Pages: << 1 ... 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 ... 278 >>

    24-02-05

      18:25:01, by S p r k .   , 448 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de onterechte sneeuw

    Vandaag kwam een collega, die overigens net jarig was geweest, maar dat heeft hier verder niets mee te maken, aan mijn bureau. Hij wilde de man spreken die tegenover me zat.

    Hij: Is hij aan het bellen?
    Ik: Nog niet. Maar hij heeft wel een nummer gedraaid.
    Hij: Dus het kan eigenlijk nog alle kanten op.
    Ik: Precies. Misschien houdt het geen stand.
    Hij: Ben je weer rechtshandig?

    Hij bedoelde daarmee dat mijn muis weer aan de rechterkant van mijn laptop lag. Ik denk dat hij hem recentelijk nog aan de linkerkant heeft zien liggen. Maar zo recentelijk kan dat niet geweest zijn, want hij ligt de hele week al aan de rechterkant en vorige week was ik maar 1 dag op kantoor. En volgens mij lag hij toen ook rechts.

    Ik: Nou, ik schrijf met links, maar ik 'muis' met rechts.
    Hij: Dan ben je dus eigenlijk linkshandig.
    Ik: Nou, van oorsprong 'muis' ik niet met links.
    Hij: Maar je schrijft wel met links.
    Ik: Ja, en soms muis ik ook met links. Da's goed voor de te voorkomen armblessures.
    Hij: Oja.
    Ik: En voor de variatie...
    Hij: Uiteraard.
    Ik: ...die broodnodig schijnt te zijn.
    Iemand anders: Hey, mijn telefoon is uitgevallen!
    Ik: Bij mij ook, naast me ook, bij Sacha ook.
    Weer iemand anders: Zal ik even naar mijn afdeling lopen om te kijken of daar ook alles uit is gevallen?
    Ik: Dat lijkt me een goed idee.
    Iemand anders: Wat is daar dan de toegevoegde waarde van?
    Ik: Nou, gedeelde smart is halve smart?
    Iemand anders: Da's weer een argumentatie van lik m'n vestje.
    Ik: Nou, A) Je hebt geen vestje aan
    Iemand anders: (lacht)
    Ik: en B)...
    Iemand anders: Ja, hou maar weer op...

    En het sneeuwt buiten. Vorig jaar rond deze tijd schreef ik het al op mijn LiveJournal;

    Feb. 25th, 2004 09:53 am
    Global warming. De ijskappen smelten. Het wordt langzaam maar zeker warmer op aarde.

    Nou, ik geloof er geen kut meer van! Want als dat waar zou zijn, DAN ZOU HET NU EIND FEBRUARI NAMELIJK NIET SNEEUWEN.

    Vorig jaar was ik duidelijk nog verbaasd, nu ben ik blijkbaar gewend aan het feit dat het in Februari nog steeds niet aan het opklaren is. Terwijl ik me echt hele fijne dagen in Februari kan herinneren, bijvoorbeeld in 1998. Maar goed, dat doet er nu niet toe.

    Ik moet zo de kou weer in om mijn iPod terug te brengen of om te ruilen. Hij gaat te pas en te onpas op pauze, en ik heb van alles geprobeerd maar het mag helaas niet baten. En ik moet dit echt doen voordat ik het apparaat (of de wereld) iets aandoe. Ben benieuwd of ze moeilijk doen.

    23-02-05

      18:24:13, by S p r k .   , 497 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de pizza-overload

    Gisteren ben ik na m'n werk dus een iPod gaan kopen. Erg erg fijn. Alleen jammer dat sommige nieuwe speeltjes eerst een hele tijd moeten opladen voordat je er fijn mee kunt spelen. Zoals mijn kruimeldief en m'n mobiele telefoon. Zoooo zonde. Dan ligt het maar in je kamer terwijl jij niet kunt wachten om de digitale tiptoetsen te beroeren. Maar goed.

    Ik heb in de namiddag m'n huis enigszins opgeruimd. Nee hoor, ik vond het echt SUPERnetjes, netter dan het ooit geweest was, behalve toen ik NET de sleutel had en er nog niks in stond. Maar goed, ik had verder geen ramen gelapt, ik had niet gedweild, mijn throw-pillows lagen niet op maar naast het bed en m'n computermobel was niet opgeruimd. Maar voor mijn doen was het helemaal in orde.

