Pages: << 1 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 ... 279 >>

    01-05-11

      18:53:00, by S p r k .   , 951 words  
    Categories: Categorie-loos

    Stampede!

    Nou, deze gekte heb ik nog niet eerder meegemaakt!

    Pieter zei al een paar weken geleden dat ik, net als Paris Hilton, mezelf wat meer als 'merk' in de markt moest zetten. Of nouja, hij zei eigenlijk letterlijk dat ik 'het commerciële pad' moest kiezen, wat dat ook betekende. Dus hadden we voor Koninginnedag een uitgebreide lijn met Martijn merchandise laten maken...

    Ik kan me nog herinneren dat ik vroeger weleens met mijn moeder bij het buurthuis in Aalsmeer op een kleedje wat spulletjes ging verkopen. Later vond er een professionaliseringsslag plaats, en huurden we een kraampje op een markt in Amstelveen. Mijn moeder probeerde me dan op te leiden tot marktkoopvrouw, door bijvoorbeeld steeds opnieuw te zeggen ,,Goh, weet je wel zeker dat je je verzameling Pietje Puk-boeken weg wil doen? Die zijn over een paar jaar GOUD waard! Ik pak ze wel weer in!" en dan moest ik zeggen "Nee, doe ze maar weg, ik wil dat iemand anders er gelukkig mee wordt!" in de hoop dat de voorbijganger die op dat moment langs ons kraampje liep dacht dat ze een goede investering kon doen. Na een paar jaar ben ik eruit gestapt omdat ik het niet meer aan kon; ten eerste bracht het helemaal niet zoveel geld op omdat ik bijna alle winst meteen weet uitgaf bij de andere kraampjes, en ten tweede omdat ik in een vlaag van verstandsverbijstering mijn hele collectie Dolly Dots poppen had verkocht. Daar had ik achteraf zo'n spijt van dat ik een tijdje helemaal niks meer durfde weg te gooien of verkopen. Ik ben nog steeds een klein beetje een hoarder door dat voorval.

    Maar spullen die je zelf hebt laten maken, daar heb je toch een minder grote emotionele band mee, dus hadden we allemaal Martijn mokken, kalenders, posters, beddengoed en toiletbrillen laten maken. Daarnaast hadden we nog wat limited edition singles van onze meidengroep See You In The Magazines, waarop de zeldzame acappella versie van onze monsterhit When I Grow Up exclusief te horen is. Tenslotte hadden we als extraatje drie gratis Allerhandes op de kop getikt om aan de eerste klanten uit te delen.

    We begonnen om 7 uur 's ochtends ons kraampje op te bouwen in de Kinkerstraat, en om tien over zeven moesten we al mensen wegsturen. "Mensen, we zijn nog niet open! We zijn nog niet open!" riep Pieter door een meegebrachte megafoon. Het was meteen een gekkenhuis. Uiteindelijk zijn we met een nummertjessysteem gaan werken en hebben we beveiliging moeten regelen omdat er gewoon veel teveel mensen stonden te dringen. Eén mevrouw had van de spanning al haar 6-jarige dochtertje ondergekotst! Toen we om 9 uur opengingen hoorden we alleen maar iemand heel hard 'STAMPEDE!' roepen, en daarna werd het zwart voor m'n ogen.

    Een paar uur later was alles compleet uitverkocht en had ik alleen nog wat kalenders over, maar wel van 2008. Geen idee waarom we die eigenlijk dit jaar bij hebben laten drukken. Het had ook niet veel langer moeten duren, want de EHBO wist niet meer wat ze met alle flauwgevallen mensen aan moesten. Er kwam zelfs nog een verzoek vanuit de gemeente of we via Facebook wilden communiceren dat het geen nut meer zou hebben om naar ons kraampje te komen. Het was echt heel erg heftig. De plek waar ons kraampje stond lag er aan het einde van de dag bij als Apeldoorn, circa 2009. Het heeft toch nog € 8763,50 opgebracht, waarvan € 1,50 naar KiKa gaat. Ik heb in de namiddag nog met een koud washandje op m'n pols gezeten ivm kramp van het vele signeren. Pieter heeft nog wel hele goede contacten opgedaan met de Stichting Gescheiden Marokkaanse Vrouwen Met Lupus, die ons volgende Koninginnedag gaan helpen.

