Pages: << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>

    14-10-02

      13:08:00, by S p r k .   , 320 words  
    Categories: Categorie-loos

    sound of music

    Nou... Vrijdag was m'n gesprek dus. Eerst kreeg ik te horen dat eigenlijk mijn number one favoriete collega Ingrid is ontslagen. Heel erg raar. Het zal niet meer hetzelfde zijn. Nu heb ik niemand meer om fysiek lastig te vallen... Veel eerder dan geplanned had ik mijn gesprek. De homo van personeelszaken begon door te zeggen dat ik goede punten had gemaakt in mijn vorige gesprek, en dat ze naar me geluisterd hadden. ,,Goedzo." antwoordde ik. Toen volgde er nog wat bla bla, en kreeg ik een brief waarin ook nog eens bevestigd werd dat ik niet ontslagen werd en in Amsterdam mocht blijven. Ik zette nog even een kleine umlaut op het gesprek door terwijl ik wegliep ,,En 'overhandigd' is met een D, Arno!" te roepen, en toen liep ik toch wel redelijk trots terug naar mijn team.In het kort houdt dit in dat ik in Amsterdam blijf terwijl bijna de rest van het team naar Lelystad verhuist. Ik word bij een ander team gevoegd... Dat lijkt me vooral heel prettig. Nu Ingrid weg is blijven er binnen mijn team weinig mensen over waarmee ik *echt* een band heb (hoewel ik ze natuurlijk wel allemaal graag mag)... En in het team waar ik nu naartoe ga, werken eigenlijk alleen maar leuke mensen. Met Maartje heb ik bijvoorbeeld een half jaar gamen gewoond... verder is er een hele leuke jongen die net papa is geworden van een tweeling, zijn nog veel leukere zwager (waar ik *echt* een soort band mee blijk te hebben), een hele lieve schattige 'buitenlander' die het de hele dag alleen maar over sex heeft, en een mooie aziatische jongen die heel erg aanstekelijk lacht. Daar komt ook nog de langharige hardrocker bij die nu schuin tegenover me zit... Gekke boel dus. Zoals Mother Abbess in "The Sound Of Music" al zei; ,,When the Lord closes a door, somewhere he opens a window." Ik zie wel...

    09-10-02

      09:49:00, by S p r k .   , 342 words  
    Categories: Categorie-loos

    Rue de la Paix

    Vrij surrealistisch heb ik gisteren het gesprek gehad over mijn baan en de verhuizing naar Lelystad. Normaal gesproken ben ik tijdens formele gesprekken vrij hakkelig en stuntelig (en vooral zenuwachtig) maar dit keer was ik super-relaxed en op m'n gemak. Dat kwam waarschijnlijk door het feit dat ik van tevoren een halve fles rose heb gedronken. Not.Uiteindelijk heb ik allemaal argumenten aangevoerd om duidelijk te maken dat het voor het juist uitoefenen van mijn functie, essentieel is dat ik in Amsterdam blijf. En mijn god - ze leken ervoor te gaan. Uiteraard zijn er geen concrete uitspraken gedaan, maar ze zeiden wel dat ik allemaal valide argumenten had enzo... Vrijdag is de echte uitspraak. Dan hoor ik of ik uberhaupt nog een baan heb en of ik wel of niet moet verhuizen naar Lelystad. Ik heb eigenlijk wel vertrouwen in het behoud van mijn baan en het blijven in Amsterdam. En als het me inderdaad is gelukt om ze te overtuigen, ben ik natuurlijk onwijs trots op mezelf en zal ik de eerste zijn om vaseline aan te schaffen voor de in mijn reet te steken veer :PVerder heb ik nog een tip; kijk geen films die niet engels gesproken zijn. Punt. Af en toe zit er een uitschietertje bij (Amelie, Deep In The Woods, Abre Los Ojos, Rent-A-Friend) maar in het algemeen zijn niet-engels-gesproken films ruk. En ik ben heus niet vies van een arthouse filmpje op z'n tijd. Maar mijn god... Hoe heette de anderhalf uur durende reclame voor het Louvre ook alweer? Belphegor ofzo? Echt walgelijk. Heel mooi gefilmd (er zal flink wat geld in gepompt zijnl; frankrijk heeft natuurlijk centjes over nu ze niet meer allemaal kernproeven doen op zee) maar super langdradig en SLECHT SLECHT verhaal. Om maar niet te spreken over de in het Frans nagesynchroniseerde vrouwelijke wetenschapster. BAH. Gelukkig speelde er een aantrekkelijke meneer in mee, anders had ik het niet volgehouden denk ik. De meneer waarbij ik de films had gehuurd was bovendien bijtengewoon bijdehand. Dat wilde ik er toch nog even bij vermelden.

