Pages: << 1 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 ... 279 >>

    25-12-10

      16:01:42, by S p r k .   , 24 words  
    Categories: Categorie-loos

    Merry Xmas!

    Gesprek via WhatsApp:

    Ik: "Vrolijke kerst! :)"
    Hij: "Wie is dit?"
    Ik: "Martijn!"
    Hij: "Welke Martijn?"
    Ik: "De leukste die je kent!"
    Hij: "Martijn Teunissen?"

    06-12-10

      03:51:00, by S p r k .   , 874 words  
    Categories: Frustraties

    Ik kreeg er toen bijna geen woord over m'n éigen avonturen tussen!

    Vrijdagnacht was echt een hel. Op de verdieping boven mij wonen studenten en jonge expats en dat soort dingen. In het hele gebouw staan de mensen van de 7e verdieping toch een beetje bekend als uitschot, maar ik geef die meiden altijd het voordeel van de twijfel.

    Ik woon dus rechter onder hun gemeenschappelijke keukens, dus als er een feestje in die gemeenschappelijke keukens is, zit ik er precies onder. Zo ook afgelopen vrijdagavond. Er werd dus de hele avond keiharde muziek gedraaid (nog kutmuziek ook), en keihard geschreeuwlachen á la Patty Brard. Echt niet normaal.

    Nu ben ik een billijke meid, en ik dacht bij mezelf "Ach, het is vrijdagavond, die meiden hebben een feestje, ik hoef morgen toch niet vroeg op, laat ze." Maar toen werd het 3 uur. En 4 uur. En 5 uur.

    Dus besloot ik toch maar de politie te bellen. "Bent u zelf al bij ze langsgeweest om te klagen?" vroeg de man aan de telefoon. "Nee, ik denk niet dat ze me erg serieus zouden nemen en ik weet ook niet 100% zeker waar ik aan moet bellen." antwoordde ik. "Nou, als u al niet weet waar u aan moet bellen, dan weten wij het toch ook niet? Maar goed, we komen eraan." en toen werd er opgehangen.

    Het was natuurlijk inmiddels 5 uur 's ochtends geweest, dus het duurde even voordat het tot me door drong, maar 10 minuten later heb ik ze toch maar even teruggebeld. Ik kreeg iemand anders aan de lijn, en vertelde over mijn melding van 10 minuten eerder. "Maar uw collega heeft me helemaal niet naar m'n adres gevraagd. Dan voel je je toch niet echt serieus genomen als mens maar vooral als belastingbetaler." Toen bleken het dus inventieve meiden te zijn, daar bij de politie, want ik stond al in hun systeem! Niet vanwege zedendelicten ofzo, maar omdat ik al eens eerder telefonisch contact met ze gehad, toen er een zwerver in de hal van mijn flat lag te slapen (HALLO, ik betaal ruim 750 euro per maand om hier te mogen slapen, en zo'n zwerver gaat gewoon met z'n matrasje in de hal liggen?). Dus aan de hand van nummerherkenning wisten ze precies wie ik was.

    Om kwart voor 5 was de politie er. Ze hebben eerst nog even bij mij aangebeld, daarna 10 minuten bij de bovenburen op de deur staan kloppen, maar uiteindelijk was het dan toch stil. Godzijdank. Ik vond mezelf eerst nog zo'n zure norse klagende buurman, maar later bedacht ik me dat het niet normaal was om in een flatgebouw tot 6 uur 's nachts keihard door te feesten. Dus dat.

