Pages: << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>

    26-09-02

      12:49:00, by S p r k .   , 54 words  
    Categories: Categorie-loos

    12:49

    Goed. De 'secret question' voor het hotmail wachtwoord van de collega die naast me zit is 'Waar ben ik nu weer?'

    Needless to say dat ze nu, 3 jaar na het aanmaken van haar hotmail adres, het antwoord niet meer weet.

    MIJN nieuwe secret question wordt denk ik 'hoe laat is het nu?'.

      10:51:00, by S p r k .   , 395 words  
    Categories: Categorie-loos

    Druppels, druppels...

    Ik was erg opgelucht toen ik er gisterenavond achter kwam dat de liften in mijn gebouw op dat moment gefixed werden. Zeker nadat een groepje Amsterdammers vanaf 10 meter hoogte neer waren gestort, waardoor een aantal zwaar gewond waren geraakt enzo... Ik bedoel, er horen een soort veren op de grond te zitten waardoor een neerstortende lift niet zo hard neerkomt, maar ik heb die veren gisterenavond met levende ogen mogen aanschouwen, en geloof me - het stelt niet veel voor.Hoe dan ook, die liften gaan me in ieder geval een stuk minder uit mijn slaap houden voortaan.Gisterenavond is een vriendin van me, die momenteel een onwijze Sexual Revolution doormaakt, Crush komen kijken. Ten eerste; waarom moeten woest aantrekkelijke mannen altijd sterven in films? Ze hebben toch niks verkeerds gedaan? Integendeel. Ten tweede; ze heeft recentelijk wat minder veilige sex gehad, en nu is ze bang dat ze zwanger is. Ik refereerde natuurlijk direct aan de bekende songtekst van Tori Amos ,,Boy you best pray that I bleed real soon" (uit "Silent all these years") en toen vertelde ze dat ze morgen ongesteld zou moeten worden. Als er niks gebeurt neem ik uit solidariteit samen met haar een zwangerschapstest. Ik heb niets tegen abortus ofzo, integendeel, maar ik denk dat het emotioneel nogal een rollercoaster is. Dus heb ik haar geadviseerd om een eventueel kind gewoon samen op te voeden met haar homo-vriendjes. Dan komt alles goed.Ik was echt heel erg alleen nadat ze wegging. Ik heb ongeveer een uur melodramatisch uit het raam gestaard en naar een show van Brigitte Kaandorp geluisterd die ze schreef toen ze zelf onwijs depressief was. Dat werkte op ich wel redelijk. Heb er nog even nagedacht om iemand uit Duitsland te bellen, die ik alleen ken van MSN... Maar helaas - ik had z'n nummer niet in mijn GSM staan. Ik kon uiteraard even naar Aalsmeer bellen en mijn hospita laten kijken of zijn nummer nog op mijn nummermelder stond. Dan kon ik hem bellen. Maar ze was jarig en ik had de hele dag nog niet gebeld om haar te feliciteren, dus ik vond het een beetje cru om haar alleen te bellen omdat ik iets van haar nodig had.Vanavond wordt het denk ik een filmpje, Minority Report, samen met een andere vriendin van me. Laten we hopen dat zij niet ook zwanger is.

    24-09-02

      21:55:00, by S p r k .   , 360 words  
    Categories: Categorie-loos

    m'n echte journal begint...

    Goed, dus dit is m'n eerste invoer. Ik ben eigenlijk nooit zo goed geweest in het beginnen aan dingen en zo... Hoe dan ook... Ben op dit moment naar een hele koele versie van Play Dead aan het luisteren - ook al is het een publieksopname.

    Het nummer dat ik echt heel graag wil horen is Wise Up van Aimee Mann (uit Magnolia, van de scene waarin alle personages redelijk f*cked zijn, en dan om de beurt het nummer meezingen - magisch). Best een depressievig nummer dat niet zo goed bij m'n huidige bui past, maar ach, nummers hoeven niet altijd aan te sluiten bij je state of mind, toch?

