Pages: << 1 ... 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 ... 278 >>

    29-04-10

      13:52:28, by S p r k .   , 809 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ergens in een afvalbak op Schiphol ligt nu dus voldoende materiaal om een mini-Douglas mee te openen.

    Toen Annasola (de moeder van Obbie) me uitnodigde om een paar dagen naar het huisje in Marbella te komen, zei ik natuurlijk geen nee.

    Aangezien ik dinsdag pas in de namiddag hoefde te vliegen, besloot ik van de vrije ochtend gebruik te maken om eindelijk weer eens naar de GGD te gaan voor een routinecontrole. Ik was inmiddels al bijna twee jaar niet meer geweest dus het werd wel weer eens tijd. Gelukkig was er niets aan de hand en dankzij het afsprakensysteem (ipv inloopuur) stond ik drie kwartier later alweer buiten.

    Toen had ik dus een paar uur over en heb ik Project Catwalk nog even afgekeken, mijn tas verder ingepakt en in het algemeen erg rustig aan gedaan. Uiteindelijk heb ik me dus denk ik een beetje vergist in de tijd n deden tram en trein er veel langer over dan verwacht, dus toen ik aankwam bij de incheckbalie op Schiphol was ik een klein beetje in paniek.

    Na wat heen en weer gebel met de gate, werd besloten dat ik nog wel mee mocht, maar dat ik geen bagage meer in kon checken. Ik mocht wel m'n handbagage n de tas die ik wilde inchecken meenemen aan boord, maar dan moest ik dus wel m'n vloeistoffen weggooien. Althans, ale vloeistoffen die in een verpakking va meer dan 100ml zaten. Terwijl ik naar de gate liep (toch een goede 20 minuten lopen) nam ik alvast afscheid van m'n Pumpkin Pie Paradise shampoo. Bij de douane heb ik m'n toilettas geopend en met pijn in m'n hart en ook wel een klein traantje wat producten weggegooid. Ergens in een afvalbak op Schiphol ligt nu dus voldoende materiaal om een mini-Douglas mee te openen.

    Gelukkig zag het vrouwtje bij de lopende band dat ik overstuur was, dus nadat ze me had gevraagd om mijn riem uit te doen, en ik haar had verteld over m'n vloeistoffen (ik wilde toch meteen even m'n verhaal kwijt!) zei ze ,,Jeetje, wat een kutwijf bij de balie! Nu moet je alles weggooien! Wat zonde zeg! Wat een stom wijf!" Eigenlijk was het meisje bij de balie een heel lief en vooral mooi meisje, maar ik kreeg zveel morele steun van het vrouwtje bij de lopende band dat ik haar niet wilde tegenspreken.

    Eenmaal aangekomen bij de gate, zuchtend en zwetend en geestelijk helemaal kapotgemaakt door de vloeistoffenregeling, kon ik vrij snel het vliegtuig in en had ik ook nog eens de hele stoelenrij voor mezelf (terwijl de rest van het vliegtuig zo goed als vol zat). Er zaten we allemaal jankende peuters om me heen, maar ik heb m'n oordopjes ingedaan en de finale van RuPaul's Drag Race op mijn laptop gekeken. Dikke prima.

    Eenmaal geland in Malaga was het meteen heel erg lekker weer en zat Annasola al op me te wachten. We zijn naar een restaurant gereden waar ze? Voedselliefhebbers kunnen beter even gaan zitten voordat ze verder lezen? Waar ze dus camembert FRITUREN! Als ze in Spanje ossenworst zouden verkopen, zou dit restaurant het denk ik ook wel frituren. Ik werd er helemaal een beetje MANISCH van! En in het gebouwtje ernaast kun je je na je maaltijd meteen even laten dotteren, ook wel handig.

    Daarna zijn we naar een supermercado gegaan waar we een fantastische Hola Kitty!-koektrommel op de kop hebben getikt. Ik heb ook meteen wat nieuwe cosmetica aangeschaft om het leed van eerder die dag te verzachten (ik wilde niet wr Kelly van Shiseido Customer Care om een vriendinnendienst vragen, en een pallet Shiseido for Men op laten sturen).

    De volgende dag heb ik ontbeten met een verantwoord bakje muesli met yoghurt. Ik vond het wel echt hl lekkere yoghurt, en toen ging er natuurlijk meteen een alarmbelletje af. En ja hoor: Griekse yoghurt is dus 3 keer zo vet als gewone yoghurt. Vandaar dat het zo lekker smeuiig en slagromerig was! Na het ontbijt heeft Annasola me meegenomen naar een heel rustig strandtentje waar wel wat pikey's (= minder sociale Britse kampers) lagen maar waar het verder heerlijk rustig was.