    06-10-02

      23:34:00, by S p r k .   , 701 words  
    Categories: Categorie-loos

    Jupiter

    Steeds als ik denk dat dingen op zich wel redelijk on track zijn, gebeurt er weer iets wat werkelijk *alles* verneukt.Zo ongeveer 1/3 van mijn team zal ontslagen worden. Als ik niet 1 van de gelukkigen ben die zich eind volgende week bij werkeloos Nederland mag gaan voegen, zal zich direct een ander probleem voordoen; het team gaat namelijk verhuizen naar onze locatie in Lelystad.Nou moet je je even indenken... Ik ben van Aalsmeer naar Amsterdam verhuisd - niet alleen om onafhankelijk(er) te worden, maar ook om niet meer dagelijks 2 uur in de bus te zitten. Ik ben superblij dat ik tegenwoordig van deur tot deur maar 15 minuten nodig heb als ik naar kantoor ga. Maar helaas. Dat worden 90 minuten. 3 uur reizen per dag, dus. Prettig.Bovendien zal het uitvoeren van mijn werk er niet makkelijker op worden als ik verwijderd ben van andere teams waar ik dagelijks mee moet communiceren om mijn taken goed uit te kunnen voeren... Maar goed... Ik wil wel graag bij het bedrijf blijven werken, en de arbeidsmarkt is momenteel toch niet zo dat ik binnen 5 minuten een andere baan heb... Tenzij ik zinnen als "Spaart u zegels?" of "Hier opeten of meenemen?" bij mijn vaste vocabulaire wil gaan voegen.Met mijn moeder gaat het ook niet goed. Ze was Zaterdag in mijn huis, om alles te bekijken enzo... En ze blijft nu ook een liftfobie ontwikkeld te hebben. Echt niet grappig om te zien. Verder begint ze overal spontaan blauwe plekken te krijgen. Ze is 18 oktober jarig, maar ik heb m'n cadeau maar alvast gegeven... *zucht*De wereld lijkt zich van me te vervreemden. Ja, ik weet zeker dat het niet andersom is. Goed, ik ben wat eenzamer nu ik weer he-le-maal alleen in Amsterdam woon... Maar ik ken op zich genoeg mensen, heb genoeg vrienden, om tijdens stille avonden mee samen te zijn. Maar helaas... Mensen lijken me niet nodig te hebben. Sommige mensen doen zelfs ronduit koel tegen me, terwijl ze voorheen juist bijzonder leuk en interessant waren. Dit heeft er zelfs toe geleid dat ik een bepaalde persoon in kwestie spontaan van mijn MSN lijst heb gewist. Ik ben maar woorden op een beeldscherm, maar dat houdt niet in dat je ongeinteresseerd hoeft te doen. Tenzij je daadwerkelijk ongeinteresserd bént... En dan hoef je al helemáál niet op m'n MSN te staan...Hoe dan ook, ik heb hem een half uur later alweer opnieuw toegevoegd. Ik heb geen wilskracht.Dan is er nog sex. Als je het lang genoeg niet hebt gehad (en laten we wel wezen; het was alweer een paar maanden geleden) ga je het toch een beetje ophemelen ofzo. Ik was op het laatst zó sexueel gefrustreerd dat ik vrijwel álles en iedereen aantrekkelijk vond. En op het moment dat je bij jezelf denkt dat het misschien toch eens tijd is om ook eens op een 'andere manier' naar vrouwen te kijken, is dat een goed teken om je te realiseren dat je wellicht op het punt staat om een stapje te ver te gaan.Hoe dan ook... Blijkbaar kan ik, als ik het écht wil, heus wel sex veroorzaken. Kwam er helaas wel vrij snel achter dat dit toch niet de activiteit was om mijn vrije tijd prettig mee op te vullen. Dus we gaan weer terug naar de oude normen en waarden. Geen sex voor het huwelijk. Tenzij ik natuurlijk héél erg dronken ben. Maar dat komt nauwelijks nog voor. Kost allemaal geld :PMaar goed, morgen (maandag) weer naar kantoor, zolang het nog kan. Dinsdag wordt het vechten. Aan de ene kant voor mijn baan in het algemeen (hoewel de beslissing denk ik al gemaakt is; daar valt niets meer aan te veranderen) en aan de andere kant vechten om in Amsterdam te kunnen blijven werken. En zo niet, dan is het op naar de provincie. Ik zie mezelf al iedere ochtend bij de grens Utrecht-Flevoland overgeven in het toilet. Ik zou pas bewust in Flevoland gaan wonen als ik financieel COMPLEET aan de grond zou zitten, of als ik geen belangstelling had voor een bruisend leven in het algemeen. En misschien dat ik dan nog zou overwegen om misschien naar België te gaan.