    Vandaag ben ik op de verjaardag van Charlotte geweest. Eigenlijk zouden Pieter en ik met de tram gaan, want het was tenslotte helemaal in Oost, maar het weer viel mee dus besloten we toch maar door de smeltende sneeuwlaag te gaan fietsen. Eenmaal aangekomen in het 'caffe' waar Charlotte haar verjaardag vierde, deed ik gezellig tegen de dame die in de bediening werkte, zoals ik dat wel vaker doe. De dame in de bediening deed nóg gezelliger terug. En ik dacht dus altijd dat ik dat héél erg leuk zou vinden, maar het backfirede eigenlijk een beetje. Weer een illusie armer. Op de terugweg fietsten Pieter en ik enthousiast de weg op, tot we na 3 meter bij een stukje kwamen zonder asfalt, maar met bakstenen. Pieter zei nog "Vriendin, pas op!" en gleed toen keihard van z'n fiets af. Ik dacht instinctief "Doe voorzichtig Martijn, zorg dat je de pick-up die de zus van Charlotte je vandaag heeft teruggegeven niet laat vallen, en ga dan kijken hoe het met Pieter is!" maar toen gleed ik zelf ook keihard van m'n fiets af. Gelukkig heb ik dit keer niet, zoals PRECIES 5 jaar geleden (zoek maar op!) 2 vingers gebroken, maar de schrik zat er bij ons allebei goed in. Uiteindelijk hebben we grote stukken gelopen of heel rustig gefietst. Serieus, als dit nog 4 maanden gaat duren dan... Nouja, dan helemaal niks, want 'winter' moet je maar gewoon doorstaan, maar toch!

    Daarna was ik in de Trut. Er waren heliumballonnen, dus ik had automatisch een leuke avond. Er was ook een jongen die ik een paar maanden geleden op een verjaardagsfeestje heb ontmoet. Hij ging in het Engels tegen me praten. "Hoi, ik ben Martijn, we kennen elkaar al, we hebben elkaar een paar maanden geleden op een verjaardag ontmoet, maar dat weet je misschien niet meer. Maar ik spreek dus gewoon Nederlands." zei ik. "No, I only know a couple of Dutch words." antwoordde hij. Niet waar, want die meid had op eerdergenoemde verjaardag zo'n 2 uur lang in vloeiend Nederlands over zichzelf gepraat. Ik kreeg er toen bijna geen woord over m'n éigen avonturen tussen! Bovendien sprak ze nu Engels met een Nederlands accent.

    Ik dacht dus dat hij misschien in een psychose zat, en besloot hem een tijdje te negeren. Even later kwam hij wéér tegen me aan lullen, in het Engels, dit keer iets over hoe je helium uit een ballon kunt zuigen zonder dat je hem open hoeft te knopen ofzo. Ik zei "Of je praat Nederlands tegen me, of je praat gewoon níet tegen me." en toen draaide ze zich om en ging ze tegen iemand anders aanlullen. In het Engels.

    Seriously.

    01-12-10

      08:00:01, by S p r k .   , 894 words  
    Categories: Categorie-loos

    Eyjashopjajökull - op transport naar Boedapest DEEL 3

    (deel 1 vind je hierrrrr en deel twee natuurlijk hierrrr)

    Midden in de nacht werd er nog op m'n deur geklopt door een collega die een nog véél kwadere dronk had. Ik zal geen namen noemen, want zijn oudere vriend heeft liever niet dat hij zich helemaal het jankanker drinkt, maar dat had 'ie dus wel gedaan. "Martijn, we hebben allemaal kankerpizza's besteld en iedereen wil dat je komt!" riep hij. Ik lag gewoon te slapen, dus dat zei ik ook. "Martijn, godverdekanker, je moet je kankerbek houden en kom gewoon mee die kankerpizza's eten, godverredomme!" riep hij. Ik zei dat ik gewoon weer ging slapen. "Godverredomme, godverredomme..." mompelde hij nog terwijl ik de deur dicht deed.

    De volgende ochtend zat ik dus netjes om kwart over 9 aan het ontbijt! Het is alleen niet zo gezellig om te ontbijten als je a) in je eentje bent en b) mensen de tafels naast je alvast met Glassex aan het schoonmaken zijn. Ik ben daarna gewoon maar weer teruggegaan naar bed. Rond kwart voor twee werd ik wakker gebeld. Laurens kwam me ophalen om samen naar de stad te gaan om wat sjasliek te eten op het authentieke kerstmarktje. Ja, ik had best wel lang geslapen ja, maar een fles wijn, twee Palinka's en nóg meer wijn, en dat alleen maar gecompenseerd met één colaatje, dat gaat je gewoon niet in de koude kleren zitten! En ik word ook ouder.

