« Sprk en de stap naar volWASsenheid (aldus Robert)Sprk en het niet uitgespeelde level »

    Sprk en het avontuur met de wildplakker

    23-06-05

      22:21:28, by S p r k .   , 861 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het avontuur met de wildplakker

    Dinsdag reed ik op mijn nieuwe fiets naar de sneak. Ik hoopte op The Upside Of Anger met ons aller Keri Russell (uit Felicity) en met Evan Rachel Wood (uit Once and Again), maar helaas. Het werd Kung Fu Hustle. Zodra de Chinese tekens in beeld kwamen wist ik het zeker; deze film wilde ik niet zien. Ik heb heus wel de eerste 5 minuten even bekeken, ook omdat mijn Choco Crossies nog niet op waren. Maar toen op een gegeven moment 4 andere kornuiten ook wilden vertrekken, zijn we resoluut opgestaan en naar de Soho gegaan om daar een kopje thee te drinken.

    Toen ik weer naar huis fietste, reed er de hele tijd iemand achter me aan. Aan de Elandsgracht kwam ze dan uiteindelijk naast me fietsen - een vrouw van rond de 30, stomdronken maar hartelijk. ,,Dit is inderdaad de beste route die je kunt fietsen..." begon ze out of the blue te vertellen. ,,De politie controleert hier nooit, of je wel je fietslicht aan hebt, en of je niet te dronken bent om te fietsen enzo...". Ze bleek vlakbij te wonen, dus ze had nog genoeg tijd om me aan te raden om die avond vooral de gordijnen dicht te houden, want 'al die straling van de maan is helemaal niet goed voor je'. Uhuh.

    Nou, die nacht was mijn balkondeur open. Ik had er wel een stuk karton voor gezet, zodat Poesje niet door het balkonhek kon glippen. Een uurtje later werd ik wakker en stond ze bovenop het hek. Niet tof. Ik woon 6 hoog, weetjewel. Dus ik sleurde haar van het hek en sloot mijn balkondeur.

    En ik was natuurlijk te slaperig en paniekerig om gezellig ter illustratie een foto te maken... Dus hierbij een foto van Poesje die 'lekker' op mijn Franse balkon aan het spelen is met de deur dicht.

    Vanochtend op weg naar kantoor merkte ik al dat mijn band langzaam zacht aan het worden was. Poe hee! Gelukkig reed ik op dat moment net de fietstoren bij CS in. Helaas betekende dat wel dat ik na mijn werk dus moest regelen dat mijn achterband geplakt zou worden.

    Nou, bij CS wilden ze het niet doen, want het was te druk. Bij dat vage tentje met die Iraniers die laatst mijn ketting er weer op hebben gezet konden ze me ook niet helpen. ,,Ook mooi..." dacht ik nog, en ik besloot dan maar helemaal naar huis te lopen.

    Toen ik bijna bij de Westermarkt was, kwam er ineens een man naar me toegelopen, van rond de 60 jaar, in een wielrennersoutfit. ,,Is je band lek?" riep hij. ,,Ja, nogal..." antwoordde ik, hopende dat hij een nabij gelegen fietswinkel wist om mijn band te laten plakken. ,,Oh, nou, ik plak hem wel even." zei hij, en voor ik het wist had hij mijn fiets al op z'n kop gezet.

    Ik snapte het allemaal niet zo goed. Random acts of kindness? Midden in Amsterdam? Ik geloofde er niks van. Dit moest een hele nieuwe slinkse manier zijn om mijn PIN-code te achterhalen, of gewoon een beroving of een date rape.

    Terwijl hij mijn achterband eruit lepelde en een ENORME scheur tegenkwam, probeerde ik zijn signalement goed in me op te nemen. Je weet tenslotte maar nooit wanneer de mensen van Opsporing Verzocht het nog een keer nodig hebben. In de momenten dat hij over mijn fiets gebogen stond, deed ik even alsof ik geSMSt werd (wat natuurlijk niet zo was, ik word nooit geSMSt), maar maakte ik stiekem foto's.


    Langzaam maar zeker begon ik me te realiseren dat ik niet in levensgevaar verkeerde, maar dat er serieus een vreemde meneer op straat vrijwillig mijn achterband stond te plakken. En 'vreemd' bedoel ik zowel letterlijk als figuurlijk. Hij herhaalde alles wat hij zei 2 keer. Soms verwoordde hij het een tikje anders, maar het kwam altijd op hetzelfde neer. En als hij iets maar 1 keer had herhaald, en zich dat later ineens realiseerde, dan schreeuwde hij het voor de zekerheid nog een keer.

    Maar godverdomme, hij was wel snel in bandenplakken! Een stuk sneller dan ik het ooit gedaan had! Ik vertelde ongemakkelijk dat ik in Lelystad werkte. Hij vertelde drie keer dat hij daar weleens doorheen fietste, als hij naar Dronten ging, om zijn moeder op te zoeken. ,,Je bent al de 5e die ik vandaag help!" (X3)

    Toen hij helemaal klaar was met mijn achterband, en ook nog een klein defect aan mijn buiten-voorband had gerepareerd, wilde ik hem natuurlijk wel een centje geven. En als ik 20 euro in mijn portemonnee had gehad, dan had hij het gekregen. Want ik kon het nog steeds niet goed geloven. Maar helaas, ik had precies 4 euro in mijn portemonnee, dus dat gaf ik hem, terwijl ik mezelf verontschuldigde voor het feit dat ik niet meer had. ,,Ja, maar als je met teveel geld op zak loopt, dan kom je er natuurlijk ook weer slecht vanaf, mocht je ooit beroofd worden!" zei hij drie keer. En hij sprak het woord 'beroofd' zo indringend uit, dat ik even twijfelde of ik niet alsnog een mes tussen mijn ribben zou krijgen, maar nee. We wensten elkaar een prettige avond en ik fietste naar huis. Flabbergasted.

    No feedback yet