    Die avond stond ik meteen weer met beide benen op de grond toen ik voor mezelf een Lasagnette uit de Knorr Wereldgerechten-lijn ging maken. Ik was de groente al aan het wassen (want ik las laatst ergens dat als je groenten niet wast, dat je dan DOOD gaat, zelfs als het van die zakjes gesneden groenten van de Albert Heijn zijn), de oven was aan het voorverwarmen en de hapjespan stond al op het vuur. Toen ik het pak Lasagnette pakte, zag ik het meteen: ik was vergeten 400ml melk te kopen. Wie heeft er nou 400ml melk in huis, überhaupt? Ik weet niet eens hoe melk smaakt, laat staan 400ml. En het was Koninginnedag, dus zie dan maar eens aan 400ml melk te komen.

    Ik belde de avondwinkel in de Jan van Galenstraat, en die waren gelukkig open! Ik sprong op mijn fiets, en eenmaal aangekomen zag ik dat de Albert Heijn ook gewoon open was! Zomaar! Dus ik kocht daar melk en een zakje chocoladehazelnoten om bij te komen van de enerverende dag. Mijn kassière heette Kaouter en dat vond ik grappig want dat lijkt op kabouter.

    Toen ik weer naar buiten liep voelde ik me wel erg schuldig tegenover te meneer van de avondwinkel, dus ging ik daar ook nog maar even naar binnen om toch ook maar iets te kopen. "Hallo, ik had net gebeld, misschien herkent u mijn stem wel?" zei ik, terwijl ik een beker Haägen-Dasz Pralines&Cream ijs afrekende. "Je moet je chip gebruiken, niet je magneetstrip" antwoordde hij. Ik vond dat best wel een vreemd gesprek.

    Toen ik weer terug was en de hal van mijn gebouw binnen liep, wist ik niet meer zeker of ik de hapjespan wel van het vuur had gehaald. Maarja, er stond ook geen brandweer buiten en ik zag geen rookontwikkeling, en ik heb een prima brandverzekering, dus ik hoopte maar op het beste. Gelukkig had ik het gas gewoon uit gedraaid. Dus dat is me wel weer meegevallen.

    En dat was dus mijn Koninginnedag!

    24-04-11

      20:16:00, by S p r k .   , 697 words  
    Categories: Categorie-loos

    Parkkutje

    Ik was er gisterenochtend ineens helemaal van overtuigd dat 'ze' mijn warm- en koudwaterkranen hadden verwisseld! Ik wist het zéker, en stond al vloekend voor de badkamerspiegel tegen mezelf te praten. "En ik kan godverredomme natuurlijk niet zeggen dat ze het terug moeten zetten omdat er anders warm in plaats van koud water naar mijn vaatwasser stroomt, want je mag hier godverredomme officiëel helemaal geen vaatwasser hebben!" Ik nam me voor om in ieder geval niet zélf op te draaien voor de kosten van het terugwisselen.

    Dit alles duurde een minuut of vijf en toen realiseerde ik me dat ik me gewoon in links en rechts had vergist en dat er dus helemaal niets verwisseld was. "Oh" dacht ik, en haalde mijn schouders op.

    Daarna fietste ik naar het park, of eigenlijk eerst naar de Albert Heijn om een ontbijtje te halen om in het park op te eten. Voor de Albert Heijn kwam ik er dus achter dat ik mijn handige kleedje thuis had gelaten! Heftig, want ik ben altijd superterritoriaal over mijn eigen kleedje, en het is zo vernederend om dan ineens wel te vragen of je bij iemand anders op het kleedje mag. Ik nam me voor om dan maar gewoon ambachtelijk in het gras te gaan zitten, dan zou ik misschien wel de ziekte van Lyme krijgen, maar dat heeft Sita ook en daar gaat het ook prima mee! Niet met haar tv-carrière, maar als mens mag ik toch aannemen van wel.

