Pages: << 1 ... 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 ... 278 >>

    10-03-05

      18:59:42, by S p r k .   , 457 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de endorfine

    Alles dat ze zeggen over endorfine is waar. Zondagnacht stond ik spreekwoordelijk weer met een LIDL-tas over mijn hoofd met een scheermesje op mijn polsen te mikken. Maandag ben ik voor het eerst in lange tijd de dag begonnen met een uurtje sporten, onder het genot van de eerste aflevering van Ally McBeal. Dinsdag heb ik tussen werken en mijn wekelijkse Sneak Preview bezoek ook een uur gesport, en daardoor was ik Dinsdag erg vrolijk. Bezorgd, maar vrolijk.

    Gisteren heb ik helaas niet gesport, da's dan wel weer jammer. Maar dat kwam omdat ik in de Pijp ging eten bij Stof. Daar heb ik ooit een heerlijke tonijn sashimi gegeten, maar die stond helaas niet op de kaart. Dus heb ik het moeten doen met een Thaise salade met zalm, en kalfsoester met brie-in-parmaham. Hoei! Dat zijn de betere maaltijden, kan ik je vertellen.

    Tinkel, mijn ex-collega die in de Pijp woont in het Huis Van Het Vrije Woord, en die ik bijkans al 4 maanden niet meer had gezien, was zoals gewoonlijk een goede gesprekspartner. Na haar vertrek bij mijn bedrijf (waar ik destijds uitgebreid verslag van heb gedaan, mede omdat mijn eigen baan ook op het spel stond) is ze keihard gaan monteren, en met succes.

    Ze vindt dat ik ook iets creatiefs moet gaan doen, misschien met beeld en geluid ofzo... En dat werd alleen maar aangesterkt toen ik haar vertelde wat ik dit weekend ging doen m.b.t. een Dolly Dots special die nu op VHS staat, maar naar DVD moet, met een extra audio track met opgeschoond en bewerkt geluid (zodat je kunt kiezen uit het originele geluid, en de bewerkte versie). En netjes met hoofdstukjes enzo. Ze vindt dat ik mijn leven vergooi bij mijn huidige werkgever en verder kreeg ik allemaal opmerkingen en complimenten m.b.t. dingen waarvan ze dacht dat ik het kon en waar ik oog voor had enzo...

    Het zette me wel aan het denken. Maarja, verandering en nieuwe dingen; iedereen doet er heel
    ontluikend en avontuurlijk over, maar het is eigenlijk gewoon doodeng. En ik kan ook niet echt zeggen dat ik het heel erg slecht heb bij mijn huidige werkgever. Dus ik weet het allemaal niet. Een beetje progressie in m'n leven kan echter uiteraard ook geen kwaad. Zucht.

    Ben voornemens om in ieder geval vanavond weer een uur te sporten en het schiet me net te binnen dat ik ben vergeten mijn prakje voor vanavond uit de vriezer te leggen, dus vanavond zal ik wel weer een authentiek Koken & Stomen-moment beleven. Ik zou vanavond met iemand naar de film Hide & Seek gaan, maar blijkbaar is dat OOK niet goed af-gecommuniceerd dus dat gaat niet door. Zou het dan aan mij liggen?

    06-03-05

      12:32:39, by S p r k .   , 908 words  
    Categories: Categorie-loos, Muziektipjes

    Sprk en de ontmoetingen

    Maandag ben ik tussen het werken door even snel naar het postkantoor aan de Bos & Lommerweg gefietst om het pakketje van Obbie af te halen. Drie bijna-dood ervaringen verder (de Admiraal de Ruijterweg is best raar opgebroken) trok ik een nummertje. 45 Wachtenden voor me! Gelukkig was ik zo opmerkzaam om naar de balie te gaan waar je direct door kon lopen als je alleen maar een pakketje af hoefde te halen.

    Julia Roberts is nog steeds niet klaar met voorlezen. Dinsdagochtend was ze dat ook weer niet, want toen kwam ineens mijn allerfijnste half-Marokkaanse collega bij me zitten in de trein. Maandagavond had ik Julia aangezet om mee in slaap te vallen. ,,Net echt, alsof ze aan je voeteneinde zit." dacht ik nog.

