Pages: << 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>

    01-07-16

      15:11:00, by S p r k .   , 564 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de L'Homo

    Ik klus sinds begin dit jaar wat bij voor OutTv (Gay What is vanaf september weer wekelijks op tv, heb jíj je videorecorder al geprogrammeerd?). Na een reportage over RuPaul’s Drag Race: Battle Of The Seasons begin april, werd ik deze week gevraagd om mee te werken aan een reportage over de lancering van het nieuwe nummer van de L’Homo.

    Eerst was ik natuurlijk weer onzeker, want ken ik al die BNners wel, en ben ik dan wel leuk? Maar uiteindelijk heb ik het toch maar gedaan en zo kwam het dat ik maandagmiddag *voor het eerst in mijn leven* naar de Nieuwe Meer fietste. Er kwam ons al snel een best wel knappe man tegemoet fietsen met een rustige blik in z’n ogen en een glimlach op z’n gezicht. Dus ik had hoge verwachtingen van wat er zich in de Nieuwe Meer allemaal in het drassige gras afspeelde. Uiteindelijk vond ik het als homo-ontmoetingsplaats wat tegenvallen, want waar ik allemaal seksende mannen had verwacht, zag ik alleen maar twee konijntjes die niet eens als konijnen tekeer gingen.

    Bij aankomst bleek dat het nog helemaal niet zeker was of we Linda de Mol, toch een beetje de Oprah Winfrey van de lage landen hè, wel voor de camera konden krijgen. Haar PR-dame (niet haar manager) zei vastberaden ’Nee, alle interviews die ze gaat doen… Die heeft ze al gedaan!’

    Ik probeerde ondertussen te ontfutselen wie dit jaar het covermodel was, en wist het uiteindelijk vrij zeker: het moest wel dj Tony Junior zijn. Mooi, daar wist ik alvast helemaal níets over. Al snel kwam het onthulmoment en bleken niet Tony Junior, maar Tim Hofman en Jan Versteegh de coverboys te zijn. Gelukkig maar. En toen Linda klaar was met haar praatje lukte het ook nog om haar aan te schieten en haar eventjes te spreken. Ik wist er zelfs een grapje in te verwerken over een liedje op haar cd Linda uit 1991, maar dat heeft de eindmontage niet gehaald. Ze gaf overigens een héél politiek correct antwoord toen ik haar vroeg of de L’Homo nu wordt gemaakt voor homo’s, of voor dezelfde rurale heterovrouwen die ook tijdens de Gay Pride aan de kant staan om aapjes te kijken.

    Ik sprak kort nog wat mensen voor de camera, en maakte slechts één kleine faux-pas. Maar als je Mari van de Ven ziet, denk je dan ‘make-up artist’ (het juiste antwoord!) of ’stylist’ (níet het juiste antwoord), of kijk je vooral heel gefascineerd naar z’n gezicht? Ik deed zelf een mix van de laatste twee. Oh, en ik ging ook nog op de foto met een spandoek, samen met collega Kampie.

    Het eindresultaat van de reportage is best gezellig, al praat ik op het einde echt véél te snel. Alsof ik ontzettend nodig naar de wc moest. Het was dan ook take 15.

    Verder heb ik deze week niet zo gek veel meegemaakt, behalve dat ik gisteren in de IKEA was met Annasola. Het was enig, ik twijfelde heel erg of ik zo'n kussentje voor in je nek moest kopen, weet je wel, voor in het vliegtuig? Toen ik hardop zei dat ik bang was om voor lul te staan (ik bedoelde tijdens het opblazen), zei een meisje (type WORMERVEER LAAT JE HOORRRUH!!) heel hard 'je staat pas écht voor lul als je na je vlucht onwijze pijn in je nek hebt!' en toen was ik om.

    24-06-16

      10:13:00, by S p r k .   , 32 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de Silhouettenhond

    Louis en ik luisteren graag naar Zweedse en Deense muziek, en soms horen we daar Nederlandse teksten in. Je zou kunnen zeggen dat het voortborduurt op de 'mama appelsap'-beweging. Hier een selectie.

    23-06-16

      11:35:00, by S p r k .   , 671 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en Snapchat

    Ok ik ben nu op Snapchat (omg volg me youguys!!1! sprknl is m’n username!). Het eerste filmpje dat ik op m’n story heb gezet is al 11 keer bekeken dus het gaat helemaal viraal, als je me nu volgt kun je nog in een vroeg stadium part of the movement zijn.

