« Sprk en CarolSprk en de OMG SARAH JESSICA PARKER ZIT IN DE NIEUWE BLOKKER RECLAME »

    Sprk en de bevlekte hoeslakens

    09-05-16

      13:17:00, by S p r k .   , 1388 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de bevlekte hoeslakens

    Een vriend van me heeft een appartement in Berlijn waar ik soms in mag, dus de afgelopen dagen was ik even terug naar die heimat.

    In de trein naar het vliegveld stond een best wel aantrekkelijke meneer die herhaaldelijk naar me keek. Een beetje zo?n type van het kaliber ?eigenlijk hetero maar het is maar net hoeveel alcohol er in zit?. Het klonk alsof hij Russisch sprak met z?n twee vrienden. Na een tijdje sprak hij me aan, helaas niet om m?n nummer te vragen, maar omdat hij in Servië werkt bij de fabriek van het merk waar ik m?n rode schoenen had gekocht.

    Eigenlijk mag ik van mijn vrienden geen rode/paarse/roze kledingstukken meer dragen, omdat ik al wat rood in m?n gezicht heb, dus focus ik me tegenwoordig op blauwtinten, grijs, zwart en experimenteer ik met groen. Het is een heel nieuw palet voor mij! Maarja, ik heb rood heel lang gezien als mijn ?signature color?, dus hoe ga je daar als mens mee om, hè? Ik wil bovendien al jaren rode schoenen, maar dacht vroeger altijd dat ik maat 46 of zelfs 47 had, en als je rode schoenen in die maat aantrekt ben je eigenlijk meteen Ronald McDonald. Daar hoef je niet eens een gele overall voor aan te trekken. Gaandeweg leerde ik dat ik gewoon maat 44 heb (ja, ik weet ook niet precies hoe dat gegaan is), dus besloot ik dat ik misschien wel rode schoenen mocht, want mijn voeten komen in de praktijk eigenlijk nooit in de buurt van m?n gezicht. Althans, niet als ik schoenen aan heb.

    Maar goed, die aantrekkelijke meneer bleek dus in die fabriek te werken en ik vroeg of hij dan weleens gratis schoenen kreeg. Toen maakte hij het internationale gebaar voor aftrekken, wat ik aanvankelijk interpreteerde als ?alleen als ik mijn baas héél lief aankijk (terwijl ik hem aftrek)? maar ik besloot uiteindelijk toch dat hij ermee bedoelde ?nee joh, zo gul zijn ze niet op mijn werk?. Hij vertelde ook dat hij het vrouwenmodel mooier vindt, waarmee hij wellicht z?n heteroseksualiteit even op de kaart wilde zetten (voelt zich sterker aangetrokken tot vrouwelijke vormen), of juist niet (houdt gewoon van mooie schoenen en drukt daarmee graag z?n fashion sense uit), ik weet het écht niet. Hij had ook allemaal gaten in z?n broek, waaronder eentje precies bij z?n kruis, wat me erg handig en praktisch leek. Later ging hij weer verder praten met z?n twee vrienden, waaruit ik nog even dacht op te maken dat ze het over vingeren hadden, want ze maakten met hun handen allemaal dat gebaar dat ze in Orange is the new Black maken als ze het over vingeren hebben.

    Later maakte ik nog even de dodenherdenking mee op Schiphol, wat verrassend genoeg muisstil was, behalve het ?mind your step? bandje van de lopende band. Beetje jammer. Toen ik eenmaal in het vliegtuig zat werd ik heel nerveus en was ik ervan overtuigd dat we zouden crashen. Niet overtuigd genoeg om dramatisch het vliegtuig uit te rennen, maar wel overtuigd genoeg om m?n broer (?!) een appje te sturen dat ik aan hem moest denken. Er bleek achteraf trouwens niets aan de hand te zijn, ik had gewoon teveel Red Bull op waardoor ik een beetje opgefokt was.

    Uiteindelijk was ik iets later dan verwacht in het appartement: om 11 uur ?s avonds pas, dus er was niets meer open. De volgende dag liep ik dan ook hoopvol naar de supermarkt voor een ontbijtje en andere benodigdheden, maar kwam toen tot de pijnlijke realisatie dat ook op Hemelvaartsdag alle normale winkels dicht zijn in Berlijn. Dat flikken ze dus ook altijd op zondag! Ik snap daar niets van, want, hallo: HET IS BERLIJN! Het deed me gewoon denken aan toen ik nog in Aalsmeer woonde en er op zondag ook niks open was behalve een snackbar en videotheek, en de bus naar civilization (lees: Amsterdam) slechts eens in het uur reed.