    Het boek The Nanny Diaries is verdeeld in 2 geluidsbestanden en ik moest nog ongeveer 1/5 van de eerste helft. Dus ik dacht ,,Dat speelt nog een kwartiertje en dan val ik daarna gewoon vanzelf in slaap." Wist ik veel dat Julia ook meteen de 2e helft van het boek ging voorlezen. En ik probeerde wel op te letten, maar dan ging ik tegelijkertijd slapen en dromen en kon ik het niet meer volgen, en dingen gingen ook een beetje in elkaar overlopen enzo.

    Uiteindelijk heb ik Julia (met zo'n melatonine-slaappil op) nog uit kunnen zetten. Een uurtje later werd ik weer wakker; ik had gedroomd dat het plafond ieder moment kon instorten. Dus daar stond ik, onder een kozijn, met mijn dekbed om me heen geslagen, te wachten op certain death. Het duurde echt een goede 5 minuten of 10 minuten voordat ik wakker genoeg was om me te realiseren dat mijn huis waarschijnlijk niet in zou storten, en dat ik sowieso beter gewoon weer in bed kon gaan liggen.

    Tori Amos was Donderdagavond in de Bijenkorf. Op de website stond al aangegeven dat ze haar nieuwe album The BARkeeper ging signeren, dus daar moest ik natuurlijk naartoe. Snel het album aangeschaft (was ik nog niet eh, aan toe gekomen) en ik had met voorbedachte rade ook nog het CD boekje van mijn allerfavorietste Tori CD Boys For Pele meegenomen. Uiteindelijk mochten we maar 1 ding signeren. Een keuze tussen de nieuwe middle-of-the-road ik-ben-nu-gelukkig-want-ik-heb-een-man-en-een-kind CD of de ik-heb-alle-plaatsen-waar-je-me-hebt-aangeraakt-kaal-geschoren CD was natuurlijk snel gemaakt, dus nu is mijn Boys For Pele CD-boekje gesigneerd. Ze was heeeel mooi opgemaakt met superveel lipgloss. Ik was minder goed opgemaakt (helemaal niet, zelfs), dus de foto is kut en niet bestemd voor publicatie.

    De volgende dag gingen Cruesli en ik naar Hilversum, want ik had kaartjes gewonnen voor een radio optreden van Tori. En ik had haar weleens eerder live zien spelen in Ahoy', maar als ze ineens 2 meter van je af zit, maakt alles echt veel meer indruk. Tijdens de interview stukjes zat ze nog dichterbij, dus ik heb best fijne foto's kunnen maken. Op het einde was Cruesli zo slim om aan d'r PA te vragen of ze een CD, die hij voor een collega had aangeschaft, ook nog kon signeren. Toen kon ik ook nog even mijn Beekeeper-CD geven, en die is nu dus ook gesigneerd.

    De terugreis vanuit Hilversum was minder prettig, we moesten echt heel lang wachten en 10 keer overstappen enzo, maar de reis was goed te doen; eerst kwamen we een vrouw tegen (Anne) die tijdens de jaren 60 nog best veel heeft geblowed. Ze woonde net weer een paar maanden in Nederland, daarvoor had ze een tijdje in Kenia gewoond. Ik vroeg haar nog naar de Lion King Factor in KEnia, en die was vrij hoog, zei ze. We hebben het ook nog met haar gehad over muziek die je op kunt zetten tijdens het koken, en ze was nog niet bekend met Bebel Gilberto, dus ik vind dat we haar een nuttige tip hebben gegeven.

    Tijdens het andere overstappen kwamen we allemaal collega's uit Hilversum tegen en hebben we nieuwe Surinaamse woordjes geleerd, voorgelezen uit de 'contactadvertenties' in de RAILS, en er lachte nog een jongen heel leuk naar me, maar die moest er ergens uit waar ik er niet uit moest. Maar daar had ik best nog gordijnen mee willen kopen en 2 kinderen mee willen veroorzaken.