    Ik heb ooit Snapchat genomen omdat ik een soort 22-hour-stand had met een toerist uit Madison, WI, die er op stond om foto’s van zijn plasser te sturen via dit medium. Het was óf foto’s van zijn plasser via Snapchat, óf geen foto’s van zijn plasser. Hij vond Snapchat veilig, want dan kon ik de foto’s maar 5 seconden zien, dus dan kon het nooit schadelijk zijn voor zijn toekomstige carrière als dj of muziekproducer, ik weet niet meer precies. Ik was daarentegen natuurlijk die behendige meid die meteen software had gevonden om stiekem tóch al die foto’s en filmpjes van zijn plasser op te slaan, en ik heb nu nog plezier van het destijds verzamelde beeldmateriaal. En natuurlijk een overwhelming sense of power dat ik foto's in handen heb waarmee ik zijn niet-bestaande carrière kan maken of breken, muahahaha. Enfin, toen dat handige stukje software ophield met werken, heb ik dus maar de trui aan Maarten gegeven of de koe in de wilgen gehangen, ik weet niet meer precies, het is alweer een tijdje terug.

    Toen wilde ik heel lang per se geen Snapchat, vond het stom en iets voor 13-jarigen. Ik voelde me er gewoon te oud voor, okee. Als ik anderen ermee bezig zag deed het me denken aan 1997, toen een 9 jaar oudere vriendin een keer achter me stond terwijl ik aan het ‘computeren’ was, en ik tegelijkertijd gebruikmaakte van IRC, ICQ, e-mail, én tussendoor een intiem gesprek had op de Miss Janet Chatroom, terwijl ik een tijdschrift aan het inscannen was. Het ging haar allemaal boven haar pet.

    Gisteren kwam ik dan toch in de verleiding, omdat a) ik van een collega had gehoord dat hetero’s hem weleens ‘uitdagende’ privéfoto’s stuurden en b) een scharrel van vorig jaar op zomervakantie is en dus iedere dag allemaal halfnaakte strandfoto’s en -filmpjes op zijn story plaatst, die ik simpelweg niet wil missen.

    Dus ik begon allemaal mensen uit m’n adresboek te volgen, hoewel ik van de helft niet meer precies wist wie het was (Juan Growlr: ken jij hem, ken ik hem). Ik besloot wat celebrity’s te volgen, en ook wat p0rnomeiden want tja, waarom niet. Die p0rnomeiden blijken dus opvallend weinig p0rno op hun story te plaatsen, maar vooral filmpjes dat ze bij de kapper zijn of op een feestje uit de maat dansen. Marten, een kennis die ik qua gevoel voor humor toch wel hoog heb zitten, raadde me aan om Paris Hilton te volgen, maar dat viel me enorm tegen: ik wil haar wel zíjn maar ik wil haar niet zien. Er was ook een jongen in São Paolo waar ik hoge verwachtingen van had, maar die plaatste alleen maar een reeks filmpjes op zijn story waarop hij in de camera praat in het Portugees, al dan niet met een sigaret in z’n mond. Kate Hudson had een filmpje waarop ze zwaar versneld een korte ansichtkaart voorlas (?), Jared Leto postte opvallend weinig filmpjes zonder shirt, maar vooral filmpjes van onderweg in de trein. Maar een jongen uit Chicago postte dan weer allemaal filmpjes van een middagje kanoën op een meer met een meisje dat waarschijnlijk z’n nieuwe beard is.

    Ik heb letterlijk de hele avond geSnapchat en ik durf voorzichtig te zeggen dat ik 'om' ben. Oh nee, ik heb ook nog even m’n aangifte inkomstenbelasting 2015 gedaan, want ze hadden een heel boze brief gestuurd waarin ze dreigden met een aanmaning. Toen heb ik eerst 5 minuten met die dreigbrief in m’n handen gestaan terwijl ik sarcastisch ‘oeehhhhhh, AANMANING!’ mompelde, maar toen las ik dat er stond ‘aanmaning en daarna een boete’ dus toen heb ik toch maar even m’n aangifte gedaan. En nu moet ik allemaal geld betalen omdat ik m’n huis heb verhuurd op Airbnb… Bitches.

