Pages: << 1 ... 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 ... 279 >>

    28-05-11

      15:04:00, by S p r k .   , 1292 words  
    Categories: Categorie-loos

    Lichtschakelaar vervangen

    Ik zit dus nu op een nieuwe datingsite, want je moet ze allemaal een keertje uitgeprobeerd hebben. Deze heet Werkspot.nl en het is een site die gespecialiseerd is voor mensen die een fetisj met klusjesmannen hebben.

    Je kent het wel, in erotische films, dan is iemand gewoon thuis, minding his own business gewoon een boekje aan het lezen ofzo, en dan wordt er ineens aangebeld door een loodgieter. "U had gebeld dat er iets is met uw pijpen?" zegt die loodgieter dan, en dan gaat zo'n overall ineens héél snel uit, en dan heeft die klusjesman toevallig niks eronder aan en dan houdt hij de hele tijd z'n helm op enzo, en voor je het weet zit hij aan je aardlekschakelaar en zijn bij hem al drie keer de stoppen doorgeslagen.

    Nou, er zijn op Werkspot.nl dus mensen die het een opwindend idee vinden om zelf een klusje te hebben en dat er dan een klusjesman bij hun over de vloer komt, én er zijn mensen die het juist veel spannender vinden om als klusjesman zelf bij de mensen thuis te komen. Het leek me wel een interessante site, en misschien is het ooit nog weleens bruikbaar voor een datingartikel in het blad, dus plaatste ik zelf ook een 'klusje'.

    Ik besloot met een klein klusje te beginnen, gewoon om de boel een beetje af te tasten. Er moet bij mij al een tijdje een lichtschakelaar vervangen worden (nu steken er gewoon stroomdraden uit de muur). Als ik het echt meteen goed aan had willen pakken, dan had ik natuurlijk een klusje geplaatst om mijn hele badkamer opnieuw te betegelen, of om mijn electrische bedrading helemaal te vervangen ofzo, maar dat leek me nog wat te extreem en dat trekt ook meteen hele heftige types aan. Het vervangen van een lichtschakelaar leek me precies een mooi instapklusje.

    Ik plaatste een zo goed mogelijke 'opdracht' om het juiste type klusjesman mee aan te trekken.

    KlusjeLichtschakelaar vervangen (da's meteen duidelijk, je laat daarmee zien wat je wil, dat je niet iemand bent die eerst wekenlang alleen wil chatten over klusjes om vervolgens misschien nooit tot een afspraak te komen).

    "Het is dus heel makkelijk;" dat leek me een goed begin, om het laagdrempelig te houden, om zodoende misschien een beginnende klusser aan de haak te slaan voor wie dit ook allemaal nieuw is, zodat we het samen allemaal kunnen ontdekken. "Een lichtschakelaar moet vervangen worden en nu steken er 2 draadjes uit de muur. Ik weet niet zeker of het nu wel of niet opbouw is," Daarmee laat je zien dat je hulp nodig hebt, dat je eigenlijk overmand wil worden door je klusjesman, dat je een beroep wil doen op zijn ervaring en dat je jouw lot eigenlijk in zijn handen wil leggen. Een beetje tegenstrijdig met de laagdrempeligheid van mijn openingszin, maar je wil ook weer niet zo'n mietje die alleen maar een middag of avond naast je op de bank gaat zitten, geen woord durft uit te brengen en vervolgens weer naar huis gaat terwijl jij blijft zitten met je klusje! "misschien kun je dat aan de foto zien." Het is dus heel belangrijk om een foto bij te sluiten van jezelf of van je klusje. Het leek mij voor deze eerste keer spannender om een foto van het klusje bij te sluiten, dat houdt het spannend. Ik had natuurlijk ook zelf op de foto kunnen gaan met het klusje, maar in dit geval zijn het dus stroomdraden waar gewoon 220 op staat, en ik word altijd heel levendig als ik voor een camera sta, dus dat leek me een beetje gevaarlijk.

