Pages: << 1 ... 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 ... 278 >>

    03-11-10

      15:38:10, by S p r k .   , 222 words  
    Categories: Categorie-loos

    Werkspot

    Mijn baas is helemaal lyrisch over www.werkspot.nl, 'de marktplaats voor klussen'. Zo was er een kraantje kapot waardoor ons koffiezetapparaat op kantoor het niet meer deed. M'n baas plaatste een opdracht op Werkspot.nl en binnen de kortste keren stond er een monteur voor ? 50,- dat kraantje te fixen.

    Ik zie hier meteen een gouden business in! Ik kan natuurlijk al als een malle laminaat leggen, met het juiste t-shirt aan heb ik een bouwvakkersdecolleté van heb-ik-jou-daar, en ik heb er geen moeite mee om op mijn knieën te werken.

    Volgens mij kan ik ook héél makkelijk doorstromen naar de wat grotere klussen, want hoe moeilijk kan dat nou zijn, een nieuwe meterkast aanleggen? Of een dragende muur verwijderen? Heb ik, als mens, op onbewuste momenten niet genoeg stukjes Eigen Huis & Tuin meegekregen om allerhande klusjes in en rondom het huis uit te kunnen voeren?

    Ik weet ook meteen hoe ik kan zorgen dat ik overtuigend overkom naar de klant toe: ik heb een sidekick nodig die minder kan dan ik, en nergens iets van snapt. Een soort Manon Thomas/Myrna Goossen, die me regelmatig dingen kan vragen als ,,Wat heb je nu bijvoorbeeld in je hand?" en tegen 'onze' klant kan zeggen ,,Wat doet Martijn dat vakkundig, hè?". Eens vragen of Maurits er iets in ziet.

    26-07-10

      00:08:00, by S p r k .   , 1500 words  
    Categories: Categorie-loos

    Mijn eigen fles rosé (Madrid Melocotón deel 2)

    De volgende ochtend schoot ik snel een swieter aan en liet ik een hotelmedewerker een fijne omelet met spekjes en ham voor me maken. Daarna wilde Laurens nog naar een park en hebben we zo'n tour gedaan waarbij je bovenop een dubbeldekker door de stad gereden werd. Op een gegeven moment wilde Laurens eruit omdat hij me iets wilde laten zien: Mercado de San Miguel. Oh. Mijn. God. Hier wilde ik nooit meer weg! Het was een soort overkapt marktje waar ze de hele tijd verkoelende nevel over je heen sprayden terwijl je bij allemaal kraampjes de allerlekkerste tapas kunt kopen. Ik stelde mezelf al helemaal voor dat ik in Madrid zou gaan wonen en iedere dag borrels zou organiseren zodat ik hier de hapjes vandaan kon halen.


    Mercado de San Miguel

    Aan het einde van de middag moesten we verzamelen in het hotel, zodat we op tijd naar de Gay Pride optocht konden. We mochten meerijden op een dubbeldekkerbus van AEGAL, dé Spaanse homo-organisatie. We werden van tevoren alleen wel even stevig toegesproken, dat we uren in de zinderende hitte op die bus zouden staan zonder dat we er af konden, dat er geen toiletten aan boord waren, geen eten, wel water. Ik vond het een heel eng idee, maar besloot tegelijkertijd dat deze kans te mooi was om te laten liggen. Over een route waar je op een normale dag met de taxi in twintig minuutjes doorheen bent, zouden we tijdens Gay Pride tussen de vijf en zeven (!!) uur doen. Als voorbereiding kochten we bij een soort lunchdelicatessenwinkeltje een paar doosjes met fingersandwiches enzo, en stapten in en op de bus. Van die fingersandwiches heb ik eigenlijk nooit meer iets teruggezien, maar dat was niet erg, want Martijn van OutTv had een fles rosé voor me meegenomen.

