« WerkspotShownuevos (Madrid Melocotón deel 1) »

    Mijn eigen fles rosé (Madrid Melocotón deel 2)

    26-07-10

      00:08:00, by S p r k .   , 1500 words  
    Categories: Categorie-loos

    Mijn eigen fles rosé (Madrid Melocotón deel 2)

    De volgende ochtend schoot ik snel een swieter aan en liet ik een hotelmedewerker een fijne omelet met spekjes en ham voor me maken. Daarna wilde Laurens nog naar een park en hebben we zo'n tour gedaan waarbij je bovenop een dubbeldekker door de stad gereden werd. Op een gegeven moment wilde Laurens eruit omdat hij me iets wilde laten zien: Mercado de San Miguel. Oh. Mijn. God. Hier wilde ik nooit meer weg! Het was een soort overkapt marktje waar ze de hele tijd verkoelende nevel over je heen sprayden terwijl je bij allemaal kraampjes de allerlekkerste tapas kunt kopen. Ik stelde mezelf al helemaal voor dat ik in Madrid zou gaan wonen en iedere dag borrels zou organiseren zodat ik hier de hapjes vandaan kon halen.


    Mercado de San Miguel

    Aan het einde van de middag moesten we verzamelen in het hotel, zodat we op tijd naar de Gay Pride optocht konden. We mochten meerijden op een dubbeldekkerbus van AEGAL, dé Spaanse homo-organisatie. We werden van tevoren alleen wel even stevig toegesproken, dat we uren in de zinderende hitte op die bus zouden staan zonder dat we er af konden, dat er geen toiletten aan boord waren, geen eten, wel water. Ik vond het een heel eng idee, maar besloot tegelijkertijd dat deze kans te mooi was om te laten liggen. Over een route waar je op een normale dag met de taxi in twintig minuutjes doorheen bent, zouden we tijdens Gay Pride tussen de vijf en zeven (!!) uur doen. Als voorbereiding kochten we bij een soort lunchdelicatessenwinkeltje een paar doosjes met fingersandwiches enzo, en stapten in en op de bus. Van die fingersandwiches heb ik eigenlijk nooit meer iets teruggezien, maar dat was niet erg, want Martijn van OutTv had een fles rosé voor me meegenomen.

    Ik besloot dat dit MIJN fles rosé was, en rosé smaakt toch het lekkerst als je rechtstreeks uit de fles drinkt, dus dat deed ik dan ook. Al rijdend kwamen we langs honderdduizenden toeschouwers. Op een gegeven moment stonden we stil bij twee heel lekkere jongens die duidelijk opmerkingen maakte over het feit dat ik uit die fles aan het drinken was. Ik spreek helaas maar een paar woorden Spaans, maar ik weet bijna zeker dat ze dingen zeiden die IETS met fellatio te maken hadden! Het leek mij allemaal prima en als aanmoediging heb ik vanaf de bovenkant van de bus, vanaf zo'n 4 meter hoogte, rosé in de mond van één van die jongens geschonken. Lekker gek, maar ik was dan ook flink aangeschoten!


    De jongen die m'n rosé heeft gedronken

    Stapvoets trokken de bussen langs een eindeloze rij toeschouwers, waarvan een aantal heel charmant waterpistooltjes op zak had om de feestende passagiers op de bussen wat verkoeling te bieden. Sommige mensen die langs de busroute woonden gooiden zelfs hele emmers water van hun balkon over de bloedhete feestgangers, zoals je dat ook weleens doet wanneer je twee copulerende katten uit elkaar wil drijven.

    De rit op de bus was ook wel goed voor m'n zelfvertrouwen, want ik had zowaar hier en daar oogcontact met jongens. Leuke jongens! Die lief naar me glimlachten en zwaaiden! Ik riep 'Guapo!' naar ze of stak m'n duim op. Ik denk dat m'n remmingen ook een beetje weg waren, ik had tenslotte inmiddels al een hele fles rosé op. Ik wilde NOOIT meer weg uit Madrid.

    Ik moet altijd heel erg nodig plassen van alcohol, dus ik zei tegen Laurens dat m'n blaas ieder moment kon exploderen, en hij zei "Ze hebben toiletten beneden!" Dus ik ging naar beneden, waar het wel 60 graden Celsius leek, om de toiletten te zoeken, om vervolgens onverrichter zake weer terug naar boven te lopen. "Waar dan?" vroeg ik aan Laurens, en toen hij mee naar beneden liep kon hij ze ook niet vinden. Uiteindelijk legde een Spanjaard me uit dat ik anders gewoon in een leeg flesje water moest plassen. En of ik er daarna goed op wilde letten dat ik het flesje daarna bij het afval zou leggen ipv bij de drankvoorraad, want "dat gaat helaas niet altijd goed"...

