« Ok, ik heb dus best wel iets geks gedroomd.Omg ik heb zelf mayonaise gemaakt! »

    Ik had een soort weekendliefde

    27-03-12

      20:31:00, by S p r k .   , 1524 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik had een soort weekendliefde

    Allereerst heb ik ineens helemaal door wat mijn niche is: de Mediterrane, íets jongere medemens (ik reken hier ook even Italië mee, op basis van in het verleden behaalde resultaten). Verder vind ik het dus prettig om op diverse online datingsites in de gaten te houden welke jongens binnenkort onze prachtige stad gaan bezoeken. Vooral omdat het daten van toeristen voorkomt dat je die mensen daarna nog wekenlang tegen hoeft te komen tijdens het uitgaan, en het verkleint ook de kans dat ze onverhoopt ook met je vrienden/kennissen rondscharrelen. Bovendien krijgen dingen als 'bindingsangst' niet eens de gelegenheid om aan bod te komen, want er is een heel duidelijke periode waarin je elkaar kunt zien, en daarna niet meer, dus maak je er het beste van. Die opzet is me in het verleden eigenlijk wel goed bevallen. Maar dat het in de praktijk toch allemaal niet zo pragmatisch in z'n werk gaat bleek dit weekend.

    Er kwam een in Ierland wonende Zuid-Amerikaan naar Amsterdam, we hadden al een paar dagen gechat over muziekjes, en vrijdag ging ik na mijn werk iets met hem drinken in De Jaaren. Ik had maar anderhalf uur de tijd, want er was die avond ook nog het afscheidsetentje van Ben, die terug ging naar Tel Aviv. De Zuid-Amerikaan had dus Engels geleerd in Ierland, met als gevolg dat hij Engels sprak met een Iers accent. Dan kun je mij eigenlijk al wegdragen. Of hoe zeg je zoiets? Ik rekende het goed, in ieder geval.

    Ik had wel al met de Zuid-Amerikaan afgesproken dat we elkaar na het etentje wellicht nog zouden zien. Hij ging de stad in met een vriendin uit Chicago die dat weekend ook in Amsterdam was, ik fietste met het nummer Hounds of Love van Kate Bush op m'n iPhone naar de Warmoesstraat, voor eerdergenoemd etentje.

    In het restaurant was zo goed als geen internet, dus toen het toetje besteld was liep ik even naar buiten om te kijken of ik nog nieuwe berichten had. Toen had de Zuid-Amerikaan dus net 3 minuten geleden gestuurd 'can you come get me, I need a hug'. Een half uurtje later pikte ik hem op bij zijn Christelijke (!) hostel, en ging hij achterop terwijl ik naar mijn huis fietste. Tijdens de fietstocht gaf ik hem ook nog een korte toeristische tour, waar ik duidelijk niet zo'n ster in was, want ik heb hem wijsgemaakt dat Willem-Alexander en Máxima in de Westerkerk zijn getrouwd. 'Wow, how do you know all this?' vroeg hij verwonderd, dus ik denk niet dat deze foutieve informatieverstrekking veel kwaad heeft gedaan.

    Eenmaal thuisgekomen vond hij m'n apartement leuk maar zei hij niets over het uitzicht, wat ik vrij opmerkelijk vond. Hij wilde een glaasje water, dus dat schonk ik voor hem in terwijl hij toekeek. 'Heel goed, altijd opletten wanneer je met vreemde mannen mee gaat en ze drinken voor je inschenken, want voor je het weet stoppen ze er verdovende middelen in' beaamde ik, waarop hij de rest van zijn glas leeg schonk in de gootsteen. Ik zette een muziekje op.

    Na wat nummers van Emiliana Torrini wilde hij graag Nederlandstalige muziek horen. Aangezien ik hem niet wilde afschrikken met TROS-fähige herrie, die überhaupt niet echt aanwezig is in mijn collectie, zette ik de cd van Eefje de Visser op. Tijdens het nummer Naast Me, dat ik altijd al het zoetste nummer van het album vond, begonnen we te zoenen. Die nacht luisterden we naar Corinne Bailey Rae, muziek die hij had opgezet en die ik al sinds 2006 onomstotelijk associeer met liefde en zoetsappige romantiek.

    De volgende ochtend vroeg ik angstig of ik hem heel erg had wakkergehouden met mijn gesnurk, maar het was hem niet opgevallen. Ik weet niet precies hoe dat kan, maar vermoed dat hij in een soort comateuze toestand naast me heeft liggen slapen. Hoe dan ook, eindelijk een logee waar ik mee uit de voeten kon!

    Ik merkte dat ik het ook helemaal niet vervelend vond dat hij er nog was, en dat ik totaal niet de behoefte had om hem zo snel mogelijk de deur uit te werken. Daarom bleven we nog een paar uur in bed muziekjes luisteren, knuffelen en praten over zijn ouders, of je in Rio de Janeiro nu wel of niet standaard aangerand en beroofd wordt (hij dacht van niet) en ik vertelde hem over de keer dat ik verkleed als Mayday naar de McDonald's bed gegaan. We bedachten dat de mensen in zijn Christelijke Hostel misschien wel heel bezorgd waren dat hij die nacht niet in het hostel had geslapen. Of misschien had iemand wel gezien dat ik hem oppikte op mijn fiets met Gay.nl-sticker, en waren ze nu heel hard voor hem aan het bidden.