    Dus wij weer met de metro. Ik wilde 2 enkeltjes (á 320 hufter) afrekenen met een briefje van 10.000, en de dame achter het loket zei gewoon "No." Dat was het. Daar sta je dan met je briefje van 10.000 hufter! uiteindelijk hebben Laurens en ik ál ons kleingeld bij elkaar gegooid en hadden we nét genoeg hufter voor twee enkeltjes. We hebben nog even wat geshopt en dus inderdaad sjasliek gegeten op het authentieke kerstmarktje, maar ivm een woedende sneeuwstorm kwamen we uiteindelijk toch weer terecht bij onze vaste hangout Nonloso. Het sneeuwde echt zó hard dat je bijna zou denken dat we op Nova Zembla zaten. Niet te doen, en mijn schoenen lekten dus onwijs door. In Nonloso hebben we als opwarmertje een stuk of 4 Palinka's gedronken voordat de anderen ook binnen kwamen druppelen. We hebben er urenlang gezeten. Eenmaal aangekomen in restaurant Dio rook het behoorlijk naar toilet. Ze draaiden er de hele Greatest Hits cd van Vaya Coño Dios, daar zat ook niemand op te wachten. Het eten was lekker maar de porties waren erg klein, ik had denk ik nog wel 14 hoofdgerechten op gekund. Er stond ook nog 'crispy sucking pig shank' op het menu, maar dat heb ik maar niet besteld.

    Omdat we een héél vroege vlucht terug hadden, gingen we dit keer niet uit maar rechtstreeks terug naar het hotel. Toen we met doorweekte schoenen in de taxi zaten bleek dat we helemaal niet genoeg hufter bij ons hadden. Dit hebben Kristiaan en ik opgelost door ál onze hufters aan Daan te geven en bij aankomst bij het hotel zo snel mogelijk uit de taxi te stappen. Ik vond het zielig voor Daan, die nu met de taxichauffeur moest onderhandelen of hem moest zuigen ofzo, weet ik veel, dus ben ik naar de hotelreceptie gelopen om te vragen of ik op de één of andere manier de ontbrekende 2.000 hufter kon pinnen. Dat was wel mogelijk, maar het duurde allemaal zó belachelijk lang dat inmiddels de anderen allang waren aangekomen en Daan de 2.000 hufter bij hen heeft kunnen bietsen.

    Ik ging meteen m'n koffer inpakken en slapen, we moesten er tenslotte 4 uur later weer uit. Je slaapt dan toch een beetje onrustig. De volgende ochtend waren mijn schoenen dus nóg niet droog en toen had ik dus veel te laat het geweldige idee dat ik mijn schoenen die nacht ook wel even op de verwarming had kunnen zetten. Meh.

    Op weg naar het vliegveld reden we zó'n vreemde route door woonwijken, dat het ons niets had verbaasd als we uiteindelijk op een onbekend industrieterrein waren aangekomen en naar huis hadden moeten bellen voor losgeld. Dan had mijn leven compleet afgehangen van mijn vader z'n AOW - geen prettige gedachte. Gelukkig kwam alles nog goed en op het vliegveld liep zelfs nog een meid met een fout kapsel en een rauwe G-star rond. Oh en ik ben grondig (grondig!) gestripsearched bij de douane. Ik moest zelfs helemaal gaan zitten. Niets zegt 'bon voyage' zoals een zweterige Hongaar met een snor die je kietelt en betast. De vlucht was prima en leek heel kort doordat ik eigenlijk meteen in slaap viel. Op Schiphol moesten we nog wel een poos wachten op onze bagage, maar ach, als dat alles is...

    Hier in Amsterdam is het koud en was het wel even wennen om weer gekleurde mensen te zien zitten in de trein. Dat was in Boedapest wel anders! Al met al was het een leuk reisje. Althans, het was een deprimerende stad met deprimerende mensen, maar de gebouwen waren mooi, ik heb ontzéttend gelachen met mijn collega's én heerlijk gegeten én zelfs nog handschoenen en een betaalbare hoodie gekocht. Dikke prima dus! En natuurlijk geweldig dat we dit soort uitjes met kantoor kunnen doen, want bij andere bedrijven gaan ze bij wijze van bedrijfsuitje gewoon met een vlot de rivier de Berkel op, waarbij de helft van de medewerkers vervolgens omkomt!