    Ik besloot dat dit MIJN fles rosé was, en rosé smaakt toch het lekkerst als je rechtstreeks uit de fles drinkt, dus dat deed ik dan ook. Al rijdend kwamen we langs honderdduizenden toeschouwers. Op een gegeven moment stonden we stil bij twee heel lekkere jongens die duidelijk opmerkingen maakte over het feit dat ik uit die fles aan het drinken was. Ik spreek helaas maar een paar woorden Spaans, maar ik weet bijna zeker dat ze dingen zeiden die IETS met fellatio te maken hadden! Het leek mij allemaal prima en als aanmoediging heb ik vanaf de bovenkant van de bus, vanaf zo'n 4 meter hoogte, rosé in de mond van één van die jongens geschonken. Lekker gek, maar ik was dan ook flink aangeschoten!


    De jongen die m'n rosé heeft gedronken

    Stapvoets trokken de bussen langs een eindeloze rij toeschouwers, waarvan een aantal heel charmant waterpistooltjes op zak had om de feestende passagiers op de bussen wat verkoeling te bieden. Sommige mensen die langs de busroute woonden gooiden zelfs hele emmers water van hun balkon over de bloedhete feestgangers, zoals je dat ook weleens doet wanneer je twee copulerende katten uit elkaar wil drijven.

    De rit op de bus was ook wel goed voor m'n zelfvertrouwen, want ik had zowaar hier en daar oogcontact met jongens. Leuke jongens! Die lief naar me glimlachten en zwaaiden! Ik riep 'Guapo!' naar ze of stak m'n duim op. Ik denk dat m'n remmingen ook een beetje weg waren, ik had tenslotte inmiddels al een hele fles rosé op. Ik wilde NOOIT meer weg uit Madrid.

    Ik moet altijd heel erg nodig plassen van alcohol, dus ik zei tegen Laurens dat m'n blaas ieder moment kon exploderen, en hij zei "Ze hebben toiletten beneden!" Dus ik ging naar beneden, waar het wel 60 graden Celsius leek, om de toiletten te zoeken, om vervolgens onverrichter zake weer terug naar boven te lopen. "Waar dan?" vroeg ik aan Laurens, en toen hij mee naar beneden liep kon hij ze ook niet vinden. Uiteindelijk legde een Spanjaard me uit dat ik anders gewoon in een leeg flesje water moest plassen. En of ik er daarna goed op wilde letten dat ik het flesje daarna bij het afval zou leggen ipv bij de drankvoorraad, want "dat gaat helaas niet altijd goed"...

    Dit zou een hele opgave worden. Ik kan namelijk helemaal niet staand plassen. Ik kan me van vroeger herinneren dat ik het weleens deed, maar dan kreeg ik op onfortuinlijke wijze toch altijd een beetje urine op mijn broek. Ik vind plassen ook altijd even een rustmoment waarbij ik graag ga even zitten. Dus daar stond ik, achterin een snikhete bus met niemand om me heen, m'n broek open en een lege halve literfles. En ik was bang dat ik om zou vallen, omdat ik inmiddels toch een hele fles rosé achter mijn kiezen had: ik moest werkelijk straalbezopen zijn. Daarom moest ik waarschijnlijk ook zo nodig plassen. Maar er kwam niks. Geen druppel. Ik dacht aan die keer dat ik zo nodig moest in het Vondelpark, toen was het me toch ook gelukt? En die keer in het ziekenhuis toen m'n amandelen eruit waren gehaald. Maar goed, toen werd er ook gedreigd met een katheter dus was ik nogal vastberaden. Hoe had ik het toen ook alweer geforceerd? Oh ja, buikspieren aanspannen. Ik spande aan. Geen druppel.

    "Oh, goed dat het niet lukt, trouwens" dacht ik bij mezelf, want van de weeromstuit was ik vergeten de dop van het lege flesje te draaien. Ik had dus bijna mezelf en de bus ondergezeken. Typisch iets voor dronken Martijn! Ik probeerde het nog een keer (dit keer zonder dop op het flesje!) maar het mocht niet baten. Ik besloot het maar op te geven.


