« Merry Xmas!Eyjashopjajökull - op transport naar Boedapest DEEL 3 »

    Ik kreeg er toen bijna geen woord over m'n éigen avonturen tussen!

    06-12-10

      03:51:00, by S p r k .   , 874 words  
    Categories: Frustraties

    Ik kreeg er toen bijna geen woord over m'n éigen avonturen tussen!

    Vrijdagnacht was echt een hel. Op de verdieping boven mij wonen studenten en jonge expats en dat soort dingen. In het hele gebouw staan de mensen van de 7e verdieping toch een beetje bekend als uitschot, maar ik geef die meiden altijd het voordeel van de twijfel.

    Ik woon dus rechter onder hun gemeenschappelijke keukens, dus als er een feestje in die gemeenschappelijke keukens is, zit ik er precies onder. Zo ook afgelopen vrijdagavond. Er werd dus de hele avond keiharde muziek gedraaid (nog kutmuziek ook), en keihard geschreeuwlachen á la Patty Brard. Echt niet normaal.

    Nu ben ik een billijke meid, en ik dacht bij mezelf "Ach, het is vrijdagavond, die meiden hebben een feestje, ik hoef morgen toch niet vroeg op, laat ze." Maar toen werd het 3 uur. En 4 uur. En 5 uur.

    Dus besloot ik toch maar de politie te bellen. "Bent u zelf al bij ze langsgeweest om te klagen?" vroeg de man aan de telefoon. "Nee, ik denk niet dat ze me erg serieus zouden nemen en ik weet ook niet 100% zeker waar ik aan moet bellen." antwoordde ik. "Nou, als u al niet weet waar u aan moet bellen, dan weten wij het toch ook niet? Maar goed, we komen eraan." en toen werd er opgehangen.

    Het was natuurlijk inmiddels 5 uur 's ochtends geweest, dus het duurde even voordat het tot me door drong, maar 10 minuten later heb ik ze toch maar even teruggebeld. Ik kreeg iemand anders aan de lijn, en vertelde over mijn melding van 10 minuten eerder. "Maar uw collega heeft me helemaal niet naar m'n adres gevraagd. Dan voel je je toch niet echt serieus genomen als mens maar vooral als belastingbetaler." Toen bleken het dus inventieve meiden te zijn, daar bij de politie, want ik stond al in hun systeem! Niet vanwege zedendelicten ofzo, maar omdat ik al eens eerder telefonisch contact met ze gehad, toen er een zwerver in de hal van mijn flat lag te slapen (HALLO, ik betaal ruim 750 euro per maand om hier te mogen slapen, en zo'n zwerver gaat gewoon met z'n matrasje in de hal liggen?). Dus aan de hand van nummerherkenning wisten ze precies wie ik was.

    Om kwart voor 5 was de politie er. Ze hebben eerst nog even bij mij aangebeld, daarna 10 minuten bij de bovenburen op de deur staan kloppen, maar uiteindelijk was het dan toch stil. Godzijdank. Ik vond mezelf eerst nog zo'n zure norse klagende buurman, maar later bedacht ik me dat het niet normaal was om in een flatgebouw tot 6 uur 's nachts keihard door te feesten. Dus dat.

    Vandaag ben ik op de verjaardag van Charlotte geweest. Eigenlijk zouden Pieter en ik met de tram gaan, want het was tenslotte helemaal in Oost, maar het weer viel mee dus besloten we toch maar door de smeltende sneeuwlaag te gaan fietsen. Eenmaal aangekomen in het 'caffe' waar Charlotte haar verjaardag vierde, deed ik gezellig tegen de dame die in de bediening werkte, zoals ik dat wel vaker doe. De dame in de bediening deed nóg gezelliger terug. En ik dacht dus altijd dat ik dat héél erg leuk zou vinden, maar het backfirede eigenlijk een beetje. Weer een illusie armer. Op de terugweg fietsten Pieter en ik enthousiast de weg op, tot we na 3 meter bij een stukje kwamen zonder asfalt, maar met bakstenen. Pieter zei nog "Vriendin, pas op!" en gleed toen keihard van z'n fiets af. Ik dacht instinctief "Doe voorzichtig Martijn, zorg dat je de pick-up die de zus van Charlotte je vandaag heeft teruggegeven niet laat vallen, en ga dan kijken hoe het met Pieter is!" maar toen gleed ik zelf ook keihard van m'n fiets af. Gelukkig heb ik dit keer niet, zoals PRECIES 5 jaar geleden (zoek maar op!) 2 vingers gebroken, maar de schrik zat er bij ons allebei goed in. Uiteindelijk hebben we grote stukken gelopen of heel rustig gefietst. Serieus, als dit nog 4 maanden gaat duren dan... Nouja, dan helemaal niks, want 'winter' moet je maar gewoon doorstaan, maar toch!

    Daarna was ik in de Trut. Er waren heliumballonnen, dus ik had automatisch een leuke avond. Er was ook een jongen die ik een paar maanden geleden op een verjaardagsfeestje heb ontmoet. Hij ging in het Engels tegen me praten. "Hoi, ik ben Martijn, we kennen elkaar al, we hebben elkaar een paar maanden geleden op een verjaardag ontmoet, maar dat weet je misschien niet meer. Maar ik spreek dus gewoon Nederlands." zei ik. "No, I only know a couple of Dutch words." antwoordde hij. Niet waar, want die meid had op eerdergenoemde verjaardag zo'n 2 uur lang in vloeiend Nederlands over zichzelf gepraat. Ik kreeg er toen bijna geen woord over m'n éigen avonturen tussen! Bovendien sprak ze nu Engels met een Nederlands accent.

    Ik dacht dus dat hij misschien in een psychose zat, en besloot hem een tijdje te negeren. Even later kwam hij wéér tegen me aan lullen, in het Engels, dit keer iets over hoe je helium uit een ballon kunt zuigen zonder dat je hem open hoeft te knopen ofzo. Ik zei "Of je praat Nederlands tegen me, of je praat gewoon níet tegen me." en toen draaide ze zich om en ging ze tegen iemand anders aanlullen. In het Engels.

    Seriously.

    No feedback yet