« Is jouw barak ook zo grauw ingericht?Parkkutje »

    Stampede!

    01-05-11

      18:53:00, by S p r k .   , 951 words  
    Categories: Categorie-loos

    Stampede!

    Nou, deze gekte heb ik nog niet eerder meegemaakt!

    Pieter zei al een paar weken geleden dat ik, net als Paris Hilton, mezelf wat meer als 'merk' in de markt moest zetten. Of nouja, hij zei eigenlijk letterlijk dat ik 'het commerciële pad' moest kiezen, wat dat ook betekende. Dus hadden we voor Koninginnedag een uitgebreide lijn met Martijn merchandise laten maken...

    Ik kan me nog herinneren dat ik vroeger weleens met mijn moeder bij het buurthuis in Aalsmeer op een kleedje wat spulletjes ging verkopen. Later vond er een professionaliseringsslag plaats, en huurden we een kraampje op een markt in Amstelveen. Mijn moeder probeerde me dan op te leiden tot marktkoopvrouw, door bijvoorbeeld steeds opnieuw te zeggen ,,Goh, weet je wel zeker dat je je verzameling Pietje Puk-boeken weg wil doen? Die zijn over een paar jaar GOUD waard! Ik pak ze wel weer in!" en dan moest ik zeggen "Nee, doe ze maar weg, ik wil dat iemand anders er gelukkig mee wordt!" in de hoop dat de voorbijganger die op dat moment langs ons kraampje liep dacht dat ze een goede investering kon doen. Na een paar jaar ben ik eruit gestapt omdat ik het niet meer aan kon; ten eerste bracht het helemaal niet zoveel geld op omdat ik bijna alle winst meteen weet uitgaf bij de andere kraampjes, en ten tweede omdat ik in een vlaag van verstandsverbijstering mijn hele collectie Dolly Dots poppen had verkocht. Daar had ik achteraf zo'n spijt van dat ik een tijdje helemaal niks meer durfde weg te gooien of verkopen. Ik ben nog steeds een klein beetje een hoarder door dat voorval.

    Maar spullen die je zelf hebt laten maken, daar heb je toch een minder grote emotionele band mee, dus hadden we allemaal Martijn mokken, kalenders, posters, beddengoed en toiletbrillen laten maken. Daarnaast hadden we nog wat limited edition singles van onze meidengroep See You In The Magazines, waarop de zeldzame acappella versie van onze monsterhit When I Grow Up exclusief te horen is. Tenslotte hadden we als extraatje drie gratis Allerhandes op de kop getikt om aan de eerste klanten uit te delen.

    We begonnen om 7 uur 's ochtends ons kraampje op te bouwen in de Kinkerstraat, en om tien over zeven moesten we al mensen wegsturen. "Mensen, we zijn nog niet open! We zijn nog niet open!" riep Pieter door een meegebrachte megafoon. Het was meteen een gekkenhuis. Uiteindelijk zijn we met een nummertjessysteem gaan werken en hebben we beveiliging moeten regelen omdat er gewoon veel teveel mensen stonden te dringen. Eén mevrouw had van de spanning al haar 6-jarige dochtertje ondergekotst! Toen we om 9 uur opengingen hoorden we alleen maar iemand heel hard 'STAMPEDE!' roepen, en daarna werd het zwart voor m'n ogen.

    Een paar uur later was alles compleet uitverkocht en had ik alleen nog wat kalenders over, maar wel van 2008. Geen idee waarom we die eigenlijk dit jaar bij hebben laten drukken. Het had ook niet veel langer moeten duren, want de EHBO wist niet meer wat ze met alle flauwgevallen mensen aan moesten. Er kwam zelfs nog een verzoek vanuit de gemeente of we via Facebook wilden communiceren dat het geen nut meer zou hebben om naar ons kraampje te komen. Het was echt heel erg heftig. De plek waar ons kraampje stond lag er aan het einde van de dag bij als Apeldoorn, circa 2009. Het heeft toch nog ? 8763,50 opgebracht, waarvan ? 1,50 naar KiKa gaat. Ik heb in de namiddag nog met een koud washandje op m'n pols gezeten ivm kramp van het vele signeren. Pieter heeft nog wel hele goede contacten opgedaan met de Stichting Gescheiden Marokkaanse Vrouwen Met Lupus, die ons volgende Koninginnedag gaan helpen.

    Die avond stond ik meteen weer met beide benen op de grond toen ik voor mezelf een Lasagnette uit de Knorr Wereldgerechten-lijn ging maken. Ik was de groente al aan het wassen (want ik las laatst ergens dat als je groenten niet wast, dat je dan DOOD gaat, zelfs als het van die zakjes gesneden groenten van de Albert Heijn zijn), de oven was aan het voorverwarmen en de hapjespan stond al op het vuur. Toen ik het pak Lasagnette pakte, zag ik het meteen: ik was vergeten 400ml melk te kopen. Wie heeft er nou 400ml melk in huis, überhaupt? Ik weet niet eens hoe melk smaakt, laat staan 400ml. En het was Koninginnedag, dus zie dan maar eens aan 400ml melk te komen.

    Ik belde de avondwinkel in de Jan van Galenstraat, en die waren gelukkig open! Ik sprong op mijn fiets, en eenmaal aangekomen zag ik dat de Albert Heijn ook gewoon open was! Zomaar! Dus ik kocht daar melk en een zakje chocoladehazelnoten om bij te komen van de enerverende dag. Mijn kassière heette Kaouter en dat vond ik grappig want dat lijkt op kabouter.

    Toen ik weer naar buiten liep voelde ik me wel erg schuldig tegenover te meneer van de avondwinkel, dus ging ik daar ook nog maar even naar binnen om toch ook maar iets te kopen. "Hallo, ik had net gebeld, misschien herkent u mijn stem wel?" zei ik, terwijl ik een beker Haägen-Dasz Pralines&Cream ijs afrekende. "Je moet je chip gebruiken, niet je magneetstrip" antwoordde hij. Ik vond dat best wel een vreemd gesprek.

    Toen ik weer terug was en de hal van mijn gebouw binnen liep, wist ik niet meer zeker of ik de hapjespan wel van het vuur had gehaald. Maarja, er stond ook geen brandweer buiten en ik zag geen rookontwikkeling, en ik heb een prima brandverzekering, dus ik hoopte maar op het beste. Gelukkig had ik het gas gewoon uit gedraaid. Dus dat is me wel weer meegevallen.

    En dat was dus mijn Koninginnedag!

    No feedback yet