    Een gedeelte van de menigte

    Ik bleef ook in het onderste gedeelte van de bus, waar verder eigenlijk weinig tot geen mensen waren. De deuren die halverwege de bus zaten stonden open, en ik stond er voor frisse lucht en om nog meer mensen te kijken. Af en toe vroegen mensen of ze naar binnen mochten, maar dan zei ik steeds "No habla Español, hoor!" Op een gegeven moment was ik in de war en zei ik "Sorry, I don't speak English" maar verder ging het wel goed. Ik was ineens een soort doorbitch geworden met een héél strikt deurbeleid. NIEMAND kwam die bus in. Nouja, niemand behalve het vriendje van de vers gekozen Mister Gay España, die heb ik wel toegelaten. En af en toe riep ik heel sympathiek "Cuidado!" wanneer het leek alsof iemand bijna onder de bus zou komen.

    Op een gegeven moment kwamen we langs een als slaaf verklede aantrekkelijke jongen. Hij had een halsband om en een ketting, en een zwarte leren slip ofzo. Hij liep recht op me af, terwijl ik in de deuropening van de tijdelijk stilstaande bus stond, en beet in mijn linkerbeen, door mijn korte broek heen. Toen beet hij in mijn rechterbeen. Toen beet hij in mijn kruis. Toen keek hij me aan, zei "Mmmmmmmm!" en toen reden we door! Je hebt toch een vertraagd reactievermogen als je strontlazerus bent, maar ik weet niet of ik hem op een helder moment wél had tegengehouden.

    Aan het eind van de rit moest ik nog steeds heel nodig plassen, dus ben ik een Starbucks binnen gerend en heb ik gevraagd of ik gebruik mocht maken van hun toilet. Toen ik eindelijk geplast had, riep ik nog "Te quiero mucho!" (dat betekent 'echt heel erg bedankt') tegen de jongen achter de counter en ging ik terug naar het hotel.

    Die avond trad Kylie Minogue op op Plaza de España. Het plein en de omliggende straten waren flink afgeladen, alles stond klem en een groot deel van het publiek had niet eens meer zicht op het podium. Laurens en ik wurmden ons naar het podium, want we herinnerden ons dat we ons aan de linkerkant van het podium moesten melden. Ik vond het doodeng, want je kon je echt bijna niet bewegen. Uiteindelijk moesten we dus juist bij de perstribune tegenover het podium zijn, dus konden we ons wéér door de menigte heen wurmen. Op een gegeven moment was ik er zó klaar mee dat ik tegen Laurens zei dat ik niet meer wilde. Ik bedoel, als iemand m'n portemonnee zou rollen, met m'n id-kaart erin, dan kon ik het land niet eens meer uit! "Je moet!" zei Laurens, altijd al een pragmatisch type geweest. Dus daar ging ik.

    Onder de acts van de avond waren de Spaanse Songfestival-inzending Daniel Diges, die natuurlijk het nummer Algo Pequeñito ten gehore bracht (dit keer wel zonder de hinderlijke mimespelers) en de Vengaboys die hun comeback-hit Rocket To Uranus playbackten. Na Kylie's optreden wurmden we ons weer door de menigte heen om moe maar voldaan terug te keren naar ons hotel. Zo'n weekendje Madrid gaat je niet in je koude kleren zitten, en de plaatselijke guapos lijken toch iets meer gewend te zijn om tot diep in de nacht door te fiesta-en.

    Oh, Martijn van OutTv vertelde me later nog dat die fles rosé die ik tijdens de pride optocht had gedronken, een soort Jip & Janneke champagne was. Alcoholvrij dus. Pijnlijk.

    03-07-10

      12:30:00, by S p r k .   , 995 words  
    Categories: Categorie-loos

    Shownuevos (Madrid Melocotón deel 1)

    Ik ben dus met een aantal collega's dit weekend in Madrid om een artikel te schrijven over de plaatselijke Gay Pride. Ik had woensdag tot 1 uur 's nachts gewerkt (met wel een paar breaks tussendoor hoor) en donderdag tot 9 uur 's avonds en moest toen nog inpakken om vervolgens om half 5 's ochtends op te staan. Ik was dus wel een klein beetje moe.

