Pages: << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>

    03-05-02

      13:22:00, by S p r k .   , 790 words  
    Categories: Categorie-loos

    Eindelijk; een weekend om 'u' tegen te zeggen. Het was Vrijdag al erg leuk op kantoor (we hadden 's middags wijn en zo gehaald, en na zo'n 2 glazen smaakt Rose bij mij altijd een beetje naar limonade). Ik besloot die avond niet uit te gaan; in plaats daarvan speelde ik mijn nieuwe Dolly Dots LPs en zo. Ook heel fijn. Zaterdag heb ik weer eens lekker uitgeslapen. Da's ook wel fijn. 's Avonds ging ik voor het eerst in lange tijd naar een voorstelling van Brigitte Kaandorp in Carré. Ik ga in totaal 6 keer, omdat ik a) benieuwd ben hoeveel ze improviseert en b) omdat het me leuk leek om de show met verschillende mensen te zien, maar niet allemaal tegelijk. De show was in 1 woord geweldig. De 2 keren dat ze haar overhead-projector gebruikte, en het liedje "Ik ben hem kwijt" waren ongetwijfeld de hoogtepunten van de show. Daarna liep ik meteen door naar Soho alwaar ik Mango en zijn nieuwe Eindhovense vriendje zou treffen. Mede door het nuttigen van (wederom) Rose werd het al snel enorm gezellig. Ik zal je de details besparen, want die zijn echt niet zo hilarisch meer als je nuchter bent, maar het was iets met headset microfoons, celebrities spotten, een opengebroken trambaan en een droge toiletjuffvrouw. De volgende dag gin ik weer naar Brigitte. Er kwam een hele leuke jongen naast me zitten die meteen met me begon te praten over het gebrek aan beenruimte en zo. Ik vertelde hem op mijn beurt dat ik de show in totaal 6 keer ging zien en daar was hij erg verbaasd over. Na de pauze besloot ik even niet in mijn stoel te gaan zitten, maar op het trapje ernaast. En mijn leuke buurman kwam meteen naast me zitten. Toen ik hem vriendelijk maar dwingend liet weten dat dat MIJN plaats was, kon hij alleen maar uitbrengen dat het heel erg vertrouwd aanvoelde, en toen ging hij weer in zijn eigen stoel zitten. Dit alles onder de ogen van zijn ongetwijfeld ovulerende vrienden. Met andere woorden; er is verder helemaal niets gebeurd. Het echte hoogtepunt kwam op Maandag. Eerst besloten we naar de film "8 Femmes" te gaan. Dat is een Deense film in het genre 'sexuele thriller' over een meisje dat Femme heet (spreek uit 'fem-mu'). Femme leidt een druk leven, zo druk dat ze het allemaal niet meer aan kan. Dus laat ze zich 7 keer klonen, zodat er uiteindelijk acht Femmes (fem-mus) ontstaan. Femme heeft ook een vriendje, en dat vriendje is niet te klonen maar raakt wel overspannen omdat hij alle 8 femmus sweet lovin' moet geven. Erg spannend dus allemaal, en de special effects waren ook erg goed. De film is dan ook zeer aan te raden. Vooraf zijn we bij de nabij gelegen Albert Heijn ToGo (toogoo, een verNederlandste versie van de Oud-Indonesische Toko, vermoed ik) gegaan om daar drankjes (Snapple!) en hapjes (Maltezers!) in te slaan. Ik vind het concept van de Albert Heijn TooGoo echt helemaal te gek, en ik heb dan ook besloten mond op mond, oog om oog, tand om tand reclame hiervoor te gaan maken. We waren zelfs iets te laat voor de film omdat ik meteen live op straat het woord wilde gaan verkondigen. Daarna belde ik Unique om te vragen waar hij uithing, en hij nam de telefoon met een stem op die mijn hart sneller deed kloppen; Unique was aan de helium geslagen. Alsof het moederschip me naar huis riep, rende ik naar de Soho en greep ik de eerste de beste ballon die ik tegenkwam. Ik hoef uiteraard niet uit te leggen dat ik een van de beste avonden van het jaar heb gehad. En dat was ook te zien, denk ik, want mensen die er feitelijk niet onverdienstelijk uitzagen, gingen zichzelf spontaan aan me voorstellen, of lieten hun vrienden dat voor ze doen. Na een tijdje hadden we het wel weer gezien met ons eigen heliumgebruik en besloten we workshops te geven over het juiste gebruik van een heliumballon. En hoewel de leerlingen er wederom niet onverdienstelijk uitzagen, bleek het helaas onmogelijk om correct heliumgebruik aan te leren; het is blijkbaar een gave. Na ook nog even door de Exit gelopen te hebben, terwijl mediageile Unique riep ,,Dat is Twarres!! Dat is Twarres!!!", besloot ik maar naar huis te gaan. Op koninginnedag zelf ben ik overdag maar thuisgebleven. Ik heb er nog heel even aan gedacht om een kleedje op straat te leggen, spulletjes erop te liggen en luidkeels "Wie maakt me los!" te gaan roepen, maar op dat idee kwam ik al snel terug. Ik heb nog wel de wekker om 6 uur gezet, even "Wie maakt me los" gefluisterd maar daarna ben ik toch maar gewoon weer gaan slapen... Op naar volgend jaar...

