« Sprk en de dateSprk als Elf »

    Sprk en het plichtmatige lijstje

    29-12-06

      13:19:37, by S p r k .   , 1475 words  
    Categories: Categorie-loos, Muziektipjes

    Sprk en het plichtmatige lijstje

    Iedereen is maar jaarlijstjes aan het maken, al dan niet interessant, en ik kan natuurlijk niet achterblijven. Dus, gebaseerd op ware statistieken (dank je wel, Last.FM!) hier mijn top-15 meest gespeelde liedjes in 2006! Ik wilde er eigenlijk een top-10 van maken, maar dan moest ik teveel fijne ontdekkingen weglaten.

    Het was m'n bedoeling om allemaal linkjes erbij te plaatsen zodat je ook stukjes van de liedjes kon horen, maar m'n weblog software vindt dat de linkjes niet kloppen. Ik weet wel beter, maar goed. Oh, en als er van 1 artiest meerdere liedjes in mijn top-100 stonden, heb ik alleen het meest populaire liedje in de top-15 opgenomen.


    15. Camille - La Jeune Fille aux Cheveux Blancs
    Deze Franse chanteuse experimenteerde op haar meest recente album Le Fil veel met beatboxen en koortjes enzo, met een minimaal gebruik van instrumenten. Een soort Medúlla van Björk, maar dan fíjn om naar te luisteren. Dit is het openingsnummer van Le Fil, waarin Camille zingt ,,Oh je veux partir sur la seule route où il y a du vent, je suis la jeune fille aux cheveux blancs". Poetischer kan bijna niet.


    14. Psapp - Leaving In Coffins
    Ik kreeg een mailtje van een platenmaatschappij, of ik op de gastenlijst wilde voor het concert van Annie. Nu had ik daar niet bijster veel behoefte aan, maar Evert - herstel, de Tiener - wilde héél erg graag. Dus daar ging ik. Met mijn vingers nog in het gips. In het voorprogramma speelde Psapp, een band waar ik inmiddelijk verliefd op werd. Fijn om te zien dat de musical director van Grey's Anatomy ze ook leuk vindt ;)


    13. Paolo Nutini - Alloway Grove
    In een nummer van Gay&Night hadden we een recensie van Paolo Nutini's CD, niet door mij geschreven. We hadden alleen nog wel beeldmateriaal nodig, dus belde ik de platenmaatschappij even. Toen me werd gevraagd wat ik van de CD vond, moest ik bekennen dat ik hem zelf niet gehoord had. Een dag later had ik post. Geweldige CD, geile meneer, zelfs de vormgever op kantoor luistert ernaar, en ik zie hem over een paar weken live.


    12. Sufjan Stevens - Seven Swans
    Thank god voor halve negers die je hun Cocteau Twin-infected muzieksmaak opdringen. Anders zou ik Sufjan waarschijnlijk nooit hebben ontdekt. Seven Swans is van zijn gelijknamige album uit 2004 - mijn favoriet, wat Sufjan betreft. Jammer dat hij tegenwoordig verkocht met walgelijke sticker waarop staat dat een ander nummer van de CD (In The Devil's Territory) gebruikt werd in dat reclamespotje voor een bank.


    11. Mew - Special
    De Tiener en ik besloten op een gegeven moment dat we samen verantwoordelijk waren voor de muzieksmaak van homosueel Nederland. Ik met mijn recensies op GAY.NL, hij met zijn recensies in Expreszo. Dus keken we samen naar het programma MTV New, waar binnen één uur 3 nieuwe bandjes langskwamen die ik sindsdien allemaal live heb gezien en waarvan ik albums heb afgetroggeld bij de platenmaatschappijen. De andere 2 bandjes, Panic! at the Disco en Morningwood staan niet in m'n top-15, maar toch; fijne ontdekkingen!


    10. Zazie - Faire La Musique
    Zazie en ik gaan way back. Ik was járen geleden aan het zappen en kwam op TV5 een videoclip tegen met links en rechts zwarte balken (ipv onder en boven). Het nummer was nog leuk ook. Een tijdje later kwam Diederik (je kent hem ongetwijfeld van zijn legendarische item in Spuiten & Slikken!) terug uit Parijs met de single van dat nummer. Sindsdien luister ik naar Zazie, al versta ik nog steeds amper waar ze het over heeft. In Februari komt haar nieuwe CD Totem uit, waar een duet op staat met Paolo Nutini! Op haar officiële website kun je alvast haar nieuwe single Des Rails beluisteren!


    9. Kent - Dom Andra
    Ik heb geen flauw idee hoe deze op het lijstje komt, want zó hysterisch goed vind ik het nummer nu ook weer niet. Ik kan me echter wel herinneren dat ik op de fiets zit op weg naar Centraal Station om mijn trein naar Lelystad te halen, en dat dit nummer dan op staat. Kent is een Zweeds bandje dat de Tiener aan me liet horen. Hun nummer Pärlor kan ik (in het Zweeds!) helemaal meezingen, dit nummer dan weer niet.