    Dit zou een hele opgave worden. Ik kan namelijk helemaal niet staand plassen. Ik kan me van vroeger herinneren dat ik het weleens deed, maar dan kreeg ik op onfortuinlijke wijze toch altijd een beetje urine op mijn broek. Ik vind plassen ook altijd even een rustmoment waarbij ik graag ga even zitten. Dus daar stond ik, achterin een snikhete bus met niemand om me heen, m'n broek open en een lege halve literfles. En ik was bang dat ik om zou vallen, omdat ik inmiddels toch een hele fles rosé achter mijn kiezen had: ik moest werkelijk straalbezopen zijn. Daarom moest ik waarschijnlijk ook zo nodig plassen. Maar er kwam niks. Geen druppel. Ik dacht aan die keer dat ik zo nodig moest in het Vondelpark, toen was het me toch ook gelukt? En die keer in het ziekenhuis toen m'n amandelen eruit waren gehaald. Maar goed, toen werd er ook gedreigd met een katheter dus was ik nogal vastberaden. Hoe had ik het toen ook alweer geforceerd? Oh ja, buikspieren aanspannen. Ik spande aan. Geen druppel.

    "Oh, goed dat het niet lukt, trouwens" dacht ik bij mezelf, want van de weeromstuit was ik vergeten de dop van het lege flesje te draaien. Ik had dus bijna mezelf en de bus ondergezeken. Typisch iets voor dronken Martijn! Ik probeerde het nog een keer (dit keer zonder dop op het flesje!) maar het mocht niet baten. Ik besloot het maar op te geven.


    Een gedeelte van de menigte

    Ik bleef ook in het onderste gedeelte van de bus, waar verder eigenlijk weinig tot geen mensen waren. De deuren die halverwege de bus zaten stonden open, en ik stond er voor frisse lucht en om nog meer mensen te kijken. Af en toe vroegen mensen of ze naar binnen mochten, maar dan zei ik steeds "No habla Español, hoor!" Op een gegeven moment was ik in de war en zei ik "Sorry, I don't speak English" maar verder ging het wel goed. Ik was ineens een soort doorbitch geworden met een héél strikt deurbeleid. NIEMAND kwam die bus in. Nouja, niemand behalve het vriendje van de vers gekozen Mister Gay España, die heb ik wel toegelaten. En af en toe riep ik heel sympathiek "Cuidado!" wanneer het leek alsof iemand bijna onder de bus zou komen.

    Op een gegeven moment kwamen we langs een als slaaf verklede aantrekkelijke jongen. Hij had een halsband om en een ketting, en een zwarte leren slip ofzo. Hij liep recht op me af, terwijl ik in de deuropening van de tijdelijk stilstaande bus stond, en beet in mijn linkerbeen, door mijn korte broek heen. Toen beet hij in mijn rechterbeen. Toen beet hij in mijn kruis. Toen keek hij me aan, zei "Mmmmmmmm!" en toen reden we door! Je hebt toch een vertraagd reactievermogen als je strontlazerus bent, maar ik weet niet of ik hem op een helder moment wél had tegengehouden.

    Aan het eind van de rit moest ik nog steeds heel nodig plassen, dus ben ik een Starbucks binnen gerend en heb ik gevraagd of ik gebruik mocht maken van hun toilet. Toen ik eindelijk geplast had, riep ik nog "Te quiero mucho!" (dat betekent 'echt heel erg bedankt') tegen de jongen achter de counter en ging ik terug naar het hotel.

    Die avond trad Kylie Minogue op op Plaza de España. Het plein en de omliggende straten waren flink afgeladen, alles stond klem en een groot deel van het publiek had niet eens meer zicht op het podium. Laurens en ik wurmden ons naar het podium, want we herinnerden ons dat we ons aan de linkerkant van het podium moesten melden. Ik vond het doodeng, want je kon je echt bijna niet bewegen. Uiteindelijk moesten we dus juist bij de perstribune tegenover het podium zijn, dus konden we ons wéér door de menigte heen wurmen. Op een gegeven moment was ik er zó klaar mee dat ik tegen Laurens zei dat ik niet meer wilde. Ik bedoel, als iemand m'n portemonnee zou rollen, met m'n id-kaart erin, dan kon ik het land niet eens meer uit! "Je moet!" zei Laurens, altijd al een pragmatisch type geweest. Dus daar ging ik.

    Onder de acts van de avond waren de Spaanse Songfestival-inzending Daniel Diges, die natuurlijk het nummer Algo Pequeñito ten gehore bracht (dit keer wel zonder de hinderlijke mimespelers) en de Vengaboys die hun comeback-hit Rocket To Uranus playbackten. Na Kylie's optreden wurmden we ons weer door de menigte heen om moe maar voldaan terug te keren naar ons hotel. Zo'n weekendje Madrid gaat je niet in je koude kleren zitten, en de plaatselijke guapos lijken toch iets meer gewend te zijn om tot diep in de nacht door te fiesta-en.

    Oh, Martijn van OutTv vertelde me later nog dat die fles rosé die ik tijdens de pride optocht had gedronken, een soort Jip & Janneke champagne was. Alcoholvrij dus. Pijnlijk.

    No feedback yet