    Het is onwijs koud hier in Aalsmeer - ik kan niet wachten tot vanavond, als ik weer in m'n eigen appartementje in Amsterdam ben, de verwarming zo hoog kan zetten als ik wil, en lekker onder een dekentje naar slechte TV programma's kan kijken :) En daarna natuurlijk lekker tukken op de matras die op de grond ligt :)

    Nog even wachten tot mijn DVD speler en videorecorder klaar zijn met het maken van een kopie van 2 DVD's (Crush met Andie McDowell en Romeo and Juliet met Leonardo DiCaprio) zodat ik de band mee kan nemen naar m'n huisje in Amsterdam om ze op mijn TV/video alles-in-1 setje (waarvan het beeldscherm hetzelfde formaat heeft als een postzegel) te kijken. Ik heb een paar maanden geleden de eerste 20 minuten van Crush in de bioscoop gezien, en ik werd nogal opgewonden van de jonge meneer die erin speelde (weet alleen niet meer hoe hij heet - memo to me: zoek het uit) en daarna zijn mijn vriendinnen en ik naar een andere film gesneaked (Lilo & Stitch, om precies te zijn. Best leuk, maar totaal niet opwindend natuurlijk). En ik heb Romeo & Juliet een paar jaar geleden al gezien, en toen vond ik de dialogen echt walgelijk. Nu ik wat meer bekend ben met de stijl van Baz Luhrman (heb Moulin Rouge inmiddels al 400 keer gezien) denk ik dat ik R&J veel leuker ga vinden. Maar niet vanavond. Vanavond ga ik alleen nog wat muziek luisteren en lekker slapen :)

