« Ja én ik denk er dus over om morgen even naar een sportwinkel te gaan om daar hermetisch ondergoed te kopen.Yvettaties, we hebben ze gemist! »

    Abnormally Attracted To Sin

    19-09-09

      13:25:15, by S p r k .   , 1855 words  
    Categories: Categorie-loos

    Abnormally Attracted To Sin

    Donderdag ging ik voor m'n werk naar Antwerpen. De dag begon al goed: we hadden al bijna twee uur in de trein gezeten toen werd omgeroepen dat we goed moesten oppassen voor zakkenrollers. Dat deed me een beetje denken aan m'n scheikundelerares van vroeger, die echt een teringhekel aan ons had en dus een keer een stuk magnesium in de fik stak. Toen dat hele ding opgebrand was zei ze helemaal op het einde ,,Niet te lang in de vlam kijken, jongens!" Ik kan me ook herinneren dat ze altijd heel hard met ons klassenboek op haar tafel sloeg om onze aandacht te krijgen. Good times.

    Hoe dan ook, in Antwerpen was het supermooi weer en de meetings die we daar hadden gingen goed. En er liepen op straat allemaal fijne Belgische types rond. Prettig. Voordat we de trein terug naar Amsterdam namen trakteerde collega Laurens me nog op een authentieke Belgische wafel (helaas dan wel weer geserveerd door een Nederlandse mevrouw, dat was wel minder authentiek) en namen we een kijkje bij C.O.S., waar alles er wel prima uit zag, maar ik denk dat ik nog even een paar jaar moet leven op appels en water om die kleding te passen.

    De (Nederlandse) trein op die we op de heenweg hadden was heel modern, maar de (Belgische) op de terugweg was eh... Een tikje verouderd. Of, zoals ik heel eloquent opmerkte: ,,Dit is volgens mij de trein die ze ook in Zwartboek hebben gebruikt voor die scène met die postzegels."

    Zodra we weer in Nederlands telefoongebied waren checkte ik m'n mail. Spannend, want ik had de nacht ervoor naar de platenmaatschappij van Tori Amos gemaild om te vragen of er die avond misschien eventueel gelegenheid was voor een korte meet & greet. Dan kon ik het blad overhandigen waar ons interview in stond, en kon ik ein-de-lijk met haar op de foto. Dat was er in al die jaren niet echt van gekomen, behalve een hele slechte in de Bijenkorf uit een rare hoek met m'n telefoon en bewogen. Normaal gesproken is er rondom concerten niet zoveel gelegenheid voor, dus ik was er eigenlijk al een beetje vanuit gegaan dat het niet zou lukken, maar niet geschoten is altijd mis, nee heb je ja kun je krijgen, wie niet waagt die niet wint, etc.

    De jongen van de platenmaatschappij mailde dat het kon, om 19:00 uur, en ik moest hem bellen als ik bij de Heineken Music Hall was aangekomen! M'n trein uit Antwerpen kwam pas om 18:15 aan in Amsterdam, ik had het blad niet bij me en ik had geen flauw idee waar m'n camera was, maar waarschijnlijk thuis. En de batterij van m'n iPhone was bijna leeg. Van 18:15 tot 19:00 uur had ik dus non-stop het liedje van Mission:Impossible in m'n hoofd.

    Ik stapte uit de trein, liep stevig door naar mijn fiets, en liet het plan om m'n banden nog even op te pompen met dat handige pompje varen. Ik fietste zo snel als ik kon (want sneller kon dus niet) naar kantoor, en legde m'n iPhone aan het infuus. Ik ging nog even plassen, zocht een vers exemplaar van het nummer met m'n Tori interview op en gooide de grote hoeveelheden plastic messen en vorken uit m'n tas. De zomer is tenslotte wel redelijk voorbij, dus ik heb niet meer op stel en sprong bestek voor in het park nodig, en ik had geen zin om bij de beveiliging bij de HMH uit te moeten leggen waarom ik allemaal plastic messen bij me had.

