« Sprk en de laissez faire wielrennerSprk en de L'Homo »

    Sprk en het conflict

    20-07-16

      12:12:00, by S p r k .   , 1133 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het conflict

    Ik schreef eerder over een leuke, onschuldige date in Tel Aviv, en dat die jongen naar Amsterdam zou komen, toch? Nou, dat is dus nu. Hij had de reis overigens al geboekt voordat we elkaar ontmoet hebben, dus op zich had de reis niet zoveel met mij te maken, hij ging vooral Lissabon en Amsterdam ontdekken met zijn beste (hetero) vriend. Hoe dan ook, we hebben al die tijd contact gehouden via Whatsapp en ik keek er erg naar uit om hem weer te zien.

    Het begon al niet zo heel goed, toen hij in Lissabon was en zei dat hij niet zeker wist of we elkaar in Amsterdam zouden zien, want ze waren er maar drie dagen en ze hadden een vrij vol schema. Dat vond ik best wel jammer om te horen, want als ík een leuke date met een toerist heb gehad, en ik ben ineens pardoes in zijn stad, dan zou ik me echt wel inspannen om hem nog eens te zien. Maar ok. Ik zei ‘figure it out’ en toen hoorde ik een paar dagen niets.

    Op maandag was hij in Amsterdam. Nu moest ik die dag tot laat overwerken, dus ik had hem sowieso niet kunnen zien, maar ik vond het wel al een beetje jammer dat hij niet uit zichzelf een bericht had gestuurd met ‘hoi ik ben in Amsterdam’ of zo.

    OK, luister, ik ben nu 35 jaar oud en ik heb inmiddels wel wat ervaring met daten. Ik probeer mezelf geen illusies te maken op dat gebied: ik had heus niet gehoopt (of gewild) dat hij bij aankomst in Amsterdam in de regen voor m’n appartement was gaan wachten (het regende überhaupt al niet) en zodra hij me zag iets zou zeggen als ‘nu kunnen we eindelijk samen zijn, ik ga nooit meer weg uit Amsterdam, trouwens ik zeg dit in het Nederlands, goed he, ik heb in twee maanden tijd vloeiend Nederlands geleerd, ja ik vind het zelf ook knap maarja ik heb me gewoon even hard gemaakt en hup die taal geleerd, echt iedereen kan het, hoe dan ook, ik trek dus bij je in en ik ga wel bij het Joods Historisch Museum werken voor een bijbaantje ofzo want dat weet ik allemaal al en ik ga heel lekkere hummus voor je maken, dan weet je dat, leuke flamingoshorts trouwens’. Daar had ik echt niet op gehoopt en daar zat ik eerlijk gezegd ook niet op te wachten. Maar ik had wel íets meer verwacht dan ‘hoi ik ben in Amsterdam maar ik laat totaal niets van me horen en dit is dus helemaal geen bericht op zich want ik laat dus niets van me horen’.

    En wat me ook frustreerde: ik zag hem dus wél regelmatig op Grindr. Dat moet ‘ie natuurlijk zelf weten, we hebben geen relatie of zo, maar als je wel regelmatig je Grindr aan kunt zetten maar niet even een berichtje kunt sturen naar iemand waarmee je eerder een leuke date hebt gehad, en al die maanden fanatiek contact mee bent blijven houden, tja, dan vind je me blijkbaar niet zo leuk als je eerst deed voorkomen?

    Ik was gewoon best wel teleurgesteld (of, zoals m’n schoonzus zou zeggen: ‘terreurgesteld’). Ik had überhaupt niet superhoge verwachtingen, maar wel iets hoger dan 'als we in dezelfde stad zijn is het niet helemaal zeker of we elkaar wel gaan zien'. Dus ik besloot even te overleggen met mijn morele klankbord, in de vorm van een whatsappgroep waar vier goede vrienden in zitten. Want ik was eigenlijk klaar om hem dan maar gewoon te negeren áls ‘ie ooit nog van zich zou laten horen, en niet eens meer met hem af te spreken als ik in september weer op vakantie ga naar Tel Aviv.

    De voornaamste reden waarom ik besloot het ‘in de groep te gooien’, was omdat ik eigenlijk bevestigende reacties verwachtte als ‘ja maar Martijn, wat had je dan verwacht?’ of ‘ik had die jongen allang overal geblockt’ en ’heel goed, dit, graag of niet hoor!’ en ‘jongens ik heb op het toilet van mijn werk een Pokémon gevangen’ (er is altijd wel iemand die niet helemaal meegaat in het gesprek dat reeds gaande is).

    Maar het tegendeel bleek waar: ik kreeg naast begrip juist ook het advies om nu mijn gevoelens te uiten, in plaats van passief agressief niet meer met hem af te spreken in september. Ik besloot er nog even over na te denken, want het was wel goed advies maar het was ook heel verleidelijk om juist wel lekker passief agressief geen contact meer met hem te zoeken en ook niet meer te reageren als hij ooit zou besluiten om me wél weer een bericht te sturen.

    Een paar uur later, toen ik nog geen actie had ondernomen, kreeg ik een bericht van hem! Dat hij al eerder contact op wilde nemen, maar dat z’n beste (hetero) vriend en hij al in Portugal best wel ziek waren geworden, erover dachten om eerder terug naar huis te vliegen, en dat ze nu in het ziekenhuis waren. Ik zal verder hun medische dossier niet openbaren, maar het was best wel sneu allemaal en je gunt niemand een door ziekte verpeste vakantie.

    Uiteindelijk bleef z’n beste (hetero) vriend die avond op bed liggen kwijnen, terwijl ik hem helemaal bij de Gazastrook Wibautstraat ophaalde om samen iets te gaan eten. Hij glimlachte weer heel leuk en eigenlijk was alles meteen weer goed. Hij kroop achterop m’n fiets en zo reden we naar Waterlooplein om daar een restaurant te zoeken. Hij had nog nooit achterop een fiets gezeten, en hij vond het duidelijk heel spannend.

    Ineens wilde m’n fiets helemaal niet meer verder. We stapten af en zagen toen dat de trui die hij als kussentje gebruikte, met z’n mouw helemaal in m’n achterwiel verstrikt was geraakt. Hup m’n kettingkast eraf en die trui dus helemaal om m’n tandwiel heen. Op heel conflictvermijdende wijze besloten we eerst vast te stellen dat hier geen schuldige partij aangewezen kon worden: ik had tegen deze jongen, die het deed voorkomen alsof hij überhaupt nog nooit eerder in zijn leven een fiets had gezien, misschien even moeten zeggen dat hij op moest letten dat er niks tussen m’n wiel zou komen. En hij had er zelf iets beter op kunnen letten. Bovendien hadden we allebei schade, variërend van een opengebroken kettingkast en loszittend rond plaatje (ik ken al die technische termen niet) tot een aan flarden gescheurde mouw van een trui, maat S.

    We liepen verder naar Waterlooplein en ondertussen bestelde ik mijn lievelings mobiele fietsenmaker van https://www.flattire.nl/ om m’n fiets te repareren. We hebben gegeten, ondertussen werd mijn fiets gerepareerd, en het was gezellig. Dus eind goed, al goed. De verhoudingen tussen Israël en Nederland zijn weer hersteld.

    Dit was mijn spreekbeurt.

    No feedback yet