    21-09-02

      12:03:00, by S p r k .   , 1295 words  
    Categories: Categorie-loos

    Huisje, vloertje, kleedje

    Goed, eerst even een hle korte update over mijn huis. De koop is rond. The deal is done. Bij het ondertekenen van het daadwerkelijke contract heb ik op een notariskantoor in Zuid meteen ook de liefde van mijn leven ontmoet. Hij was maar 2 minuten in dezelfde ruimte als ik (getuige tijdens het ondertekenen), maar het was lang genoeg om een emotionele inwendige rollercoaster te berijden om vervolgens weer met een genereuze handdruk afscheid te nemen. Ja, Dennis-van-het-notatiskantoor-in-Zuid was me er eentje. Nu nog een reden vinden om weer gebruik te moeten maken van de diensten van diezelfde notaris. Mijn lieftallige collega's zitten te denken aan een samenlevingscontract, waarbij Dennis dan meteen kan aanschuiven als mede-contractant. Want als je het eenmaal allemaal op papier hebt staan komt alles goed, vinden ze. En dat ben ik roerend met ze eens. Verder zal ik jullie niet lastigvallen met verhalen over een reisje naar een bouwmarkt in Zaandam waar ik samen met Mango op zo'n grote lading-kar een kleine Broadway-show heb gegeven, met open ogen heb gekeken wat een hoop boutjes, moertjes en dingetjes er eigenlijk bestaan (en waarvoor? Waarvoor?) om tenslotte zonder zaagjes voor de decoupeerzaag, zonder (rol)gordijnen en zonder keuken weer naar huis te rijden. Vervolgens ben ik een weekje gaan verven, heb ik zo'n beetje iedere emotionele state-of-mind doorgemaakt terwijl ik trapte in blootliggende spijkers en verfdeksels en besloot ik om mijn badkamer toch maar niet opnieuw te betegelen ,,want dat is zo'n gedoe joh". Zodra mijn laminaat uit-geacclimatiseerd is, kunnen 2/3 van Charlie's Devils het onder mijn supervisie gaan leggen. En misschien dat ik dan mogelijkerwijs nog voor de jaarwisseling mijn spullen kan gaan overhevelen. Wegens gebrek aan keuken maar niet aan magnetron, ben ik me momenteel suf aan het Koken & Stomen en kan ik niet anders zeggen dan dat ik vind dat Albert Heijn stampvol zit met goede ideen. Met hun nieuwe handscan kassa apparaat foefje maken ze het bovendien wel hl erg makkelijk proletarisch winkelen, en dat zorgt natuurlijk ook weer voor een stukje klantenbinding. Afgezien daarvan is Albert Heijn natuurlijk d homo-cruise-supermarkt bij uitstek. Niet dat ik aan homo-cruisen doe. Op een dag waarop iedereen trots op een gracht of boot stond te heupwiegen, besloot ik tenslotte om eens lekker uit te slapen. Na een gezellig ontbijtje met de nieuwste Libelle naast mijn bord, heb ik gedoucht en me klaargemaakt voor vertrek naar het winkelcentrum van het protserige Amstelveen. Maar winkelen gaat mij klaarblijkelijk helemaal niet meer zo makkelijk af als voorheen. Ik kon echt totaal niet meer goed identificeren wat nu precies de heren- en wat nu precies de damesafdeling was... En dan heb ik het alleen nog over de Bijenkorf. Ik heb op een gegeven moment maar een vrouw een pashokje ingesleurd om even te vragen of ik nu eindelijk op de herenafdeling beland was. Niet dus. Ik heb al mijn verzamelde kleding weer terug moeten hangen en naar de herenafdeling moeten lopen om allemaal nieuwe dingen uit te zoeken. Daarna ging ik door naar de Douglas. Ik had nog een cadeaubon over van mijn vorige verjaardag, nog helemaal authentiek in guldens enzo. En al snel kwam ik een mevrouw tegen die vroeger altijd in de kantine op school werkte. We raakten aan de praat en voor ik het wist had ik 10 verschillende producten in mijn mandje erbij. Goed, ik ben best marketing-gevoelig, maar dan moet er wel iets tegenover staan. Dus sleepte de ex-kantine jufvrouw en nu dus Douglas medewerkster met mjn mandje. We probeerden samen werkelijk *alles* uit, inclusief een of andere citrus body spray (,,Ja, ik heb altijd last van opvliegers en dit verkoelt zo lekker!") en allemaal body lotions, parfums en vochtregulerende cremes. Als ik nu, een aantal weken later, bekijk welke producten ik daadwerkelijk in gebruik heb genomen, valt het me op dat een schrikbarend groot percentage van potjes, flesjes en tubetjes stof staan te happen in mijn kast. Daarna reisde ik naar Amsterdam om mijn GSM-lader op te halen vanaf kantoor. Ik zal me verder niet uitlaten over de ravage die ik aantrof terwijl ik een brug over de Prinsengracht overstak, maar mijn god, het leek wel alsof er een bom ontplofd was. Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen er een half uur later 2 brandweerauto's, een trauma helicopter en een dierenambulance langs. ,,Artis ontplofd ofzo" was de eerste gedachte die door mijn hoofd spookte. Maar nee, het staat er helaas allemaal nog. Inderdaad, Artis behoort niet tot het lijstje van mijn favoriete pretparken, maar eerder tot de ellenlange lijst van plaatsen waar ik opgebaard noch begraven wens te worden. En die lijst heeft sinds kort een nieuwe aanwinst; Warner Brothers Movie World in Bottrop-Kirchnogwat. Jawel; Duitsland! Er waren de ochtend van mijn bezoek sowieso wat opstartproblemen. Om 6 uur 's ochtends ging in mijn nieuwe huis (waar ik toen voor de 2e keer op een matras op de grond bivakkeerde) mijn wekker cq. mobiele telefoon. Hoe het me gelukt is om pas een uur (!!) later uit bed te gaan is me nog steeds een raadsel, maar daardoor was ik dus wel een half uur te laat. Dus ben ik snel gaan douchen in mijn veel-te-kleine douche, heb ik me aangekleed en ben ik naar de bushalte gerend om naar de afspreekplek te rijden. En toen was het tijd om samen met 3 dames van eind 20, begin 30 te vertrekken naar Warner Brothers Movie World. Nou, bespaar je de rit. Hoewel het allemaal vrij makkelijk te vinden is, is het park nogal klein en was de helft van de attracties gesloten bovendien. Om maar niet te spreken van al die Duitsers die er rondhingen. Zoals een goed pretpark betaamt, waren er gelukkig ook heliumballonnen aanwezig. Ht reddende element bij uitstek. Dit keer heb ik als een vampier mijn tanden gezet in de nek van Bert (ja, die van Ernie) en ben ik gaan zuigen. Hoewel dit weer een tweetal leuke bewaar-voicemailtjes heeft opgeleverd, moet ik zeggen dat de helium dit keer wat zwaarder aankwam dan normaal. Als je na het zuigen van 1 Bert & Ernie ballon meteen een kwartier op een bankje moet gaan zitten omdat de wereld ineens om je heen lijkt te draaien, is er iets toch niet helemaal goed. En laten we even in ons achterhoofd houden dat ik op een gemiddelde helium-avond (welke feitelijk maar eens per jaar voorkomt), toch een stuk of 30 ballonnen leegzuig. Maarja, in dit geval was het Duits gas, h. Niet te vertrouwen. Na ons bezoek aan WBMW brak in een pittoresk AC Restaurant een discussie los over de mogelijkheid om op te treden als zaaddonor voor alledrie de dames, en hoe we onze kindertjes dan op konden voeden. Het had allemaal flink wat weg van een commune, maar dan gezellig. Na een kort uitstapje naar het toilet, keerde ik dan ook terug naar de eettafel met de vraag ,,Zijn jullie er al uit wie zich door mij als eerste zal laten bezwangeren?" De andere restaurant bezoekers, voornamelijk SP-stemmers, keken verbaasd op van hun bord met Sat Singapore met friet, waarop een vrouw van middelbare leeftijd spontaan de jackpot won op een nabij gelegen gokautomaat. ,,Dat komt door mij." Riep ik haar toe. ,,Ik zit u de hele tijd goede vibes toe te dragen enzo. Dat is wel een ijsje waard, vind ik. Centjes genoeg. Maar de goede dame wilde er niets van weten. Verbazingwekkend genoeg was ze meer geinteresseerd in het hele zaaddonor-verhaal. Door ,,Write my office" te sissen, heb ik haar gelukkig toch af weten te poeieren. Mjn zaad zal slechts beschikbaar gesteld worden aan een zr select gezelschap (voor vrouwen dan, voor mannen is er een first come, first serve beleid) ik heb een nummertjesrol gejat bij de slagerij om de hoek, en wacht nu op bachelor nummer 1).