    Tijdens de vlucht hebben collega Laurens en ik besloten om voortaan de namen van lekkere stewards te onthouden zodat we ze na landing op kunnen zoeken op hun Facebook. Je bent toch maar een relatief korte tijd samen met het luchtvaartpersoneel dus het is fijn om later nog wat achtergrondinformatie te kunnen raadplegen. Nu wisten we van één steward bijvoorbeeld alleen dat 'ie z'n oksels scheert. Helaas hebben we het proces nog niet geperfectioneerd en zijn we dus nu alle achternamen vergeten, maar misschien komt dat op de terugvlucht nog wel goed.

    Eenmaal aangekomen op het vliegveld leek onze bagage aanvankelijk kwijt, maar dat werd snel opgelost, gelukkig. Toen konden we naar het hotel terwijl Laurens in de metro helemaal uit de pan flipte door alle lekkere peppi's die samen met ons gebruik maakten van het openboer vervaar. Ik was die Mediterrane types natuurlijk inmiddels wel gewend door het reisje naar Porto, maar voor Laurens was het allemaal nog nuevo!

    Het hotel is echt manisch, we hebben allemaal onze eigen kamer en er is airco en een ligbad en het gebruik van de mini-bar is gratuito! We hebben geluncht bij Café Oliver in Chueca waar het echt zó superlekker was!

    's Avonds was het tijd om naar de finale van Mister Gay España te gaan. We mochten, als pers, naast de catwalk in een soort VIP-gedeelte staan: dikke prima. Eerst ging een blonde gozer optreden van het Spaanse tv-programma Fame. Hij zong iets over "My nights are full of drama/ It's wet in my pyjama". De show was erg leuk maar duurde ook érg lang, met allemaal plaatselijke bekenden die gingen optreden (meestal playbacken). Er zat ook een merkwaardige vrouw in de jury die een soort kruising leek tussen Marijke Helwegen, Patricia Paay en Marion Gelderl00s, waar het publiek helemaal apeshit voor ging. Ik vroeg aan een Spaanse journalist waar zij bekend van was, waarop hij antwoordde "She's very rich, she wears Prada?." Ik vroeg "Ja maar wat dóet ze dan?" en weer zei hij "Yeah, she's very rich, very popular." En ik weer "Maar wat heeft ze dan bereikt? Waar kent het publiek haar van? Wat kán ze dan?" en toen lachte hij alleen maar en rolde hij met z'n ogen. Ik bedoel, haar bruidsjurk-achtige outfit had zakken waar ze haar handen de hele tijd in stak, for crying out loud (en één van haar benen was zwaar fucked up geïrriteerd, vermoedelijk van een nare aanvaring met een besmet scheermesje). Ik denk dat het misschien zo iemand is die het Spaanse equivalent van Shownieuws presenteert. Shownuevos ofzo. Serieus, dit Spaanse antwoord op Marion Gelderl00s heeft betere PR-people nodig.

    De Mister Gay kandidaten waren over het algemeen súperlekker en kwamen diverse malen over het podium paraderen. Leuk om zo dichtbij te staan want je zag dat bepaalde kandidaten kippenvel kregen als er voor ze geschreeuwd werd. De winnaar zag er trouwens uit alsof hij ieder moment out kon gaan, maar dat terzijde. Er was ook een heel indrukwekkend optreden van een jongen die door middel van een soort interpretive dance de onderdrukking van homo's liet zien, vergezeld van een filmpje. Het klinkt dus heel flauw en nutteloos als ik het zo uitleg, maar het maakte echt heel veel indruk en ik kreeg op een gegeven moment ook kippenvel alsof ik een MrGay kandidaat was die voor het eerst erkenning kreeg. Op het einde (net voor de bekendmaking van de winnaar, eigenlijk) kwam er nog een heel aangenaam hoertje optreden die zóveel haar in d'r pruik had dat ze waarschijnlijk 15 Aziatische meisjes ervoor heeft moeten afslachten. Ze was fantastico. Lekker nummertje ook, ik ga opzoeken hoe ze heet.