    Tijdens het leeggooien van m'n tas bleek zomaar dat m'n digitale camera ín mijn tas zat én dat de batterij nog prima opgeladen was én dat er een geheugenkaart in zat. Nouja! Ik koppelde m'n iPhone weer los, hopende dat 5 minuten opladen een significant effect zou hebben gehad, en fietste manisch naar station Waterlooplein.

    Ik had met voorbedachte rade al bij vrienden geïnformeerd of de gloednieuwe strippenkaart die ik ongeveer een maand geleden gekocht had nog gebruikt kon worden, maar helaas. Fijn is dat. Er stond een onwijze rij voor die automaat met die kaartjes. Natuurlijk heb ik al 2 van die pasjes, maar die liggen thuis want 'ik ga toch nooit met de metro'. Toen ik eindelijk aan de beurt was kocht ik maar een kaart met 20 euro reistegoed erop, geen idee wat het tegenwoordig kost om naar de Bijlmer te komen en de halte waar ik eruit moest is natuurlijk nét over de zonegrens.

    De eerstvolgende rechtstreekse metro zou om 18:48 komen, dus ik smste de jongen van de platenmaatschappij maar vast dat het OV een hel was en dat ik echt hoopte op tijd te komen. Hij stuurde ,,No worries, komt vast goed!" Ik zat nog steeds in volledige Mission:Impossible-mode, dus toen onverwachts een niet-rechtstreekse metro kwam, heb ik die gepakt, want zo'n logistiek wonder blijk ik dus te zijn en je kunt gewoon overstappen op de Van Der Madeweg, is ook zo.

    Nét toen ik aankwam bij de achteringang van de Heineken Music Hall, was de jongen van de platenmaatschappij naar de receptie gelopen om te kijken of ik er al was. Ik was dus net precies op tijd. Hoei! We moesten ergens in een ruimte wachten, dus ik kon heel even bijkomen van alle weeromstuit.

    Even later kwam een medewerker van Tori me halen om me naar Tori's kleedkamer te brengen. Ze zei dat ze had gehoord dat ik een grote fan ben, en vroeg me op welke rij ik zou zitten tijdens het concert. Toen ik vertelde waar ik zat, best wel dichtbij al, vroeg ze ,,Zou je anders liever helemaal vooraan willen zitten?" Eh, ja, natuurlijk! Hoe tof! ,,Ik wil niet meteen heel onbeleefd zijn, maar ik ben vanavond samen met een vriend, en ik zou me wel schuldig voelen om dan in m'n eentje vooraan te zitten." Het bleek geen enkel probleem te zijn om een tweede polsbandje te krijgen. Ze pakte een groot vel met bandjes, scheurde een aantal bandjes eraf, en scheurde daarna mijn twee bandjes eraf, met de cijfers '16' en '17' erop. Ik bedankte haar uitvoerig, zei dat ik nog nooit vooraan had gezeten bij een Tori concert en dat ik dit echt heel tof vond. Ik moest wel m'n oude kaartjes inleveren (goed systeem, vind ik) en moest beloven dat ik tijdens de show m'n stoel niet zou verlaten en niet zou bellen/smssen. Geen probleem natuurlijk!

    Toen we Tori's kleedkamer binnenkwamen herkende ze me denk ik nog van het interview van een paar maanden eerder (of deed ze goed alsof). Ik gaf haar het blad, we namen kort een foto, en ik vroeg of het te laat was om nog een verzoekje in te dienen, Etienne (een oud nummer dat ze altijd solo op de piano speelt). Tori zei dat de setlists voor die avond nét geprint waren, maar dat ze wel een aantal dingen zou spelen die goed bij de locatie en het publiek pasten. Ik nam afscheid, wenste haar succes met de show, bedankte haar dat ik haar even mocht zien en toen gingen we weer weg.