    Ik zat al een uurtje samen met Coty in het Vondelpark toen we ineens een harde knal hoorden. Coty was nog even bang dat er een hatecrime gepleegd werd (en was dat dan omdat we homo waren of omdat Coty een kleurtje heeft?) maar al snel werd duidelijk dat er een fietsband ontploft was. MIJN fietsband! Ik ken wel de Ome Henk quote 'van al dat geweld was hun fietsband spontaan leeggelopen!', maar zomaar ontploft? Ik vond het heftig. In mijn gedachten zag ik mijn hele weekend spreekwoordelijk in het water vallen. Toen keek ik op m'n iPhone applicatie AroundMe, en zag dat er een fietsmaker op 200 meter afstand was. 200 meter! Dat vind ik dan toch wel weer wonderlijk, dat zo'n apparaatje precies weet waar je bent, en ook nog weet wat er allemaal om je heen is. Ik klink misschien een beetje als een Libelle columniste die vind dat 'ze zo knap zijn tegenwoordig' (waar overigens helemaal niks mis mee is, we love you Wieke Biesheuvel!!!!) maar ik was toch even trots op m'n iPhone en moderne techniek in het algemeen. En ik was minder trots op mijn fietsband die denkt zomaar spontaan te kunnen ontploffen op een mooie zomerdag, alsof het niks is. Als ik óp mijn fiets had gezeten tijdens het exploderen, dan waren er waarschijnlijk een paar nabij gesitueerde trommelvliezen aan gegaan.

    Na het parkuitje (lijkt net alsof er 'parkkutje' staat, hè?) ging ik nog even langs de nieuwe Albert Heijn in de Jan Pieter Heijestraat. Die is wackadoo! Alle gekoelde producten zitten heel Silence of the Lambs-achtig achter plexiglas, behalve de vleeswaren, die liggen overhoop in een soort bak. Ik haalde wat Activia yoghurt omdat ik er later net zo uit wil zien als Jamie Lee Curtis, en dan ook maar meteen een paar flesjes Activia drinkyoghurt want die zijn heel lekker! En ach, waarom ook niet, ik pakte er meteen een Activia Verwen Moment (twee woorden!) Aardbei bij! Want 'je moet je eige kietelen'! Ik realiseerde me dus pas bij de kassa dat ik vrijwel de gehele Activia-lijn op de lopende band had gezet, en een fles Fanta Pomelo. Gelukkig zitten die kassières tegenwoordig zó heftig in hun eigen beleveniswereld dat het haar niet is opgevallen, en ik ben ook geen jongens tegengekomen waar ik ooit een genante episode mee heb gehad. Ze hebben in die Albert Heijn trouwens twee normale kassa's, en dan nog vier soort van... Balies, ik kan het niet anders omschrijven. Echt heel gek.

    Die Activia Verwen Moment Aardbei ís trouwens ook echt een verwenmoment, ik heb mezelf inmiddels al twee momenten gegund en kijk nu al uit naar de andere twee!

    En ik moet werken aan een betere methode om dit soort stukjes af te sluiten.

    01-01-11

      20:20:10, by S p r k .   , 306 words  
    Categories: Categorie-loos

    Toch nog één goed voornemen.

    Jaren geleden toen mijn Tunesische buurman op mijn deur klopte tijdens het verbouwen van zijn badkamer, waarvan een stuk grenst aan mijn woonkamer, en zei "Ik heb gat in muur gemaakt, maar ook weer dicht maak!" had ik nooit verwacht dat in 2010 ineens het plafond van die hele hoek onder de schimmelvlekken zou komen te zitten!

