« 'Dat is mijn bed-chocola!'Portugees infuus »

    Als ik aan m'n oma terugdenk krijg ik altijd een heel sterke He-Man vibe

    16-02-12

      15:13:00, by S p r k .   , 638 words  
    Categories: Categorie-loos

    Als ik aan m'n oma terugdenk krijg ik altijd een heel sterke He-Man vibe

    Floor (het zusje van Louis) heeft altijd een heel gezellige sjaal om, en die blijkt ze dus helemaal zelf ambachtelijk te hebben gebreid. Dus gaan we binnenkort naar een wolwinkel om wol uit te zoeken. Want Floor gaat ook ambachtelijk een sjaal voor MIJ breien! Daar ben ik heel blij om, want ik had een keer een hele dure wollen sjaal gekocht bij Spoiled (echt héél duur, ik ben hem volgens mij nóg in termijnen aan het afbetalen aan Visa), maar in die tijd deed mijn vader nog de was en ging alles ook standaard in de droger, dus toen werd mijn mooie dure wollen sjaal een soort opengeknipte sok. Ik weet trouwens niet of Floor ook sokken breidt, maar die kun je ook gewoon bij de H&M kopen natuurlijk. Ik heb ook een beetje een trauma aan gebreide sokken.

    Vroeger had ik een soort oma. Niet één van mijn biologische oma's (dat lijkt een beetje 'duurzame vangst' maar je weet wel wat ik bedoel, toch?), maar een andere bejaarde vrouw waar je mee omgaat en die je dan maar oma noemt. Net zoals een vrouw van ongeveer de leeftijd van je moeder ook een 'tante' kan zijn.

    Ik weet trouwens niet zo goed waarom, maar als ik aan m'n echte oma van mijn vader's kant terugdenk, krijg ik altijd een heel sterke He-Man vibe. Misschien dat He-Man een keer op tv was toen ze bij ons op bezoek was. Het lijkt me in ieder geval sterk dat ze bijvoorbeeld rondliep met een zwaard tegen haar rug geklemd en de hele tijd 'BY THE POWER OF GRAYSKULL!' riep enzo. Maarja, op latere leeftijd doen mensen natuurlijk wel vaker gekke dingen, ik las ooit ergens dat Fanny Blankers-Koen zichzelf in haar laatste jaren alleen nog maar met haar eigen uitwerpselen insmeerde. Maar dat geheel terzijde.

    Ik weet nog wel dat ik een keer bij mijn oma van mijn vader's kant op bezoek was en zij had van die kookplaten en wij kookten thuis gewoon op gas, dus toen mijn échte Tante Rudy zei 'niet aankomen Martijn, dat is heel erg heet!' toen dacht ik bij mezelf 'dat zullen we nog weleens zien, Tante Rudy!' en toen had ik m'n hele hand verbrand. En toen mijn oma dood ging hebben we na afloop thuis als troost Seabert gekeken. Dit speelde zich allemaal af in 1985.

    In dit geval had 'Tante' Martha, een vriendin van mijn moeder (dus geen biologische tante, ik heb een keer voorgesteld om iets met tofu erin voor haar te koken en daar wilde ze absolúút niet aan), zelf ook een moeder, en die heette Oma van Dijk. Hoewel ik vermoed dat dat niet zo op haar geboorteakte stond, maar goed. Oma van Dijk breidde (bree?) ook heel veel. Truien, sjaals, dat soort dingen. Het was sowieso een heel actieve oma die ieder weekend wel in de trein zat om een vriendin in de provincie te bezoeken, dus ja dan heb je gewoon veel tijd om te breien denk ik.

    Toen vroeg ik haar 'Oma, breidt u ook weleens sokken?' en toen zei ze 'Nee, aan sokken breien heb ik een broertje dood!'. Toen dacht ik dus dat ze jaren geleden een keer een freaky brei-ongeluk had gehad waarbij haar broertje op zéér ongelukkige wijze in aanraking was gekomen met één van de vijf breinaalden die Oma van Dijk nodig had om sokken te breien. Zééer ongelukkige wijze? En dat dat een soort stilgezwegen familietrauma was. Ik durfde Tante Martha ook nooit zo goed naar dit voorval te vragen maar ik heb haar wel jarenlang heel meelevend aangekeken, tot ik erachter kwam dat het gewoon een soort gezegde is.

    Tante Martha is overigens de enige persoon die me ooit betrapt heeft tijdens het eh? Nouja iets waarbij dus een poster van een jonge George Michael in zwemkleding bij kwam kijken, zeg maar.

    No feedback yet