« »

    27-12-03

      01:26:00, by S p r k .   , 936 words  
    Categories: Categorie-loos

    Nu de kerstdagen weer voorbij zijn, kan ik u, de trouwe lezer van mijn journal, officieel mededelen dat mijn winterdepressie is begonnen.

    Het is koud. Het is donker. Ik mis mijn mama. Mijn nesteldrang is erger dan ooit en mijn verwarming maakt veel herrie.

    Volgens mij heb ik 363 dagen nodig om van de afgelopen kerstdagen bij te komen. Ik heb me de afgelopen dagen serieus voorgenomen om volgend jaar met kerst 3 dagen onafgebroken in bed door te brengen.

    Woensdag, de dag voor kerst, zou ik Fruitdruifje gaan meehelpen met boodschappen voor zijn kerstdiner op 2e kerstdag. Uiteindelijk ben ik bijna de hele dag bezig geweest met werk, met als onderbreking dat ik rond 3 uur even ontbijt ben gaan halen en 2 gehuurde DVDs terug ben gaan brengen.

    Die avond werd kerst gevierd in het huis van mijn ouders. Nouja, van mijn vader. Mijn moeder was Duits, dus daar vieren ze kerst op de avond voor 1e kerstdag; heilig abend ofzo. Mijn broer en ik vonden dat vroeger allang best; dan kregen we onze cadeautjes dus een avond eerder.

    Dit was de allereerste kerst zonder mijn moeder. En dat was best te merken. We hebben serieus met z'n allen geprobeerd om er het beste van te maken, maar het heeft niet geweldig geholpen. Mijn vader is gewoon te nuchter en droog om een kerstboom neer te zetten, dus er was helemaal geen kerstversiering in huis. Verder is mijn vader een schat van een man maar koelkasttechnisch niet zo heel verantwoord, dus alle ingrediënten voor mijn eigengemaakte whiskey saus waren in 2002 al over hun uiterste houdbaarheidsdatum.

    Zonder stokbrood, zonder mijn eigengemaakte whiskey saus, zonder cadeaus zonder traditionele kerstruzie en vooral zonder mijn moeder, hebben we met z'n allen gegeten. Daarna hebben we de eerste show van Marc-Marie Huijbrechts gekeken. Op zich een leuk idee, ware het niet dat de leidraad in zijn show toch wel de dood van zijn moeder is. Dus werd de show afgesloten met een brief van Marc-Marie, geschreven aan zijn overleden moeder, het lied Waar is de zon en een hele pijnlijke maar duidelijk merkbare stilte in onze woonkamer. Het was heel duidelijk dat iedereen mijn moeder miste, maar niemand zei het. Wat dat doen we nooit bij ons thuis.

    Needless to say dat ik héél erg slecht geslapen heb die nacht. Zoals gewoonlijk weer gedroomd over mijn moeder. En da's heel apart... Voordat mijn moeder overleed droomde ik altijd dat ik terug ging in de tijd om te zorgen dat ze op tijd naar de dokter ging, dat de dokter haar dit keer ook op tijd door zou sturen naar het ziekenhuis en dat mijn moeder dus helemaal geen kanker zou krijgen en nog lang en gelukkig zou leven.

    Nu niet meer. Sinds mijn moeder dood is droom ik nog wel over haar, maar dat gaat heel anders. Ik had gehoopt dat ik in mijn dromen nog bij haar kon zijn en alle suffe dingen met haar kon doen waarvan ik nu spijt heb dat we ze niet meer hebben kunnen doen. Maar nee, het valt vies tegen. Want zelfs in mijn dromen weet ik donders goed dat mijn moeder er niet meer is. Dus zodra ze weer mijn huis binnenstapt met een tas vol boodschappen, schoonmaakmiddelen en onbruikbare prullaria, kijk ik haar aan alsof ik wil zeggen ,,Wat doe je hier? Je bent dood. Heb je dat dan niet door?" Het lijkt alsof ik in die dromen mezelf er steeds aan herinner dat het toch niet echt is, dat mijn moeder er gewoon niet meer is en dat mijn dromen over haar dus allemaal nep zijn. Dat is heel frustrerend. Dat is dus precies 0% ontsnapping aan mijn echte leven. Terwijl dromen juist daarvoor dienen, dacht ik.

    1e kerstdag moest ik om 8:30 opstaan om op tijd de trein naar Tilburg te hebben, waar Fruitdruifje en ik kerst zouden vieren met zijn ouders, opa & oma en oom & tante. Ik had dus slecht geslapen en was bekaf. Ben tijdens de vertoning van Finding Nemo dan ook meerdere keren in slaap gevallen. En iedere keer dat Fruitdruifje routineus, en zoals ik dat vroeger ook weleens deed, een minder aardige opmerking plaatste tegen zijn moeder, was ik jaloers. Uiteindelijk was het wel gezellig, voor zover ik het Brabantse dialect kon verstaan, en hebben we lekker gegeten. Maar ik was om half 10 wel blij om weer in de trein richting Amsterdam te zitten.

    Aan de vooravond van mijn winterdepressie besloot ik na thuiskomst uit Tilburg minimaal 2 afleveringen van Sex & The City te kijken. Dat werkte enigszins, en ik viel op zich redelijk op tijd in slaap. Toch werd ik vanochtend rond het middaguur totaal niet uitgeslapen of uitgerust wakker. Ik was niet vooruit te branden en kwam uiteindelijk pas rond half 4 bij Fruitdruifje in de Bijlmer aan.

    Daar was het eerst nog heel even spannend omdat we dachten dat we onszelf hadden buitengesloten toen we het vuilnis gingen wegbrengen. Maar gelukkig schoot Matthijs H., aantrekkelijke, lief ogende, goede muzieksmaak hebbende doch vegetarische en linkse huisgenoot van Fruitdruifje ons snel te hulp. Het eten was uiteindelijk heel erg lekker, hoewel ik niet zo'n fan ben van wild (we hadden o.a. wildsoep en hertenbiefstuk). De hoogtepunten van de avond waren toch wel AH's Chocoladeverwentaart en het toetje van Cruesli. Maar dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat beide vol zaten met chocola :)

    En nu ben ik weer thuis. Eigenlijk heb ik vanaf Waterlooplein naar huis gelopen omdat tram 14 de hele tijd maar niet kwam. Maar ik had muziek van Army Of Lovers bij me. Die zijn heel erg underrated. Net als ik, eigenlijk.

    Feedback awaiting moderation

    This post has 3 feedbacks awaiting moderation...