Pages: << 1 ... 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 ... 278 >>

    27-02-05

      14:23:03, by S p r k .   , 230 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het complex #2

    Na mijn avonturen in het Apple Center en de Bijenkorf zou eigenlijk iemand bij me komen eten, maar dat was niet helemaal goed afgecommuniceerd. Dus toen heb ik maar niks gegeten. Dat heeft er uiteindelijk helaas wel voor gezorgd dat ik naar het Betty Asfalt Complex moest met een lichte trek.

    Er zou nog iemand anders meegaan gisterenavond, maar die zat ineens in Barcelona, in de zon. Ik wil ook zon. Maar ik heb geen zon. Wel kou. En 'n gure wind. En alweer een slag in mijn wiel. Maar ik ga het ook niet meer laten repareren. Mijn fiets zoekt het maar uit. Dan neem ik wel gewoon niemand meer achterop. Dat zal hem leren.

    De show in het Betty Asfalt Complex was weer leuk, in het was ook supergezellig om erna nog iets te drinken. Ik had alleen wel nogal honger gekregen. Want er zou eigenlijk iemand bij me komen eten, maar dat ging ineens niet door, dus toen heb ik maar niks gegeten. Maarja, dat gaat je na een paar uren toch opbreken, ik snap nu hoe die kinderen in Afrika zich allemaal moeten voelen. Maarja, die zitten in de zon, in een mooie omgeving. Ik zit hier in de kou, met 'n gure wind en een slag in mijn wiel. En ik heb alleen maar uitzicht op een soort brug waarop vannacht een auto-ongeluk is gebeurd.

    26-02-05

      19:23:32, by S p r k .   , 612 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de mislukte retournering

    Ik was vanochtend echt in een grafstemming. Ten eerste wegens het gezeik met mijn iPod(s), maar ook omdat ik gisterenavond weer in Aalsmeer ben geweest. En als ik zo door mijn ouderlijk huis loop, komen er allemaal hele fijne herinneringen naar boven van Sinterklaasfeestjes, ontbijt op bed tijdens moederdag, stiekum plaatjes luisteren op de kamer van mijn broer, en zelfs nog mijn eerste stapjes op het internet in de kleine computerkamer.

    Maar er zijn ook een boel nare herinneringen, die veel prominenter aanwezig zijn. Het is echt bijzonder kut om je moeder te zien gaan van een levendige gezellige warme vrouw, naar een bijna-in-staat-van-ontbinding-zijnde kankerpatient die in haar laatste week je hand vastpakt en ,,Het duurt niet lang meer, jongen." zegt. En ik kan op zo'n moment wel tegen mijn vader zeggen dat dat de reden is waarom ik hem niet zo vaak opzoek, maar dat vind ik eigenlijk hypocriet. Hij is er tenslotte full-time bij geweest, terwijl ik al niet meer thuis woonde.

    Maar goed, als ik dan daarna weer thuis ben spookt dat de hele nacht door mijn hoofd, en vanochtend eigenlijk ook nog. En toen moest ik dus nog naar het Apple Center bij Centraal Station, in de hoop dat ze niet moeilijk zouden doen over het feit dat ik mijn tweede iPod terug kwam brengen.

    Nou, ze deden moeilijk. Een vies jongetje dat al veel te lang niet naar de kapper was geweest, vertelde me dat ik dan zelf 10% van het aanschafbedrag zou moeten betalen. Voor inpakkosten ofzo. Wat een bullshit. Hij bood ook aan om hem te repareren. Maar iets dat nog geen week oud is zou gewoon niet gerepareerd hoeven worden, dus ik ging met geen van beide akkoord.

    Na 2 keer overleg gepleegd te hebben met zijn manager, mocht ik mijn geld terug hebben, maar dan niet het volledige aankoopbedrag. De iPod van 20gb was namelijk vlak nadat ik hem gekocht had, 20 euro goedkoper geworden. Dus die 20 euro zou ik dan niet terug krijgen. Pardon?

    De vieze homosuele manager, die vanmiddag beter thuis in z'n sling had kunnen blijven hangen, deed ook ontzettend moeilijk. Hij bood aan om me nog een nieuwe iPod mee te geven. Anders zou hij Maandag bellen met 'de directie' om te kijken of hij me alsnog het volledige aankoopbedrag kon teruggeven.

    Aangezien ik stiekum best graag een iPod WIL, heb ik besloten om het nog een kans te geven. Dus ik ben nu wederom aan het opladen en synchroniseren. Als het nu weer niet goed is, ga ik er Maandag mee terug en dan houd ik een jaren-60 sit-in totdat ze me mijn volledige aankoopbedrag hebben teruggegeven.

