Pages: << 1 ... 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 ... 278 >>

    08-06-05

      01:12:10, by S p r k .   , 737 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en the road to manhood

    Okee. Het is eindelijk gebeurd. Ik ben geen jongetje meer, of jongeman, maar gewoon een man. MAN (like the magazine).

    En het is niet makkelijk gegaan, dat kan ik je vertellen. Er waren tegenslagen! Er was een langdurige periode vol moeilijke tijden, bloed, zweet, tranen en prematuur zaad. Maar de 'finale' was vandaag.

    Het begon vanochtend. Ik kwam aan op Lelystad CS en liep goed gemutst (en ik bedoel dat uiteraard niet letterlijk) naar buiten, om in het busje te stappen dat mij naar kantoor zou rijden.

    MAAR!

    Er kunnen 6 passagiers in dat busje, en ik kwam als 7e aan lopen. In een normale situatie zou dat gewoon 'one of life's little fuck-overs' zijn geweest. Maar niet vanochtend. Sommige mensen die gewoon in Lelystad wonen, zouden namelijk een fiets kunnen kopen en naar kantoor kunnen fietsen. En dus niet met het busje hoeven reizen. Be a man, woman!

    En sommige mensen, die direct na aankomst op kantoor weer naar buiten lopen om 10 minuten te gaan roken, zouden ook gewoon wat langer op het station kunnen blijven staan en daar kunnen gaan roken. Dat is overigens hetzelfde soort mensen dat ook ineens de HELE fokking dag hun GSM gaan opladen wanneer ik vraag of ik heel even mijn lege telefoon aan hun oplader mag hangen.

    En zo hadden er twee plaatsen in het busje vrij geweest kunnen zijn. Voor m'n tas en ik.

    Vervolgens was er een meeting op kantoor, die uiteraard een half uur uitliep zonder dat dat echt nodig was, waardoor ik mijn trein van 17:53 uur niet meer kon halen. Dat ligt ook aan het feit dat de persoon die 's avonds het busje rijdt niet bepaald peper in zijn reet heeft. Maar gelukkig kon ik meerijden met mijn zwangere Twentse collega.

    Ik ben er overigens achter gekomen dat bepaalde collega's wel gewoon op web-log.nl kunnen vanaf hun werkplek. En da's natuurlijk niet eerlijk. Dus wanneer de PZ-homo weer terug is van zijn verblijf in het vakantiehuisje van de baas, mag hij dat wel even aanpassen. Wel sympathiek, trouwens, dat de baas en zijn vrouw hun vakantiehuisje in Zuid-Europa beschikbaar stellen aan het personeel. Een heel stuk sympathieker dan de 2,1% loonsverhoging van vorig jaar. Even op Intranet zoeken naar de formulieren waarmee je het vakantiehuisje kunt boeken. ,,Maar dan moeten we wel in Juli gaan, want daarna mag ik niet meer vliegen!" zei mijn zwangere Twentse collega enthousiast. Spannend!

    Toen kwam ik thuis en besloot ik dan maar zelf mijn belastingen te doen. Als ik al 6 jaar mijn werk succesvol kan uitvoeren kan ik ook wel mijn eigen belastingen doen, vond ik. En binnen no-time had ik alles ingevuld, en bleek ik nog EUR 5.600,- extra terug te krijgen! Helaas had ik ergens een komma 'buiten beschouwing gelaten'. Dus toen ik alles overnieuw had gedaan, met behulp van jarige Obbie, bleek dat ik over 2003 en 2004 in totaal nog EUR 400,- moet bijbetalen. Daar zijn we het natuurlijk niet mee eens, dus ik ga morgen maar eens bellen.

    Daarna ging ik op weg naar mijn wekelijkse bezoekje aan de bioscoop. Toen ik de Marnixstraat op wilde rijden, werd ik afgeleid door een rokende HOER die me tegemoet fietste. Ik lette even niet op het wegdek en reed door een hele berg glas. Chapeau, gemeente Amsterdam, voor het schoonhouden van de straat! Ik krijg echt waar voor de, wat zal het zijn, 700 euro aan gemeentebelastingen die ik ieder jaar moet betalen.