    Gisteren ben ik nog heel even de stad in geweest, maar ze hebben alles in de H&M weer verplaatst dus ik kon niets vinden en het was nog poepdruk ook. Ik heb nog heel even met Cruesli in de Mediamarkt gewinkeld, en daarna was ik thuis. Geen Betty Asfalt Complex, maar thuis gehangen en aflevering 18 van LOST gekeken (die echt weer fantastisch was).

    Het leek me een goed idee om heel avontuurlijk sushi te bestellen, en dat was echt heel spannend. Ik had Sashimi van/met tonijn besteld, en ook nog een salade met kip (wilde niet meteen te hardcore aan de rauwe vis). Het bezorgjongetje van de Sushi Kings had ik het liefst in m'n huis gehouden om de hele avond gordijnen uit te zoeken op internet, maar hij ging heel snel weer weg. Uren later deed ik mijn rolgordijn naar beneden, wreef ik nog een keer over mijn Poesje en ben ik gaan slapen. En heb ik gedroomd dat ik zoende met een ex-collega die het niet alleen heel goed kon, maar het ook nog eens heel leuk vond.

    Ik heb ook nog allemaal gezellige foto's van sneeuwpoppen gemaakt, maar aangezien ik kots op dit kutweer, vind ik ze achteraf helemaal niet zo gezellig en hebben die geen plaatsje op het wereldwijde web verdiend. Kutpoppen.

    27-02-05

      18:02:30, by S p r k .   , 115 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de frisse zomerse lentesalade

    Eigenlijk zou gisteren iemand bij me komen eten, maar dat ging uiteindelijk niet door. Daardoor had ik gisterenavond de hele tijd een soort honger. Maar uiteindelijk ben ik na middernacht nog iets gaan eten.

    Daardoor had ik vanochtend niet zo'n zin in ontbijt. Niet dat ik iets in huis had, overigens. Maar goed, inmiddels heb ik dus weer buitengewoon veel honger. Maar dat komt goed uit, want ik ga zo alle ingredienten halen voor een Frisse Zomerse Lentesalade! Niet dat ik uberhaupt nog weet wat er ook alweer allemaal in ging, maar toch

    En ik was Vrijdag dus bij de kapper en ik weet nu eindelijk hoe ik mijn Hitlerjugend-Kapsel tot perfectie kan fohnen. Godzijdank!

      14:23:03, by S p r k .   , 230 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het complex #2

    Na mijn avonturen in het Apple Center en de Bijenkorf zou eigenlijk iemand bij me komen eten, maar dat was niet helemaal goed afgecommuniceerd. Dus toen heb ik maar niks gegeten. Dat heeft er uiteindelijk helaas wel voor gezorgd dat ik naar het Betty Asfalt Complex moest met een lichte trek.

    Er zou nog iemand anders meegaan gisterenavond, maar die zat ineens in Barcelona, in de zon. Ik wil ook zon. Maar ik heb geen zon. Wel kou. En 'n gure wind. En alweer een slag in mijn wiel. Maar ik ga het ook niet meer laten repareren. Mijn fiets zoekt het maar uit. Dan neem ik wel gewoon niemand meer achterop. Dat zal hem leren.

    De show in het Betty Asfalt Complex was weer leuk, in het was ook supergezellig om erna nog iets te drinken. Ik had alleen wel nogal honger gekregen. Want er zou eigenlijk iemand bij me komen eten, maar dat ging ineens niet door, dus toen heb ik maar niks gegeten. Maarja, dat gaat je na een paar uren toch opbreken, ik snap nu hoe die kinderen in Afrika zich allemaal moeten voelen. Maarja, die zitten in de zon, in een mooie omgeving. Ik zit hier in de kou, met 'n gure wind en een slag in mijn wiel. En ik heb alleen maar uitzicht op een soort brug waarop vannacht een auto-ongeluk is gebeurd.

