« waarom ik géén lid ben van de ANWB »

    05-12-03

      18:09:00, by S p r k .   , 262 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik zal de situatie schetsen. Ik loop, geheel onbevangen, door de Albert Heijn op de Dam. En ineens zie ik hem. De jongen waar ik 2 jaar geleden regelmatig mee in de bus zat. Nouja, niet met hem samen, maar wel in dezelfde bus. De jongen die altijd bij die rare nieuwbouwhuizen vlak voor het VU ziekenhuis instapte. De jongen die weleens tegenover me heeft gezeten op zo'n 4-zitsbank en af en toe naar me glimlachte.Ik raakte - uiteraard - van slag en ontregeld. Ik had nog steeds niet besloten of deze jongen nu wel of niet homo was, dus hij moest bestudeerd worden. En ja hoor, hij hield zijn blauwe AH-mandje op dezelfde manier vast als ik. Dat was alvast duidelijk.Uiteindelijk was ik hem kwijt en besloot ik maar naar de kassa te lopen. Toen ik EINDELIJK aan de beurt was, merkte ik op dat ik geen kipfilet had gepakt, dus legde ik alles weer in mijn mandje en rende ik naar de kip-afdeling. Eenmaal weer aangekomen bij een andere kassa, zag ik hem weer. Hij glimlachte naar de kassiére. Ik dacht nog ,,Intervention! Intervention!" maar ja, wat moet je doen als de liefde van je leven bij kassa 13 (!!) staat en jij bij kassa 7?Daarbij had ik ook nog het geluk dat bij kassa 7 ineens de bedrijfsleider besloot z'n wekelijkse kassa-uurtje door te brengen, en die wist dus bijvoorbeeld niet alle codes van de groenten uit zijn hoofd enzo. Dus de jongeman van mijn dromen en ik zouden nóóit tegelijk klaar zijn met afrekenen! En inderdaad... Ineens was hij weg...

    Feedback awaiting moderation

    This post has 2 feedbacks awaiting moderation...