« Eyjashopjajökull - op transport naar Boedapest DEEL 3Eyjashopjajökull - op transport naar Boedapest DEEL 1 »

    Eyjashopjajökull - op transport naar Boedapest DEEL 2

    30-11-10

      09:26:26, by S p r k .   , 1174 words  
    Categories: Categorie-loos

    Eyjashopjajökull - op transport naar Boedapest DEEL 2

    (deel 1 vind je hierrrrr)

    Zaterdagochtend aan het ontbijt vertelde ik het verhaal van de (letterlijk) goedkope hoer, en toen bood de helft van m'n collega's me aan om ? 21,- te lenen. Nou ja zeg! Na het ontbijt ben ik gaan douchen en heb ik m'n hermetische ondergoed aangetrokken, want ik had uit m'n raam gezien dat overal sneeuw lag! Daarna was ik klaar om te gaan shoppen, zodat ik eens goed kon kijken of de wanten en mutsen in Boedapest net zo voordelig waren als de hoeren.

    Toen we de metro weer wilden pakken bleek helaas dat we dit keer niet meer konden zwartrijden en waren we zowaar een beetje verbaasd dat er bij de ingang gecontroleerd werd. Het duurde eeuwen voordat we allemaal een kaartje hadden, iedereen zijn kaartje had gestempeld en daarna z'n kaartje had laten controleren door iemand die ons nota bene het kaartje had zien kopen en afstempelen. Interessant systeem. Omdat Carmen last had van lekkende gympies bezochten we samen een aantal schoenenzaken, maar in tegenstelling tot maaltijden en hoeren blijken schoenen in Boedapest dus zwáár overpriced te zijn! Bijna twee keer zo duur als in Nederland, zelfs! Ook het Millionaire parfum van Paco Rabanne, dat op Schiphol slechts ? 35,- kostte, was hier omgerekend gewoon bijna 60 euro, voor dezelfde verpakking! Belachelijk! Gelukkig kon ik bij Souvenir Aero Souvenir wel handschoenen kopen voor het luttele bedrag van 8 euro.

    Daarna voegden we ons weer snel bij de rest om ergens een drankje te gaan doen. Daar stonk het echter zó erg naar chloor dat we besloten om een ander tentje op te gaan zoeken. Reinier gooide bij vertrek nog een glas om en meldde dat netjes ("I broke a glass.") maar de uitbater zei alleen nog "Thank you bye bye" dus zijn we maar weggegaan. Uiteindelijk zijn we terecht gekomen in Nonloso, onze favoriete hangout in Boedapest, waar ze heerlijke warme choco schenken en het wachtwoord van het wi-fi netwerk heel overzichtelijk 'non-loso' is. Iedereen was wel een beetje slaperig, dus besloten we na een paar uur terug te gaan naar het hotel voor een discodutje.

    Toen het tijd was om naar het restaurant te gaan, gingen we weer naar het metrostation. Daar duurde het wéér kenkerlang om voor iedereen kaartjes te kopen, af te stempelen en te laten controleren. Zó lang zelfs, dat Vincent, Carmen en ik al in een metro waren gestapt terwijl de anderen nog op het perron werden opgehouden. Ik besloot de metrodeuren even open te houden voor de anderen, zoals ik mensen dat in Amsterdam ook weleens heb zien doen. Toen gingen er echter zúlke harde sirenes loeien en ging de controle-meneer heel boos naar me wijzen en gillen, dat Carmen uit de metro sprong en ik de deur dicht liet gaan. Daar zaten we dan, Vincent en ik, moederziel alleen, terwijl we langzaam wegreden van onze op het perron achtergebleven achterban. Ik drukte nog even dramatisch m'n hand tegen het raam, en verloor ze toen uit het zicht.