    Situatiefoto"Ik heb een nieuwe schakelaar in huis (opbouw) maar als het inbouw is mag je dat natuurlijk meenemen (of er zit een geschikte winkel hier vlakbij voor materialen)." Meteen laten zien dat je zelf attributen in huis hebt, maar dat het ook prima is als hij zijn eigen attributen meeneemt. Dan kun je tijdens het uitvoeren van het klusje nog alle kanten op en op deze manier leer je natuurlijk ook vaak nieuwe attributen kennen. Voorstellen om samen naar een winkel te gaan is eigenlijk een stap  verder dan ik wilde gaan, maar ik zette het er als optie toch maar vast bij. "Wel zelf wat schroefjes meenemen want de schroefjes die ik nu heb zijn kennelijk te lang." Laten zien dat je ook maar gewoon een mens bent met te lange schroefjes, want jezelf kwetsbaar opstellen is het nieuwe zwart.

    Ik kreeg meteen twee reacties, waarvan de eerste het leukst op me overkwam. "beste opdrachtgever ik kan vanmiddag nog langskomen om de schakelaar te monteren voor u" Het is kort, het is bondig, er wordt een bepaalde daadkracht tentoongespreid en het is duidelijk iemand die meteen tot actie over wil gaan. Het andere bericht dat ik kreeg leek me helemaal niks: "ik kan volgende week wel even de schakelaar plaatsen, inbouw of opbouw maakt weinig uit zo te zien , alle materialen heb ik in de auto dus geen probleem." Sorry maar dit kwam echt op me over als iemand die aan de lopende band met dit soort klusjes bezig is, waarbij je niet meer dan een nummer bent. Iemand die wel 'even' de schakelaar wil komen plaatsen, tussen neus en lippen door, waar blijft de romantiek dan nog? En om te insinueren dat inbouw of opbouw weinig uitmaakt getuigt ook van weinig respect naar je opdrachtgever toe, en om meteen te pochen dat je 'alle materialen' in je auto hebt, vind ik ook weer overdreven. Bovendien kon deze klusser pas volgende week langskomen, maar als ik eenmaal een klusje heb, dan wil ik ook dat hij geklaard wordt!

    De eerste klusser had ook meteen daadkrachtig z'n telefoonnummer erbij gezet, dus ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en hem meteen even te bellen. Het bleek dat hij aan het begin van de middag nog even een klusje in de binnenstad had, maar daarna wel even langs kon wippen. Dat viel wel een beetje tegen, want je wil niet iemand z'n 'tweede ronde' zijn, en zou hij na dat eerste klusje nog wel genoeg energie over hebben voor het mijne? Ik besloot hem toch maar langs te laten komen.

    Twee uur later ging de telefoon. De klusser, laten we hem Kevin noemen want zo heette hij, stond in het gebouw maar wist niet zo goed waar hij naartoe moest. Dat overkomt mensen wel vaker. Ik gaf hem instructies en al snel ging de bel. Toen stonden er ineens twee (!!) mannen voor de deur! Wat een gamechanger! Was ik daar wel aan toe, meteen twee klussers? Of kwamen ze me uitmoorden? Kevin keek even naar de snoertjes die uit de muur staken, en zei dat het eigenlijk niet de bedoeling was dat hij werkte aan zulke oude bedrading. Dat is dus iets waar je op latere leeftijd wel vaker mee te maken krijgt als mens, dus ik hield een snelverzonnen verhaal op dat de VVE al van plan is om een keer alle bedrading in het gebouw te vervangen en dat we het tot die tijd nog even hiermee moeten doen. De twee jongens gingen even terug naar hun auto om hun gereedschap te pakken (of om plastic klaar te leggen in hun bus om mijn lichaam dadelijk in te wikkelen, dat had ook nog gekund). Toen ze weer terug waren begon Kevin, terwijl de ander toekeek.

    Al heel snel zei hij dat m'n snoertjes te kort waren. RUDE! Kort samengevat kwam het er op neer dat ik eigenlijk gewoon m'n hele bedrading moet laten vervangen. Vertel eens iets nieuws! En bovendien; ik ben gewoon nog niet toe aan een klusje met een dusdanige omvang. Kevin heeft nog wel van alles voorgerekend voor me enzo, maar ik heb hem toch snel weer laten vertrekken. En ik zit nog steeds met m'n klusje.

