Ik voelde me echt een gevoelsmens. En een warm mens. Een warm gevoelsmens.

    Cut to vandaag, toen een vriendin allemaal Bath & Body Works producten voor me had meegenomen uit Amerika. We zouden lunchen om elkaar weer te zien én zodat ze me de spullen kon overhandigen, en ze stelde voor om bij een raw food restaurant in de Van Baerlestraat te gaan eten.

    Ik arriveerde iets eerder in het restaurant, zodat ik de kaart goed kon bestuderen. Het leek alsof de eigenaresse rook dat ik helemaal uit m'n element was, want ze kwam meteen naar me toe. Ze vroeg of het nieuw voor me was. Ik zei 'Ja, want als ik denk aan raw food denk ik meer aan tartaar, filet americain en sashimi. Maar dat is hier allemaal niet'. Ze legde uit dat alles vegan was, en maximaal tot 42 graden werd verhit. 'Maar hoe gaan jullie dan om met kaas? Hoe gaan jullie om met kaas? Want ik zie hier op de menukaart bijvoorbeeld wel als ingrediënt rawmesan staan, waardoor ik denk, rauwe Parmezaanse kaas, maar hoe gaan jullie daar dan mee om?' De rawmesan bleek dus gemaakt te zijn van pijnboompitten, ze ging het halen en toen mocht ik het proeven. Smaakte natuurlijk totaal niet naar échte Parmezaanse kaas waarvan ik overigens nog een heel blok in de koelkast heb liggen, maar dat geheel terzijde. Maar het was best lekker.

    Ik bestelde een smoothie met blauwe bessen, frambozen, aardbeien, gojibessen, kokos, kokoswater, citroensap en kaneel. Was ook wel lekker. Daarnaast hadden we een 'VLT wrap'; een 'living pumpkin' wrap met courgette, sla, tomaat, avocado en BBQ mayonaise. En ook nog een burger, ik weet niet meer precies wat het hoofdingrediënt was, volgens mij noten, op een shit-ake-mushroom. Ook eigenlijk wel lekker. Daarna hadden we nog worteltaart, maar dat was echt een beetje alsof je wortels door de sapcentrifuge haalt, het pulp bewaart, daar wat dadels doorheen prakt, er een niet nader te definiëren vegan 'frosting' overheen saust, en klaar. Heel machtig. Totaal niet vies, maar ook niet het verwenmoment dat taart zou moeten zijn.

    Kort samengevat: als die raw veganjongen uit Tel Aviv ooit in Amsterdam is (hij mag de komende 2 jaar Schengen niet in, don't ask), kan ik me best voorstellen dat we daar iets gaan eten. Of überhaupt kan ik er best nog eens terugkomen. Want ze hebben ook pizza, en daar ben ik best benieuwd naar.

    17-11-16

      12:51:00, by S p r k .   , 411 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de mislukte theateravond

    Een paar weken geleden dacht ik bij mezelf: natúúrlijk kan ik wel in m’n eentje naar de nieuwe voorstelling van Marc-Marie Huijbregts in Schouwburg Amstelveen! Helemaal niet gek!

    Gisterenavond liep dat toch nét even anders. Het was überhaupt een heftige dag, want ik ben verhuisd naar een ander kantoor. Op de wallen. Ik ben niet zo goed met grote veranderingen - ik ben, zeg maar, nét een beetje gewend aan de euro - dus het was even slikken. Uiteindelijk viel die verhuizing me alles mee, het was eigenlijk zelfs wel leuk. Ik heb wel boodschappen gedaan bij een ‘nieuwe’ Albert Heijn, op de Nieuwmarkt. Eigenlijk kun je het geen supermarkt noemen: volgens mij heeft iemand een keer gezegd ‘oh joh ik heb nog wel een peeskamertje over, als je daar nou twee flessen cola, een pak muesli en een blok kaas in zet, telt het best als supermarkt’. Echt verschrikkelijk.

    Na werk ging ik nog snel iets eten bij de Burger King, want ik vond dat het mocht. De voorstelling zou om 20.00 uur beginnen en ik stond helemaal stipt om 18.55 uur klaar bij de bushalte voor Magna Plaza, in mijn brand spanking new verjaardagsjas™. Maar er kwam geen bus. Het duurde, en het duurde. En net toen ik dacht ‘weet je, ik heb best wel hoofdpijn en eigenlijk heb ik niet superveel zin’ kwam de bus. Toch maar ingestapt.

    Uiteindelijk waren we door allerlei oponthoud bij het Leidseplein een half uur later (!) nog steeds pas bij Haarlemmermeerstation. Ik zocht even op hoe laat mijn bus inmiddels aan zou komen op het busstation in Amstelveen: 20.03 uur. En dan moest ik nog naar de schouwburg lopen, m’n jas wegbrengen en dan dus, zo’n 10 minuten na aanvang, de zaal binnenlopen, áls ze me zo laat nog binnen zouden laten. Mijn stoel was mídden in de zaal, ook nog eens op rij 7, dus je kunt er vergif op innemen dat je dan mijn broer bent (hij heet Sjaak) en door Marc-Marie voor lul gezet wordt. Dus ik stapte uit de bus en nam een Uber naar huis. Met best wel hoofdpijn, ook nog.

    De avond had toch nog een silver lining, want ik had eerder op de grond van het toilet bij Burger King een briefje van 5 euro gevonden! Én een jongen waarmee ik in september in Tel Aviv een date had waarvan ik best een beetje ondersteboven was, had me ineens gevonden op Facebook ('ja gewoon gezocht op martijn gay') en is vanavond in Amsterdam. Poeh.

    1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 280 >>