« Als ik aan m'n oma terugdenk krijg ik altijd een heel sterke He-Man vibeThe other Tijna »

    Portugees infuus

    22-07-11

      14:27:00, by S p r k .   , 1722 words  
    Categories: Categorie-loos

    Portugees infuus

    Vorige maand was ik met drie vrienden, Pieter, TJ en Ryan een lang weekend naar Porto. Het was mijn tweede reis naar deze Portugese stad, waar de restaurants goedkoop en lekker zijn, en de mannen ook (of lekker dan, goedkoop weet je natuurlijk nooit).

    De vorige keer dat ik naar Porto ging begon de voorpret al tijdens de heenreis. Eén van mijn reisgenoten had vooral moeite met het gebrek aan gevoel voor esthetiek in het Ryanair toestel. Dat lag niet alleen aan de donkerblauw met gele plastic rugleunigen van de stoelen, maar ook aan één van de stewardessen, die eruit zag alsof ze net was afgestudeerd van de Ronald McDonald School of Make-up Artistry.

    Ryanair is zo'n luchtvaartmaatschappij waarbij je aan boord je eigen koek & zopie moet kopen. Dat leek me wel wat, want ze hadden een Mars Muffin op het menu staan. Een Mars.... Muffin! Helaas bleek die muffin dus al op te zijn en uit navraag bleek dat 'ie in Portugal ook niet verkrijgbaar is.

    Toen begon de stewardess nog wel over een plaatselijke heerlijkheid die we absoluut moesten proberen. Even later kwam ze een briefje brengen met 'pastel de nata' erop geschreven. Ik vond het een heel aimabele geste, en had als wederdienst bijna een briefje teruggegeven met 'de make-up boeken van Kevyn Aucoin' erop. Gewoon als tip.

    LusitanoDit keer was de Mars Muffin wél tijdens onze vlucht verkrijgbaar, en hij was alles wat ik ervan verwacht had, en meer. Die eerste avond belandden we in restaurant Galeria des Paris, een soort hip alternatief restaurant met pianomuziek van een heel leuke pianist, een keuze uit vier hoofdgerechten en erg leuke aankleding en bediening. Daarna belandden we in Café Lusitano, een soort bar/dancing met de ambiance van een foute bruiloft zoals ze eind jaren '70 gehouden werden. Mijn gezelschap wilde daarna nog verder, maar ik was nog steeds bekaf van het vroege opstaan, dus ging ik alvast terug naar het hotel.

    De volgende ochtend bij het ontbijt vertelden mijn drie vrienden enthousiast over de club die ze hadden bezocht, het tweejarig jublieumfeest van Club Zoom. "Je zou het echt geweldig hebben gevonden, overal stonden fotografen en mensen die je handtekening vroegen en gilden!" vertelden ze enthousiast. Nu kan ik me voorstellen dat zoiets voor hen inderdaad bijzonder is, maar hallo, ik ben maar liefst twee (!) keer bij de finale van Holland's Next Top Model geweest, én de première van de musical Dirty Dancing! Zo'n rode loper spektakel, daar kijk ik dus niet meer van op.

    Later die dag gingen we naar het strand. We hadden wel allemaal flessen water gekocht, maar daar had ik niet zo heel veel belangstelling voor, want ik was superdruk met de woeste golven. Ik had me wel een paar keer ingesmeerd, maar m'n rug niet zo goed, en ik had ook geen hoed of petje ofzo (en natuurlijk ook geen noemenswaardig haar op m'n hoofd meer). Natuurlijk heb ik ook geregeld op Grindr gecheckt of er nog leuke Portugese types in de buurt waren. Of eigenlijk was dat een doorlopend thema van de vakantie: dat ik even op Grindr ging kijken.

    Die avond gingen we weer uit eten. Na een half uur door de stad te hebben rondgelopen, waarbij ik me eigenlijk al niet helemaal toppiejoppie voelde, zei ik dat het me niet zoveel meer uitmaakte wáár we zouden gaan eten, als we maar snel een locatie uit zouden zoeken. Ik was hard toe aan een colaatje. De anderen stelden voor om dan maar weer naar Galeria de Paris te gaan, en ik stribbelde natuurlijk niet tegen. De leuke pianist liep weer rond en er kwam al snel een vrolijke serveerster naar ons toe. Ik had écht heel veel dorst, dus bestelde ik meteen maar twee cola en een karaf met water. Die colaatjes gingen erg snel op en het water smaakte een beetje gek (zoals het in Amerika ook smaakt) dus bestelde ik bij het voorgerecht nog maar twee cola, en bij het hoofdgerecht nog twee.

    Ik denk dat ik mijn biefstuk voor 1/3 op had, toen ik me écht niet goed begon te voelen. Ken je dat, als je voelt dat je zintuigen je één voor één in de steek beginnen te laten? Ik voelde me alsof ik ieder moment kon gaan flauwvallen, dus deed ik voor de zekerheid mijn bril maar vast af en zei ik tegen Pieter, die tegenover me zat, dat ik me écht niet goed voelde. Hij trok een wenkbrauw omhoog en zei "En waarom zeg je dat tegen míj?"

    Het volgende wat ik me kan herinneren was dat alles op zwart ging terwijl er van alles door mijn hoofd flitste. Het voelde een beetje alsof ik in een achtbaan zat dat als thema 'mijn leven' had. Beelden van die keer dat ik op de kleuterschool mijn vervelende klasgenootje Annelies in haar gele jurk had laten struikelen, keihard door een grasveld rennen met onze hond, en die keer dat ik een afgekoeld eitje wilde opwarmen in de magnetron, dat de hele boel toen ontplofte en dat ik geschrokken naar mijn slaapkamer rende zodat mijn vader de hele boel kon opruimen. In de verte hoorde ik Pieter tegen me aan praten. "Martijn? Martijn? Kan je me horen? Martijn?"