    07-05-11

      10:35:00, by S p r k .   , 405 words  
    Categories: Categorie-loos

    Is jouw barak ook zo grauw ingericht?

    Ik heb deze week weer heftig gedroomd!

    Ik was ineens acteur en ik moest ergens in de duinen spelen in een soort experimenteel outdoor theater waar je niet een klassieke podium/zaal-setting hebt, maar iets met stellages en banken, waar je als acteur tussen de mensen speelt.

    Toen ik aan kwam lopen kwam ik Marc-Marie Huijbregts tegen, die moest in een ander gedeelte van het outdoor theater spelen. Het was net alsof we elkaar al jaren kenden, dus we maakten wat grapjes met elkaar, en ik vroeg naar zijn vriend (die ik blijkbaar kende, want ik noemde hem heel nonchalant 'Karim' en ik heb het vanochtend op Wikipedia opgezocht en zijn vriend heet dus ook echt Karim!). Marc-Marie stelde ook nog voor om na onze voorstellingen nog gezellig wat sangria te gaan drinken.

    Het was al snel tijd om op te gaan, dus ik mengde me in het publiek (want experimenteel outdoor theater) en begon. En toen dacht ik ineens bij mezelf "Misschien had ik dit stuk toch even moeten repeteren in plaats van alleen de synopsis doorlezen!" Dus ik begon maar wat te improviseren en…

    Oh ja dat had ik er nog niet bijgezegd, ik speelde dus in een stuk dat verdacht veel leek op Bent, dat zich afspeelt in een concentratiekamp waarin twee homo's verliefd worden op elkaar.

    Dus ik begon maar wat te improviseren met "Is jouw barak ook zo grauw ingericht?" enzo, en ik zag mijn oudere tegenspeler (ik weet dus niet meer wie) me af en toe heel vertwijfeld aankijken, terwijl door mijn hoofd speelde dat ik waarschijnlijk na deze voorstelling meteen ontslagen zou worden. Maar the show must go on, dus ik bleef maar improviseren en gelukkig deed mijn tegenspeler aardig mee, hoewel hij me wel vaak pisnijdig aankeek. Ik keek ook steeds om me heen om de souffleur te zoeken, maar die was er dus niet in een hokje onder de grond, want experimenteel theater.

    Terwijl ik me door het stuk worstelde bedacht ik me dat ik straks ook de scène zou moeten spelen waarin de twee mannen naast elkaar staan, elkaar niet aankijken en dan een soort seks met elkaar hebben zonder elkaar of zichzelf aan te raken. "Nou, dan doe ik gewoon alsof ik telefoonseks heb zonder telefoon!" bedacht ik me. Gelukkig werd ik vóór die scène wakker. Of eigenlijk is dat ook wel weer jammer, want ik had best nog even willen naborrelen met Marc-Marie Huijbregts.

    01-05-11

      18:53:00, by S p r k .   , 951 words  
    Categories: Categorie-loos

    Stampede!

    Nou, deze gekte heb ik nog niet eerder meegemaakt!

    Pieter zei al een paar weken geleden dat ik, net als Paris Hilton, mezelf wat meer als 'merk' in de markt moest zetten. Of nouja, hij zei eigenlijk letterlijk dat ik 'het commerciële pad' moest kiezen, wat dat ook betekende. Dus hadden we voor Koninginnedag een uitgebreide lijn met Martijn merchandise laten maken...

