« Sprk en de zaterdagmiddagSprk en de eerste foto van het nieuwe jaar »

    Sprk en het duet

    06-01-07

      02:09:14, by S p r k .   , 827 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het duet

    Ik was Woensdagmiddag even in Studio 80 om wat tijdschriften af te leveren, en toen werd ik staande gehouden door de baas of bedrijfslijder aldaar. Ik stelde me voor en hij zei dat 'ie me al heel lang 'kent' maar me nog nooit gesproken heeft. Blijkbaar heeft 'ie me ongeveer een jaar geleden een keer in de Meervaart gezien, en een paar keer in de Trut enzo.

    Ik vind het altijd een heel raar idee dat mensen weten wie ik ben, zonder dat ik ooit met ze heb gesproken. Daarom voel ik me nu heel erg verwant met Madonna. De enige andere persoon waarmee ik dit ooit heb meegemaakt was Maik de Boer. Kun je nagaan.

    Vanavond lag ik in bed mijn (opgenomen!) aflevering van Wie Is De Mol? te kijken, toen de deurbel ging. Een béétje laat voor een fijn pakketje van de postbode, en ik verwacht helaas ook niet meer dat mijn date van vorige week Vrijdag ineens voor de deur zal staan om te zeggen dat hij van me houdt. Het was mijn leuke buurmeisje Fleur, die zichzelf had buitengesloten.

    We hebben eerst 10 minuten met een imbussleutel in een gaatje naast haar slot staan hannessen, en toen dat niet hielp hebben we haar keukenraam opengeschroefd. Ik heb haar heel galant geholpen door het keukenraam te klimmen. Misschien was het niet handig dat ik, toen ze balanceerde tussen 'buiten' en 'binnen', zichzelf ondersteunend met een licht kunststof kozijntje, zei ,,Heb je eigenlijk al bedacht hoe je weer naar beneden gaat komen als je eenmaal binnen bent?" Toen raakte ze licht in paniek en moest ze weer even bijkomen op de galerij. We hebben het een paar minuten later nog een keer geprobeerd, ik heb geholpen met haar voet door het raampje wurmen, en toen was ze binnen.

    Daarna hebben we nog onze appartementen vergeleken (het mijne is groter!) en gepraat over van alles. Haar vriendje belde op een gegeven moment, en toen zei ze ,,Ja, alles is weer goed, ik ben even bij mijn buurjongen." ,,BuurMAN!" corrigeerde ik haar. Ze glimlachte en zei ,,Buurjongetje." en toen ze opging zei haar vriendje ,,Doegie!"

    ...

    ,,Heb je écht een vriendje dat 'doegie' zegt als hij ophangt?" vroeg ik verwonderd. ,,Ja, maar dat doen we juist omdat we het zo stom vinden! Ik zeg bijvoorbeeld heel vaak 'doe-doei' tegen hem." Ik vind dat een aparte manier om elkaar de liesfde te verklaren!

    ,,Wanneer ga je die flesjes sojasaus en balsamico nu eens daar weghalen?" vervolgde ze. Ik heb namelijk bij mijn keukenraam een soort hoog vensterbankje en daar zet ik dat soort flesjes altijd op. ,,Je wil me dat al jaren vragen, he?" antwoordde ik. ,,Nou, ik loop er elke dag langs en het is onderhand écht niet meer leuk om tegenaan te kijken!" Dus heb ik de flesjes weggehaald en toen heeft ze me een plantje (!) gegeven om er neer te zetten. Ik weet niet hoe het plantje heet maar ik heb er vroeger op de lagere school weleens eentje gemaakt van papier maché!

    Fleur is echt een héél mooi meisje en we hebben nog geroddeld over onze buren en ik heb haar bijgepraat over alles wat er tussen kerst en oud&nieuw is gebeurd, toen zij op vakantie was in Rome. Misschien ga ik morgen wel echt kleine plantjes voor op die vensterbank kopen. Het is de enige plek waarvan ik weet dat Poekie er nooit zal komen. Dus de plantjes zijn dan betrekkelijk veilig.

    Daarna was het tijd om naar de verjaardag van Char te gaan. Zij had een apart kamertje in een karaokebar afgehuurd. Ik heb ooit op internet een filmpje gezien van een man die 2 Duracell batterijen in zijn plasbuis had gepropt, en dát vind ik een aantrekkelijker idee dan een bezoekje aan een karaokebar. Maarja, Coty zei dat ik móest gaan, dus ging ik.

    Sylvia Millecam, god hebbe haar ziel (of wat er nog van over was), zei ooit in een interview ,,Ik durf niet normaal te zingen, maar met een raar accent of als ik een typetje speel, lukt het wel." Ik liep dus al enige tijd rond met de gedachte dat áls ik moest, ik "Telkens Weer" van Willeke Alberti zou zingen. Met een plat Amsterdams accent.

    Tegen beter weten in vertelde ik dat aan Sex-Robert, en 'toevalligerwijs' werd dat liedje 10 minuten later gespeeld. Ik protesteerde nog maar een keer, maar kreeg toch de microfoon in mijn handen geduwd. ,,Oh, weet je wat, anders zingt Jelka wel met je mee!" zei Char enthousiast. HALLO! Jelka van Houten heeft gewoon een fucking Johnny Kraaijkamp Musical Award gewonnen, en daar moet ík dan een duet mee doen? Ik kon mezelf ook totáál niet horen (net als Madonna in de openingsscéne van In Bed With Madonna, bedenk ik me nu!). Het was gewoon een genante vertoning. Maar ik heb het gedaan, nu ben ik er van af, en hoeft het nóóit meer. Jelka of géén Jelka.

    No feedback yet