« Paniek alom en vrouwen en kinderen eerstOk, ik heb dus best wel iets geks gedroomd. »

    Fleurmoment.

    28-05-12

      22:28:00, by S p r k .   , 1583 words  
    Categories: Categorie-loos

    Fleurmoment.

    Ik leerde Fleur een paar jaar geleden kennen. Ze was al een tijdje het knappe meisje dat verderop op de galerij woonde, maar ik sprak er nooit echt mee. Tot we een keer aan de praat raakte in het gezamenlijke washok. Ze vertelde dat ze intercedente was. Ik vroeg haar of dat inhoudt dat ze mensen moet opbellen en moet zeggen ,,Ik heb werk voor je, het is echt iets voor jou! Saucijzenbroodjes inpakken in een fabriek!" maar dat was niet zo.

    Ongeveer een maand later lag ik in bed Wie Is De Mol te kijken, toen ineens de deurbel ging. Fleur had zichzelf buitengesloten en had hulp nodig om bij zichzelf in te breken.
    We hebben eerst 10 minuten met een imbussleutel in een gaatje naast haar slot staan hannessen, en toen dat niet hielp hebben we haar keukenraam opengeschroefd. Ik heb haar heel galant geholpen om door het keukenraam te klimmen. Misschien was het niet handig dat ik, toen ze balanceerde tussen 'buiten' en 'binnen', zichzelf ondersteunend met een licht kunststof kozijntje, zei ,,Heb je eigenlijk al bedacht hoe je weer naar beneden gaat komen als je eenmaal binnen bent?" Toen raakte ze licht in paniek en moest ze weer even bijkomen op de galerij. We hebben het een paar minuten later nog een keer geprobeerd, ik heb geholpen met haar voet door het raampje wurmen, en toen was ze binnen.
    Daarna hebben we nog onze appartementen vergeleken (het mijne is groter!) en gepraat over van alles. ,,Wanneer ga je die flesjes sojasaus en balsamico nu eens daar weghalen?" vervolgde ze. Ik heb namelijk bij mijn keukenraam een soort hoog vensterbankje en daar zet ik dat soort flesjes altijd op. ,,Je wil me dat al jaren vragen, he?" antwoordde ik. ,,Nou, ik loop er elke dag langs en het is onderhand Ècht niet meer leuk om tegenaan te kijken!" Dus heb ik de flesjes weggehaald en toen heeft ze me een plantje (!) gegeven om er neer te zetten. Ik weet niet hoe het plantje heet maar ik heb er vroeger op de lagere school weleens eentje gemaakt van papier machÈ! Het plantje is overigens niet lang gebleven.
    Uiteindelijk zijn we beter bevriend geraakt. Zo ontbeten we in het weekend regelmatig samen, en ook als we 's avonds teveel hadden gekookt brachten we dat weleens naar elkaar toe. Ze leende m'n Sex & the City dvd's, en ik brandde cdtjes met muziek erop, waarvan het meerendeel positief werd ontvangen. Als ze geen zin had om de afwas te doen, leende ze mijn vaatwasser weleens. Ze ging ook weleens mee uit naar de Reguliersdwarsstraat, participeerde in de zeldzame barbecue's in onze gemeenschappelijke tuin, ging mee naar het Vondelpark, mee uit eten en heeft ook een Oud-Hollandsche spelletjesavond bijgewoond. Later dat jaar is ze verhuisd, en toen begonnen we elkaar minder vaak te zien.
    Ik ging nog steeds af en toe bij haar ontbijten, soms ook met twee vrienden erbij, en we zijn ook nog een paar keer uitgeweest.
    De laatste keer dat ik haar 'sprak' was met kerst in 2010. Ik wenste haar via WhatsApp fijne feestdagen, en zij vertelde dat ze op weg was naar een kerstfeest, maar dat ze zichzelf echt bij elkaar had moeten rapen omdat ze ziek was. Ik nam me voor om snel bij haar langs te gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Ik wist dat ze flink ziek was, maar ik wist niet dat ze terminaal was. Ik besloot wel haar Facebook wat vaker te bekijken. Daar wensten mensen haar veel sterkte, lieten haar weten dat ze aan haar dachten. Zo'n reactie heb ik zelf ook nog geplaatst.
    In februari 2011 moest ik ineens weer aan haar denken, en besloot ik weer even op haar Facebookpagina te kijken. Het was inmiddels alweer een weekje geleden. De aanmoedigingsberichten en beterschapswensen hadden plaatsgemaakt voor condoleanceberichten. Dat was wel even schrikken. Fleur was nog geen 29 en nu was ze er ineens niet meer. En wat raar ook, om zoiets via Facebook te lezen, een week na dato. Goed, zonder Facebook zou ik het misschien vÈÈl later gehoord hebben. Dan zou ik haar misschien weer eens gebeld hebben, en dan zou haar vriendje opnemen en het vertellen. Misschien ook niet. Ik weet nog steeds niet zo goed wat ik ervan vind, om zoiets via Facebook te horen.
    In de tijd dat Fleur nog mijn bijna-buurmeisje was, heeft ze ook weleens wat bestek bij me achtergelaten: een lepel en een groot mes van IKEA. En iedere keer als ik die lepel en dat mes gebruik, moet ik weer heel even aan haar denken. Zo werd vanavond een Danio Perzik momentje ook een beetje een Fleur momentje.