    03-10-02

      11:52:00, by S p r k .   , 190 words  
    Categories: Categorie-loos

    Feest

    Goed, mijn spullen zijn nu eindelijk verhuisd en ik moet nu nog een heleboel dozen uitpakken, waar ik eigenlijk geen zin in heb. Mijn idee om plankjes op te hangen voor m'n CDs en DVDs kan ik waarschijnlijk niet uitvoeren; de muur is te poreus en de schroeven en pluggen blijven niet zitten. Lekker dan.Verder zijn er gordijnen opgehangen; erg prettig uiteraard. Moet alleen nog even een douchegordijn fixen en dan zijn we redelijk ready to go (Afgezien van de badkamer en alle nog uit te pakken dozen).De jongen van de winkel met al die internationale kazen blijkt al een vriendje te hebben. Nouja, helaas.Ik heb ook nog begin deze week de Duitser ontmoet. Ik denk niet dat we elkaar nog veel vaker in het echt gaan zien. Hij was op zich best aantrekkelijk en had een geweldige glimlach, maar helaas... Verder ben ik van mening dat alle mensen die niet aardig zijn tegen obers rechtstreeks naar de hel gaan. Op zich wel verfrissend om eens een soort 'date' te hebben, waarbij ik me niet de hele tijd zorgen maak of de ander me wel leuk vindt.

    27-09-02

      16:00:00, by S p r k .   , 558 words  
    Categories: Categorie-loos

    Modern Things

    Goed, nog steeds geen bloed gesignaleerd in het slipje van een van mijn vriendinnen. Of, zoals zij het zelf zegt ,,Ik ben letterlijk nog geen druppel verder." We zijn er allemaal heel lacherig onder, maar het heeft natuurlijk nogal een impact. Hoewel ik van mijn vrouwelijke collega's hoor dat je door stress ook 'te laat' kunt zijn. Ze weten er zelf kennelijk alles van. Ik heb dan ook mijn vermoedens over een van de chickies die in mijn buurt zit. Als je het mij vraagt staat er over een paar maandjes wel weer beschuit met muisjes op tafel. Dit keer wil ik peettante zijn.

    Vanavond reis ik weer af naar het pittoreske Aalsmeer om mijn computer in te pakken en gereed te maken voor vertrek naar het hoopvolle Amsterdam. Dan kan ik eindelijk weer eens chatboyen... Shaking the hand of bad habits again...

    Verder is er een jongen die bij mij in de buurt woont (west of bos en lommer ofzo)... Heb hem al een keer in de tram gezien toen Mango en ik 3 plaatsen van elkaar verwijderd zaten wegens drukte, en dus via mobiele telefoons met elkaar moesten communiceren. Dat vond hij kennelijk nogal grappig, want toen we hem spontaan en toevallig 's avonds tegenkwamen in Soho bleek dat hij er al over had verteld aan de jongen die met hem mee was.

    Hoe dan ook... Het is een beetje een alternatief-achtige jongen. Niet HEEL erg fotomodel achtig mooi, maar daar val ik sowieso niet op. Maar goed; ik ben die jongen deze week dus letterlijk al 4 keer tegengekomen. 2 keer buiten bij De Koperen Hoorn en 2 keer in de tram. We groeten elkaar nooit, we kijken elkaar amper aan, maar ik voel me verwant :P

    En dan is er nog een andere jongen, die werkt in een winkel waar ik weleens een broodje haal. Het is inmiddels geverifieerd dat hij homo is. hij is niet helemaal mijn type, maar desalniettemin erg leuk. Het maakt ook niet uit of ik door 1 van zijn collega's word geholpen met mijn broodjes met internationale kazen; hij vindt altijd een manier om zich ermee te bemoeien (op een leuke manier natuurlijk). Hij ving ooit een telefoongesprek tussen Mango en mij op, waarin ik vertelde dat ik naar de notaris ging voor mijn huis, en sindsdien vraagt hij iedere keer naar m'n huis enzo.

    Nu wordt de vis duur betaald; hij werkt niet bepaald in een goedkope winkel, en op een gegeven moment ben je ook een beetje uitgekeken op alle internationale kazen en snak je gewoon weer naar een lekker (goedkoop) broodje met dood dier. Dus ben ik een tijdje niet meer in zijn winkel geweest. Toen ik van de week echter besloot een broodje met huisgemaakte kip/broccoli salade te scoren, vroeg hij (terwijl hij overigens vol overgave met een andere klant bezig was) weer hoe het ging met mijn huis. Ik vertelde hem dat ik de dag ervoor laminaat had gelegd, en dat de verhuizing nu wel erg dichtbij kwam. Op zijn vraag of het laminaat mooi was geworden, kon ik uiteraard niet anders antwoorden dan ,,Weet je, kom maar een keertje kijken". Dat vond hij prima, en met een ,,Okay dan" verliet ik de winkel terwijl ik vrolijker dan anders terugliep naar kantoor.

    Men. Can't live with them, can't drug them so they cannot do anything but love you.

    << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>