« Vaarwel, PoekieTe quiero mucho! »

    Living La Vida Loca (come on!)

    31-08-08

      21:35:00, by S p r k .   , 1048 words  
    Categories: Categorie-loos

    Living La Vida Loca (come on!)

    Meer over Valencia... We gingen vrijdag al supervroeg vliegen, rond een uur of half 7, vanuit Eindhoven, dus ik ben de avond ervoor maar bij Kris blijven slapen, dat had hij heel lief aangeboden. Eerst werd om een uur of 18:00 uur Poekie opgehaald. Het was niet echt een emotioneel afscheid, ze gaat nu immers bij Obbie wonen en daar zal ik heus met enige regelmaat over de vloer komen (mooi huis trouwens!). En mocht het bij Obbie niet werken, dan geven we d'r gewoon een spuitje en wordt ze in een actiepose opgezet. Ook mooi. Of misschien laat ik er wel van die teddyberenvulling in doen. Of ik bouw er een hervulbaar kruikje in, ik weet het nog niet echt. Maar mogelijkheden te over.

    Goed, toen naar de verjaardag van Emil, wat heel gezellig was, en daarna door naar Utrecht. Ik vind Utrecht Centraal nog steeds flink onlogisch en als er ooit iets gebombardeerd wordt mogen ze wat mij betreft daar beginnen zodra ze Flevoland gehad hebben.

    We moesten supervroeg op om op tijd naar het vliegveld te gaan. Niet naar Schiphol, maar naar Eindhoven. Een soort van busstation maar dan met vliegtuigen, waar Ryanair vandaan vliegt. Een beetje een IKEA-achtig interieur met donkerblauwe stoelen met gele hoofdsteunen en er werd hele superhippe muziek gedraaid voordat we opstegen (nee het was echt superirritante muziek met reclame erdoorheen). Zodra we geland waren werd er een jingle gedraaid dat 80% van Ryanair vluchten op tijd landt. Hiep hiep hoera.

    Het hotel was manisch. Donkerbruin met paars is gewoon echt een hele goeie kleurcombi, we hadden een hele relaxte goedwerkende airco en de badkamer was ook erg sjiek. En in het hotel draaiden ze écht hippe muziek, zoals Herbert en van die Supperclub muziek.

    We gingen al snel lunchen met aqua de Valencia (jus met eh.. wijn ofzo) en tapas. Ik hou van tapas, en na mijn bezoek aan Pata Negra in Oost dacht ik dat ik dat nooit meer zou zeggen. Maar goed, hier werd het brood ook geserveerd met echte aïoli en niet met knoflooksaus uit een flesje. Er waren ook dadels met bacon eromheen. Ik ga deze week een dag vrij nemen om die dingen ook te maken.

    Na de lunch hadden we de werkbespreking waar het hele uitje om draaide. Ook dikke prima. Collega Wijnand (,,Ben je ook homo als je weleens een gast in z'n kont neukt?") had een Starbucks ontdekt en wist me aan te moedigen om er ook iets te halen. Ik weet niet hoe, maar het is me gelukt om een grote beker te kopen waar precies 0% koffie in zat :) Oh en ze hadden er ook hysterische cheesecake: framboos & witte chocolade dulce de lece en nog meer. Ik vond het heel fijn en ik vind het jammer dat ik pas op het vliegveld op de terugweg bedacht dat het heel leuk zou zijn om, wanneer ze je naam vragen, iets op te geven als 'kwartjeshoer'.

    Die avond zijn we hysterisch lekker gaan eten, weer tapas, weer zonder knoflooksaus uit een flesje. Er waren allemaal lekkere gerechten en een gezellig obervrouwtje die bijzonder goed reageerde als ik 'te quiero mucho' tegen haar zei (dat is een heel beleefde manier om bedankt te zeggen). De wijn was ook prima. Mijn tafelgenoten zeiden dat ik 2 flessen heb leeggedronken, ik hou vol dat het maximaal 2 zuinige glaasjes waren en dat het absoluut niet nodig was om te zeggen dat ik die avond 'kankerlam' de straat op ging, terug naar het hotel. Af en toe voelde ik een stevige hand op mijn schouder om te zorgen dat ik wel gewoon recht bleef lopen en niet zou struikelen over een raar geplaatst straatpaaltje. Wederom; zoveel kan ik nooit gedronken hebben, getuige het feit dat ik überhaupt nog kon lopen.

    Oh en dan is er nog een raar verschijnsel in Valencia; de straatverkoper. Er zijn dus bijzonder weinig écht gekleurde mensen op straat, en de paar gekleurde mensen die rondlopen verkopen allemaal speelgoedkonijntjes met bewegende oren, sombrero's, aanstekers, zonnebrillen met lampjes en megafoons. Ik zag de volgende dag een gekleurde meneer zonder merchandise en ging er automatisch vanuit dat hij vast een ochtendje vrij had.

    De volgende dag zijn we even gaan winkelen en heb ik en nieuw paar Crocs gekocht. Deze zien er IETS minder uit als echte Crocs, ze hebben namelijk geen gaatjes aan de bovenkant. Toen gingen we naar het strand. Ik had al een jaar niet meer gezwommen en ik was al veel langer niet meer naar het strand geweest. Eigenlijk was het heel superfijn. De zee was een soort permanent golfslagbad en er stond een fijn briesje enzo. Superchill. Maar helaas, het stranduitje had ook een keerzijde: natte lange zwembroek, een beetje opgedroogd zeewater (dus eigenlijk gewoon zout), tegen elkaar schurende benen en dan een flink stuk lopen. Dat zorgde voor een soort rosbief-achtig huidoppervlak dat bij iedere stap die ik zette erger werd.

    Gelukkig gingen we snel daarna lunchen en liep er een heel prettige ober met een grote neus rond. Ik wilde nog 'te quiero mucho' tegen hem zeggen toen we weggingen, maar hij was niet echt meer in de buurt. Daarna nog meer gezwommen en toen in een soort deportatiebus terug naar de stad. Die avond geen culinaire hoogstandjes maar een soort restaurant van een keten (denk 'hot & cool' in Amsterdam maar dan echt veel viezer) waar iedereen collectief z'n eten heeft laten staan. De restjes werden overigens vrijwel onmiddellijk opgeraapt en meegenomen door een zwerver. Die zal het tentje wel kennen.

    Daarna ben ik naar m'n kamer gegaan en ben ik beter bevriend geraakt met een gram ibuprofen, mijn armen zijn het fanatieke zwemmen duidelijk niet gewend. De rest is nog wel de stad in gegaan.

    Vanochtend hebben we ontbeten en daarna eigenlijk meteen weer geluncht. En toen gingen we alweer terug naar huis. Conclusie: Valencia is superfijn met potentieel erg lekker eten, het strand valt toch eigenlijk wel mee, en met een glimlach en een goedgeplaatste 'te quiero mucho' kom je een heel eind. Oh en ik heb nog wat foto's gemaakt!


    Mama, wat is er toch geworden van Tros Aktua?


    Hier heeft Donna Summer opgetreden.


    Plantaardig buffet op de begane grond.

    Oh en ik haaaaaat Coldplay maar hun nieuwe single Living La Vida Loca is echt heel erg fijn.

    No feedback yet