    Toen werd ik gebeld; de eerste gasten die zouden arriveren, zaten vast in de lift. Alsof ik dan heel erg Mission: Impossible-achtig de bovenste liftdeur open ga breken en mezelf met een touw naar beneden ga laten zakken, om iedereen via het luikje in de bovenkant van de lift te bevrijden. Not very likely.

    Uiteindelijk is alles nog goedgekomen en voor ik het goed en wel door had zat mijn huis vol met kornuiten. Poesje wordt altijd heel erg verlegen in groepen, dus die liet zich in het begin niet zien. Uiteindelijk heeft ze kattensoepjes uit-de-hand gegeten, wat ze bij mij nooit doet. Het is zo'n goedkope push-over.

    In de Albert Heijn kochten we 7 diepvriespizza's die elk 5 minuten in mijn combi-magnetron nodig hadden om op te warmen (standje: magnetron/oven 220°). Blijkbaar is dat een heel nieuw fenomeen en heeft niemand ter wereld ooit een pizza bereid in minder dan 20 minuten, want iedereen was verbaasd dat de pizza's steeds zo snel klaar waren.

    Uiteindelijk was het tijd om door de vrieskou naar het Leidseplein te fietsen, om naar de Sneak Preview te gaan. De film was Life Aquatic, een soort parodie (of in ieder geval geinspireerd door) Jacques Cousteau (die man met die rode muts waarvan RTL-4 vroeger altijd op Zondag documentaires van uitzond). Het was echt een hele hele rare film. Wel grappig en vermakelijk enzo, maar echt heel erg raar. Raar.

    Maar goed. Toen weer door de vrieskou naar huis gefietst, en nog heel even met mijn iPod gespeeld. Er staat nu 13Gb aan muziek op. Dat kwam geloof ik neer op bijna 6 dagen non-stop muziek, ware het niet dat de batterij het maar zo'n 12 uur uit schijnt te houden.

    Ik heb bij iTunes ook meteen een audiobook aangeschaft. Dus vannacht in bed en vanochtend in de trein heeft mevrouw Julia Robert me ongeveer een derde van het boek The Nanny Diaries voorgelezen. Best leuk nog! Misschien hebben ze ook wel The Secret History van Donna Tartt. Als die nou ook nog wordt voorgelezen door Oprah Winfrey ofzo, dan kunnen we daar misschien best een keer € 16 tegenaan gooien. Maar dat doen we natuurlijk pas als Julia Roberts helemaal klaar is met voorlezen.

    22-02-05

      16:17:57, by S p r k .   , 391 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het toeval

    Ik weet het niet meer. Bestaat toeval nou wel of niet?

    Jaren geleden hoorde mijn moeder steeds een liedje op Love Radio, maar wist niet hoe het heette, laat staan dat ze het op CD kon vinden. Later, in het Napster tijdperk, heb ik een beetje gezocht en had ik al vrij snel het goede nummer te pakken, en heb ik mijn moeder blij kunnen maken met een CDtje.

    Toen het vorig jaar een weekend echt heel erg slecht met me ging vond ik op moederdag op een nieuwsgroep ineens een videoclip van dat liedje. En bestanden die je op nieuwsgroepen vindt, zijn nadat ze erop geplaatst zijn, meestal maar een paar dagen beschikbaar.

    Soms zijn er jongens die ik in een periode van 2 weken echt OVERAL tegenkom. In de supermarkt, in de tram, maar ook op hele andere plaatsen die niet in de buurt van die supermarkt of die tram liggen. Raar.

    En nu is er de kwestie met de iPod. Ik was vorige week van plan om een iPod te kopen, maar ik werd ziek en ik vergat het een beetje. Gisteren, nadat ik zowaar met de iPod van Maartje had gespeeld, wilde ik er meteen weer eentje. Maar toen ik gisterenavond net op tijd de winkel binnenstapte hadden ze niet de U2 iPod die ik wilde. Dus moest ik alweer uitwijken naar een ander model. Toen moest ik me legitimeren als ik met mijn creditcard wilde betalen. En ik heb niet standaard mijn paspoort bij me, dus dat ging niet door.