    03-08-02

      13:17:00, by S p r k .   , 437 words  
    Categories: Categorie-loos

    Moeder natuur

    Ik heb het al eerder geschreven, en ik zal het weer schrijven; de zomer is niet mijn seizoen. Okay, het is allemaal heel zwoel en zo, en alles oogt een stuk gelukkiger dan tijdens de winter, maar de temperaturen zijn soms niet te harden. Nu heb ik gelukkig een broek met afritsbare pijpen, dat zorgt tenminste nog voor wat verkoeling. Tenminste, als ik mijn grote zwarte duitse staalwerker schoenen niet aan heb; anders ziet zo'n korte broek er natuurlijk niet uit. Maar goed, probeer op een Maandagochtend in verschrikkelijke hitte, wanneer je eigenlijk al te laat bent voor een afspraak bij de notaris, die pijpjes maar eens aan je broek te ritsen. Zeker in een straat waar geen bankjes en zo staan. Dat moet dus staand of lopend. En da's minder fijn, kan ik jullie verzekeren. Ik klapte een paar keer half tegen voorbijgangers aan, en toen ik mijn pijpjes eindelijk weer aangeritst had, kreeg ik een bescheiden applausje van een paar oude van dagen die het hele spektakel hadden mogen aanschouwen (ze liepen nogal langzaam met hun blauwe looprekjes dus hadden alles van het begin tot het einde meegekregen).

    Eenmaal bij de notaris aangekomen was er gelukkig airconditioning en een gezellige Libelle-stijl receptioniste om me te verwelkomen. En al snel kwam de vervangende makelaar van de verkoper binnenlopen; een zelfstandige viva-vrouw met een mobieltje en een rugzak. Inderdaad, van het type 'ik leid mijn eigen leven'. Daarna volgde de verkoper, die tijdens de fietstocht zijn moeder op de fiets was kwijtgeraakt. Ik reageerde geschokt, maar kalmeerde alweer een beetje toen bleek dat zijn moeder niet achterop, maar op haar eigen fiets gezeten had. In allerijl werd even op de voicemail thuis ingesproken om mams te laten weten dat zoonlief inmiddels bij de makelaar was aangekomen. Daarna konden we bij de notaris naar binnen. In haar hokje dan. Uiteraard werd aan de notaris zelf ook uitvoerig verteld over de kwijtgeraakte moeder, en het verhaal werd nog eens herhaald toen de assistent van de notaris zich bij ons voegde.

    De notaris kon denk ik redelijk goed aan me zien dat ik een groentje was op huizengebied, want ze legde puntsgewijs alles heel netjes aan me uit. Er stond nog een klein dingetje in het voorlopig koopcontract waar niemand me ooit iets over had verteld; namelijk dat je 10% van de prijs al moet aanbetalen of een bankgarantie moet afgeven. Ik dacht ,,Meid, het zal wel" en ondertekende met bibberende vingers het contract. En hoewel het een beetje voelde alsof ik mijn ziel aan de duivel verkocht, was ik na het verlaten van het gebouw toch wel een beetje trots.

    << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>