« Sprk en de korsteloze broodjesSprk en de Cow Gum »

    Sprk en de verkapte kunstexpo

    15-04-16

      16:20:00, by S p r k .   , 562 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de verkapte kunstexpo

    Onze bovenburen van kantoor gooien weleens een borrel, georganiseerd door Fenella, een best wel knap meisje. Dat vond mijn lesbische ex-collega ook, want bij de vorige borrel stapten we in de lift, samen met een voor ons onbekende meneer, zei ik 'ik ga voor de snackjes' en toen zei m'n lesbische ex-collega 'ik ga voor Fenella!'. Niet erg subtiel van m'n lesbische ex-collega, dus ik zei 'je moet oppassen met dat soort uitspraken, want je weet natuurlijk nooit met wie je in de lift staat. Misschien wel Fenella d'r broer!'. En toen zei de voor ons onbekende meneer: 'Of haar vriend'. Mooi moment.

    Hoe dan ook, onze bovenburen gooien dus ongeveer eens per jaar een borrel, en dan zijn er altijd fijne hapjes en een lekker wijntje. Goed, je moet dan wel even doen alsof je bijvoorbeeld heel geïnteresseerd bent in kunst (het zijn vaak kleine kunstexposities) maar daar staan dan dus wel eerdergenoemde hapjes tegenover. En vooral een goede gelegenheid om weer eens een gesprekje aan te knopen met Andrea, de best wel heel aantrekkelijke Italiaanse meneer die daar werkt.

    Gisteren rond half 6 ging ik dus met een delegatie van ons kantoor naar de derde verdieping. En you guys, ik wist meteen dat dit een goede levenskeuze was geweest, want er stond dus een soort uitgeholde parmezaanse kaas, waar je allemaal kleine brokjes kaas uit kon pakken! Ik denk dat ik tijdens de borrel al met al wel een kilo parmezaanse kaas heb weggesnackt. Ik wil dit thuis ook op de gang eigenlijk, maarja, niet te betalen, en ik vermoed dat je het op een gegeven moment toch ook wel gaat ruiken.

    #kaasgoals

    De borrel was dus een verkapte kunstexpo waarbij een kunstenaar (denk een man in de na-herfst van zijn leven, met grijs haar in een staartje) een lezing van een half uur gaf over ?concrete kunst?. Zo?n half uur dat stiekem eigenlijk drie kwartier duurt. Ik beschouwde het allemaal vanaf de deuropening van een kantoortje. Het was eigenlijk niet eens oninteressant, misschien wat traag, maar dat veranderde allemaal toen de kunstenaar het volgende gedicht ging voordragen:

    Het klonk echt een beetje alsof-ie een beroerte had, maar geen van beide helften van z?n gezicht hing scheef, ik heb er nog extra op gelet. Twee van mijn collega?s konden het niet goed aan, schoten in de lach, zo erg dat ze moesten huilen. Ze moesten zich terugtrekken in het kantoortje terwijl ik bij de deuropening bleef staan, en ik ze nog steeds af en toe kon horen snikken. Dit zou normaal gesproken een typische gelegenheid zijn om zelf ook in de lach te schieten, maar ik had nog een cocktailprikker van een eerder borrelhapje in m?n broekzak, en daarmee prikte ik mezelf af en toe subtiel maar doeltreffend in m?n hand. Als ik nu nog tranen in m?n ogen kreeg, waren die in ieder geval niet van het lachen.

    Na de lezing namen we nog een wijntje en vooral nog wat parmezaanse kaas, en toen was het weer tijd om mijn collega?s en de andere bezoekers van de borrel achter te laten. Een klein beetje onverrichter zake, overigens, want ik had helemaal geen gesprekje gehad met Andrea, de aantrekkelijke Italiaanse meneer. Ik heb hem natuurlijk wel even gezien: het leek er een beetje op alsof hij een koortslip had, maar daar had ik me, in zijn geval, totaal niet door laten tegenhouden.

    No feedback yet