    Vincent raakte duidelijk in paniek, en ik eigenlijk ook een beetje. De toch al chagrijnige plaatselijke bevolking van Budapest was blijkbaar not amused dat we bijna hun voor-oorlogse metrodeuren hadden gesloopt, én we waren ineens semi-verdwaald in een vreemde stad. We zijn de eerstvolgende halte meteen maar weer uitgestapt, want Vincent ging uiteindelijk zó door het lint dat ik bij mezelf dacht "Ik ga met jou zo de stad niet in!" Gelukkig kwam al snel de volgende metro aanrijden, waar alle andere meiden in zaten. Carmen vertelde nog dat ze bijna was neergestoken door de metrobewaker. Ook niet leuk!

    Eenmaal aangekomen in restaurant Karpatia moest ik wel even wennen aan de ambiance. Het was zo'n soort restaurant waarbij Kate Winslet zichzelf de hele tijd in d'r hand zou prikken met een vork, ken je dat? Er was ook een zigeunerbandje met een pianist (die niet op een piano speelde maar een xylofoon achtig iets dat leek op een piano, wie het weet mag het zeggen), een cellist en twee violisten die de hele tijd met elkaar om de eer streden. Ze speelden pareltjes als Phantom Of The Opera en Theme of André Rieu! Op een gegeven moment zat ik gewoon van een wijntje te genieten, toen Vincent me aanstootte en mompelde "Martijn, niet meteen kijken... ALLEMAAL ASIANS!" en toen kwam er dus een grote groep Japanners binnen die in hun eigen private dining room werden weggemoffeld.

    Mijn collega's probeerden me in de loop van de avond aan te praten dat ik een kwade dronk had. Ik kan me daar totaal niet in vinden, en dan moeten ze me bovendien maar niet de hele tijd zo aanmoedigen om te gaan drinken. Bovendien kwamen de obers je ook de hele tijd van achter bijschenken. Er zat aan een tafeltje tegenover ons een vrouw wel de hele tijd naar me te kijken, met een soort naar kipleren jasje. Ik heb haar zoveel mogelijk genegeerd. Toen het zigeunerbandje Tulpen Uit Amsterdam kwamen spelen bij onze tafel, heb ik natuurlijk wel even enthousiast meegezongen. Als enige. Vincent zong ondertussen alleen maar zachtjes "If y'all don't like me, blow me" maar die hadden het zigeunerbandje denk ik niet in hun repertoire.

    Verder vond iedereen dat ze zó vies gegeten hadden, dat we geen toetje meer mochten bestellen. Kijk, dáár krijg ik dus wél een kwade dronk van! Iedereen besloot meteen smack over het restaurant te gaan praten op Twitter, maar ik vond écht dat ik prima had gegeten. Daarnaast had ik ook de hele tijd leuk oogcontact met de Russisch ogende jongen die één tafeltje achter de zure dame met het kipleren jasje zat.

    Daarna gingen we naar een bar, ik weet écht niet meer hoe die heette, maar boven hadden ze banken waar je languit op kon liggen als je net een hele fles rosé en twee Palinka's achter je kiezen had, dus dat deed ik dan ook maar. We hebben daar nog heel lang met z'n allen Patty Brard imitaties gedaan, die kennelijk bij de vaste klanten beneden goed aansloegen, want ze kwamen één voor één bij ons boven kijken of we de tent niet aan het afbreken waren.

    We zijn die avond geëindigd in AlterEgo, een ondergrondse club waar de drag show aan het begin wel leuk was, maar verder vond ik er niet zoveel aan. Bovendien had ik dus een fles wijn in m'n eentje op, twee Palinka's en dan óók nog wijn in de AlterEgo, dus ik vond het wel weer tijd om terug te gaan naar het hotel. Iedereen wilde blijven dus heb ik in m'n eentje een taxi gepakt. "Expo hotel, 4.000 ok?" zei ik tegen de chauffeur. "Ok." zei de chauffeur. Zó doe je dus zaken in Boedapest! En voor de prijs van 2/3 hoer zat ik even later goed en wel op mijn hotelkamer.

    Morgen het állerlaatste stuk, toen er midden in de nacht ineens iemand bij me aanklopte, en waarbij we geen genoeg geld hadden voor de taxi, maar dit pas ontdekten toen we al in de taxi zaten! OMG!

    No feedback yet