    Om weer even op orde te komen hebben Brammetje en ik een Hotdog gehaald bij de HEMA. Terwijl we in de rij stonden zag ik een foto van een jongen met een soort kussen om z'n hoofd heen, en ik riep ,,Oh, dat is die jongen die zich heeft laten neuken door <naam van een vriend van mij>." Brammetje begon te grinniken en voordat ik het wist zaten 2 kindjes te huilen. Kut. Die had ik dan weer niet gezien. Ik mompelde nog iets anders en daarna gingen we snel weer naar buiten.

    In de Bijenkorf heeft Brammetje vervolgens een half uur lang allemaal kleding voor me uitgezocht terwijl ik het ging passen en tegelijkertijd mezelf in het pashokje probeerde te verhangen. Uiteindelijk heeft het avontuur toch nog een blauw overhemd, 3 paar roze sokken en een fijne roze swieter opgeleverd, en ik voel me nu een stuk beter. Vooral ook omdat ik tijdens het omkleden ook nog zicht had op 3 hele fijne lesbische jongetjes die een-voor-een dezelfde Ralph Lauren polo gingen passen.

      01:08:50, by S p r k .   , 184 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het klote-product

    Goed, ga maar massaal reageren dat jij er nooit een probleem mee hebt gehad, maar mijn iPod gaat terug. Het is uit.

    Het leek in eerste instantie fantastisch. Gewoon altijd het liedje bij je hebben dat je wil horen, en ook nog Julia Roberts als persoonlijke voorleeshoer in je zak. Maar m'n iPod ging steeds zomaar op pauze. Steeds hetzelfde verhaal; ik startte een liedje (of skipte naar een volgend liedje), zette hem op 'hold' (zodat de knoppen niet meer werken, zeg maar), schoof de iPod in m'n (jas)zak, en een paar seconden later stond 'ie op pauze. En toen dat tot 3 keer toe tijdens hetzelfde liedje gebeurde, was ik in staat om het apparaat, of de rest van de wereld, iets aan te doen.

    Dus ging ik terug naar het Apple Center bij Centraal Station en kreeg ik een nieuwe iPod mee. Maar het mocht niet baten; ik heb weer hetzelfde probleem.

    Voor 329 euro verwacht ik iets dat gewoon superperfect werkt. En dat is dit niet. Bagger.

    Ben benieuwd of ze moeilijk doen als ze horen dat ik mijn geld terug wil.

    24-02-05

      18:25:01, by S p r k .   , 448 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de onterechte sneeuw

    Vandaag kwam een collega, die overigens net jarig was geweest, maar dat heeft hier verder niets mee te maken, aan mijn bureau. Hij wilde de man spreken die tegenover me zat.

    Hij: Is hij aan het bellen?
    Ik: Nog niet. Maar hij heeft wel een nummer gedraaid.
    Hij: Dus het kan eigenlijk nog alle kanten op.
    Ik: Precies. Misschien houdt het geen stand.
    Hij: Ben je weer rechtshandig?

    Hij bedoelde daarmee dat mijn muis weer aan de rechterkant van mijn laptop lag. Ik denk dat hij hem recentelijk nog aan de linkerkant heeft zien liggen. Maar zo recentelijk kan dat niet geweest zijn, want hij ligt de hele week al aan de rechterkant en vorige week was ik maar 1 dag op kantoor. En volgens mij lag hij toen ook rechts.

    Ik: Nou, ik schrijf met links, maar ik 'muis' met rechts.
    Hij: Dan ben je dus eigenlijk linkshandig.
    Ik: Nou, van oorsprong 'muis' ik niet met links.
    Hij: Maar je schrijft wel met links.
    Ik: Ja, en soms muis ik ook met links. Da's goed voor de te voorkomen armblessures.
    Hij: Oja.
    Ik: En voor de variatie...
    Hij: Uiteraard.
    Ik: ...die broodnodig schijnt te zijn.
    Iemand anders: Hey, mijn telefoon is uitgevallen!
    Ik: Bij mij ook, naast me ook, bij Sacha ook.
    Weer iemand anders: Zal ik even naar mijn afdeling lopen om te kijken of daar ook alles uit is gevallen?
    Ik: Dat lijkt me een goed idee.
    Iemand anders: Wat is daar dan de toegevoegde waarde van?
    Ik: Nou, gedeelde smart is halve smart?
    Iemand anders: Da's weer een argumentatie van lik m'n vestje.
    Ik: Nou, A) Je hebt geen vestje aan
    Iemand anders: (lacht)
    Ik: en B)...
    Iemand anders: Ja, hou maar weer op...