    De film was gelukkig wel leuk (en nog gratis ook!). Maar daarna moest ik helemaal naar huis lopen met een lekke band. Beffen.

    Ik besloot dat ik kon kiezen; of meteen maar vanavond, voor de eerste keer in mijn leven, mijn lekke band plakken, of morgen allemaal tijd verliezen met trams en vroeger opstaan, om uiteindelijk alsnog 's avonds mijn band te moeten plakken.

    Dus daar zat ik, iets na middernacht, onder een flinke lantaarnpaal, mijn lekke band te plakken. Zonder een emmer water, want dat is voor mietjes. Je kunt namelijk gewoon horen waar het gaatje zit. Net als bij lesbiennes, eigenlijk.

    En nu, na het succesvol plakken en het wederoppompen van mijn band, ben ik een man. Het heeft even geduurd, maar het is zover. De weg was lang, maar ik heb het allemaal doorstaan.

    Ben alleen benieuwd wat ik nu moet doen met al mijn foundation, blusher en transparante mascara. Maar daar krijg ik een dezer dagen vast wel en brief over van het Rijk.

    06-06-05

      23:02:02, by S p r k .   , 548 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de painkiller-roadtrip

    Vandaag was bijzonder kut. Ik had wel een paar pijnstillers gekregen voor na de wortelkanaalbehandeling, maar ik had nog geen nieuwe gehaald voor de verstandskiezen. Dus ik ging naar de apotheek.

    Daar aangekomen zag iedereen eruit alsof ze wachtten op hun bestelling. Je weet wel; je levert je recept in, dan brengen ze het recept naar achteren en een half uur later komt er een doosje naar voren met een hele speciale sticker met JOUW naam erop, en wat stripjes pillen of zakjes poeder die achter gewoon al klaar lagen. Ik snap nooit zo goed waarom dat zo belachelijk lang duurt, maar ik ben natuurlijk ook geen apotheker.

    Maar goed, niemand stond dus bij de balie of toonbank of hoe je dat ook noemt, dus ik nam aan dat iedereen al een bestelling had geplaatst en ik ging klaar staan met mijn recept. Vervolgens werd ik door wel 3 ovulerende vrouwen gecorrigeerd, dat ik toevallig nog lang niet aan de beurt was en dat ik moest wachten tot na de vrouw die haar 8 kinderen gezellig mee had genomen naar de apotheek.

    En toen dacht ik al bij mezelf ,,Fuck off, hoeren, ga je Zovirax gewoon bij de drogist halen!" maar ik hield me in. Na een kwartier was ik eindelijk aan de beurt, leverde ik mijn recept in (waarvan de achterkant ook nog werd gestempeld, tjonge, zo arbeidsintensief!) en nam weer plaats.

    Vervolgens kwam er een man binnen die last had van zijn schouder of zijn arm ofzo, ik weet het niet. Z'n arm bungelde er in ieder geval flink op los. Het ging hem duidelijk niet snel genoeg (touche!), dus begon hij te schelden en noemde hij de vrouw achter de balie/toonbank een 'kankerhoer'. Als ik hem was, had ik me wat meer zorgen gemaakt over het feit dat ik eruit zag alsof ik al vanaf mijn 7e aan de heroine was.

    En goed, iemand die eruit ziet als de liefdesbaby van Pippi Langkous en mijn neef Dino (jullie kennen hem niet), hoef je naar mijn mening inderdaad niet aan te spreken met 'prinses'. Maar een beetje respect voor de vrouw die je aan je methadon gaat helpen is toch wel op z'n plaats, lijkt me.

    Toen ik weer thuis was herinnerde ik me dat ik eerder vandaag een gezellige energiepil had geslikt. Ik weet ook niet waarom, ik was zeker niet van plan om te gaan sporten ofzo. Maar het leek me in ieder geval niet verstandig om dat te mixen met 600mg Brufen bruis. Dus de rest van de dag heb ik energiek maar brak zitten werken en TV gekeken. Er heeft verder niet gezellig iemand gebeld voor een activiteit, ik ben niet geSMSt door een Amerikaan die zichzelf gisterenavond nog enthousiast bij me thuis uitnodigde, en ik had ook geen leuke post ofzo.

