« Sprk en de au #2Sprk en de au »

    Sprk en de Röntgen-photoshoot

    04-07-05

      22:56:00, by S p r k .   , 982 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de Röntgen-photoshoot

    Toen ik laatst voor een amateurtheatervoorstelling in Schagen was (don't ask), probeerde ik mijn kauwgom uit te spugen. Maar je mag altijd even wat zuurstof inademen om de kauwgom uit je mond te kunnen lanceren, en toen heb ik dus mijn kauwgom ingeademd. Nee, niet ingeslikt. Ingeademd. Daarvoor ben ik naar de dokter geweest, en zo kreeg ik een doorverwijskaart voor een (röntgen)photoshoot in het ziekenhuis. En ik werk natuurlijk graag mee aan dit soort onorthodoxe artistieke projecten!

    Tussen mijn doktersafspraak en de photoshoot in kreeg ik ook steeds meer ademhalingsproblemen, of ik dácht dat ik steeds meer ademhalingsproblemen kreeg, dat kan ook nog. Maar dat komt misschien ook doordat ik heb gehoord hoe ze de kauwgom eventueel uit mijn luchtwegen gaan verwijderen; die procedure klonk niet erg prettig.

    Ik belde het OLVG in Oost voor een afspraak. Niet dat er geen andere ziekenhuizen zijn, dichter bij mij in de buurt, maar het OLVG kan ik tenminste nu in 1 keer vinden, en daar heb ik al een klantenpasje van. Ik kon meteen de volgende dag om 9 uur terecht. Koel, want ik had echt een wachttijd van 4 weken verwacht of zo. Ik was ook benieuwd of ik de röntgenfoto meteen te zien krijg (dat was bij de kaakchirurg wel zo) en hoe het eruit ziet. Volgens mij zie je er op een röntgenfoto standaard slank uit en da's natuurlijk wel tof.

    Bij een photoshoot weet je nooit zo goed wat je kunt verwachten. Is de catering wel goed? Zijn de visagisten en de hair&flair beauty experts wel professioneel? Poseer je alleen of met anderen? Ik besloot met een lege maag en onopgemaakt ernaartoe te gaan.

    Geen minuut te laat meldde ik me bij de receptie. ,,Hoi, ik ben hier voor de photoshoot..." vertelde ik. ,,Fotosjoet?" vroeg de dame achter de balie, met een koeiige blik in haar ogen. Ik concludeerde dat deze mevrouw waarschijnlijk heel visueel ingesteld was, dus liet ik haar het formulier zien dat ik van de huisarts had meegekregen. ,,Oh, je moet helemaal aan het einde van de gang met de trap omhoog." Dus ging ik ook helemaal aan het einde van de gang met de trap omhoog en daar moest ik - wat heel ongebruikelijk is voor een photoshoot - een nummertje trekken.

    Toen ik aan de beurt was moest ik bij een soort balie 'inchecken' en werd mijn formulier in een hele grote papieren envelop gedaan. Ondertussen moest ik wachten in wachtruimte A. Daar aangekomen bleek dat de catering nogal slecht geregeld was. Sterker nog; er was helemaal geen catering. Blijkbaar dachten ze dat ik zo iemand ben die leeft op water, zelf meegenomen appels en een regelmatige heroine-injectie onder mijn nagels.

    Na een tijdje wachten werd ik 'gehaald' door een vrouw die gekleed was in een onmodieuze witte jas, en moest ik een omkleedkamertje in. ,,Je kunt in dat kamertje je bovenkleding verwijderen, en dan doe ik zo de andere deur voor je open." Niemand had me verteld dat dit een topless photoshoot zou zijn, maar ik legde me er maar bij neer.

    In het volgende kamertje stond een heel raar apparaat waar ik zelf in ieder geval helemaal nog nooit mee gewerkt had. Dit werd duidelijk een experimentele shoot, want ik moest met mijn bovenlichaam tegen een wit apparaat gaan staan. ,,Hoe wil je dat ik poseer?" vroeg ik. ,,Sorry?" antwoordde het meisje met de lelijke witte jas. ,,Nou, normaal gesproken willen ze altijd dat ik fierce poseer. Wil je dat?" Toen viel er een hele ongemakkelijke stilte. ,,Wil je iets commercieels? Of editorial?" Weer stilte. ,,Ik geef je wel een paar poses, en dan moet je zelf later maar kijken welke je het beste vindt." mompelde ik. ,,Eh... Ja... Als je maar met je lichaam tegen het apparaat blijft staan." Goed hoor meisje.

    Het meisje liep weg en riep vanuit een ander kamertje ,,Je moet zometeen inademen, en je adem even inhouden, zonder je schouders op te trekken!" Ja, dat weet ik ook wel. Als je inademt sta je altijd beter op een foto dan wanneer je uitademt. Heeft iets met spieren te maken ofzo.

    Na de eerste foto kwam ze meteen weer terug om te vertellen dat ik een kwartslag moest draaien. Ik zag hier het nut niet zo van in, maar je wil in dit wereldje niet bekend staan als iemand die 'moeilijk' is om mee te werken, dus gehoorzaamde ik. Daarna mocht ik me weer aankleden.

    Even later kreeg ik te horen dat de foto's gelukt waren. Ik vond het knap van mezelf; je moet wel een echt natuurtalent zijn om de fotograaf binnen 2 shots al te kunnen voorzien van wat hij nodig heeft. Ik liep weer terug naar de hal, keek nog even rond of ik ergens zag waar de afterparty was, maar besloot al snel om gewoon maar naar huis te gaan. Over vijf dagen zou ik meer horen.

    Toen ik de uitslag kreeg was ik opgelucht en ook ontevreden: er was niets op de röntgenfoto's te zien, aldus het OLVG en mijn doktersassistente. Ik vroeg of ik de foto's wel zelf mocht hebben voor
    mijn lookbook, maar op dat verzoek werd door de doktersassistente niet ingegaan. Ze vroeg wel of ik nog klachten had. Eigenlijk had ik iets moeten zeggen over het gebrek aan catering tijdens de shoot, maar ik wist me in te houden. Ik legde uit dat ik duidelijk iets benauwder was, vooral toen het net gebeurd was, en dat ik vaker moest hoesten. Ze raadde me aan om te kijken of het hoesten aanhield, dan konden we altijd nog zien.

    Ik weet wel echt 100% zeker dat ik vanaf het moment dat het gebeurde, en die eerste week, echt flink benauwd was en veel harder moest hoesten dan normaal gesproken, dus er is heel duidelijk wel iets gebeurd. Toch? Maar gelukkig hoeven ze niet met een dingetje in mijn longen en zo. Dat scheelt toch weer een pijnlijke ervaring.

    No feedback yet