    26-02-05

      19:23:32, by S p r k .   , 612 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de mislukte retournering

    Ik was vanochtend echt in een grafstemming. Ten eerste wegens het gezeik met mijn iPod(s), maar ook omdat ik gisterenavond weer in Aalsmeer ben geweest. En als ik zo door mijn ouderlijk huis loop, komen er allemaal hele fijne herinneringen naar boven van Sinterklaasfeestjes, ontbijt op bed tijdens moederdag, stiekum plaatjes luisteren op de kamer van mijn broer, en zelfs nog mijn eerste stapjes op het internet in de kleine computerkamer.

    Maar er zijn ook een boel nare herinneringen, die veel prominenter aanwezig zijn. Het is echt bijzonder kut om je moeder te zien gaan van een levendige gezellige warme vrouw, naar een bijna-in-staat-van-ontbinding-zijnde kankerpatient die in haar laatste week je hand vastpakt en ,,Het duurt niet lang meer, jongen." zegt. En ik kan op zo'n moment wel tegen mijn vader zeggen dat dat de reden is waarom ik hem niet zo vaak opzoek, maar dat vind ik eigenlijk hypocriet. Hij is er tenslotte full-time bij geweest, terwijl ik al niet meer thuis woonde.

    Maar goed, als ik dan daarna weer thuis ben spookt dat de hele nacht door mijn hoofd, en vanochtend eigenlijk ook nog. En toen moest ik dus nog naar het Apple Center bij Centraal Station, in de hoop dat ze niet moeilijk zouden doen over het feit dat ik mijn tweede iPod terug kwam brengen.

    Nou, ze deden moeilijk. Een vies jongetje dat al veel te lang niet naar de kapper was geweest, vertelde me dat ik dan zelf 10% van het aanschafbedrag zou moeten betalen. Voor inpakkosten ofzo. Wat een bullshit. Hij bood ook aan om hem te repareren. Maar iets dat nog geen week oud is zou gewoon niet gerepareerd hoeven worden, dus ik ging met geen van beide akkoord.

    Na 2 keer overleg gepleegd te hebben met zijn manager, mocht ik mijn geld terug hebben, maar dan niet het volledige aankoopbedrag. De iPod van 20gb was namelijk vlak nadat ik hem gekocht had, 20 euro goedkoper geworden. Dus die 20 euro zou ik dan niet terug krijgen. Pardon?

    De vieze homosuele manager, die vanmiddag beter thuis in z'n sling had kunnen blijven hangen, deed ook ontzettend moeilijk. Hij bood aan om me nog een nieuwe iPod mee te geven. Anders zou hij Maandag bellen met 'de directie' om te kijken of hij me alsnog het volledige aankoopbedrag kon teruggeven.

    Aangezien ik stiekum best graag een iPod WIL, heb ik besloten om het nog een kans te geven. Dus ik ben nu wederom aan het opladen en synchroniseren. Als het nu weer niet goed is, ga ik er Maandag mee terug en dan houd ik een jaren-60 sit-in totdat ze me mijn volledige aankoopbedrag hebben teruggegeven.

    Om weer even op orde te komen hebben Brammetje en ik een Hotdog gehaald bij de HEMA. Terwijl we in de rij stonden zag ik een foto van een jongen met een soort kussen om z'n hoofd heen, en ik riep ,,Oh, dat is die jongen die zich heeft laten neuken door <naam van een vriend van mij>." Brammetje begon te grinniken en voordat ik het wist zaten 2 kindjes te huilen. Kut. Die had ik dan weer niet gezien. Ik mompelde nog iets anders en daarna gingen we snel weer naar buiten.

    In de Bijenkorf heeft Brammetje vervolgens een half uur lang allemaal kleding voor me uitgezocht terwijl ik het ging passen en tegelijkertijd mezelf in het pashokje probeerde te verhangen. Uiteindelijk heeft het avontuur toch nog een blauw overhemd, 3 paar roze sokken en een fijne roze swieter opgeleverd, en ik voel me nu een stuk beter. Vooral ook omdat ik tijdens het omkleden ook nog zicht had op 3 hele fijne lesbische jongetjes die een-voor-een dezelfde Ralph Lauren polo gingen passen.

    << 1 ... 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 ... 278 >>