    Ik heb de kast met al mijn cd's eens aan de kant geschoven, en kennelijk kun je "maar ook weer dicht maak" het beste vertalen als "ik heb zo'n schoonmaaksponsje in het gat gestopt, wat aan jouw kant van het gat een beetje uitsteekt, maar aan míjn kant van het gat heb ik er heel netjes overheen betegeld!"

    Dus werd het tijd om de schimmelvlekken eens goed te lijf te gaan met mijn twee favoriete letters van het alfabet, HG. 0,5 liter schoonmaakgeweld in een Witte fles, en je kunt het beter niet inademen! Je kunt het overigens ook beter niet gebruiken als je je zwarte GAP hoodie aan hebt die je net voor je verjaardag hebt gekregen, want dan komt het op je mouwen en dan krijg je allemaal kleine oranje vlekjes waardoor je die hoodie eigenlijk nooit meer aan kunt, behalve tijdens slipjesdag of als je gaat verbouwen, maar in ieder geval niet meer in het openbaar.

    Ik heb me voorgenomen om voortaan alleen nog maar met HG producten te werken als ik naakt ben en een sjaal voor mijn mond heb gebonden.

    Later als ik groot ben wil ik de hele HG-lijn in een keukenkastje hebben staan, maar momenteel heb ik volgens mij alleen nog iets blauws voor mijn leidingen, en een spray om je gootsteen altijd fris mee te houden (die ik nooit gebruik), maar ik verlang al jaren naar de HG stickerverwijderaar, daar moet ik in 2011 écht een keer achteraan.

    Toch nog één goed voornemen.

    25-12-10

      16:01:42, by S p r k .   , 24 words  
    Categories: Categorie-loos

    Merry Xmas!

    Gesprek via WhatsApp:

    Ik: "Vrolijke kerst! :)"
    Hij: "Wie is dit?"
    Ik: "Martijn!"
    Hij: "Welke Martijn?"
    Ik: "De leukste die je kent!"
    Hij: "Martijn Teunissen?"

    06-12-10

      03:51:00, by S p r k .   , 874 words  
    Categories: Frustraties

    Ik kreeg er toen bijna geen woord over m'n éigen avonturen tussen!

    Vrijdagnacht was echt een hel. Op de verdieping boven mij wonen studenten en jonge expats en dat soort dingen. In het hele gebouw staan de mensen van de 7e verdieping toch een beetje bekend als uitschot, maar ik geef die meiden altijd het voordeel van de twijfel.

    Ik woon dus rechter onder hun gemeenschappelijke keukens, dus als er een feestje in die gemeenschappelijke keukens is, zit ik er precies onder. Zo ook afgelopen vrijdagavond. Er werd dus de hele avond keiharde muziek gedraaid (nog kutmuziek ook), en keihard geschreeuwlachen á la Patty Brard. Echt niet normaal.

    Nu ben ik een billijke meid, en ik dacht bij mezelf "Ach, het is vrijdagavond, die meiden hebben een feestje, ik hoef morgen toch niet vroeg op, laat ze." Maar toen werd het 3 uur. En 4 uur. En 5 uur.

    Dus besloot ik toch maar de politie te bellen. "Bent u zelf al bij ze langsgeweest om te klagen?" vroeg de man aan de telefoon. "Nee, ik denk niet dat ze me erg serieus zouden nemen en ik weet ook niet 100% zeker waar ik aan moet bellen." antwoordde ik. "Nou, als u al niet weet waar u aan moet bellen, dan weten wij het toch ook niet? Maar goed, we komen eraan." en toen werd er opgehangen.