    Bovendien kan ik de goede man die mijn belastingen gaat doen, niet bereiken. En het is best belangrijk dat ik die man snel spreek, want als ik niet binnen 10 werkdagen (dat zullen er trouwens inmiddels wel 8 zijn ofzo) mijn belastingen voor 2003 doe, dan krijg ik een boete ofzo. Ook niet leuk. Hij was eerder op de avond nog een half uur in gesprek, maar daarna nam hij de telefoon niet op. Hoe irritant. It's so hard finding good help these days...

      16:39:28, by S p r k .   , 438 words  
    Categories: Muziektipjes

    Sprk en This Woman's Work

    In afwachting van mijn Kate bush boxset heb ik nog even opgezocht waarom ik ook alweer in eerste instantie nummers van haar ben gaan downloaden.

    Haar chanson This Woman's Work zat in een aflevering van Felicity, een TV-serie die ik op aandringen van een vriend ben gaan kijken. Ik vond het meteen een ontzettend mooi nummer, en ik besloot wat recensies van het bijbehorende album te lezen. Toen kwam ik op Amazon.com deze recensie van 24 januari 2001 tegen:

    I originally bought this CD in 1992 right after seeing the movie "She's Having A Baby," with Kevin Bacon. "This Woman's Work" was featured in this movie, and I frantically searched for the artist and title of this song after seeing the movie. At the time, I, too, was pregnant with our first child. After I had our son, Aaron, in 1992, I remember laying him on the floor on a blanket and lying next to him, looking into his eyes, and holding his tiny fingers in mine while we listened to this haunting, bittersweet song. My eyes would fill with tears at the realization of the miracle that he truly was, and how truly blessed we were to have such a beautiful child. My son died from S.I.D.S. four months later. I now bring out this CD only when I want to relive those moments with my son --always on his birthday, his death anniversary, and sometimes simply on days when I really miss him. It's been eight years, now, and of course, the memories have faded with time. But whenever I want to feel close to my son, I turn on the song "This Woman's Work." This song is the only thing that enables me to relive those beautiful moments that I had with my child. "I know you have got a little life, in you yet. I know you've got a lot of strength, left... I should be crying, but I just can't let it show...Give me those moments, back. Give them back to me. Give me that little kiss. Give me your hand... All the things we should have done, that we never did..." The words are tremendously haunting, yet touch me so much within the depths of my soul. Although I can't listen to it daily (it's too hard, still...), I truly thank Ms. Bush for this "gift" of emotional perfection that she gives me, each time I hear it. I think this song will remain a part of me, forever.

    -An eternally grateful mother.

    Fantastisch.

    Je kunt een stukje van This Woman's Work beluisteren door hier te klikken (courtesy of Amazon.com).

      04:10:13, by S p r k .   , 486 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de andere Bush

    Goed, de pasta was heerlijk. Echt heel goed te doen. Spuntino, zo heette het. Niet de pasta, maar de zaak waar ik heb besteld. Helaas voel ik nog steeds de zenuw in mijn tong. Gelukkig is m'n tong niet helemaal verlamd ofzo, maar ik merk wel dat het gevoelig is.

    Vrijdagavond kwam de Tiener langs, en we hebben samen 3 nieuwe afleveringen van Queer as Folk gekeken. Of eerst twee, de volgende ochtend nog eentje. Verder kreeg ik een gezellige aanmaning van de belastingdienst, of ik mijn belastingen van 2003 nog even binnen 10 werkdagen wilde doen.

    Gelukkig had ik een week eerder al mijn doos-met-papiertjes uitgezocht en in mappen gedaan, met een map per jaargang. Maar ik kon bepaalde jaaroverzichten van mijn hypotheek niet vinden, terwijl ik die wel zou moeten hebben. En ja hoor, na even zoeken kwamen er nog 2 dozen met papieren tevoorschijn. Dus die heb ik Zaterdag ook maar allemaal gearchiveerd. Dus ik ben er helemaal klaar voor.