    Om 1 uur 's nachts was het allemaal afgelopen en kon ik dus niet meer. Ik was muy fatigado! M'n collega's en medeperspeppi's gingen nog door, maar ik moest nu echt naar het hotel gaan lopen. Ik wist alleen niet zo goed hoe of wat, dus pakte ik mijn iPhone tevoorschijn (die dit keer wél heel goed wist waar ik was, niet zoals in Utrecht dus) om me terug naar m'n hotel te leiden.

    Op een gegeven moment kwam ik langs een groepje meisjes. Eentje keek naar m'n iPhone, toen naar mij, zei toen iets tegen haar 'dinnetjes en liep naar me toe. Ze sloeg haar arm om me heen en zei dat ze met me mee wilde. Ik ben al wantrouwend als een jongen zoiets zou doen, laat staan wanneer een meisje het doet, dus ik stopte m'n telefoon meteen in mijn broekzak en begon m'n exits te finden. En ik ze 'nee'. Toen zei ze "But I will suck your cock!" en ik zei weer 'nee'. Toen zei ze "I will suck it 10 times!" Nee. En ook: au. "I'm really good, we'll have a great time!" Toen zei ik heel alpha-male "I've already said No four times, now fuck off and leave me alone." en toen ze daar niet op reageerde bedacht ik me ineens dat ik een héél makkelijke 'verlaat de gevangenis zonder te betalen'-kaart had. Alsof ik Ellen Degeneres circa 1996 of Ricky Martin eerder dit jaar was, zei ik "I'm gay." Ze droop meteen af. Je mag van mij best in de prostitutie zitten, maar als je een kenkertrage iPhone 3G als statussymbool ziet heb je je prioriteiten niet op orde!

    Terug in het hotel bleek dat ik de airco aan had staan (ja, niet zo We Are The World/We Are The Children van me) waardoor het heerlijk koel was en ik vrijwel meteen als een blok in slaap viel. Nu snel douchen en op naar een volgende dag in Madrid!

    01-05-10

      14:08:12, by S p r k .   , 464 words  
    Categories: Categorie-loos

    Op bezoek bij Annasola, la tercera parte

    Uiteindelijk zijn we alsnog in het winkelcentrum beland. Het grote en fris ogende La Cañada bood iets dat in Amsterdam helaas toch niet echt te vinden is: kleding in mijn maat. Het is echt bijzonder ongezellig om hoopvol met een stapeltje kleding in een pashokje te verdwijnen, om een paar minuten later met je staart tussen je benen weer naar buiten te komen omdat niets past. Ja, tenzij je naar een winkel als High & Mighty gaat (waar Coty van 1m71 ooit nietsvermoedend naar binnen is gestapt), maar dan ben je zo een fortuin kwijt voor een leuk truitje.

    Bovendien vind ik het ook niet nodig dat Nederlandse kledingzaaknichten mijn exacte maat weten. In 'de iT tijd' kocht ik eens een zilveren en (voor die tijd) futuristische broek bij de We (toen paste dat allemaal nog makkelijk), zonder er bij stil te staan dat de verkoper en ik wederzijdse vrienden hadden die de eerstvolgende zaterdag aan de Vip-bar in de iT luid zouden verkondigen wat mijn toen al minder flatteuze broekmaat was.

    Geen probleem in Marbella dus, waar ik in de meeste winkels zowaar shirtjes en truien in mijn maat vond. Door deze nieuwe wereld vol modemogelijkheden werd ik helaas iets te overambitieus en kocht ik drie v-hals shirtjes die theoretisch gezien zouden moeten passen. Het zwarte shirtje past ook wel, maar het knalroze shirtje legt teveel nadruk op mijn tepels en met het turquoise shirtje lijk ik net onze Bulgaarse songfestivalminnende en kruidig ruikende schoonmaker van kantoor. Oh well...