    17-06-16

      14:08:00, by S p r k .   , 1469 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en Het Parool

    Ik schreef een ingezonden opiniestuk voor Het Parool over de homofobe aanslag in Orlando. Het werd gepubliceerd in de krant van vrijdag 17 juni 2016 (English translation below).

    De verschrikkelijke aanslag op gayclub Pulse in Orlando heeft me tot in het diepst van mijn zijn aangegrepen. Maar wat me nog meer raakt, is het gevoel dat bijna alleen de LHBT-gemeenschap erom lijkt te rouwen.

    Ik zie op Facebook veel posts van mensen die geëmotioneerd proberen uit te leggen wat deze aanslag doet met hun vertrouwen in de mensheid, hun gevoel van veiligheid en hun gevoel van zijn. Maar dat zijn vooral posts van mijn vrienden en kennissen uit de LHBT-gemeenschap. De steunbetuigingen van niet-LHBT’s die ik op social media voorbij heb zien komen, zijn op één hand te tellen. Ook de herdenking op het Homomonument in Amsterdam op maandag 13 juni, en de herdenkingen die elders in Nederland en België plaats hebben gevonden, lijken vooral door leden van de LHBT-gemeenschap druk bezocht. Waar zijn onze medestanders? Waar is het Orlando-equivalent van ‘Je suis Charlie’, ‘Je suis Paris’ en de andere hashtags en tijdelijke profielfoto’s die door zoveel mensen na eerdere aanslagen werden gebruikt om hun medeleven te tonen? Waar is de solidariteit?

    Ik ben teleurgesteld in de ogenschijnlijke ambivalentie van niet-LHBT’s rondom deze aanslag, had meer van onze ‘allies’ verwacht. Teleurgesteld dat veel mensen deze kans lijken aan te grijpen om islamofobie verder aan te wakkeren. Teleurgesteld dat deze aanslag waarschijnlijk nog steeds geen aanleiding zal zijn om de wapenwetten in Amerika flink aan te scherpen. Teleurgesteld dat de internationale media haar best lijkt te doen om het homofobe karakter van deze aanslag te bagatelliseren: vaak wordt niet genoemd dat Pulse een gayclub is, en het wordt vaak een terroristische aanslag genoemd zonder specifiek duidelijk te maken dat het om anti-homogeweld gaat. Dit was niet zomaar een aanslag op een willekeurige plek: Omar Mateen heeft z’n doelwit zorgvuldig uitgekozen. Mogelijk omdat hij zelf homo was maar dat niet kon vereenzelvigen met wat zijn familie, vrienden en culturele achtergrond van hem verwachtten.

    Ik ben ook teleurgesteld in mezelf. Teleurgesteld dat ik in discussies niet altijd goed uit kan leggen waarom het zo belangrijk is dat erkend en benoemd wordt dat het hier in eerste instantie om anti-homogeweld gaat. Want belangrijk ís het. Een deel van de bevolking vindt nog steeds dat ‘wij’ niet mogen houden van wie we willen houden, dat we niet zouden mogen trouwen en geen kinderen zouden mogen krijgen of adopteren. Of mensen die het ‘in principe’ niet erg vinden dat we ‘anders’ zijn, als we maar niet hun zoon, dochter, buur, leerkracht, werknemer of sportmaatje zijn. Dat draagt bij aan het creeëren van een homofoob klimaat waarin geweld tegen LHBT’s steeds makkelijker geaccepteerd wordt.

    Het is moeilijk om aan iemand die ‘gewoon’ heteroseksueel is uit te leggen hoe het voelt om, wanneer je hand in hand op straat loopt met een jongen die je leuk vindt, iedere 10 meter opnieuw te moeten inschatten of het nog wel veilig genoeg is om z’n hand vast te blijven houden. Het is moeilijk om uit te leggen dat je liever naar een gaybar of homofeest gaat, niet omdat je zo nodig wil vieren dat je ‘anders’ en ‘apart’ bent, maar omdat een gaybar of homofeest juist de enige plekken zijn waar je je níet ‘anders’ of ‘apart’ voelt. Het is moeilijk om uit te leggen dat je niet naar de Gay Pride gaat om te vieren dat je bent geboren met een ‘afwijkende’ seksuele voorkeur, maar om te vieren dat je dat van jezelf accepteert; er open over durft te zijn; dat je hebt gekozen om je eigen leven te leiden, ondanks het feit dat er zo veel mensen zijn die je daarom pervers vinden, vinden dat je niet dezelfde rechten zou moeten hebben als een ander, hetzelfde respect verdient als een ander en zelfs niet dezelfde kansen zou moeten krijgen op de arbeidsmarkt.

