« Boek- en tevens cadeautip... »

    26-01-04

      14:00:00, by S p r k .   , 412 words  
    Categories: Categorie-loos

    Gisteren ben ik uit eten geweest met 4 vrienden... Ik was nog steeds verkouden en dus snel geirriteerd... En da's altijd leuk.Ik weet niet, ik vind altijd dat ik tekens krijg van moeder Natuur ofzo, als terwijl ik iets ga doen, dingen meewerken. Als de juiste tram er net aan komt rijden terwijl ik naar de halte loop, en dat hij dan precies voor mijn neus stopt. Of dat ik net op tijd een bepaald SMSje lees die kritiek is voor de voortzetting van mijn reis. Dat soort dingen...Maar dat was gisterenavond dus niet zo. De verkeerde tram kwam, waardoor ik niet bij de juiste halte eruit kon en dus een stuk zou moeten lopen in de kou. En doordat ik mijn GSM niet in mijn broek voelde trillen miste ik een aantal telefoontjes en SMSjes waaruit zou blijken dat ik eigenlijk helemaal niet zo ver zou hoeven lopen. Ik kreeg echt steeds minder zin om te gaan en was dan ook echt serieus van plan om maar gewoon weer naar huis te gaan en mijn bakje boerenkool met worst in de magnetron te zetten.Maar goed, je kunt niet ál je vrije tijd thuis doorbrengen, zeggen ze, dus op de allerlaatste seconde besloot ik tóch maar bij het juiste restaurant naar binnen te gaan. Daar kwam meteen een Indiase mevrouw naar me toe om te vragen of ze mijn jas mee mocht nemen. ,,Tuurlijk, als je er maar niks uit haalt." antwoordde ik, en ik ging zitten.Toen ik om me heen keek zag ik pas goed waar ik eigenlijk in verzeild was geraakt; aan mijn tafeltje zaten aan allebei de kanten een stelletje. Links een soort 'nieuw geluk'; 2 mensen die elkaar net de dag ervoor 'gevonden' hadden, en rechts 2 mensen die al heel lang bij elkaar zijn en waarbij het eigenlijk al de hele tijd goed lijkt te gaan. Ik besloot me te focussen op de menukaart om te kijken of ik een gerecht kon vinden dat geen sausje was met aardappels, waar ook nog doperwten in ronddreven.En eigenlijk was het etentje best gezellig. Alleen vaag om als vijfde en single (of zoals ik het graag noem: 'oneven') persoon aanwezig te zijn. Het lukte me af en toe bijna om het handen-vasthouden en over-been-wrijven te negeren. Maar dus niet helemaal.Na een drankje in de Ritz (of in mijn geval dus een opbeurende ijscoupe met honing), besloot ik dan ook maar om naar huis te gaan.Alleen.

    No feedback yet