    En het sneeuwt buiten. Vorig jaar rond deze tijd schreef ik het al op mijn LiveJournal;

    Feb. 25th, 2004 09:53 am
    Global warming. De ijskappen smelten. Het wordt langzaam maar zeker warmer op aarde.

    Nou, ik geloof er geen kut meer van! Want als dat waar zou zijn, DAN ZOU HET NU EIND FEBRUARI NAMELIJK NIET SNEEUWEN.

    Vorig jaar was ik duidelijk nog verbaasd, nu ben ik blijkbaar gewend aan het feit dat het in Februari nog steeds niet aan het opklaren is. Terwijl ik me echt hele fijne dagen in Februari kan herinneren, bijvoorbeeld in 1998. Maar goed, dat doet er nu niet toe.

    Ik moet zo de kou weer in om mijn iPod terug te brengen of om te ruilen. Hij gaat te pas en te onpas op pauze, en ik heb van alles geprobeerd maar het mag helaas niet baten. En ik moet dit echt doen voordat ik het apparaat (of de wereld) iets aandoe. Ben benieuwd of ze moeilijk doen.

    23-02-05

      18:24:13, by S p r k .   , 497 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de pizza-overload

    Gisteren ben ik na m'n werk dus een iPod gaan kopen. Erg erg fijn. Alleen jammer dat sommige nieuwe speeltjes eerst een hele tijd moeten opladen voordat je er fijn mee kunt spelen. Zoals mijn kruimeldief en m'n mobiele telefoon. Zoooo zonde. Dan ligt het maar in je kamer terwijl jij niet kunt wachten om de digitale tiptoetsen te beroeren. Maar goed.

    Ik heb in de namiddag m'n huis enigszins opgeruimd. Nee hoor, ik vond het echt SUPERnetjes, netter dan het ooit geweest was, behalve toen ik NET de sleutel had en er nog niks in stond. Maar goed, ik had verder geen ramen gelapt, ik had niet gedweild, mijn throw-pillows lagen niet op maar naast het bed en m'n computermobel was niet opgeruimd. Maar voor mijn doen was het helemaal in orde.

    Toen werd ik gebeld; de eerste gasten die zouden arriveren, zaten vast in de lift. Alsof ik dan heel erg Mission: Impossible-achtig de bovenste liftdeur open ga breken en mezelf met een touw naar beneden ga laten zakken, om iedereen via het luikje in de bovenkant van de lift te bevrijden. Not very likely.

    Uiteindelijk is alles nog goedgekomen en voor ik het goed en wel door had zat mijn huis vol met kornuiten. Poesje wordt altijd heel erg verlegen in groepen, dus die liet zich in het begin niet zien. Uiteindelijk heeft ze kattensoepjes uit-de-hand gegeten, wat ze bij mij nooit doet. Het is zo'n goedkope push-over.

    In de Albert Heijn kochten we 7 diepvriespizza's die elk 5 minuten in mijn combi-magnetron nodig hadden om op te warmen (standje: magnetron/oven 220°). Blijkbaar is dat een heel nieuw fenomeen en heeft niemand ter wereld ooit een pizza bereid in minder dan 20 minuten, want iedereen was verbaasd dat de pizza's steeds zo snel klaar waren.

    Uiteindelijk was het tijd om door de vrieskou naar het Leidseplein te fietsen, om naar de Sneak Preview te gaan. De film was Life Aquatic, een soort parodie (of in ieder geval geinspireerd door) Jacques Cousteau (die man met die rode muts waarvan RTL-4 vroeger altijd op Zondag documentaires van uitzond). Het was echt een hele hele rare film. Wel grappig en vermakelijk enzo, maar echt heel erg raar. Raar.

    Maar goed. Toen weer door de vrieskou naar huis gefietst, en nog heel even met mijn iPod gespeeld. Er staat nu 13Gb aan muziek op. Dat kwam geloof ik neer op bijna 6 dagen non-stop muziek, ware het niet dat de batterij het maar zo'n 12 uur uit schijnt te houden.

    Ik heb bij iTunes ook meteen een audiobook aangeschaft. Dus vannacht in bed en vanochtend in de trein heeft mevrouw Julia Robert me ongeveer een derde van het boek The Nanny Diaries voorgelezen. Best leuk nog! Misschien hebben ze ook wel The Secret History van Donna Tartt. Als die nou ook nog wordt voorgelezen door Oprah Winfrey ofzo, dan kunnen we daar misschien best een keer € 16 tegenaan gooien. Maar dat doen we natuurlijk pas als Julia Roberts helemaal klaar is met voorlezen.

    << 1 ... 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 ... 278 >>