    En er stond een heerlijk zeewindje, waardoor ik totaal niet heb gemerkt dat mijn niet-ingesmeerde rug compleet aan het verbranden was. Dus ik ben gigantisch verbrand, maar ach. Ze hadden bij het strandtentje trouwens fenomenale broodjes met olie en knoflook. Annasola zag daar volgens mij niet echt het culinaire hoogstandje van in, maar ik vond het een hele goede vondst. Na een lange, vermoeiende dag aan het strand zijn we nog even naar een Britse supermarket geweest, waar ze zowaar Yorkie repen (not for girls!) verkochten. Ik heb 's avonds een Yorkie reep op Annasola d'r bureautje gelegd, als brandstof voor de fysieke inspanningen die ze op haar boerderijtje ging leveren, en de volgende ochtend was de hele reep verdwenen. Ik ga vanavond stiekem iets anders op haar bureau neerleggen, kijken wat er dan gebeurt.

    28-04-10

      00:53:00, by S p r k .   , 451 words  
    Categories: Frustraties

    Een drugskartel met een onevenredig groot belang in de visstickhandel.

    Ik heb natuurlijk al eens eerder geschreven over de Albert Heijn op de Westermarkt. Helaas is de situatie er niet op vooruit gegaan. Je kunt er nu ineens tegenwoordig wel Danio Bosvruchten kopen (iemand leest kennelijk mee!), maar diepvrieskibbeling, ho maar.

    Ik heb overigens wel een keer de bedrijfsleider erop aangesproken dat ze geen Danio Bosvruchten in het assortiment hadden, en dat ik 'aardbeien' zo'n laffe smaak vond enzo. Maar zijn antwoord was dat dat allemaal vanuit het hoofdkantoor geregeld werd en dat het filiaal daar zelf niets over kan beslissen.

    Nu was ik maandag in diezelfde Albert Heijn, waar dus briefjes hingen dat de bakker ziek was en dat er daarom dus geen vers afgebakken brood was. M.a.w.; geen maisbrood, geen pain de boulogne (of misschien s dat wel maisbrood, weet ik het), geen croissants, stokbrood, ciabatta, saucijzenbroodjes, noem maar op.

    En omdat dat hele assortiment niet aanwezig was, was er dus een soort stormloop geweest op het overige broodassortiment. Ik heb dus nt een saai witbrood uit iemands handen weten te grissen, bij wijze van spreken.

    Wat is dan nog de functie van de bedrijfsleider of filiaalmanager van de Albert Heijn op de Westermarkt? Hij mag geen beslissingen maken over het assortiment, n van z'n onderdanen zorgt dat de voorraden op peil blijven, een ander slepje maakt het rooster en weer iemand zorgt dat de kassa's geteld worden enzo.

    Dus waar moet 'ie dan op letten? a) dat het kassapark voldoende bemand is (en dat was, voor zover ik die ochtend kon zien, het geval) en b) dat er enige consistentie zit in de verschillende afdelingen die er in zijn niet al te grote filiaal zijn. Met andere woorden: dat het groente en fruit netjes 'gelost' wordt, dat de tijdschriften eens in de week door iemand ververst' worden, en dat er IN JEZUS' NAAM IEMAND BIJ DE BROODAFDELING AANWEZIG IS!

    Als 'de bakker' ziek is (er staat iedere dag een ander het brood af te bakken, dus het feit dat hier de illusie wordt gewekt dat maar n iemand op die afdeling zou kunnen werken is al verdacht), dan bel je toch iemand anders? Ik ben natuurlijk geen expert, maar het ziet er cht niet moeilijk uit. Je haalt wat 'rauw' brood uit de vriezer, je mietert het in de oven en klaar. Volgens mij is het snijden, in-de-zak-krijgen en zorgen dat het juiste prijsstickertje erop zit nog het allermoeilijkst. Maar niet hl moeilijk.

    En dus denk ik: witwaspraktijken! De Albert Heijn op de Westermarkt met haast wel een soort faade zijn voor een soort drugskartel ofzo! Een drugskartel met een onevenredig groot belang in de visstickhandel. En waar dit soort vage briefjes op de defecte pinautomaat worden gehangen:

    29-03-10

      23:56:34, by S p r k .   , 617 words  
    Categories: Categorie-loos

    Pigeongate 2010

    Er moet me echt even iets van het hart.

