« In The AfternoonNever trust a lesbian to do a man's job »

    Help me make it through the night enzo...

    18-10-07

      23:04:24, by S p r k .   , 600 words  
    Categories: Categorie-loos

    Help me make it through the night enzo...

    18 oktober. Vandaag zou mijn moeder 65 zijn geworden. Ik denk al de hele dag aan haar. Ik vraag me af wat er vandaag zou zijn gebeurd als mijn moeder nooit ziek was geworden en als ze er nu dus nog gewoon was geweest. Er zou vast wel een feestje geweest zijn, misschien zelfs wel in een zaaltje ofzo, met allemaal mensen die ik niet goed ken. Mijn broer en ik zouden grapjes maken over dat mijn moeder waarschijnlijk figuranten had ingehuurd, omdat we de helft van de mensen nooit eerder hadden gezien. Zo was het in ieder geval wel toen mijn ouders jaren geleden hun zoveelste huwelijksjubileum vierden. Ik zou misschien zelfs wel een speech hebben gehouden, over de positieve kanten van het ouder worden. Dat je eindelijk je 65+ pas voor het openbaar vervoer krijgt, bijvoorbeeld.

    Ik moet zeggen dat ik volgens mij inmiddels wel redelijk verwerkt heb dat mijn moeder is overleden. Als ik nieuwe mensen leer kennen en uiteindelijk ter sprake komt dat mijn moeder er niet meer is (en dat komt toch wel regelmatig ter sprake, het is een behoorlijk definiërend moment in m'n leven geweest), hoor ik vaak dat de ander niet meer verder zou kunnen als hun eigen moeder er niet meer zou zijn. Dat ze niet weten wat ze met zichzelf aan zouden moeten.

    In de praktijk werkt het natuurlijk niet zo. Als er iets naars gebeurt in je leven, is het in eerste instantie natuurlijk wel een schok, maar uiteindelijk leer je om ermee om te gaan en ga je weer verder. Ik heb het ooit, in half beschonken toestand, uitgelegd als een rivier. Eerst is er niks aan de hand, stroomt het water gewoon lekker door, al dan niet vervuild. En ineens valt er een rotsblok in. In eerste instantie zijn er natuurlijk overal spetters, een harde plons en misschien wel een vermorzelde vis die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was... Maar uiteindelijk stroomt het water gewoon weer verder. En die rots ligt er wel, het water moet voortaan altijd óm de rots heen, maar het blijft hoe dan ook stromen.

    Ik denk dat het ook heeft geholpen dat ik me uiteindelijk ben gaan realiseren dat het verliezen van een dierbare veel minder zwart/wit is dan je aanvankelijk denkt. Tuurlijk, je kunt iemand niet meer even opbellen, er concreet een gesprek mee hebben of iemand in de IKEA wegsleuren bij een bepaald rek met keukengerei. Maar iemand die jarenlang onderdeel uit heeft gemaakt van je leven, blijft op de één of andere manier toch bij je. Op willekeurige momenten komt er ineens een herinnering naar boven, of hoor je een liedje dat je aan die persoon doet denken. Mijn moeder blijft altijd mijn moeder, en er is niet dat daar ooit iets kan veranderen.

    Het is wel heel erg jammer dat mijn moeder nooit mijn 'leuke ik' heeft gekend. Ik was best wel een rotjoch als kind en daarna kwam de puberteit, waarin iedereen gewoon een beetje vals is tegen zijn ouders. Zodra de puberteit voorbij was werd mijn moeder ziek. Ze was natuurlijk niet meteen heel zwak en lag niet meteen hele dagen op bed, maar toch. Ze had kanker en dan ga je ergens toch op een andere manier met elkaar om. Ik denk dat ik vandaag de dag een stuk leuker ben als mens, dan ik een jaar of 6 geleden was. De dood van mijn moeder heeft daar ook wel iets mee te maken natuurlijk...

    Nouja. Vandaag heb ik op mijn eigen manier haar verjaardag gevierd. Met één van haar favoriete nummers:

    [youtube]10LSyxMYbwE[/youtube]

    No feedback yet