    30-11-10

      09:26:26, by S p r k .   , 1174 words  
    Categories: Categorie-loos

    Eyjashopjajökull - op transport naar Boedapest DEEL 2

    (deel 1 vind je hierrrrr)

    Zaterdagochtend aan het ontbijt vertelde ik het verhaal van de (letterlijk) goedkope hoer, en toen bood de helft van m'n collega's me aan om € 21,- te lenen. Nou ja zeg! Na het ontbijt ben ik gaan douchen en heb ik m'n hermetische ondergoed aangetrokken, want ik had uit m'n raam gezien dat overal sneeuw lag! Daarna was ik klaar om te gaan shoppen, zodat ik eens goed kon kijken of de wanten en mutsen in Boedapest net zo voordelig waren als de hoeren.

    Toen we de metro weer wilden pakken bleek helaas dat we dit keer niet meer konden zwartrijden en waren we zowaar een beetje verbaasd dat er bij de ingang gecontroleerd werd. Het duurde eeuwen voordat we allemaal een kaartje hadden, iedereen zijn kaartje had gestempeld en daarna z'n kaartje had laten controleren door iemand die ons nota bene het kaartje had zien kopen en afstempelen. Interessant systeem. Omdat Carmen last had van lekkende gympies bezochten we samen een aantal schoenenzaken, maar in tegenstelling tot maaltijden en hoeren blijken schoenen in Boedapest dus zwáár overpriced te zijn! Bijna twee keer zo duur als in Nederland, zelfs! Ook het Millionaire parfum van Paco Rabanne, dat op Schiphol slechts € 35,- kostte, was hier omgerekend gewoon bijna 60 euro, voor dezelfde verpakking! Belachelijk! Gelukkig kon ik bij Souvenir Aero Souvenir wel handschoenen kopen voor het luttele bedrag van 8 euro.

    Daarna voegden we ons weer snel bij de rest om ergens een drankje te gaan doen. Daar stonk het echter zó erg naar chloor dat we besloten om een ander tentje op te gaan zoeken. Reinier gooide bij vertrek nog een glas om en meldde dat netjes ("I broke a glass.") maar de uitbater zei alleen nog "Thank you bye bye" dus zijn we maar weggegaan. Uiteindelijk zijn we terecht gekomen in Nonloso, onze favoriete hangout in Boedapest, waar ze heerlijke warme choco schenken en het wachtwoord van het wi-fi netwerk heel overzichtelijk 'non-loso' is. Iedereen was wel een beetje slaperig, dus besloten we na een paar uur terug te gaan naar het hotel voor een discodutje.

    Toen het tijd was om naar het restaurant te gaan, gingen we weer naar het metrostation. Daar duurde het wéér kenkerlang om voor iedereen kaartjes te kopen, af te stempelen en te laten controleren. Zó lang zelfs, dat Vincent, Carmen en ik al in een metro waren gestapt terwijl de anderen nog op het perron werden opgehouden. Ik besloot de metrodeuren even open te houden voor de anderen, zoals ik mensen dat in Amsterdam ook weleens heb zien doen. Toen gingen er echter zúlke harde sirenes loeien en ging de controle-meneer heel boos naar me wijzen en gillen, dat Carmen uit de metro sprong en ik de deur dicht liet gaan. Daar zaten we dan, Vincent en ik, moederziel alleen, terwijl we langzaam wegreden van onze op het perron achtergebleven achterban. Ik drukte nog even dramatisch m'n hand tegen het raam, en verloor ze toen uit het zicht.

    Vincent raakte duidelijk in paniek, en ik eigenlijk ook een beetje. De toch al chagrijnige plaatselijke bevolking van Budapest was blijkbaar not amused dat we bijna hun voor-oorlogse metrodeuren hadden gesloopt, én we waren ineens semi-verdwaald in een vreemde stad. We zijn de eerstvolgende halte meteen maar weer uitgestapt, want Vincent ging uiteindelijk zó door het lint dat ik bij mezelf dacht "Ik ga met jou zo de stad niet in!" Gelukkig kwam al snel de volgende metro aanrijden, waar alle andere meiden in zaten. Carmen vertelde nog dat ze bijna was neergestoken door de metrobewaker. Ook niet leuk!