    Vanochtend ging ik dus op zoek naar mijn paspoort, maar dat was echt nergens te bekennen. Helemaal op het einde van mijn zoektocht vond ik hem ergens waar ik al 3 keer goed gekeken had (en dat was natuurlijk helemaal op het einde van mijn zoektocht, want als je iets eenmaal gevonden hebt, hoef je natuurlijk niet meer door te zoeken, maar goed).

    Toen kwam ik vanochtend bij de winkel aan om hem te kopen, maar het was 9:45 en de winkel gaat pas om 10 uur open. Maar ik moest om 10:03 mijn trein halen, dus dat ging ook weer niet door. Moeten al deze 'toevalligheden' me inspireren om toch maar geen iPod te kopen? En waarom niet? Kan ik mijn centjes beter bewaren, of kan ik beter zo'n ding van Creative kopen? Of wat?

    ---

    Update: Ik heb er een.

    21-02-05

      19:03:11, by S p r k .   , 583 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het complex

    En ja hoor; ik was Woensdag en Donderdag behoorlijk ziek. Vrijdag ging het al ietsje beter gelukkig, maar ik ben Zaterdag pas weer echt even hoestend de deur uit geweest.

    Paul Haenen speelt wekelijks (?) een nieuwe voorstelling in het Betty Asfalt Complex, en ik mocht met de Tiener mee op de gastenlijst. Je ziet altijd wel gebouwen staan overal enzo, maar ik was weer ontzettend verbaasd dat achter een deur ergens op de Singel een heel knus theatertje zit. Ik had Paul Haenen nog nooit live gezien, en ik vond hem echt erg leuk. Het is sowieso fantastisch dat je als man, als mens, als cabaretier, als artiest gewoon een heel theater kunt bouwen of kopen, waar je vervolgens lekker iedere week in kunt spelen. Ik denk dat ik aanstaande Zaterdag weer ga.

    Na de voorstelling hebben we in het Betty Asfalt Complex nog wat gedronken en uiteindelijk ben ik weer naar huis gegaan om in mijn knusse bedje te kruipen. Dat klinkt heel makkelijk en rustgevend, maar dat was het niet. Als in een hele low-budget actiefilm brak de as van de trappers van mijn fiets namelijk af. Op een heel druk en eng kruispunt. Dus toen lag mijn trapper op de grond, midden op het kruispunt, en het was best eng om die nog weer terug te pakken. Maar ik heb altijd geleerd; als je je afgehakte vingertopje niet meeneemt naar het ziekenhuis, kunnen ze hem er ook niet opnieuw aannaaien.

    Zondag was ook een relaxed dagje, want daar is het weekend tenslotte voor. Ik heb overdag nog even rondgebeld of ik een fietsenwinkel kon vinden die op Zondag open is en fietsen verkoopt, want ik was helemaal klaar met mijn huidige fiets die nog geen jaar oud is en bijkans al 10 keer kapot is gegaan. Helaas kun je blijkbaar op Zondag geen fiets kopen in de stad (althans, niet volgens de Gouden Gids), dus heb ik mezelf kunnen bedwingen en nu staat mijn fiets ter reparatie bij een man waarvan ik alleen maar hoop dat hij zich in godsnaam niet zal voortplanten.

    's Avonds kwam Victor weer Alias kijken en hebben we een voedzame maaltijd gegeten. Daarna zijn we naar de trut gegaan en daar waren echt allemaal leuke mensen. Eentje was keihard aan de Haarlemmer Olie, die hij van zijn moeder toegediend had gekregen om van zijn verkoudheid (en ook wel z'n homoseksualiteit) af te komen. Een andere jongen, Joooooooost, was helemaal nieuw en blijkt bovendien in een soort activiteitenmuseum te werken (mja, je moet het vaag omschrijven he). Dus ik ben bang dat we Zaterdag overdag met z'n allen naar dat activiteitenmuseum moeten zodat Joooooooost alles fijn kan demonstreren enzo. Terwijl wij ondertussen vragen stellen als eh... ,,Heel interessant, wat je nu doet met electriciteit, maar ben je zelf een kattenmens of meer een hamstermens?"

    Ik weet nu ook zeker dat ik een iPod wil, want ik heb net heel even met de iPod van ex-huisgenote Maartje gespeeld, en het was te gek. Eigenlijk wil ik de U2 iPod, maar daar staan ook nog vieze handtekeningen van de bandleden op, en dat spreekt toch alweer een stuk minder aan. De U2 iPod is echter wel zwart met rood en zou derhalve erg prettig bij mijn mobiele telefoon passen. En die handtekeningen van Bono en The Edge en al die andere piemels zijn er met de betere vijl ook wel weer af te verwijderen. Zo zie je maar weer, soms sta je echt voor een T-splitsing in je leven!

