« Ik kreeg er toen bijna geen woord over m'n éigen avonturen tussen!Eyjashopjajökull - op transport naar Boedapest DEEL 2 »

    Eyjashopjajökull - op transport naar Boedapest DEEL 3

    01-12-10

      08:00:01, by S p r k .   , 894 words  
    Categories: Categorie-loos

    Eyjashopjajökull - op transport naar Boedapest DEEL 3

    (deel 1 vind je hierrrrr en deel twee natuurlijk hierrrr)

    Midden in de nacht werd er nog op m'n deur geklopt door een collega die een nog véél kwadere dronk had. Ik zal geen namen noemen, want zijn oudere vriend heeft liever niet dat hij zich helemaal het jankanker drinkt, maar dat had 'ie dus wel gedaan. "Martijn, we hebben allemaal kankerpizza's besteld en iedereen wil dat je komt!" riep hij. Ik lag gewoon te slapen, dus dat zei ik ook. "Martijn, godverdekanker, je moet je kankerbek houden en kom gewoon mee die kankerpizza's eten, godverredomme!" riep hij. Ik zei dat ik gewoon weer ging slapen. "Godverredomme, godverredomme..." mompelde hij nog terwijl ik de deur dicht deed.

    De volgende ochtend zat ik dus netjes om kwart over 9 aan het ontbijt! Het is alleen niet zo gezellig om te ontbijten als je a) in je eentje bent en b) mensen de tafels naast je alvast met Glassex aan het schoonmaken zijn. Ik ben daarna gewoon maar weer teruggegaan naar bed. Rond kwart voor twee werd ik wakker gebeld. Laurens kwam me ophalen om samen naar de stad te gaan om wat sjasliek te eten op het authentieke kerstmarktje. Ja, ik had best wel lang geslapen ja, maar een fles wijn, twee Palinka's en nóg meer wijn, en dat alleen maar gecompenseerd met één colaatje, dat gaat je gewoon niet in de koude kleren zitten! En ik word ook ouder.

    Dus wij weer met de metro. Ik wilde 2 enkeltjes (á 320 hufter) afrekenen met een briefje van 10.000, en de dame achter het loket zei gewoon "No." Dat was het. Daar sta je dan met je briefje van 10.000 hufter! uiteindelijk hebben Laurens en ik ál ons kleingeld bij elkaar gegooid en hadden we nét genoeg hufter voor twee enkeltjes. We hebben nog even wat geshopt en dus inderdaad sjasliek gegeten op het authentieke kerstmarktje, maar ivm een woedende sneeuwstorm kwamen we uiteindelijk toch weer terecht bij onze vaste hangout Nonloso. Het sneeuwde echt zó hard dat je bijna zou denken dat we op Nova Zembla zaten. Niet te doen, en mijn schoenen lekten dus onwijs door. In Nonloso hebben we als opwarmertje een stuk of 4 Palinka's gedronken voordat de anderen ook binnen kwamen druppelen. We hebben er urenlang gezeten. Eenmaal aangekomen in restaurant Dio rook het behoorlijk naar toilet. Ze draaiden er de hele Greatest Hits cd van Vaya Cońo Dios, daar zat ook niemand op te wachten. Het eten was lekker maar de porties waren erg klein, ik had denk ik nog wel 14 hoofdgerechten op gekund. Er stond ook nog 'crispy sucking pig shank' op het menu, maar dat heb ik maar niet besteld.

    Omdat we een héél vroege vlucht terug hadden, gingen we dit keer niet uit maar rechtstreeks terug naar het hotel. Toen we met doorweekte schoenen in de taxi zaten bleek dat we helemaal niet genoeg hufter bij ons hadden. Dit hebben Kristiaan en ik opgelost door ál onze hufters aan Daan te geven en bij aankomst bij het hotel zo snel mogelijk uit de taxi te stappen. Ik vond het zielig voor Daan, die nu met de taxichauffeur moest onderhandelen of hem moest zuigen ofzo, weet ik veel, dus ben ik naar de hotelreceptie gelopen om te vragen of ik op de één of andere manier de ontbrekende 2.000 hufter kon pinnen. Dat was wel mogelijk, maar het duurde allemaal zó belachelijk lang dat inmiddels de anderen allang waren aangekomen en Daan de 2.000 hufter bij hen heeft kunnen bietsen.

    Ik ging meteen m'n koffer inpakken en slapen, we moesten er tenslotte 4 uur later weer uit. Je slaapt dan toch een beetje onrustig. De volgende ochtend waren mijn schoenen dus nóg niet droog en toen had ik dus veel te laat het geweldige idee dat ik mijn schoenen die nacht ook wel even op de verwarming had kunnen zetten. Meh.

    Op weg naar het vliegveld reden we zó'n vreemde route door woonwijken, dat het ons niets had verbaasd als we uiteindelijk op een onbekend industrieterrein waren aangekomen en naar huis hadden moeten bellen voor losgeld. Dan had mijn leven compleet afgehangen van mijn vader z'n AOW - geen prettige gedachte. Gelukkig kwam alles nog goed en op het vliegveld liep zelfs nog een meid met een fout kapsel en een rauwe G-star rond. Oh en ik ben grondig (grondig!) gestripsearched bij de douane. Ik moest zelfs helemaal gaan zitten. Niets zegt 'bon voyage' zoals een zweterige Hongaar met een snor die je kietelt en betast. De vlucht was prima en leek heel kort doordat ik eigenlijk meteen in slaap viel. Op Schiphol moesten we nog wel een poos wachten op onze bagage, maar ach, als dat alles is...

    Hier in Amsterdam is het koud en was het wel even wennen om weer gekleurde mensen te zien zitten in de trein. Dat was in Boedapest wel anders! Al met al was het een leuk reisje. Althans, het was een deprimerende stad met deprimerende mensen, maar de gebouwen waren mooi, ik heb ontzéttend gelachen met mijn collega's én heerlijk gegeten én zelfs nog handschoenen en een betaalbare hoodie gekocht. Dikke prima dus! En natuurlijk geweldig dat we dit soort uitjes met kantoor kunnen doen, want bij andere bedrijven gaan ze bij wijze van bedrijfsuitje gewoon met een vlot de rivier de Berkel op, waarbij de helft van de medewerkers vervolgens omkomt!

    No feedback yet