    Eenmaal aangekomen in restaurant Karpatia moest ik wel even wennen aan de ambiance. Het was zo'n soort restaurant waarbij Kate Winslet zichzelf de hele tijd in d'r hand zou prikken met een vork, ken je dat? Er was ook een zigeunerbandje met een pianist (die niet op een piano speelde maar een xylofoon achtig iets dat leek op een piano, wie het weet mag het zeggen), een cellist en twee violisten die de hele tijd met elkaar om de eer streden. Ze speelden pareltjes als Phantom Of The Opera en Theme of André Rieu! Op een gegeven moment zat ik gewoon van een wijntje te genieten, toen Vincent me aanstootte en mompelde "Martijn, niet meteen kijken... ALLEMAAL ASIANS!" en toen kwam er dus een grote groep Japanners binnen die in hun eigen private dining room werden weggemoffeld.

    Mijn collega's probeerden me in de loop van de avond aan te praten dat ik een kwade dronk had. Ik kan me daar totaal niet in vinden, en dan moeten ze me bovendien maar niet de hele tijd zo aanmoedigen om te gaan drinken. Bovendien kwamen de obers je ook de hele tijd van achter bijschenken. Er zat aan een tafeltje tegenover ons een vrouw wel de hele tijd naar me te kijken, met een soort naar kipleren jasje. Ik heb haar zoveel mogelijk genegeerd. Toen het zigeunerbandje Tulpen Uit Amsterdam kwamen spelen bij onze tafel, heb ik natuurlijk wel even enthousiast meegezongen. Als enige. Vincent zong ondertussen alleen maar zachtjes "If y'all don't like me, blow me" maar die hadden het zigeunerbandje denk ik niet in hun repertoire.

    Verder vond iedereen dat ze zó vies gegeten hadden, dat we geen toetje meer mochten bestellen. Kijk, dáár krijg ik dus wél een kwade dronk van! Iedereen besloot meteen smack over het restaurant te gaan praten op Twitter, maar ik vond écht dat ik prima had gegeten. Daarnaast had ik ook de hele tijd leuk oogcontact met de Russisch ogende jongen die één tafeltje achter de zure dame met het kipleren jasje zat.

    Daarna gingen we naar een bar, ik weet écht niet meer hoe die heette, maar boven hadden ze banken waar je languit op kon liggen als je net een hele fles rosé en twee Palinka's achter je kiezen had, dus dat deed ik dan ook maar. We hebben daar nog heel lang met z'n allen Patty Brard imitaties gedaan, die kennelijk bij de vaste klanten beneden goed aansloegen, want ze kwamen één voor één bij ons boven kijken of we de tent niet aan het afbreken waren.

    We zijn die avond geëindigd in AlterEgo, een ondergrondse club waar de drag show aan het begin wel leuk was, maar verder vond ik er niet zoveel aan. Bovendien had ik dus een fles wijn in m'n eentje op, twee Palinka's en dan óók nog wijn in de AlterEgo, dus ik vond het wel weer tijd om terug te gaan naar het hotel. Iedereen wilde blijven dus heb ik in m'n eentje een taxi gepakt. "Expo hotel, 4.000 ok?" zei ik tegen de chauffeur. "Ok." zei de chauffeur. Zó doe je dus zaken in Boedapest! En voor de prijs van 2/3 hoer zat ik even later goed en wel op mijn hotelkamer.

    Morgen het állerlaatste stuk, toen er midden in de nacht ineens iemand bij me aanklopte, en waarbij we geen genoeg geld hadden voor de taxi, maar dit pas ontdekten toen we al in de taxi zaten! OMG!

    29-11-10

      18:20:36, by S p r k .   , 764 words  
    Categories: Categorie-loos

    Eyjashopjajökull - op transport naar Boedapest DEEL 1

    Dit weekend was ik met werk in Boedapest. Dat hield in dat we best wel vroeg op moesten staan, maar ik heb me kranig gehouden en was gewoon op tijd op Schiphol. De vlucht was prima en al snel zaten we in drie taxi's op weg naar het hotel. Tijdens de taxirit wist ik overigens niet goed of we naar ons hotel gebracht werden, of gedeporteerd werden. We weten nu in ieder geval wat er, na het grotendeels afbreken van de concentratiekampen in de tweede wereldoorlog, is gebeurd met de losse materialen en al het prikkeldraad.

    Ons hotel was naast het Boedapest equivalent van de RAI in Amsterdam, en verhoudingsgewijs ook ongeveer op eenzelfde afstand van het centrum verwijderd. Het was een hotel voor zakenlui, ik vind het eigenlijk ALTIJD een leuk uitje om in een hotel te slapen (behalve die keer toen ik 17 was en in Londen in een hotel zat waar je alleen op een andere verdieping kon douchen en op de grond moest gaan zitten om onder het water te kunnen).