    Ik kwam vanochtend op kantoor en zag bij de kapstok allemaal veertjes liggen. Mijn eerste reactie was ,,Goh, wat gezellig, iemand is ineens toch begaan met paasversiering op kantoor!" maar toen ik boven kwam zag ik ook vogelpoep liggen. Dat vind ik al weer minder feestelijk. En n van de ramen was gebroken. Er was kennelijk een vogel naar binnen gevlogen door het raam.

    Lekker dan! Poep op de balustrade, ook een beetje op mijn stoel, op de plek waar de stopcontacten liggen, op de grond, overal. Meh. De balkondeur stond inmiddels wagenwijd open en er was in geen velden of wegen meer een vogel te bekennen. Uiteindelijk is er een glazenmaker gebeld en ben ik gewoon aan het werk gegaan (nadat ik eerst een vieze groene klodder van m'n bureau had geveegd). Ik weet overigens niet wat het is met poep dat opduikt op plekken waar het niet hoort; vorige week had iemand zomaar in de hal van m'n gebouw gepoept! Nouja! Wie doet zoiets nou?

    Hoe dan ook, we hebben geluncht, ik heb een telefonisch interview met Kate Nash gedaan (die me de helft van de tijd niet kon verstaan), de glazenmaker is gekomen (die een onwijze herrie heeft gemaakt), ik heb een album van Peaches gedraaid, met andere woorden: er is van alles gebeurd. M'n twee bazen kwamen 's middags even boven om het vakmanschap van de glazenmaker te bekijken.

    ,,Toch gek dat ik die vogel nooit naar buiten heb zien vliegen!" zei n van mijn bazen. ,,Zul je net zien dat hij zich toch nog ergens verstopt heeft" vervolgde hij, terwijl hij een zitzak aan de kant trok, waarop de GROOTSTE MODDERFOKKING DUIF DIE IK OOIT GEZIEN HEB tevoorschijn kwam en op me af vloog.

    Ik begon te gillen, er kwamen alleen nog maar hele dierlijke oerkreten uit. De kankergrote duif vloog alleen maar paniekerig rond en klapte met z'n grote vleugels overal tegenaan. Mijn emergency overlevingsmechanisme probeerde wel op gang te komen, maar in m'n hoofd hoorde ik alle veiligheidstips door elkaar. Probeer jezelf klein te maken zodat ze je niet als bedreiging zien. Bedek je gezicht en vooral je ogen. Find your exits. Never let them take you to the second location.

    Ik besloot gillend het dak op te rennen terwijl de mensen beneden riepen ,,Doe het raam open, doe het raam open!" (denk die scne uit Jurassic Park waarin het ene kindje tegen het andere kindje roept ,,Turn the light off! Turn the light off!" maar dan zonder prehistorisch genetisch gemanipuleerd gevaar). Ik was te druk met gillen (nog harder dan die keer dat ik een dode muis in mijn gang aantrof!) en die duif zou bovendien nooit door een open raam heen kunnen vliegen. Terwijl ik buiten stond realiseerde ik me dat ik me nu op zjn terrein begaf, wat hem een voorsprong gaf. Dus liep ik ook maar weer naar binnen, hopende dat hij niet op dat moment naar buiten zou komen vliegen. Ik liep beheerst naar beneden en nam even een momentje voor mezelf. En van m'n collega's, die in het weekend bij de padvinders zit ofzo, heeft uiteindelijk met gevaar voor eigen leven n botulisme de duif vastgepakt en naar buiten gegooid. Ik heb nog de hele middag na zitten rillen.

    Oh en dit evenement komt zker in het blad, maar dan verander ik de duif in een zeemeeuw. Ten eerste omdat dat ook hl goed had gekund (in de binnentuin bij ons kantoor komen rond 11:00 uur allemaal zeemeeuwen langs die door n of andere mongool worden gevoerd) en ten tweede omdat Kate Nash een liedje heeft dat I Hate Seagulls heet.

    15-03-10

      23:05:51, by S p r k .   , 156 words  
    Categories: Categorie-loos

    Kroepoekje

    Ik heb net aan onze nieuwe Deense stagiair uitgelegd wie Jos Brink is:

    "Jos Brink was een Nederlandse tv-presentator die vooral bekend was van de tv-show Wedden Dat waarin mensen uit het 'binnenland' vage weddenschappen aangingen en waarbij beroemdheden deden alsof zij die mensen uit het 'binnenland' hadden ontdekt. Dit tv-programma was trouwens ook een flinke springplank voor Sandra Reemer, of 'kroepoekje' zoals Jos haar liefkozend noemde. Je zal de naam Sandra Reemer misschien nog eens voorbij horen komen bij homoevenementen die kampen met een wat lager entertainmentbudget.

