« KroepoekjeAlbert Heijn Westermarkt: hell on earth. »

    'Laten we van dat vraagteken een uitroepteken maken!'

    28-02-10

      23:46:56, by S p r k .   , 620 words  
    Categories: Categorie-loos

    'Laten we van dat vraagteken een uitroepteken maken!'

    Ik zou vanmiddag een date hebben met iemand. Ja, 'zou'.

    Dit is iemand die ik een paar weken geleden online ontmoette, en ik denk dat ik hem ook al eens in het echt ontmoet heb. We hebben in ieder geval een flink aantal wederzijdse kennissen. Oh én hij valt kennelijk op dikke jongens. En laten we wel wezen; van dat soort types moet ik het hebben. In ieder geval totdat 'ze' een middel uitvinden waarmee je 3 maanden anorexia kunt krijgen en dat het daarna weer vanzelf overgaat.

    Dat was trouwens wel een beetje apart; hij vroeg op een gegeven moment of ik zo iemand ben die ook graag gevoerd wordt. Ik zei 'Bedoel je net als in die documentaire waarin een vrouw zó dik is geworden dat ze niet meer uit bed kan, terwijl haar man de hele dag in de keuken spekjes staat uit te bakken? Nee dank je!' en toen zei hij 'Goedzo, daar heb ik ook niks mee.' Jaaaaa ja.

    Maar goed, ik ben qua liefdesleven bíjna op het punt waarop ik mezelf zou omschrijven als 'desperate' (en je weet dat, op het moment dat mensen zichzélf gaan omschrijven als 'desperate', ze het waarschijnlijk al een paar maanden of misschien wel al een paar jaar zijn). Dus besloot ik de gok te wagen en iets met hem af te spreken.

    We hebben eerst een tijdje heen en weer gesmst, maar donderdag heb ik het heft in eigen hand genomen en besloot ik hem te bellen om echt iets af te spreken. Hij stelde voor om vanmiddag ergens koffie te gaan drinken ofzo, en hij zei dat hij 'Martijn?' (met een vraagteken erachter) in z'n agenda had gezet en dat we dan nog even zouden bellen om definitief af te spreken.

    Ik had ondertussen bedacht dat we wel ergens cheesecake konden gaan eten. Ik vind het stiekem nooit zo relaxed om mezelf tijdens een eerste (en vaak ook laatste) date te stigmatiseren door allemaal dikmakende dingen te eten, maar nu zou ik eindelijk een date hebben met iemand die daar niets om geeft, dus wilde ik het er flink van nemen.

    Spontaan en sociaal als ik ben, stuurde ik hem zaterdagochtend een smsje met 'Laten we van dat vraagteken een uitroepteken maken!'. Nooit meer wat van gehoord. Ik had m'n schema helemaal vrijgehouden, ik had m'n haar zelfs nog opnieuw gemilimeterd, m'n gezicht geschoren, alles. Maar niks gehoord. Ik vond natuurlijk dat ik hem nu niet weer moest gaan bellen of smssen. Ik bedoel, hallo, ik ben misschien wel 'tegen het desperate aan', maar dat betekent niet dat ik helemaal geen onsje trots meer heb.

    Dus heb ik vanmiddag heel lang depressief in bed gelegen terwijl ik af en toe wat vooraf ingekochte chocoladetaart at (JA, VISUELE CIRKEL INDERDAAD JA, WEET IK OOK HEUS WEL, CAROLINE S.). En in de namiddag ben ik dan uiteindelijk maar helemaal in m'n eentje naar Did You Hear About The Morgans? gegaan, omdat NIEMAND die wil zien maar ik wel.

    Oh en toen ik in m'n eentje weer de bioscoop verliet (het regende ook nog, trouwens), zag ik iemand die ik wel vaker tegenkom in de stad. Even later kwam ik hem thuis ook nog tegen op een chatsite waar ik weleens kom, en toen stuurde ik hem het hele niet-bedreigende, vriendelijke bericht 'Jij was in Pathé de Munt! Maar bij welke film? Of was dat totaal iemand anders met een hele lange jas?' en daar heeft hij NOOIT op gereageerd. Als je op je 43ste te goed bent om op zo'n bericht te reageren, dan ben je echt een wanker, hoe goed geconserveerd je ook bent. Met je 'life is movement, movement is life'-slagzin.

    No feedback yet