    Het was alleen wel hinderlijk dat ze er de héle fucking tijd Gotan Project in de lobby draaiden, dat kan ik écht niet uitstaan. Maar er was gratis wi-fi, en dat is handig om alvast wat Hongaarse sletjes op te zoeken! Zo had ik al vrij snel iemand gevonden met de nickname 'Puppy', dus die stuurde ik de legendarische Filmpje!-quote "Als je puppi niet belt moet je mij ook niet bellen!" maar ik denk niet dat ze dat begreep. Zonde.

    We pakten na een tijdje de pittoreske metro de stad in, want we hadden afgesproken met een Hongaarse linkse gids. Eerst hebben we nog even een kleine kennismaking gehad met de Hongaarse cultuur door een plaatselijke McDonald's te bezoeken. Iedereen moest namelijk plassen, en we hadden een klein trekje en we zouden pas 4 uur later gaan eten. We hebben ook nog authentieke glühwein gedronken op een kerstmarktje, waarbij we goed hebben opgepast voor aanslagen.

    Vervolgens hebben we urenlang met een gids in de kou door Boedapest geslenterd, terwijl uit het verhaal van onze linkse gids vooral bleek dat de Hongaren een opportunistisch volk is dat waar nodig de geschiedenis gewoon herschrijft. Ik kan zijn standaard verhaaltje overigens heel goed na doen, maar ik ben ook vriendinnen met hem geworden op Facebook, dus misschien is het beter van niet.

    Na de rondleiding gingen we eten in Menza, een prima restaurant, waar we allemaal een Palinka voorgeschoteld gekregen. Dat is een klein drankje dat een beetje smaakt naar koelvloeistof ofzo, maar het effect is juist dat je er heel warme oren en wangen van krijgt. Ik vond het eten echt heel lekker (eendencarpaccio, bijvoorbeeld, en iemand aan tafel had ook nog knetterchocoladeslagroom). Er waren die avond een stuk of 14 mensen jarig, en iedere keer als ze weer een Hongaars verjaarsliedje speelden, of Happy Birthday van Stevie Wonder (die twee wisselden elkaar af) hebben we meegeklapt. Uiteindelijk bleek trouwens ook nog dat we ongeveer 15 euro pp kwijt waren voor een voor- én hoofdgerecht. Damn, dat is goedkoop! Later zijn we nog in de Amstel beland, een Amsterdams café in Boedapest. Moest ik zelf ook even over nadenken.

    Op de terugweg namen we weer allemaal taxi's omdat er metro's daar niet zo laat rijden, en hoewel onze gids had gezegd dat het ongeveer 4.000 hufter zou kosten, maar eenmaal aangekomen moesten we dus 7.500 hufter betalen! Echt absurd duur, terwijl we niet echt de indruk kregen dat we onwijs aan het omrijden waren.

    Eenmaal op m'n hotelkamer aangekomen wilde ik toch even kijken of er nog leuke Hongaarse sletjes online waren. Er liepen op straat dan helaas niet zo belachelijk veel lekkere jongens rond als bijvoorbeeld in Porto of Madrid, maar toch, sommige mensen waren prima. Er was dus één jongen die me wel leuk leek, en die wilde ook best naar m'n hotel komen. Maar na het uitwisselen van een paar berichten bleek ze een escort te zijn. Op zo'n moment komt toch die authentieke Nederlandse handelsgeest bovendrijven, en ik ben altijd benieuwd of mensen zichzelf niet compleet uit de markt prijzen, dus vroeg ik hem hoe duur hij was. "I do sex for money because I really need some. 6.000 HUF for one hour." Ik wist niet hoe snel ik 6.000 hufter om moest rekenen naar euro's. Dames en heren, die meid verkocht dus haar lichaam voor... € 21,-! Daar kun je het zelf niet voor maken! Maar ik ben toch maar gaan slapen.

    Volgende keer meer over Budapest, waarin collega Carmen bijna werd neergestoken door een metrobewaker en er ineens ALLEMAAL ASIANS waren!

    << 1 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 ... 279 >>