    Die avond stelde een best wel aantrekkelijke Viking-achtige jongen voor om iets te gaan drinken in Möbelolfe, een bar vlakbij Kotbusser Tor. Toen ik het op Google Maps ging opzoeken dacht ik nog ?goh, dat lijkt wel vlakbij die ene KUTbar waarvan ik de naam niet weet, waar ik vorige keer ben geweest met een andere date, toen het zo belachelijk druk en warm was en waar ik nooit meer heen wil!?. Maar ik ben niet voor een gat te vangen dus ging ik gewoon zwartrijdend met de metro op weg. En ja hoor: het wás natuurlijk diezelfde bar. De Viking-achtige jongen was trouwens best een eikel maar ik heb nog een leuk gesprek gehad met een van z?n vrienden. Want als iemand zegt ?ik ben best wel bipolar, ik laat me graag fisten en ik heb het idee dat mijn oma nooit van me gehouden heeft? weet ik daar wel een gesprek van een halfuur mee aan te knopen.

    De volgende dag had ik een heel leuke date met een bi-curious Canadees. Die was in Europa met z?n zus, maar ze hadden slaande ruzie gehad dus nu ging hij in z?n eentje verder reizen. We gingen lunchen bij Krone, en iedere keer als er een jongen langsliep vroeg hij ?maar is deze jongen dan bijvoorbeeld ook gay??. Het was alsof ik in dat liedje ?Gay or European?? uit Legally Blonde, The Musical zat. We hebben ook nog taartjes gegeten bij Pakolat (echt een aanrader, mocht je ooit naar Berlijn gaan) en hij vertelde over de mate waarin hij bi was. Hij wil later dus wél ?gewoon? trouwen met een vrouw, maar voorlopig maakt hij niet echt onderscheid qua dates, en hij rijdt weliswaar in een pick-up truck maar heeft ook ?lots of pretty scented candles and shit? in z?n huis.

    Die avond zou ik bij White Trash, toch wel m?n favoriete restaurant in Berlijn, gaan eten. Het restaurant gaat binnenkort sluiten, dus ik wilde er nog één keer heen voor hun fantastische chocoladeshakes. Dit keer had ik geen date (ik was tenslotte ook naar Berlijn voor m?n rust!) maar ging ik met Aleks, een soort wederzijdse vriend. M?n reservering, die ik in mijn beste steenkolenDuits had ingesproken op hun antwoordapparaat, was niet goed doorgekomen (of het interesseerde ze gewoon geen flikker). We mochten wel buiten een tafeltje uitzoeken. Pas een kwartier later werd ons medegedeeld dat we leider aber schade niet aan een tafeltje met een tafelkleed waren gaan zitten, wat dus inhield dat we niet bediend zouden worden maar alles zelf bij de bar moesten halen. Toen vervolgens óók nog eens de Braziliaanse jongen binnen kwam lopen, waarmee ik vorig jaar kort gedatet had, maar waarvan uiteindelijk bleek dat hij alleen geïnteresseerd was in het scoren van een verblijfsvergunning (ja ik vertel daar misschien nog wel een keer iets uitgebreider over), was het tijd om te gaan. Uiteindelijk heeft Aleks me meegenomen naar Burgermeister om burgers af te halen en hebben we die samen langs de waterkant aan de Spree opgepeuzeld. Oh en hij heeft me Club-Mate laten proeven, wat ik het beste kan omschrijven als: zet je GFT-bak drie weken in de zon, gooi daar wat Red bull doorheen, tyf het allemaal in een blender en proost. Echt niet te zuipen. Desondanks was het een prima avond en ging ik moe maar voldaan naar bed.

    De volgende ochtend kwam ik erachter dat ondanks een verwoede waspoging ik toch wat silliconenglijmiddelvlekken had achtergelaten in een van de hoeslakens. Dit had ik een dag eerder al geconstateerd, maar toen had ik nog de onrealistische hoop dat die vlekken er in de was wel uit zouden gaan. Misschien was dat ook wel het geval geweest, áls ik de tegenwoordigheid van geest had gehad om alles voor te behandelen met Exy Oction, maar helaas. Dus toen ik weer terug was in Amsterdam ben ik meteen maar nieuwe hoeslakens gaan kopen voor m?n vriend wiens appartement ik had geleend. Toen dacht ik nog even: wat kun je als een soort cadeautje kopen om te zeggen ?sorry dat ik een van je hoeslakens heb verpest met silliconenglijmiddel, joe? en kwam toen uit op een appeltaart van de bakker. Eind goed, al goed, hoop ik. Hopelijk heb ik wat credit opgebouwd omdat ik tussen de bedrijven door ook nog even z?n waterkoker heb ontkalkt, en mag ik dus over een maand of twee weer eens een weekendje naar Berlijn.

    No feedback yet