    Toen ik weer bijkwam wist ik het meteen: ik moet nú over mijn nek gaan. Het voelde zelfs zo heftig dat ik eigenlijk wel dacht dat ik over mijn nek héén zou gaan. Ik stond op en wilde snel naar het toilet lopen, maar aangezien we vlakbij de uitgang zaten zei Pieter "Nee, kom, naar buiten!" Daar stond ik al snel in een conveniently geplaatste gele kliko te kotsen. Nouja, ik deed m'n best om in de kliko te kotsen, maar het kwam ook over m'n leuke nieuwe zwarte polo, m'n spijkerbroek en mijn schoenen.

    Ik voelde me nog steeds niet goed, en er werd een stoel voor me gehaald zodat ik buiten kon zitten, en een kopje warm water. M'n voorhoofd werd gedept met een koude doek, en ik wist: dit gaat niet heel lang goed. En ja hoor, wéér voelde ik alles wegtrekken, wéér schoten dingen door mijn hoofd als die keer dat ik in de keuken van mijn oma mijn hand op haar kookplaat legde om te checken of hij wel écht heet was, die keer dat ik tijdens nablijven in het wiskundelokaal het wiskundeproject van een klasgenootje in de fik stak, en die keer dat ik in een bioscoopzaal keihard op m'n bek ging toen ik halverwege de film wilde opstaan om naar het toilet te gaan. Weer hoorde ik in de verte Pieter roepen, en weer moest ik meteen kotsen toen ik weer bij kwam. Dit keer ook over Pieter z'n sokken heen. Je wil toch blijven variëren.

    Terwijl ik buiten op dat stoeltje zat, kwam ook de leuke pianist erbij staan, om te vragen wat er aan de hand was, en om een ambulance te regelen enzo. Ik dacht alleen maar "Oh, daar is die leuke pianist weer! Oogcontact maken! Glimlachen!", niet wetende dat ik op dat moment bijvoorbeeld helemaal onder de kots zat. Ik bleef me heel duizelig, gedesoriënteerd en misselijk voelen, en voor ik het wist was een ambulance gearriveerd. In de ambulance werd mijn bloeddruk opgemeten, en kennelijk was mijn lage bloeddruk heel erg hoog, ofzo. Ik moest me legitimeren en mijn adres opgeven. Omdat ik niet verwachtte dat die Portugezen mijn Nederlandse adres correct zouden kunnen opschrijven, besloot ik het in te typen op m'n iPhone zodat ze het over konden schrijven. Buiten stonden mijn vrienden te wachten. Pieter had vochtige ogen omdat hij dacht dat ze met een hart defibrillator in de weer gingen, TJ zag dat ik m'n iPhone in mijn hand had en zei "He's alright, he's on Grindr!".

    De ambulancemeiden vonden dat ik wel echt naar het ziekenhuis moest voor een infuus, dat ik uitgedroogd was en dat dat niet zomaar vanzelf over ging. Ik dacht alleen maar "Shit, ben ik hier wel goed voor verzekerd?" maar ze drongen echt aan, dus ging ik met ze mee. Pieter mocht mee in de ambulance, en gelukkig maakte hij in de ambulance en in het ziekenhuis een praatje met het personeel, die er vanuit gingen dat ik aan de drugs was omdat ik uit Amsterdam kwam, en die heel graag kwijt wilden dat hun financiële situatie (en de financiële situatie van heel Portugal) écht niet in orde was momenteel.

    De Russische arts in het ziekenhuis gaf me een infuus met een onbekend flesje, en ik lag op een brancard in een soort gang te wachten terwijl het infuus toegediend werd. Met de gedachte dat ik vast KILO'S was afgevallen omdat ik een maaltijd had overgeslagen, viel ik in slaap. Terwijl ik een tukje deed, heeft Pieter nog een demente bejaarde vrouw weggejaagd die dacht dat ik haar zoon was, en heeft ternauwernood weten te voorkomen dat een andere mevrouw over me heen kotste. Ik lag ondertussen op een gang met een stel andere patiënten, en een apparaat dat af en toe een piepgeluid maakte. Na ieder piepje riep één van de andere patiënten steevast "Mine!" (of iets dat erop leek). Na een uurtje waren het flesje en het zakje helemaal op, en voelde ik me weer een heel stuk beter. Tijd om uit te checken! De Russische arts gaf me nog een recept voor een middeltje tegen duizeligheid mee, en toen we weggingen zei ik "Spasiba!" tegen hem, en dat vond hij HÉÉL ERG LEUK. Pieter checkte me uit en regelde een taxi, en al snel waren we weer in ons hotel. Waar helaas geen weegschaal stond. Want ik was nog steeds nieuwsgierig hoeveel kilo ik was afgevallen ivm het braken en het overslaan van een maaltijd.

    De laatste dag in Porto heb ik me rustig gehouden, ben ik zoveel mogelijk uit de zon gebleven en zijn we niet meer teruggegaan naar Galeria de Paris. Ik wilde er eigenlijk nog even heen om ze te bedanken voor hun hulp, en om die leuke pianist te laten zien dat ik ook heus wel kon functioneren zonder over m'n eigen schoenen heen te kotsen, maar het is er gewoon niet meer van gekomen. Eenmaal thuis in Nederland bleek het ook wel mee te vallen met mijn verwachtte drastische gewichtsverlies, vermoedelijk omdat ik een paar Mars Muffins tijdens de vlucht naar huis had ingeslagen.

    No feedback yet