    Toen we eindelijk uit bed klommen bleek dat de accu van zijn telefoon volledig leeg was getrokken omdat de Chicagoaanse vriendin hem die avond en nacht had bestookt met allemaal berichtjes, Skype-pogingen en op het laatst zelfs dure roamingtelefoontjes. Hij belde zijn vriendin via Skype, en daarna legde ik hem bijzonder gedetailleerd uit hoe hij met de tram naar Museumplein kon komen, waar zijn vriendin op hem zou wachten. 'We kunnen hier heel omslachtig over doen, maar je komt vannacht gewoon weer hier slapen toch?' vroeg ik. Hij glimlachte en knikte.

    Ik ging fluitend douchen en daarna lunchen met Coty. Op weg naar de Westermarkt (waar Willem-Alexander en Máxima dus níet met elkaar getrouwd zijn), werd ik tijdens het inhalen van een fietser nog bijna aangereden door twee kampers op een scooter. 'Hey vuile klootzak, kan je niet uit je doppen kijken, hufter!' schreewden ze me allebei toe. Ik glimlachte en fietste door. Coty maakte later die middag nog een opmerking dat hij het echt niet trok als ik 'zo ziekelijk vrolijk' ben, maar ik wuifde zijn commentaar weg want wat was het prachtig weer en oh kijk wat een leuk t-shirt! Wat wonen we toch eigenlijk in een prachtige stad.

    Nadat ik met zure Coty naar The Hunger Games was geweest ging ik naar de Albert Heijn om ontbijt te halen voor de volgende ochtend. Daarna fietste ik naar huis om iets te eten en een tukje te doen. Net toen ik een aflevering van Felicity wilde starten en een heel klein beetje begon te vermoeden dat hij misschien niet meer zou komen, kreeg ik een bericht van hem. De batterij van z'n telefoon was bijna leeg, en hij stelde zowaar voor om zelf de tram naar mijn huis te pakken! Eenmaal aangekomen bleef dat zijn Chicagoaanse vriendin zijn hand en arm had volgekalkt met het tramnummer, de richting van de tram en de halte waar hij eruit moest. Overzichtelijk.

    Ik dacht nog even dat het misschien ongemakkelijk zou zijn en dat we misschien weer even opnieuw aan elkaar moesten 'wennen', maar zodra hij zijn tas had neergelegd en zijn jas had uitgedaan kwam hij neer me toe, deed hij z'n armen om me heen en zoende hij me.

    De volgende ochtend maakte ik croissantjes voor hem en luisterden we het nieuwe album van Rufus Wainwright. Hij zei dat ik vooral een keer naar Dublin moest komen, ik zei dat hij altijd welkom was in Amsterdam en dat hij bij me kon slapen. We namen heel lang afscheid en met de laatste noten Rufus' nummer Candles op de achtergrond, die trouwens op een doedelzak werden gespeeld waarop hij zei 'this is kind of Irish, too!', gaven we elkaar een laatste zoen en omhelzing, en liep hij de deur uit.

    En daar ging het dus een beetje mis. Want tijdens het afscheid moest ik bijna een beetje huilen, en dat zag hij. Hij had geglimlacht en gezegd dat ik niet moest huilen, waarop ik natuurlijk antwoordde met 'eh waar heb je het over, natuurlijk hoef ik niet te huilen, hahaha hahaha!'. Sindsdien moet ik dus de hele tijd aan hem denken en slaap ik op het kussen waar hij twee nachten op heeft geslapen. En natuurlijk heb ik al gekeken hoe duur een retourtje Amsterdam-Dublin zou zijn, en zo heb ik ontdekt dat het echt maar 40 euro kost als hij vanuit Dublin naar Eindhoven zou vliegen. Daar kun je het zelf niet voor maken!

    Kijk, als hij gewoon in Amsterdam zou wonen, dan zou ik tenminste de gelegenheid hebben om hem wat vaker te zien om geleidelijk aan te ontdekken of er misschien meer in zit dan elkaar de hele avond romantisch en glimlachend aan liggen kijken. Het laatste wat je wil is zo'n situatie waarbij je naar het buitenland gaat en eenmaal aangekomen ontdekt dat hij inmiddels een vriendje heeft ofzo, en ik leef ineens met terugwerkende kracht mee met een vriend van me, die dat dus letterlijk is overkomen.

    Aangemoedigd door Coty, Louis, Floor, Pieter en Georges besloot ik het er maar met hem over te hebben. Lekker persoonlijk, op Facebook Messenger. De samenvatting: hij vindt me leuk en hij wil binnenkort naar Amsterdam komen om te kijken of er meer in zit. Ondanks alle praktische bezwaren. Heftig.

    Oh en van wie is toch dat gouden polsarmbandje dat ik ineens op de grond vond? Hij zegt dat het niet van hem is, maar 'misschien van één van die andere Brazilianen die je onlangs over de vloer had'. Juist ja.

    No feedback yet