    Ik kan me nog herinneren dat ik vroeger weleens met mijn moeder bij het buurthuis in Aalsmeer op een kleedje wat spulletjes ging verkopen. Later vond er een professionaliseringsslag plaats, en huurden we een kraampje op een markt in Amstelveen. Mijn moeder probeerde me dan op te leiden tot marktkoopvrouw, door bijvoorbeeld steeds opnieuw te zeggen ,,Goh, weet je wel zeker dat je je verzameling Pietje Puk-boeken weg wil doen? Die zijn over een paar jaar GOUD waard! Ik pak ze wel weer in!" en dan moest ik zeggen "Nee, doe ze maar weg, ik wil dat iemand anders er gelukkig mee wordt!" in de hoop dat de voorbijganger die op dat moment langs ons kraampje liep dacht dat ze een goede investering kon doen. Na een paar jaar ben ik eruit gestapt omdat ik het niet meer aan kon; ten eerste bracht het helemaal niet zoveel geld op omdat ik bijna alle winst meteen weet uitgaf bij de andere kraampjes, en ten tweede omdat ik in een vlaag van verstandsverbijstering mijn hele collectie Dolly Dots poppen had verkocht. Daar had ik achteraf zo'n spijt van dat ik een tijdje helemaal niks meer durfde weg te gooien of verkopen. Ik ben nog steeds een klein beetje een hoarder door dat voorval.

    Maar spullen die je zelf hebt laten maken, daar heb je toch een minder grote emotionele band mee, dus hadden we allemaal Martijn mokken, kalenders, posters, beddengoed en toiletbrillen laten maken. Daarnaast hadden we nog wat limited edition singles van onze meidengroep See You In The Magazines, waarop de zeldzame acappella versie van onze monsterhit When I Grow Up exclusief te horen is. Tenslotte hadden we als extraatje drie gratis Allerhandes op de kop getikt om aan de eerste klanten uit te delen.

    We begonnen om 7 uur 's ochtends ons kraampje op te bouwen in de Kinkerstraat, en om tien over zeven moesten we al mensen wegsturen. "Mensen, we zijn nog niet open! We zijn nog niet open!" riep Pieter door een meegebrachte megafoon. Het was meteen een gekkenhuis. Uiteindelijk zijn we met een nummertjessysteem gaan werken en hebben we beveiliging moeten regelen omdat er gewoon veel teveel mensen stonden te dringen. Eén mevrouw had van de spanning al haar 6-jarige dochtertje ondergekotst! Toen we om 9 uur opengingen hoorden we alleen maar iemand heel hard 'STAMPEDE!' roepen, en daarna werd het zwart voor m'n ogen.

    Een paar uur later was alles compleet uitverkocht en had ik alleen nog wat kalenders over, maar wel van 2008. Geen idee waarom we die eigenlijk dit jaar bij hebben laten drukken. Het had ook niet veel langer moeten duren, want de EHBO wist niet meer wat ze met alle flauwgevallen mensen aan moesten. Er kwam zelfs nog een verzoek vanuit de gemeente of we via Facebook wilden communiceren dat het geen nut meer zou hebben om naar ons kraampje te komen. Het was echt heel erg heftig. De plek waar ons kraampje stond lag er aan het einde van de dag bij als Apeldoorn, circa 2009. Het heeft toch nog € 8763,50 opgebracht, waarvan € 1,50 naar KiKa gaat. Ik heb in de namiddag nog met een koud washandje op m'n pols gezeten ivm kramp van het vele signeren. Pieter heeft nog wel hele goede contacten opgedaan met de Stichting Gescheiden Marokkaanse Vrouwen Met Lupus, die ons volgende Koninginnedag gaan helpen.

    Die avond stond ik meteen weer met beide benen op de grond toen ik voor mezelf een Lasagnette uit de Knorr Wereldgerechten-lijn ging maken. Ik was de groente al aan het wassen (want ik las laatst ergens dat als je groenten niet wast, dat je dan DOOD gaat, zelfs als het van die zakjes gesneden groenten van de Albert Heijn zijn), de oven was aan het voorverwarmen en de hapjespan stond al op het vuur. Toen ik het pak Lasagnette pakte, zag ik het meteen: ik was vergeten 400ml melk te kopen. Wie heeft er nou 400ml melk in huis, überhaupt? Ik weet niet eens hoe melk smaakt, laat staan 400ml. En het was Koninginnedag, dus zie dan maar eens aan 400ml melk te komen.