    Ik hoop dat wij, de leden van de LHBT(QI)-gemeenschap, de holebigemeenschap of ‘queers’, hoe je ‘ons’ ook wil noemen, proberen samen sterk te zijn. Dat we eens niet vallen over onze eigen onderlinge verschillen. Dat we leden van onze eigen gemeenschap eens niet erop afrekenen of ze wel jong, oud, mannelijk, vrouwelijk, dik, dun, blank of gekleurd genoeg zijn. Dat we samen een front vormen, de wereld laten zien dat we er zijn, trots zijn en dat we ons niet laten negeren. Dat we elkaar liefhebben, samen feestvieren, en er voor elkaar zijn. Tijdens het komende pride-seizoen, maar ook erna. Want: love is love.

    English translation:

    I wrote an op-ed for Dutch newspaper Het Parool about the homophobic attack in Orlando. It was published in the edition of June 17th 2016.

    The horrible attack on Orlando gay club Pulse has affected me to the deepest of my core. But what affects me more, is the sense that only the LGBT-community seems to be in mourning.

    I see so many posts on Facebook, of people who emotionally try to explain what this attack has done to their trust in mankind, their sense of safety and their sense of being. But I’ve mostly seen posts by friends and acquaintances from the LGBT-community. The messages of solidarity from non-LGBT’s I’ve seen on social media can be counted on one hand. Even the vigil that was held in Amsterdam on Monday June 13th, and the vigils that have taken place on locations throughout The Netherlands and Belgium, seem to have mostly been attended by members of the LGBT-community. Where are our allies? Where is the Orlando equivalent of ‘Je suis Charlie’, ‘Je suis Paris’ and other hashtags and temporary profile pictures so many people have used after previous attacks to show their compassion? Where’s the solidarity?

    I’m disappointed in the apparent ambivalence of non-LGBT’s regarding this attack, I would have expected more from our allies. Disappointed that a lot of people seem to use this opportunity to further instigate islamophobia. Disappointed that this attack most likely won’t help to adjust the gun laws in the United States. Disappointed that the international media seem to go our of their way to downplay that this was a homophobic attack: frequently it’s not even mentioned that Pulse is a gay club, and the attack is frequently called a terrorist attack without acknowledging that it’s a hate crime. Dit wasn’t just an attack on any random location: Omar Mateen carefully chose his target. Possible because he was gay himself, but couldn’t reconcile that with that his family, friends and cultural background expected from him.

    I’m also disappointed in myself. Disappointed that I’m not always able to clearly explain why it’s so important that we recognize and acknowledge that this is first and foremost a homophobic attack. Because that *is* important. A part of society still thinks ‘we’ shouldn’t be allowed to love whom we want to love, we shouldn’t be allowed to get married and shouldn’t be allowed to have or adopt children. Or people who ‘basically’ don’t mind that we’re ‘different’, as long as we’re not their son, daugher, neighbor, teacher, employee or member of their sports team. That contributed to the creation of a homophobic climate in which violence against LGBT’s keeps getting more accepted.

    It’s hard to explain to someone who is ‘normal’/straight what it feels like to, when you’re holding hands in the street with a guy you like, to have to re-assess every 10 metres if it’s still safe enough to hold on to his hand. It’s hard to explain that you’d rather go to a gay bar or gay party, not because you want to celebrate that you’re ‘different’ or ‘abnormal’, but because those are the only places where you *don’t* feel ‘different’ or ‘abnormal’. It’s hard to explain that you’re not attending Gay Pride to celebrate that you were born with a ‘different’ sexual preference, but to celebrate that you accept that part of yourself, have the courage to be open about it, that you’ve chosen to live your own life, even though there are so many people out there who think you’re a pervert because of it, who think you shouldn’t have the same rights as anyone else, don’t deserve the same amount of respect and even shouldn’t have the same opportunities on the job market.

    I hope that we, members of the LGBT(QI)-community, the gay community, ‘queers’ or whatever you want to call ‘us’, will try to be strong together. That we won’t focus so much on our differences. That we don’t disregard members of our own community because they’re not young, old, masculine, feminine, fat, slim, white or colored enough. That we’ll come together, show the world we’re proud and that we won’t be ignored. That we’ll love each other, party together, and we’ll be there for each other. During this Pride season, and after. Because: love is love.

