« De verhuizing terug naar Aalsmeer »

    Charlie's Devils

    09-01-02

      13:35:00, by S p r k .   , 808 words  
    Categories: Categorie-loos

    Charlie's Devils

    winter came by my bedroom today falling in rows and covering the lane morning shone on my windows today passing the time i slumber away to kill all the day - "In The Afternoon" by Magnus Sveningsson

    Nu de Charlie's Angels gekte al geruime tijd voorbij is, word ik op mijn werk dagelijks geconfronteerd met een nieuw, schrikwekkender fenomeen; Charlie's Devils. Links van mij, recht tegenover mij en net niet rechts van mij zitten 3 dames van begin 30 die de hele dag praten over de aanschaf van huizen. In de afgelopen weken heb ik zo'n beetje iedere hypotheekvorm om mijn oren gekregen, en op verzoek kan ik een aardig lijstje van woningcoöperaties en sexy makelaars aanleveren. Verder komen geregeld onderwerpen als allervernietigende huisdieren, mislukte volleybalwedstrijden en een chronische rose-verslaving aan de orde. Maar het is niet alleen rozegeur en maneschijn met de drie dames. Hoewel ze er eigenlijk nog veel te jong voor zijn, lijkt het af en toe net alsof ze van de ene opvlieger in de andere schieten. Uit al die bitterheid komt een gevoel van saamhorigheid, het gevoel dat ze een front moeten vormen. Een front tegen mij, nota bene. Ze noemen me een valse nicht, vinden dat ik naar de kapper moet (dat is eigenlijk ook wel zo), en ze vragen zich dagelijks af wat ik toch in godsnaam probeer te compenseren met de aanschaf van alle dvd's die op kantoor voor me binnenkomen. Alsof dat nog niet erg genoeg is gaan ze iedere dag met elkaar lunchen, en ik mag nooit mee. ,,Nee, Martijn, we gaan het over vrouwendingen hebben..." Nou, ik denk dat ik daar beter over mee kan praten dan zij zelf. Ik heb al vele vrouwen gelukkig gemaakt met mijn tips en natuurlijk mijn befaamde 7-stappen plan.

    Het valt me wel op dat briefopeners en scharen steeds vaker van mijn bureau en opberglade verwijderd worden, maar daar is op zich nog wel mee te leven. Eigenlijk zijn we met z'n vieren ook nog wel te vergelijken met een iets jongere versie van de Golden Girls. De dame recht tegenover mij is een soort tukker met een druk sociaal leven, die me ieder half uur vraagt of ik 'toevallig' nog broodjes ga halen. Dankzij haar hoor ik dagelijks menig carnavalskraker voorbij komen, en weet ik nu alles over het horecaleven in Nijmegen. Zij lijkt eigenlijk het meeste op Sophia.

    De dame 2 plaatsen rechts van mij is een zelfstandige jonge vrouw met een soort euroshopper-versie van George Clooney als vriendje, die altijd toevallig langs mijn tafeltje komt huppelen als ik chocoladepinda's of van die vieze Go Ahead koekjes heb liggen. Haar lievelingswoordje is 'chippie!', dat ze met grote ogen en een brede grijns uitspreekt om vervolgens naar beneden te huppelen en de snoepautomaat te plunderen. Een soort koekjesmonster inderdaad, maar dan dus met ander voedsel en een minder blauwe vacht. Precies, zij is degene met de rosé verslaving. Een soort reproductie van Blanche.

    En dan is er nog de dame naast mij. Háár favoriete zinnetje is 'ik kan hier niets mee', en wanneer we ons proberen in te leven in de state-of-mind van een gemiddelde verwilderde ontredderde klant van ons bedrijf, is zij degene die qua rollenspel het meest natuurgetrouw overkomt. Zij is de verwekker van het nú al klassieke gezegde ,,Hij die bukt, die vindt wat!" en heeft af en toe hele nuttige weetjes en zo. Bijvoorbeeld dat Ierland eigenlijk toch weer geen provincie is van het Verenigd Koninkrijk. We gaan vaak uit eten, geven dan 50 euro per persoon uit aan een vrij simpele maaltijd, roepen steeds dat we dat nooit meer doen, en de week erop zitten we weer bij eenzelfde soort tentje. Het is een schat van een mens, maar ze heeft toch nog het meeste weg van Golden Girl Rose. Het 'back in St Olaf' van Rose, wat meestal het intro was van een zeer langdradig en onnodig verhaal, is bij deze dame veranderd in 'ik heb ooit een documentaire gemaakt over'. En dan komt er weer een verhaal over een klein meisje met een borst op haar voorhoofd, een kleptomaan die belachelijk grote opvallende dingen jatte of een St. Bernard die de hele tijd zelf de rum uit het vatje om zijn nek opdronk waardoor hele groepen verdwaalde skiiers nooit meer teruggevonden werden.

    Dan blijft er nog maar eentje over. Dorothy. De vrouw die toch nog een beetje op een man lijkt, erg verbitterd is door het leven, nooit eens wordt aangesproken door een man en voortdurend moet bufferen tussen de andere drie dames. Maar Dorothy heeft ook goede kanten; ze heeft zo nu en dan een prettige one-liner en ze vindt altijd weer de weg naar huis, zolang de straat maar geelgekleurd is. Ben benieuwd hoe ze het er vanaf brengt tijdens de zoveelste verhuizing en de complete metamorfose die eraan vooraf zal gaan.

    No feedback yet