    Zaterdagavond heb ik op TV nog de klassieker Copycat gekeken. En na zo'n film vol met moorden en spanning, moest ik het allemaal weer even balancen met Romy & Michelle's High School Reunion.

    Vandaag (Zondag) heb ik een goede ontdekking gedaan; Kate Bush. Ik kende wel al haar standaard hitjes, had ook wel al eens een mooi nummertje gedownload (This Woman's Work) maar verder niet. Toen ik vandaag besloot om de remastered versie van Hounds Of Love te downloaden wist ik het zeker; Kate Bush schopt kont.

    Ik heb even rondgezocht, en er blijkt een boxset te zijn waar al haar albums in zitten, plus 2 discs met extra materiaal ofzo. En die box heeft ook nog dezelfde titel als dat mooie nummertje dat ik al eerder had gedownload. De prijs van zo'n boxset loopt nogal uiteen, afhankelijk van waar je hem bestelt (tot zelfs 250 euro!). Uiteindelijk heb ik hem daarnet besteld bij een Engelse verkoper voor 85 euro. Een prettige prijs, voor een stuk of 6 albums in een fijne box.

    Vanavond was Fruitdruifje op bezoek, en we hebben Mexicaans besteld en Miss Congeniality 2 gekeken. Niet echt een sterke film, maar Sandra Bullock is altijd leuk. Behalve in die film waarin ze Nick Nolte een klysma geeft. Daar is ze een hoer.

    De Trut was wel leuk. Ik had een pijnstiller op en het was een minder goed idee om ook nog een dubbele Bailey's te nemen, maar daar ben ik snel genoeg achter gekomen. Er is weinig noemenswaardigs gebeurd maar ik ben betast door een jongen die we rapedate noemen (en da's een heel lief positief koosnaampje!) en ik heb gesproken met een aardige Amerikaan. Toen ik wegging nodigde die Amerikaan zichzelf uit voor een avondje America's Next Top Model, en da's altijd goed. Dus ik heb als het goed is geregeld dat hij mijn nummer van een vriend krijgt (je mag in de Trut eigenlijk je GSM niet gebruiken) dus we zullen wel zien of hij SMSt.

    03-06-05

      21:33:00, by S p r k .   , 262 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de kraters

    Vandaag moesten mijn twee (of 3) andere verstandskiezen eruit. Ik had dus nog een derde bonus verstandskiesje bovenin, voor calamiteiten ofzo. Ik zei meteen al ,,Ik zit er persoonlijk niet heel erg mee als u die laat zitten ofzo." De goede man was het met me eens, 'want het is tenslotte vrijdagmiddag'.

    Okee...

    Helaas heeft hij daarna tijdens het verdoven RECHT in een zenuw in mijn tong geprikt, wat echt heel pijnlijk was. Amateur. Ik kreeg niet eens de kans om bij te komen, want ik werd meteen naar het volgende kamertje gebracht waar ik weer even een onderhoudend gesprekje moest houden met de assistente. Die had voor de gelegenheid een heel groot doorzichtig plastic masker opgezet, alsof mijn hoofd ieder moment kon ontploffen.

    Het trekken ging duidelijk moeilijker dan vorige keer, want ik hoorde iets breken en ik kreeg na afloop mijn kiezen niet mee naar huis voor in mijn plakboek. Ik hoopte nog dat hij zou uitschieten en per ongeluk zijn assistente knock-out zou slaan, of op z'n minst haar plastic masker van d'r hoofd zou meppen, maar dat was niet zo.

    Daarna ben ik rustig weer naar huis gefietst. Wel duizelig, dus ik ben maar even gaan liggen. Nu gaat het wel weer, maar het doet nog steeds AU en ik voel me brak. Hopelijk krijg ik m'n pasta zometeen een beetje weg. De bezorger heeft net gebeld, hij kon het niet vinden. Ik had het idee dat hij wel al in de buurt was, maar we zijn 5 minuten verder en hij is er nog steeds niet. Ongeschoold en onberekenbaar.

    << 1 ... 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 ... 278 >>