    02-06-16

      16:54:00, by S p r k .   , 1305 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de gestolen maar toch teruggekeerde fiets

    Op m’n laatste dag in Tel Aviv ben ik dan eindelijk naar Jaffa gelopen (‘het Amstelveen van Israël’ zei een vriend ooit, maar het is meer het Sloten van Israël) waar ik in een omgebouwd getransitioneerd treinstation allemaal leuke spulletjes heb gekocht met een hoog Etsy-gehalte. Zoals een soeplepel in de vorm van het monster van Loch Ness dat gezellig vanzelf boven komt drijven maar ook rechtop op je aanrecht kan blijven staan! Maar ook een soort maatbeker waar je pannenkoekbeslag in kunt doen, en als je dan in het handvat knijpt terwijl je de maatbeker boven een koekenpan houdt, kun je precies de juiste dosering beslag de pan in doseren! Dit gaat letterlijk seconden schelen op stressvolle avonden waarop ik pannenkoeken maak! Tijdens het afrekenen van de Loch Ness soeplepel werd me nog verzekerd dat het ‘100% Israeli design’ was, en ik ben er maar niet tegenin gegaan, ondanks het feit dat ik 100% zeker wist dat die dingen in Amerika ontworpen en gefabriceerd worden.

    Ik voelde me door mijn lange wandeling in de zon helemaal een beetje zonnestekerig - ik moet écht eens een fatsoenlijk strohoedje kopen - dus ik ging maar iets eerder naar het vliegveld. Voortaan wil ik altijd op zaterdag terugvliegen, want dat is op de sjabbat (dus zeg maar ‘zondag’ in Israël) waardoor het lekker rustig was.

    In de rij voor het inchecken heb ik letterlijk 20 minuten lang naar een geest- maar ook zaaddodend gesprek moeten luisteren van twee vrouwen met kortpittig kapsel, die het echt heel gek vonden dat er maar één lange rij stond terwijl er toch echt twee, misschien wel drie balies open zouden gaan. En het scherm boven de ene balie was ook iets feller dan het scherm boven de andere balie, maar 'ik weet niet zeker of dat iets uitmaakt, ik ben allang blij dat ik niet bijvoorbeeld met een dier hoef te reizen, dat lijkt me nog een heel gedoe'.

    In het vliegtuig mocht ik dankzij mijn post op de Facebookpagina van Transavia naast de nooduitgang zitten (extra beenruimte!). Ik zei tegen de mensen om me heen ‘dus als er iets misgaat, hangt álles van mij af!’ en daar leken ze wel positief op te reageren. Ik zag er kennelijk sensible uit in m’n blauwe hoodie, groene shorts en rode schoenen. Dat ga ik mijn toekomstige kinderen aanraden: als er een noodsituatie is, wend je dan tot de meest colorblockende persoon.

    Ik had me dus niet gerealiseerd dat het naast de nooduitgang wat kouder is. Heeft iets met de airco te maken, kennelijk. Daar zat ik dus, in m’n korte broek, toch een beetje te verkleumen. Echt, ik had deze update met m’n tepels kunnen schrijven in plaats van met mijn vingers. Ik heb ook nog de films The Fifth Wave gekeken (bleek toch een beetje een tienerfilm) én My Big Fat Greek Wedding 2, maar daar had ik niet zoveel geduld voor dus ik heb haar op 1,5 speed gezet. Dat was heel leuk want de film duurde aanzienlijk korter en de acteurs praatten alsof ze allemaal aan de keta waren, iedereen had de hele tijd heel veel haast en liep van A naar B alsof ze teringnodig naar de WC moesten. Ik heb me drie uur lang kranig gehouden in de kou, toen besloot ik toch om een dekentje te vragen, maar die hebben ze tegenwoordig niet meer ‘aan boord’. Ik mocht nog wel ergens anders gaan zitten maar ik besloot gewoon de laatste anderhalf uur door te bijten. Ik keek nog eens goed uit het raampje en zag toen dat we boven een onweersbui vlogen. Even voelde ik me heel erg onveilig maar uiteindelijk dacht ik bij mezelf ‘beter erboven dan eronder!’ en toen vond ik dat een mooie metafoor voor het leven, glimlachte ik en genoot ik van het uitzicht. Op Schiphol heb ik op het nippertje de trein naar Amsterdam CS (die ’s nachts maar eens per uur gaat) gehaald, dus ik was blij.