    Ik belde de avondwinkel in de Jan van Galenstraat, en die waren gelukkig open! Ik sprong op mijn fiets, en eenmaal aangekomen zag ik dat de Albert Heijn ook gewoon open was! Zomaar! Dus ik kocht daar melk en een zakje chocoladehazelnoten om bij te komen van de enerverende dag. Mijn kassière heette Kaouter en dat vond ik grappig want dat lijkt op kabouter.

    Toen ik weer naar buiten liep voelde ik me wel erg schuldig tegenover te meneer van de avondwinkel, dus ging ik daar ook nog maar even naar binnen om toch ook maar iets te kopen. "Hallo, ik had net gebeld, misschien herkent u mijn stem wel?" zei ik, terwijl ik een beker Haägen-Dasz Pralines&Cream ijs afrekende. "Je moet je chip gebruiken, niet je magneetstrip" antwoordde hij. Ik vond dat best wel een vreemd gesprek.

    Toen ik weer terug was en de hal van mijn gebouw binnen liep, wist ik niet meer zeker of ik de hapjespan wel van het vuur had gehaald. Maarja, er stond ook geen brandweer buiten en ik zag geen rookontwikkeling, en ik heb een prima brandverzekering, dus ik hoopte maar op het beste. Gelukkig had ik het gas gewoon uit gedraaid. Dus dat is me wel weer meegevallen.

    En dat was dus mijn Koninginnedag!

    24-04-11

      20:16:00, by S p r k .   , 697 words  
    Categories: Categorie-loos

    Parkkutje

    Ik was er gisterenochtend ineens helemaal van overtuigd dat 'ze' mijn warm- en koudwaterkranen hadden verwisseld! Ik wist het zéker, en stond al vloekend voor de badkamerspiegel tegen mezelf te praten. "En ik kan godverredomme natuurlijk niet zeggen dat ze het terug moeten zetten omdat er anders warm in plaats van koud water naar mijn vaatwasser stroomt, want je mag hier godverredomme officiëel helemaal geen vaatwasser hebben!" Ik nam me voor om in ieder geval niet zélf op te draaien voor de kosten van het terugwisselen.

    Dit alles duurde een minuut of vijf en toen realiseerde ik me dat ik me gewoon in links en rechts had vergist en dat er dus helemaal niets verwisseld was. "Oh" dacht ik, en haalde mijn schouders op.

    Daarna fietste ik naar het park, of eigenlijk eerst naar de Albert Heijn om een ontbijtje te halen om in het park op te eten. Voor de Albert Heijn kwam ik er dus achter dat ik mijn handige kleedje thuis had gelaten! Heftig, want ik ben altijd superterritoriaal over mijn eigen kleedje, en het is zo vernederend om dan ineens wel te vragen of je bij iemand anders op het kleedje mag. Ik nam me voor om dan maar gewoon ambachtelijk in het gras te gaan zitten, dan zou ik misschien wel de ziekte van Lyme krijgen, maar dat heeft Sita ook en daar gaat het ook prima mee! Niet met haar tv-carrière, maar als mens mag ik toch aannemen van wel.

    Ik zat al een uurtje samen met Coty in het Vondelpark toen we ineens een harde knal hoorden. Coty was nog even bang dat er een hatecrime gepleegd werd (en was dat dan omdat we homo waren of omdat Coty een kleurtje heeft?) maar al snel werd duidelijk dat er een fietsband ontploft was. MIJN fietsband! Ik ken wel de Ome Henk quote 'van al dat geweld was hun fietsband spontaan leeggelopen!', maar zomaar ontploft? Ik vond het heftig. In mijn gedachten zag ik mijn hele weekend spreekwoordelijk in het water vallen. Toen keek ik op m'n iPhone applicatie AroundMe, en zag dat er een fietsmaker op 200 meter afstand was. 200 meter! Dat vind ik dan toch wel weer wonderlijk, dat zo'n apparaatje precies weet waar je bent, en ook nog weet wat er allemaal om je heen is. Ik klink misschien een beetje als een Libelle columniste die vind dat 'ze zo knap zijn tegenwoordig' (waar overigens helemaal niks mis mee is, we love you Wieke Biesheuvel!!!!) maar ik was toch even trots op m'n iPhone en moderne techniek in het algemeen. En ik was minder trots op mijn fietsband die denkt zomaar spontaan te kunnen ontploffen op een mooie zomerdag, alsof het niks is. Als ik óp mijn fiets had gezeten tijdens het exploderen, dan waren er waarschijnlijk een paar nabij gesitueerde trommelvliezen aan gegaan.

