« Ik had misschien beter niet dat grapje kunnen maken over dat alle dieren dood moeten en dat we alle natuur moeten asfalteren.Werkspot »

    Ontelbaar veel leuker dan in m'n eentje in mijn slipje tv-series kijken met een zak Dorito's en een bakje crème fraiche

    16-11-10

      18:20:11, by S p r k .   , 1000 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ontelbaar veel leuker dan in m'n eentje in mijn slipje tv-series kijken met een zak Dorito's en een bakje crème fraiche

    En nu ben ik dan eindelijk 30 jaar oud. Zaterdag was er een hele leuke surprise party bij mij thuis, met m'n hele appartementje vol met vrienden, heliumballonnen, oliebollen, sushi en oliebollensushi. Ik las trouwens dat de wereldwijde voorraad helium op begint te raken, dus gelukkig waren we er nog op tijd bij! Het feestje heeft in ieder geval het grote leed van het aanbreken van de herfst van mijn leven enigszins verzacht, en ik vond het erg fijn dat (bijna) iedereen er was.

    Zondag heb ik uitgeslapen, wat opgeruimd en vooral heel lang gewerkt aan een artikel over de nieuwe François Ozon film Potiche, voor in het blad. De volgende dag, op mijn échte verjaardag, was er deadline van het blad; de drukste dag van de maand. Er moest nog een heleboel gedaan worden én Traiteur Chef in de Raamsteeg, met de állerlekkerste chocoladetaart van de HELE WERELD, was helaas gesloten dus heb ik mijn collega's maar getrakteerd op taart van de Albert Heijn. Uiteindelijk heb ik tot half 8 's avonds op kantoor gezeten om de laatste pagina's van het blad af te krijgen.

    Daarna heb ik nog wat berichten uitgewisseld met L., een jongen die ik ken omdat hij mijn weblog altijd leest. Of nouja, 'las', toen ik er nog echt regelmatig iets schreef. In mijn belevenis heb ik nu nog twee vaste lezers over; L. en de zus van Charlotte. Ik heb L. nog nooit ontmoet, en toen hij hoorde dat ik op de avond van mijn verjaardag niets spannenders gepland had dan series kijken in mijn slipje met een zak Dorito's en een bakje crème fraiche, stelde hij voor om een biertje te gaan drinken.

    Nu zou je toch verwachten dat je als oudere medemens in de nazomer van zijn leven dan niet meteen allerlei panische gedachten zou krijgen, maar helaas. Na een eerste, herkenbare 'ik lus heel geen bier'-gedachte, schoten er meteen allemaal moeilijke dingen door mijn hoofd:
    - wat als hij me in het echt helemaal niet zo gezellig vindt als op mijn weblog?
    - wat als ik hem in het echt helemaal niet zo gezellig vind als in z'n Facebook berichten?
    - wat als ik hem juist gezelliger vind?
    - is afspreken met iemand via internet, al heeft 'ie gewoon een vriendje, niet toch een beetje date-achtig, en dus eng?
    - ik vind dit helemaal geen leuke trui

    Toen ik op onbeholpen wijze bedankte voor zijn aanbod was hij zowaar een beetje beledigd. Ik ben blij dat Facebook geen chatlogjes opslaat, want ik was écht heel onbeholpen. Dus heb ik overleg gepleegd met mijn achterban - in dit geval Coty, die tegenwoordig écht iedereen 'zij' en 'haar' noemt. Coty raadde me aan: "Je moet gewoon met haar afspreken, misschien is ze wel hartstikke gezellig en houd je er een leuke vriendin aan over!"

    Ondertussen had ik nog niets gegeten en begon ik toch behoorlijke trek te krijgen, dus ik stelde voor om dan maar samen iets te gaan eten. "Maar lijkt het dan juist niet nog veel erger op een date?" vroeg L. "Neuh, voor mij is eten absoluut geen date. Bij de jongen waarmee ik een paar maanden geleden heb gedate heb ik in de eerste week in totaal 3 poffertjes in zijn bijzijn gegeten, en dat was toen hij de andere kant op keek." Dus daar gingen we, op naar Wagamama. Ik was precies op tijd of één minuut te laat, hij stond al te wachten voor de deur. Hij was langer dan ik had gedacht en hij zou zó het kleine broertje van sMarjan kunnen zijn, een vriendin van me. En Coty had gelijk: ze wás hartstikke gezellig.

    Het was wel een beetje raar om te horen dat 'ie mijn hele weblog inmiddels heeft gelezen. Ook alle nare, ongenuanceerde en/of pretentieuze logjes die ik meer dan tien jaar geleden schreef. Ik ben de laatste tijd uit nostalgie wat willekeurige logjes aan het teruglezen, en ik vind het net het dagboek van Anne Frank, maar dan een flink stuk deprimerender. Ik heb hier en daar bepaalde logjes zelfs op non-actief gesteld, omdat ze gewoon écht niet konden. Ik denk er zelfs over om heel George Lucas-achtig bepaalde logjes te herschrijven en te voorzien van nieuwe CGI special effects.

    Eigenlijk was het wel leuk dat hij z'n research had gedaan, want hij wist allemaal weetjes over me, en ik heb hem hier en daar wat outtakes en deleted scenes verteld (dus dingen die wel gedeeltelijk op mijn weblog stonden, maar waar de meer interessante details van ontbraken). Oh en hij wist niet hoe je Edamame hoort te eten, en dat is bij mij altijd een ijsbreker. Hoe dan ook; goed dat ik tóch gegaan ben, het was in ieder geval ontelbaar veel leuker dan in m'n eentje in mijn slipje tv-series kijken met een zak Dorito's en een bakje crème fraiche op mijn verjaardag.

    Alsof dat nog niet genoeg was, lag er bij thuiskomst een verjaardagskaart mét ? 50,- van mijn vader in mijn brievenbus. Ik heb hem al máánden niet gesproken. Op 14 augustus herinnerde ik me 's avonds laat dat mijn vader op 13 augustus jarig was, en toen vond ik dat ik niet meer op 15 augustus kon bellen om hem te feliciteren. Dus heb ik hem maar helemaal niet meer gebeld. Nooit meer. Nouja, wel toen ik in emotionele staat door de winkelstraat van Aalsmeer liep om een nieuwe bril te kopen, maar toen was hij denk ik niet thuis. Hoe dan ook; nu heb ik hem wel gebeld en heb ik bovenstaande zowaar aan hem uitgelegd, en hij moest erom lachen en vond het leuk dat ik belde. En het ging 'akelig goed' met hem. Dat waren zijn exacte woorden. 'Akelig goed'. Misschien dat mijn vader en mijn broer en schoonzus elkaar kunnen zien met kerst dit jaar. Ik weet wel waar ík zou willen eten met kerst (all you can bbq boven de A2!) maar je kunt dat soort dingen beter in overleg plannen.

    No feedback yet