« Sprk en de uit de hand gelopen routineSprk en de overdue update »

    Sprk en de flashbacks naar betere tijden

    11-05-05

      00:54:51, by S p r k .   , 956 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de flashbacks naar betere tijden

    Poesje is krols. Als je d'r roept gaan spontaan d'r twee achterpootjes wijd. En ze loopt nu de hele dag te kreunen en ze sleept zichzelf door het huis. Wat dat betreft toont ze ineens veel gelijkenis met een vriend van me, die we niet bij naam zullen noemen.

    En nu we het toch over die niet bij naam te noemen vriend te hebben; wij hebben vandaag onze laatste avond gehad. We zijn met kornuiten naar de Sneak Preview geweest. En de film was The assassination of Richard Nixon. En Nixon ging op het einde helemaal niet dood. Dus ik zeg: misleidende titel! Geld terug!

    De reden waarom we onze laatste avond hebben gehad, is omdat de persoon in kwestie ineens een vriendje heeft. En je weet wat dat betekent: alleen nog maar activiteiten als duo. En binnen de kortste keren zeggen ze dingen als ,,WIJ houden niet zo van kaasfondue!" Het is vrij typisch dat bijna alle homo's die ineens een vriendje krijgen, zich compleet vervreemden van hun gewone vrienden. En ze zeggen van tevoren allemaal dat zij echt niet zo zijn, maar er komt nooit iets van terecht.

    Dat vriendje ken ik zo'n beetje vanaf m'n 18e, hoewel ik er nooit heel erg intensief mee om ben gegaan. Maar die persoon mag mij blijkbaar niet, omdat ik destijds erg vals en gemeen geweest schijn te zijn. Ik zeg: zwakke persoonlijkheid.

    Maar een beetje innerlijke zelfreflectie kan geen kwaad, dus heb ik nog even wat teksten die ik in die periode schreef, erbij gepakt. En het valt allemaal reuze mee... We gaan terug naar 1999...

    ,,Afgelopen Donderdag was anders dan anders. Ik had naar de Exit in Amsterdam kunnen gaan, maar ik had me make-up niet bij me. En je weet wat dat betekent. Thuis zitten achter slot en grendel Dus in plaats van partyen op jaren 80 muziek in de Exit, ben ik low-key gebleven met mensen van mijn werk, en met ze uit eten gegaan op het Johnny Jordaan Plein... Daar komt toch niemand. Niemand die goed bij z'n hoofd is, in ieder geval.

    Nou, dat valt toch wel mee? We gaan verder.

    ,,De dag erna sprak ik met Timon22 af op Centraal Station in Amsterdam. Timon probeerde uiteraard gedistingeerd te zijn door fashionably late te zijn (ik zie daar echter uiteraard doorheen), dus terwijl Timon z'n trein zogenaamd vertraging had (hij zat waarschijnlijk gewoon op het spoor boven me te wachten), had ik met mezelf een photoshoot in de fotohokjes. Als je weet dat je haar en make-up goed zitten - ga er dan voor. Het maakt niet uit hoeveel goedkope toeristen je ervoor moet wegduwen om bij de fotohokjes te komen."

    Nou, ten eerste denken toeristen dat ze alles mogen, alleen omdat ze kiezen om hun vakantiecentjes in dit land uit te geven. Maar soms is het niet verkeerd om hard tegen ze op te treden. Als ze weer eens op het fietspad lopen, bijvoorbeeld.

    Daarna schreef ik over mijn eerste bezoek aan de Bijlmer, voor de verjaardag van iemand die tegenwoordig de telefoon eigenlijk ook niet meer opneemt...

    ,,De bouwvallige flat waar het verjaardagsfeestje gehouden werd, stonk al een beetje naar urine. Toen bleek de lift ook nog eens kapot te zijn. Zien jullie mij al naar de 8e verdieping LOPEN? Precies - ik ook niet. Dan maar naar de andere kant van het gebouw om met een andere lift te kunnen. Uiteindelijk was het trappenlopen nog niet eens zo'n slecht idee geweest - in de lift rook het alsof ze er een koe hadden geslacht. En dit was nadat ik de lift met mijn Chanel No. 5 te lijf was gegaan. Kun je nagaan. Achteraf was de verjaardag best gezellig. Het was niet zo'n soort verjaardag waarbij je met z'n alleen en een bakje pinda's voor je uit zit te staren. Er waren namelijk ook chips en toastjes."

    En je kunt je zo'n attitude natuurlijk pas veroorloven als je ook flink wat zelfspot in oude wekflessen in de kelder bewaart (en die zin is mede mogelijk gemaakt door deze 4e jaars student journalistiek, geloof het of niet). Want toen ik een avond in de Soho genadeloos op mijn bek ging - letterlijk, inderdaad - moest ik dat natuurlijk ook van me af schrijven.

    ,,Ik probeerde in mijn platform heels zo gracieus mogelijk van de trap af te lopen... Helaas, bij de laatste trede ging het mis. Daar ging ik... Kaboem, kaboem, kaboem, kaboem, pats. Plat op mijn gezicht. Overal foundation op de vloer... Mijn rechtercontactlens uit mijn oog. De grootste blamage die je je kunt voorstellen. Ik had geen gevoel meer in mijn benen. Ik voelde me net Gloria Estefan. Al snel kwam er een ziekenauto, en werd ik afgevoerd naar de VU."

    Okee, dat laatste stukje heb ik destijds uit dramatisch oogpunt toegevoegd, maar vernederend was het wel! Wat dat betreft sta ik dichter bij Gloria Estefan dan zij zelf denkt.

    Maar goed, tenslotte wist ik mijn toenmalige lezers er ook nog bij te betrekken wanneer het minder goed met me ging, en ik mid-winter met harde tepels achter mijn PCtje zat.

    ,,Het is buiten echt banaal koud... En ik zie er niet tof uit met een muts op mijn hoofd en wanten aan een touwtje - dus ik lijd er ontzettend onder... Bovendien vliegt er op het moment een verwarde mug (echt!) rond in mijn kamer, mijn goedkope magnetron-pizza is al koud... En ik ben helemaal alleen. Mijn geurkaarsen zijn bijna opgebrand. Ik heb de 'ik kreeg mijn period twee dagen te vroeg deze maand'-blues. En het is geen pretje."

    Ik zeg: ik was op mijn 18e zo slecht nog niet. En al helemaal niet VALS EN GEMEEN.Maar goed, om het hele beeld dat zo'n jongen van mij heeft, nu helemaal bij te gaan stellen...

    No feedback yet