    Vanochtend ben ik gaan zwemmen bij het gemeenschappelijke zwembad dat bij deze appartementen hoort. In eerste instantie was ik helemaal alleen, op een als ratelslang klinkende vogel na. Ik besloot wat baantjes te trekken. Althans, in het diepe gedeelte heb ik echt gezwommen, in het ondiepe gedeelte heb ik meer gelopen terwijl ik mijn armen bewoog alsof ik Justin Bieber op een vliegveld was, en me een weg probeerde te banen door honderden, nee, duizenden ovulerende tienermeisjes.

    Na anderhalf uur kwamen er toch nog twee Britse pikey's bij het zwembad liggen, waarvan er eentje heel erg nouveau riche baantjes ging trekken met haar zonnebril op. ,,It's not so bad, once you're in." zei ze met Mel B-accent over het toch best nog frisse zwembadwater.

    Grindr is hier trouwens een saaie boel, de dichtstbijzijnde homo zit zo'n 20 kilometer verderop, en vertoont geen eigenschappen die het de moeite waard zouden kunnen maken om die afstand te overbruggen. Er zit 45 kilometer verderop wel een heel smakelijk ogende homo van 34. Het lijkt me heel avontuurlijk en continentaal om een Zuid-Spaanse minnaar te hebben, dat schijnt hier overigens eerder regel dan uitzondering te zijn, maar ik heb hem toch maar niet aangesproken. Straks moet ik mijn gefrituurde camembert nog gaan delen, en daar komt natuurlijk niets van in.

    30-04-10

      17:43:17, by S p r k .   , 324 words  
    Categories: Categorie-loos

    Op bezoek bij Annasola, part deux

    Ik weet niet of het gebruikelijk is en of het überhaupt al bestaat, maar Annasola moet denk ik in een soort Farmville-praatgroep. We hebben gisteren via allerlei ingewikkelde rekenmethodes moeten berekenen hoe lang het nog duurde voordat bepaalde gewassen volledig gegroeid waren, en of ze daarmee nog net wel of juist net niet op tijd nog een gouden medaille kon halen. Ondertussen zat ik al twee uur met mijn jas aan klaar om naar het beloofde winkelcentrum te gaan!

    Nee hoor, ik zat ook maar een beetje te Facebooken en ik moest überhaupt nog douchen in mijn badkamer. Oh ja, had ik dat al gezegd? Ik heb hier dus m'n eigen badkamer incl. ligbad en toilet. Ik had dus een piepklein maar schilderachtig zomerhuisje verwacht, maar nee hoor? Het balkon alleen al is 1,5 keer zo groot als mijn volledige appartement in Amsterdam. En ik heb hier dus uitzicht op zee (thuis alleen op de Kostverlorenvaart!) en m'n eigen badkamer (ongeveer 4 keer zo groot als mijn badkamer thuis). Het is hier, op de zoete klanken van Anita Baker en Annie Lennox na, heerlijk rustig, met alleen Annasola die af en toe roept ,,Ik heb een graansilo gecollect! Da's niet alleen een fallussymbool, maar het is ook 2.000 coins waard! Dat wilde ik maar even zeggen!"

    Gisteren hebben we het grootste deel van de dag onze respectievelijke Farmville boerderijtjes bijgewerkt (nouja, ik heb een klein beetje geschreven, gewerkt en gesurft, ik heb natuurlijk geen virtuele boerderij, hallo), en 's avonds zijn we naar het winkelcentrum gegaan waar ik een aardige polo, overhemd en badhanddoek op de kop heb getikt, allemaal passende binnen het thema 'roze'. Ik ga vanavond nog even terug om te kijken of ik een bijpassende hoodie kan scoren. Morgen is het alweer tijd om naar Nederland te vliegen, maar gelukkig wel pas 's avonds. Dus ik kan overdag nog even het zwembad uitproberen, ik hoop dat het pikeygehalte aan de lage kant zal zijn...

    << 1 ... 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 ... 278 >>