    Na het parkuitje (lijkt net alsof er 'parkkutje' staat, hè?) ging ik nog even langs de nieuwe Albert Heijn in de Jan Pieter Heijestraat. Die is wackadoo! Alle gekoelde producten zitten heel Silence of the Lambs-achtig achter plexiglas, behalve de vleeswaren, die liggen overhoop in een soort bak. Ik haalde wat Activia yoghurt omdat ik er later net zo uit wil zien als Jamie Lee Curtis, en dan ook maar meteen een paar flesjes Activia drinkyoghurt want die zijn heel lekker! En ach, waarom ook niet, ik pakte er meteen een Activia Verwen Moment (twee woorden!) Aardbei bij! Want 'je moet je eige kietelen'! Ik realiseerde me dus pas bij de kassa dat ik vrijwel de gehele Activia-lijn op de lopende band had gezet, en een fles Fanta Pomelo. Gelukkig zitten die kassières tegenwoordig zó heftig in hun eigen beleveniswereld dat het haar niet is opgevallen, en ik ben ook geen jongens tegengekomen waar ik ooit een genante episode mee heb gehad. Ze hebben in die Albert Heijn trouwens twee normale kassa's, en dan nog vier soort van... Balies, ik kan het niet anders omschrijven. Echt heel gek.

    Die Activia Verwen Moment Aardbei ís trouwens ook echt een verwenmoment, ik heb mezelf inmiddels al twee momenten gegund en kijk nu al uit naar de andere twee!

    En ik moet werken aan een betere methode om dit soort stukjes af te sluiten.

    01-01-11

      20:20:10, by S p r k .   , 306 words  
    Categories: Categorie-loos

    Toch nog één goed voornemen.

    Jaren geleden toen mijn Tunesische buurman op mijn deur klopte tijdens het verbouwen van zijn badkamer, waarvan een stuk grenst aan mijn woonkamer, en zei "Ik heb gat in muur gemaakt, maar ook weer dicht maak!" had ik nooit verwacht dat in 2010 ineens het plafond van die hele hoek onder de schimmelvlekken zou komen te zitten!

    Ik heb de kast met al mijn cd's eens aan de kant geschoven, en kennelijk kun je "maar ook weer dicht maak" het beste vertalen als "ik heb zo'n schoonmaaksponsje in het gat gestopt, wat aan jouw kant van het gat een beetje uitsteekt, maar aan míjn kant van het gat heb ik er heel netjes overheen betegeld!"

    Dus werd het tijd om de schimmelvlekken eens goed te lijf te gaan met mijn twee favoriete letters van het alfabet, HG. 0,5 liter schoonmaakgeweld in een Witte fles, en je kunt het beter niet inademen! Je kunt het overigens ook beter niet gebruiken als je je zwarte GAP hoodie aan hebt die je net voor je verjaardag hebt gekregen, want dan komt het op je mouwen en dan krijg je allemaal kleine oranje vlekjes waardoor je die hoodie eigenlijk nooit meer aan kunt, behalve tijdens slipjesdag of als je gaat verbouwen, maar in ieder geval niet meer in het openbaar.

    Ik heb me voorgenomen om voortaan alleen nog maar met HG producten te werken als ik naakt ben en een sjaal voor mijn mond heb gebonden.

    Later als ik groot ben wil ik de hele HG-lijn in een keukenkastje hebben staan, maar momenteel heb ik volgens mij alleen nog iets blauws voor mijn leidingen, en een spray om je gootsteen altijd fris mee te houden (die ik nooit gebruik), maar ik verlang al jaren naar de HG stickerverwijderaar, daar moet ik in 2011 écht een keer achteraan.

    Toch nog één goed voornemen.

    << 1 ... 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 ... 279 >>