    Het was natuurlijk inmiddels 5 uur 's ochtends geweest, dus het duurde even voordat het tot me door drong, maar 10 minuten later heb ik ze toch maar even teruggebeld. Ik kreeg iemand anders aan de lijn, en vertelde over mijn melding van 10 minuten eerder. "Maar uw collega heeft me helemaal niet naar m'n adres gevraagd. Dan voel je je toch niet echt serieus genomen als mens maar vooral als belastingbetaler." Toen bleken het dus inventieve meiden te zijn, daar bij de politie, want ik stond al in hun systeem! Niet vanwege zedendelicten ofzo, maar omdat ik al eens eerder telefonisch contact met ze gehad, toen er een zwerver in de hal van mijn flat lag te slapen (HALLO, ik betaal ruim 750 euro per maand om hier te mogen slapen, en zo'n zwerver gaat gewoon met z'n matrasje in de hal liggen?). Dus aan de hand van nummerherkenning wisten ze precies wie ik was.

    Om kwart voor 5 was de politie er. Ze hebben eerst nog even bij mij aangebeld, daarna 10 minuten bij de bovenburen op de deur staan kloppen, maar uiteindelijk was het dan toch stil. Godzijdank. Ik vond mezelf eerst nog zo'n zure norse klagende buurman, maar later bedacht ik me dat het niet normaal was om in een flatgebouw tot 6 uur 's nachts keihard door te feesten. Dus dat.

    Vandaag ben ik op de verjaardag van Charlotte geweest. Eigenlijk zouden Pieter en ik met de tram gaan, want het was tenslotte helemaal in Oost, maar het weer viel mee dus besloten we toch maar door de smeltende sneeuwlaag te gaan fietsen. Eenmaal aangekomen in het 'caffe' waar Charlotte haar verjaardag vierde, deed ik gezellig tegen de dame die in de bediening werkte, zoals ik dat wel vaker doe. De dame in de bediening deed nóg gezelliger terug. En ik dacht dus altijd dat ik dat héél erg leuk zou vinden, maar het backfirede eigenlijk een beetje. Weer een illusie armer. Op de terugweg fietsten Pieter en ik enthousiast de weg op, tot we na 3 meter bij een stukje kwamen zonder asfalt, maar met bakstenen. Pieter zei nog "Vriendin, pas op!" en gleed toen keihard van z'n fiets af. Ik dacht instinctief "Doe voorzichtig Martijn, zorg dat je de pick-up die de zus van Charlotte je vandaag heeft teruggegeven niet laat vallen, en ga dan kijken hoe het met Pieter is!" maar toen gleed ik zelf ook keihard van m'n fiets af. Gelukkig heb ik dit keer niet, zoals PRECIES 5 jaar geleden (zoek maar op!) 2 vingers gebroken, maar de schrik zat er bij ons allebei goed in. Uiteindelijk hebben we grote stukken gelopen of heel rustig gefietst. Serieus, als dit nog 4 maanden gaat duren dan... Nouja, dan helemaal niks, want 'winter' moet je maar gewoon doorstaan, maar toch!

    Daarna was ik in de Trut. Er waren heliumballonnen, dus ik had automatisch een leuke avond. Er was ook een jongen die ik een paar maanden geleden op een verjaardagsfeestje heb ontmoet. Hij ging in het Engels tegen me praten. "Hoi, ik ben Martijn, we kennen elkaar al, we hebben elkaar een paar maanden geleden op een verjaardag ontmoet, maar dat weet je misschien niet meer. Maar ik spreek dus gewoon Nederlands." zei ik. "No, I only know a couple of Dutch words." antwoordde hij. Niet waar, want die meid had op eerdergenoemde verjaardag zo'n 2 uur lang in vloeiend Nederlands over zichzelf gepraat. Ik kreeg er toen bijna geen woord over m'n éigen avonturen tussen! Bovendien sprak ze nu Engels met een Nederlands accent.

    Ik dacht dus dat hij misschien in een psychose zat, en besloot hem een tijdje te negeren. Even later kwam hij wéér tegen me aan lullen, in het Engels, dit keer iets over hoe je helium uit een ballon kunt zuigen zonder dat je hem open hoeft te knopen ofzo. Ik zei "Of je praat Nederlands tegen me, of je praat gewoon níet tegen me." en toen draaide ze zich om en ging ze tegen iemand anders aanlullen. In het Engels.

    Seriously.

    << 1 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 ... 279 >>