    Jos Brink speelde ook in de Nederlandse versie van La Cage Aux Folles (huurtip: de DVD 'The Birdcage' met Ally McBeal en Nathan Lane!) samen met zijn man Frank Sanders. Frank Sanders heeft ook een musical opleiding. Samen hadden ze ook een soort driehoeksverhouding met een 'geadopteerde' zoon, het is nooit precies helemaal duidelijk geworden hoe dat nu zat.

    Jos Brink heeft deze aard' verlaten in... Ik denk 2008."

    28-02-10

      23:46:56, by S p r k .   , 620 words  
    Categories: Categorie-loos

    'Laten we van dat vraagteken een uitroepteken maken!'

    Ik zou vanmiddag een date hebben met iemand. Ja, 'zou'.

    Dit is iemand die ik een paar weken geleden online ontmoette, en ik denk dat ik hem ook al eens in het echt ontmoet heb. We hebben in ieder geval een flink aantal wederzijdse kennissen. Oh n hij valt kennelijk op dikke jongens. En laten we wel wezen; van dat soort types moet ik het hebben. In ieder geval totdat 'ze' een middel uitvinden waarmee je 3 maanden anorexia kunt krijgen en dat het daarna weer vanzelf overgaat.

    Dat was trouwens wel een beetje apart; hij vroeg op een gegeven moment of ik zo iemand ben die ook graag gevoerd wordt. Ik zei 'Bedoel je net als in die documentaire waarin een vrouw z dik is geworden dat ze niet meer uit bed kan, terwijl haar man de hele dag in de keuken spekjes staat uit te bakken? Nee dank je!' en toen zei hij 'Goedzo, daar heb ik ook niks mee.' Jaaaaa ja.

    Maar goed, ik ben qua liefdesleven bjna op het punt waarop ik mezelf zou omschrijven als 'desperate' (en je weet dat, op het moment dat mensen zichzlf gaan omschrijven als 'desperate', ze het waarschijnlijk al een paar maanden of misschien wel al een paar jaar zijn). Dus besloot ik de gok te wagen en iets met hem af te spreken.

    We hebben eerst een tijdje heen en weer gesmst, maar donderdag heb ik het heft in eigen hand genomen en besloot ik hem te bellen om echt iets af te spreken. Hij stelde voor om vanmiddag ergens koffie te gaan drinken ofzo, en hij zei dat hij 'Martijn?' (met een vraagteken erachter) in z'n agenda had gezet en dat we dan nog even zouden bellen om definitief af te spreken.

    Ik had ondertussen bedacht dat we wel ergens cheesecake konden gaan eten. Ik vind het stiekem nooit zo relaxed om mezelf tijdens een eerste (en vaak ook laatste) date te stigmatiseren door allemaal dikmakende dingen te eten, maar nu zou ik eindelijk een date hebben met iemand die daar niets om geeft, dus wilde ik het er flink van nemen.

    Spontaan en sociaal als ik ben, stuurde ik hem zaterdagochtend een smsje met 'Laten we van dat vraagteken een uitroepteken maken!'. Nooit meer wat van gehoord. Ik had m'n schema helemaal vrijgehouden, ik had m'n haar zelfs nog opnieuw gemilimeterd, m'n gezicht geschoren, alles. Maar niks gehoord. Ik vond natuurlijk dat ik hem nu niet weer moest gaan bellen of smssen. Ik bedoel, hallo, ik ben misschien wel 'tegen het desperate aan', maar dat betekent niet dat ik helemaal geen onsje trots meer heb.

    Dus heb ik vanmiddag heel lang depressief in bed gelegen terwijl ik af en toe wat vooraf ingekochte chocoladetaart at (JA, VISUELE CIRKEL INDERDAAD JA, WEET IK OOK HEUS WEL, CAROLINE S.). En in de namiddag ben ik dan uiteindelijk maar helemaal in m'n eentje naar Did You Hear About The Morgans? gegaan, omdat NIEMAND die wil zien maar ik wel.

    Oh en toen ik in m'n eentje weer de bioscoop verliet (het regende ook nog, trouwens), zag ik iemand die ik wel vaker tegenkom in de stad. Even later kwam ik hem thuis ook nog tegen op een chatsite waar ik weleens kom, en toen stuurde ik hem het hele niet-bedreigende, vriendelijke bericht 'Jij was in Path de Munt! Maar bij welke film? Of was dat totaal iemand anders met een hele lange jas?' en daar heeft hij NOOIT op gereageerd. Als je op je 43ste te goed bent om op zo'n bericht te reageren, dan ben je echt een wanker, hoe goed geconserveerd je ook bent. Met je 'life is movement, movement is life'-slagzin.

    << 1 ... 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 ... 278 >>