    De volgende dag besloot ik een nieuwe korte broek te gaan kopen samen met Louis. Hij wilde zelf ook nog wat kleding kopen, dus zo belandden we bij de pashoekjes van de Zara. Terwijl ik Louis’ kleding beoordeelde kwam er ook een heel knappe jongeman aan me vragen wat ik van z’n groene trui vond. Hij had een beetje rossig haar, dus dat ging heel goed samen. Even later kwam hij weer naar me toe om te vragen wat ik van z’n broek vond. Zat heel erg prima. Toen draaide hij zich een kwartslag om en vroeg ‘en hoe zien mijn billen er in deze broek uit?’ maar voordat ik antwoord kon geven werd hij teruggefloten door z’n zwangere vriendin. Louis en ik hebben nog geprobeerd om hem een glimmende zwarte spijkerbroek aan te smeren, maar daar voelde hij zich toch niet helemaal prettig in, ondanks dat hij vertelde vroeger in de Exit gewerkt te hebben.

    Maandag wilde ik de fiets pakken om naar m’n werk te gaan, maar bleek m’n fiets dus weg te zijn. Het rek zag er überhaupt vrij leeg uit, dus ik hoopte nog even dat gemeente Amsterdam hem onjuist had weggeknipt zodat ik een heel zuur blogje kon schrijven over mijn reis naar het einde van de wereld AFAC, maar helaas. Ik voelde me verloren, radeloos, ontredderd, machteloos en teleurgesteld. Wat doen mensen elkaar allemaal aan he, dat ze zomaar andermans fiets stelen?! De fiets van m’n overleden vader, nog wel! Ik was echt een beetje in mineur maar besloot toch voorzichtig de scherven van mijn leven weer bij elkaar te rapen door rond te kijken voor een nieuwe tweedehands fiets. Ik wilde per se een fiets met handremmen en versnellingen, en die zijn niet goedkoop. Ook was ik bang dat m’n fiets gewoon de volgende dag weer gejat zou worden of dat ik een enorme miskoop zou doen. Gelukkig was Alex van ‘Fix it’ (app waarmee je je een fietsenmaker op afroep komt bestellen die dan naar je toe komt om je fiets te repareren, download het nu!) heel erg behulpzaam en legde uit welke versnellingsnaaf ik sowieso niet moest kopen omdat er geen onderdelen meer voor gemaakt worden. Meerdere mensen hebben me aangeraden om gewoon een gestolen fiets te kopen, maar zo houd je die cirkel dus in stand, dus ik heb besloten dat ik daar tegen ben en dat ik het zelfs moreel verwerpelijk vind. Jammer dat je geen ‘mooi mens’-korting krijgt bij aanschaf van een fiets.

    Ik was echt zo ver om vandaag of uiterlijk morgen een nieuwe fiets te kopen, toen ik nog eens goed om me heen keek terwijl ik vanochtend naar de tram liep. En daar stond mijn fiets! Alsof je na jaren ineens een ex tegenkomt waar je weliswaar afscheid van genomen hebt, maar die je nooit helemaal uit je hoofd hebt kunnen zetten. Of zo’n vriendin waar je geen contact meer mee hebt sinds je iets behoorlijk stoms hebt gedaan, maar die je nog regelmatig mist. Of die keer dat Twix zichzelf weer héél even Raider noemde. Het voelde warm, vertrouwd, een beetje ongemakkelijk, maar ook vooral heel opluchtend.

    Ze stond half in een rek, tussen twee andere fietsen in gepropt, niet vastgemaakt aan het fietsenrek. Ik weet zeker dat ik haar daar niet heb achtergelaten. Misschien heb ik voor mijn vakantie mijn fiets even bij de voordeur van m’n gebouw neergezet omdat ik zo weer naar beneden zou gaan, en ben ik haar toen vergeten, en heeft een boze buur haar toen in een fietsenrek gezet? Ik ben in ieder geval heel blij, want nu hoef ik geen nieuwe fiets te kopen en heb ik dus budget om eind september weer naar Tel Aviv te gaan. Hopelijk dit keer niet in m’n eentje. Hopelijk zonder hond in de tuin. Maar bovenal: hopelijk iets leukers in de koelkast van m’n Airbnb dan een dichtgeknoopt gebruikt condoom.

    << 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>