    Even later was Emil, waarmee ik naar het concert ging, ook aangekomen bij de HMH. Ik vertelde hem het goede nieuws. Toen we in de zaal waren bleek de rij waarvoor we polsbandjes hadden gekregen niet rij 1 te zijn, maar rij 0. Als in: vóór de eerse rij was nog een extra rij met stoelen gezet. De stoelen waren niet genummerd dus we gingen maar ergens zitten, een beetje aan de zijkant maar dikke prima. Het voorprogramma, Foy Vance, was erg tof, ik had hem vorig jaar al op Motel Mozaïque gezien en toen was zijn optreden een hele aangename verrassing.

    Tijdens de pauze sprak ik nog een aantal mensen, ook gezellig. Viktor (van Rolf) en die Holland's Next Top Model-fotograaf Philip Riches waren ook op die voorste rij gaan zitten. Vlak voordat Tori op zou komen kwam de mevrouw langs die me de polsbandjes had gegeven, met mensen van de beveiliging. Kennelijk was het niet de bedoeling dat mensen zomaar ergens zouden gaan zitten. ,,Er staan niet voor niets nummers op de polsbandjes." zei ze. ,,We geven bepaalde mensen bepaalde polsbandjes omdat we willen dat ze op een bepaalde plek zitten tijdens de show." Uiteindelijk kwam er dus een meisje om nummertjes op de stoelen plakken en moesten we allemaal op de stoel gaan zitten die bij ons polsbandje hoorde. Het maakte mij allemaal niet zoveel uit, want iedere stoel op deze rij was superdichtbij. Ik had alleen niet verwacht dat onze stoelen uiteindelijk PRECIES in het midden zouden zijn, RECHT voor Tori. Niet normaal. We zaten én superdichtbij én we konden ook zeg maar het toetsenbord van de piano zien.

    De show was een soort religieuze ervaring. Ze speelde sowieso veel nummers die ik goed vind. Tori heeft iedere avond een andere setlist, dus je weet nooit helemaal precies welke nummers uit haar enorme catalogus je bij jouw concert te horen krijgt. Ze keek ook regelmatig mensen in het publiek aan, dus ik had af en toe oogcontact met haar. Tijdens een bepaald nummer (Flavor) zat ik met grote ogen en open mond te kijken, het nummer was gewoon heel mooi, Tori speelde meerdere keyboards, de geluiden uit de synthesizer waren tof, het licht was manisch, ik zat onwijs dichtbij, ik was echt een beetje in trance. Tori zag het, en grijnsde naar me. Helemaal aan het einde van de show, we zaten inmiddels niet meer op onze stoelen maar stonden tegen de soort van dranghekken aan, stak de haar armen nog kort naar me uit en hadden we weer oogcontact.

    Na de show heb ik nog eenkeer de mensen van de platenmaatschappij én de mevrouw van de polsbandjes bedankt voor een te gekke avond.

    Okee, sommige mensen zullen dit misschien lezen en bij zichzelf denken 'big deal' of 'OMG Martijn is een groupie' (Pieter, ik denk nu aan jou! :P ) maar je moet je realiseren dat ik inmiddels 12 jaar naar haar muziek luister. Ik luisterde naar Tori's muziek als ik weer eens verliefd was geworden op iemand waarbij het niet wederzijds was, ik luisterde naar Tori's muziek toen bekend werd dat de borstkanker van mijn moeder niet meer te genezen was, ik luisterde naar Tori's muziek toen ik na 7 jaar werd weggebudgetteerd bij het bedrijf waar ik toen werkte, en ik luisterde ook naar Tori's muziek als er wél leuke dingen gebeurden in m'n leven. En dan is er natuurlijk nog het moment tijdens mijn eerste interview met haar, waarbij het gesprek ineens over mijn moeder ging en ik voor het eerst in jaren weer om haar moest huilen, terwijl Tori ook huilde om haar net overleden broer. Ze heeft m'n leven op een bepaalde manier geraakt en het is heel intens om dan ineens een concertervaring te hebben waarbij het eigenlijk lijkt alsof je helemaal in je eentje in het publiek zit.

    Ik moet hierna trouwens maar niet meer met kleine Amerikaanse vrouwtjes op de foto gaan. Ik zie er naast dat soort types altijd een beetje uit als Shrek.

    No feedback yet