    Ik leerde Fleur een paar jaar geleden kennen. Ze was al een tijdje het knappe meisje dat verderop op de galerij woonde, maar ik sprak er nooit echt mee. Tot we een keer aan de praat raakte in het gezamenlijke washok. Ze vertelde dat ze intercedente was. Ik vroeg haar of dat inhoudt dat ze mensen moet opbellen en moet zeggen ,,Ik heb werk voor je, het is echt iets voor jou! Saucijzenbroodjes inpakken in een fabriek!" maar dat was niet zo.

    Ongeveer een maand later lag ik in bed Wie Is De Mol te kijken, toen ineens de deurbel ging. Fleur had zichzelf buitengesloten en had hulp nodig om bij zichzelf in te breken. We hebben eerst 10 minuten met een imbussleutel in een gaatje naast haar slot staan hannessen, en toen dat niet hielp hebben we haar keukenraam opengeschroefd. Ik heb haar heel galant geholpen om door het keukenraam te klimmen. Misschien was het niet handig dat ik, toen ze balanceerde tussen 'buiten' en 'binnen', zichzelf ondersteunend met een licht kunststof kozijntje, zei ,,Heb je eigenlijk al bedacht hoe je weer naar beneden gaat komen als je eenmaal binnen bent?" Toen raakte ze licht in paniek en moest ze weer even bijkomen op de galerij. We hebben het een paar minuten later nog een keer geprobeerd, ik heb geholpen met haar voet door het raampje wurmen, en toen was ze binnen.

    Daarna hebben we nog onze appartementen vergeleken (het mijne is groter!) en gepraat over van alles. ,,Wanneer ga je die flesjes sojasaus en balsamico nu eens daar weghalen?" vervolgde ze. Ik heb namelijk bij mijn keukenraam een soort hoog vensterbankje en daar zet ik dat soort flesjes altijd op. ,,Je wil me dat al jaren vragen, he?" antwoordde ik. ,,Nou, ik loop er elke dag langs en het is onderhand écht niet meer leuk om tegenaan te kijken!" Dus heb ik de flesjes weggehaald en toen heeft ze me een plantje (!) gegeven om er neer te zetten. Ik weet niet hoe het plantje heet maar ik heb er vroeger op de lagere school weleens eentje gemaakt van papier maché! Het plantje is overigens niet lang gebleven.

    Uiteindelijk zijn we beter bevriend geraakt. Zo ontbeten we in het weekend regelmatig samen, en ook als we 's avonds teveel hadden gekookt brachten we dat weleens naar elkaar toe. Ze leende m'n Sex & the City dvd's, en ik brandde cdtjes met muziek erop, waarvan het meerendeel positief werd ontvangen. Als ze geen zin had om de afwas te doen, leende ze mijn vaatwasser weleens. Ze ging ook weleens mee uit naar de Reguliersdwarsstraat, participeerde in de zeldzame barbecue's in onze gemeenschappelijke tuin, ging mee naar het Vondelpark, mee uit eten en heeft ook een Oud-Hollandsche spelletjesavond bijgewoond. En we deden weleens samen boodschappen. Later dat jaar is ze verhuisd, en toen begonnen we elkaar minder vaak te zien.

    Ik ging nog steeds af en toe bij haar ontbijten, soms ook met twee vrienden erbij, en we zijn ook nog een paar keer uitgeweest.

    De laatste keer dat ik haar 'sprak' was met kerst in 2010. Ik wenste haar via WhatsApp fijne feestdagen, en zij vertelde dat ze op weg was naar een kerstfeest, maar dat ze zichzelf echt bij elkaar had moeten rapen omdat ze ziek was. Ik nam me voor om snel bij haar langs te gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Ik wist dat ze flink ziek was, maar ik wist niet dat ze terminaal was. Ik besloot wel haar Facebook wat vaker te bekijken. Daar wensten mensen haar veel sterkte, lieten haar weten dat ze aan haar dachten. Zo'n reactie heb ik zelf ook nog geplaatst.

    In februari 2011 moest ik ineens weer aan haar denken, en besloot ik weer even op haar Facebookpagina te kijken. De aanmoedigingsberichten en beterschapswensen hadden plaatsgemaakt voor condoleanceberichten. Dat was wel even schrikken. Fleur was nog geen 29 en nu was ze er ineens niet meer. En wat raar ook, om zoiets via Facebook te lezen, een week na dato. Goed, zonder Facebook zou ik het misschien véél later gehoord hebben. Dan zou ik haar misschien weer eens gebeld hebben, en dan zou haar vriendje opnemen en het vertellen. Misschien ook niet. Ik weet nog steeds niet zo goed wat ik ervan vind, om zoiets via Facebook te horen. En wat een naar idee dat een leuke meid van 29, met een leuke baan, leuke vriend, lekker huisje, twee gezellige poezen en dito vriendinnen zomaar ineens dood kan gaan aan slokdarmkanker.

    In de tijd dat Fleur nog mijn bijna-buurmeisje was, heeft ze ook weleens wat bestek bij me achtergelaten: een lepel en een groot mes van IKEA. En iedere keer als ik die lepel en dat mes gebruik, moet ik weer heel even aan haar denken. Zo werd vanavond een Danio Perzik momentje ook een beetje een Fleur momentje.

    No feedback yet