« Ellen ten DammeWat denk je wel niet, Natasha Bedingfield!?!!?!??! »

    Bliss

    26-05-07

      23:20:07, by S p r k .   , 506 words  
    Categories: Categorie-loos

    Bliss

    Gisteren was ik met Obbie naar het eerste reunieconcert van de Dolly Dots. Het duurde wel érg lang voordat Patty in d'r Percy jurk opkwam voor de toegift. Sterker nog; de andere 5 dames waren al halverwege het nummer toen Patty nog aan kwam kakken. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat ze d'r been flink heeft gestoten backstage, met een bloeduitstorting als gevolg. Allemaal rode kek over d'r Percy heen. Poe hee.

    Op de heenweg heeft Obbie in de trein flink op me in zitten praten omtrent mijn relatie met mijn vader. Vroeger hadden we al niet echt heel veel eh... Emotioneel contact. Ik was altijd heel close met mijn moeder, mijn broer had dat volgens mij altijd meer met mijn vader. Toen hij van mijn moeder had gehoord dat ik homo ben en ik hem vroeg wat hij daarvan vond zei hij ,,Als je maar wat beter je best doet op school."

    M'n vader was geen kille man ofzo, ik heb helemaal geen nare jeugd gehad of wat dan ook. Hij was wel héél oud (hij kreeg mij toen hij 54 was) maar ik weet niet of dat er iets mee te maken heeft. Hoe dan ook; er was gewoon nooit echt een hele erge band. Of in ieder geval niet zoals ik die met mijn moeder had.

    Sinds mijn moeder dood is zien of spreken we elkaar eigenlijk amper nog. We praten natuurlijk niet over mijn moeder want 'zo zijn we nu eenmaal niet'. Iedere keer als ik daar thuis ben is het ongemakkelijk omdat het me a) doet denken aan mijn wegkwijnende moeder en b) omdat ik gewoon met geen mogelijkheid een gesprek met mijn vader kan voeren. Het is geen onwil, ook van zijn kant niet, dat geloof ik best, maar het zit er gewoon niet in.

    Ik had vroeger altijd heel erg het idee dat mijn vader nooit zo trots was op zijn niet zo in school geïnteresseerde, homoseksuele, geld verkwistende zoon. Maar toen ik hem een paar van 'mijn' bladen had opgestuurd hoorde ik later wel dat hij ze trots aan z'n vrienden had laten zien. Dus dat zit ook wel goed.

    Ik weet gewoon niet zo goed wat ik ermee moet. Over een paar maanden wordt hij 81. En over een paar jaar, zo gaat dat nu eenmaal, is 'ie dood. Zal ik dan heel veel spijt krijgen dat ik niet beter mijn best heb gedaan om nog een soort band met hem op te bouwen? Maar moet je zoiets wel forceren? Soms zitten dingen er gewoon niet in.

    Misschien heeft hij juist wel heel erg behoefte aan meer contact met me, maar het is niet alsof híj de deur platloopt, me ooit belt of wat dan ook. Hij heeft wel een kaartje gestuurd toen mijn amandelen eruit waren gehaald, dat wel. Maar ik krijg ergens het idee dat hij het misschien ook allemaal wel prima vindt zo. En misschien ís het allemaal ook wel prima. Maar wat als achteraf blijkt dat het eigenlijk helemaal niet prima is?

    No feedback yet