    8. Emiliana Torrini - Lifesaver
    Ook Emiliana heb ik te danken aan Coty. Tijdens haar concert in Paradiso vond ik het nummer Lifesaver het állermooist. Robert vroeg nog ,,Wat zijn dat voor geluiden?" toen de samples van het krakende... Eh... Schip? gespeeld werden. Intens mooi.


    7. Patrick Wolf - This Weather
    Last.FM is een fijne site, en dankzij 'Recommendation Radio' (waarbij Last.FM op basis van je huidige muzieksmaak nieuwe aanraders voor je uitzoekt) heb ik Patrick Wolf ontdekt. Okee, ik vind maar 5 liedjes van hem écht mooi, maar die zijn dan wel meteen héél erg woest mooi. Jammer dat zijn genialiteit zo wordt overschaduwd doordat hij altijd zo overkomt als een betweterige pretentieuze contactgestoorde eikel.


    6. Emilie Simon - Sweet Blossom
    Het is dit keer niet alleen Coty's schuld dat ik naar Emilie Simon luister; Diederik (Spuiten & Slikken, weet je toch wel!) had haar ook al naar me gestuurd. Toen ik de deluxe uitvoering van haar album Vegetal eindelijk in handen kreeg, ben ik vlak erna gaan lunchen bij Goodies, waar ze de CD hebben opgezet. Uiteindelijk bleek de muziek íets te ruig voor in een gezellige lunchroom met huispoes, maar dat mocht de pret niet drukken. Bij dit nummer stel ik me altijd een toneelstuk voor met allerlei haatdragende planten en bloemen en veel rood en groen. Zeg maar iets dat sterk lijkt op Uma Thurman's karakter in één van die slechte Batman films.


    5. Frou Frou - The Dumbing Down Of Love
    Wederom een héél mooi nummer (met ook nog een hele mooie videoclip). Vooral wanneer Imogen zingt ,,Music is worthless unless it can make a complete stranger break down and cry". Ik weet overigens niet of ik dit al 43 keer eeder heb gezegd, maar ik mocht recentelijk Guy Sigsworth (de mannelijke helft van Frou Frou) interviewen en dat was toch wel één van de hoogtepunten van het jaar.


    4. Tori Amos - Virginia
    Mja, weet je, ik luister zóveel Tori, en bepaalde nummers luister ik in zóveel verschillende live versies, dat die statistieken een beetje vertekend zijn. Nu is Virginia wel één van de mooiere nummers van haar Scarlet's Walk album, en Tori heeft er goede dingen over gezegd. ,,I guess Scarlet is trying to go back in time and talk to America as that teenager. And say, 'hey, you know, you might not want to be so trusting.' or 'hey, you know, you might wanna think about this before you stop speaking your language here, here and here and give it all up and renounce what your soul know is true.' Ohh, all those things that you wanna tell somebody who's a teenager."


    3. Imogen Heap - Headlock
    Het eerste nummer van haar Speak For Yourself album. Wederom een artieste die me totaal is opgedrongen, maar niet door Coty. Dit keer was Stefan uit Haarlem de dader. Tijdens de zomer van 2005 luisterde ik non-stop naar Imogen's album Speak For Yourself, samen met The Kick Inside van Kate Bush. Vooral de backing vocals, die tijdens het nummer steeds ,,How can you lose? How can you lose? How can you lose? How can you lose?" herhalen, zijn erg prettig.


    2. Kate Bush - Nocturn
    Ik was in eerste instantie niet zo enthousiast over Kate's Aerial album, waar ze 12 of 13 jaar over heeft gedaan. Ik vond het slaapverwekkend. Maar uiteindelijk ben ik het album grotendeels gaan waarderen. Nocturn is perfectie. Een jongen die ik onlangs heb leren kennen noemt het ,,Pure seks op CD." Hij zit nu in Servië, in oorlogsgebied. Het arme kind. Morgen zal er vreeeeeede zijn....


    1. Y Kant Tori Read - Etienne Trilogy
    Op nummer 1, met stip, een liedje van Tori Amos' geflopte debuutalbum. Of eigenlijk is het een trilogie, dat begint met een stukje 80s synthpop (The Highlands), dan een héél mooi liedje (Etienne) en dan nog een stukje doedelzakspel (The Skyeboat Song). Dit is één van de weinige nummers uit de Y Kant Tori Read periode dat Tori tegenwoordig nog live speelt. Zonder het synthpop-intro en het doedelzakspel, helaas. Het originele album is al heel lang niet meer in de winkel te krijgen, dus je kunt óf een duur exemplaar kopen (rond de 400 euro) of een goedkope kopie. Ik heb 'n echte. Soms ligt hij onder mijn kussen.

    Omdat Y Kant Tori Read tóch nergens meer te koop is, en Tori niet voornemens is om het album opnieuw uit te brengen, leek het me wel toelaatbaar om het volledige nummer hier tijdelijk aan te bieden. De kans is groot dat je het niet zo magisch vindt als ik, maar goed, smaak is natuurlijk heel persoonlijk.

    No feedback yet