    16-02-05

      00:49:48, by S p r k .   , 616 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de anderen

    Zondag was ik duizelig en vandaag ben ik misselijk. Vanochtend in de trein zat schuin tegenover mij een anorexia-achtig meisje met kort rood haar een saucijzenbroodje weg te werken. Die ze ongetwijfeld daarna weer uitgekotst heeft op het toilet. Je kunt altijd een beetje zien dat je met een meisje met een eetstoornis te maken hebt, door de manier waarop ze d'r voedsel vasthoudt (als iets zonder waarde, op enige afstand) en de hapjes die ze neemt (kleiner dan die van een eekhoorn). Terwijl ik het juist fijn gevonden zou hebben als ze een beetje door zou eten; ik werd er alleen maar nog misselijker van.

    Ik weet niet wat het inhoudt; misschien heb ik wel een enorm zeldzaam griepvirus opgelopen en zullen weldra de fruitmanden zich op gaan stapelen. Per post.

    Wat ik sowieso op het postkantoor in de fucking Bos en Lommer kan gaan afhalen, is een pakketje van iemand waar ik tot medio Oktober vrij intensief mee om ging. De persoon in kwestie is zelfs op de crematie van mijn moeder geweest, en daar heb ik heus geen figuranten voor uitgenodigd.

    Maar een e-maildiscussie liep uit de hand, er was een paar weken radiostilte, en daarna werd alles via e-mail maar halfjes uitgepraat. In zo'n situatie is het belangrijk om elkaar gewoon weer in het echt te zien, zodat je van elkaar veel beter ziet hoe alles bedoeld is, etc. Maar initiatieven van mijn kant om met z'n 2en iets te gaan eten of om een drankje te doen liepen uit op niets, en ik besloot om het allemaal maar te laten rusten. En na een tijdje heb ik op mijn weblog ook de link naar de persoon in kwestie verwijderd.

    Ik hoop dat 'het versturen van wat handel' als een reinigende ervaring is geweest voor de persoon in kwestie. Ben benieuwd of ik nog een dode duif tegenkom als ik het pakketje Vrijdag ga afhalen.

    Dan was er nog het ophaal-incident, op weg naar de sneak preview vanavond. Picture it; ik rijd in een auto met iemand die net een week z'n rijbewijs heeft en duidelijk nog niet zo heel comfortabel en geroutineerd rijdt. Logisch; zou ik ook niet doen op dat moment (de vraag is of ik uberhaupt ooit comfortabel en geroutineerd zou rijden, maar dat terzijde). Vervolgens belt een vriend van me, of we hem ergens op kunnen pikken. Ik vraag of we langs die locatie komen, en dat blijkt niet het geval te zijn. En ik weet dat dat niet het moment is om te vragen om een detour, ook al is de persoon in kwestie net als wij aan de late kant. Dus ik zeg ,,Nee, komen we niet langs." en de ander zegt ,,Oh dan kom ik niet. Dag."

    Even later krijg ik een SMSje met 'up yours...'.

    En bij wijze van kleine umlaut op dit alles, was de film echt heel erg slecht. Met een in-staat-van-ontbinding-zijnde Clint Eastwood, die Hilary Wank gaat leren boxen, terwijl Morgan Freeman ons van commentaar voorziet, voor zover zijn levervlekken dat toelaten. En er was een of andere dushi die de hele tijd gebeld werd op haar GSM, de zaal verliet, af en toe (pratend) naar binnen keek of de film misschien intussen al afgelopen was, en dan weer door belde. En dat dan iedere 10 minuten.

    Ik ben blij dat ik thuis ben. Ik ben minder blij dat mijn keel schraal is, dat de klieren in mijn hals opgezet zijn en dat ik koorts lijk te krijgen. Ik weet zeker dat mijn overleden Oma me aan het straffen is, omdat ik geen braaf heteroseksueeltje ben en omdat ik vroeger bij haar thuis altijd wilde dansen op muziek van de Dolly Dots.

    << 1 ... 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 ... 278 >>