    04-03-02

      13:23:00, by S p r k .   , 1295 words  
    Categories: Categorie-loos

    Terug uit Hawaii

    Na mijn terugkomst uit Hawaï verkeerde ik zowaar in een klein dipje. ,,Dat is helemaal niets voor jou, Martijn!" hoor ik je al denken, vol sarcasme en cynisme. Fijn dat je met me mee leeft. Zo zonnig, vrolijk, tropisch en vrij alles in Hawaï was, zo somber, koud en gesloten was alles in Aalsmeer. In mijn eerste weekend thuis waren de Friends dvd's niet aan te slepen; ik heb heel wat afleveringen moeten kijken om toch een beetje vrolijk te worden. Hoe langer ik naar het geluk van andere mensen kijk, hoe optimistischer ik er zelf ook van word. Verder heb ik dat weekend bizar veel geslapen wegens jetlag en zo, en ben ik niet uit geweest, terwijl ik me dat wel had voorgenomen. Mijn echte leven zou ik die maandag wel weer oppakken als ik weer aan het werk ging. Niets bleek minder waar; ik heb me de hele dag, soms zelfs hardop, afgevraagd waar ik in godsnaam mee bezig was. Uiteindelijk heb ik me als een soort routinewerk door de hele week gesleept, en eigenlijk ook de weken erna. Goede Vrijdag was echt een goede vrijdag; het was ontzettend lekker weer, ik had mezelf getrakteerd op een middagje vrij en ik ben met mijn broer genadeloos gaan winkelen. 'Shopping Can Really Cheer A Girl Up' - ik hoor het Madonna nog zeggen, en ze heeft nog gelijk ook. Het weekend was helaas iets minder actief, het geld is tenslotte ook een keer op, maar aangezien ik eerder die week een lading bonus-nood Friends afleveringen had gekregen van een collega, heb ik mezelf er toch doorheen weten te slaan.

    2e Paasdag was geweldig; hoewel ik niet veel verder ben gekomen dan huiselijk een film kijken bij een vriendin en lopen naar de afhaal chinees, maar ik voelde me vrolijk en vrij. Dinsdag was er eigenlijk meer van hetzelfde; ik heb gewerkt en daarna ben ik naar diezelfde vriendin vertrokken om onder het genot van een lekkere Domino's pizza een filmpje te kijken. De pizzabezorger was erg leuk, en bovendien erg vrolijk, dus in al mijn gulheid heb ik hem per ongeluk expres net iets teveel fooi gegeven. Ik ben benieuwd of hij me 10 seconden later 'Dat was nou een leuke pizzaboy" hoorde roepen; alle ramen stonden open dus de kans is groot. Weet hij in ieder geval waar ik woon. Of tenminste, waar ik vaak over de vloer kom. Of over de bank. Over dingen heen, in ieder geval.

    Wanneer de nood hoog is, ga ik uiteraard ook nog graag een hapje eten en een filmpje kijken bij Mango. Hij woont helaas wel in de Bijlmer, dus dat vraagt om wat voorzorgsmaatregelen. Ik plak een post-itje op mijn beeldscherm met een zeer verkort testament, ik zeg mijn moeder dat ik van haar hou en ik verwijder mijn SIM-kaart uit mijn GSM. Maar dan ben ik ook helemaal klaar om te gaan. M'n creditcards hoef ik niet te verstoppen want die zijn toch altijd maxed. Ik ben vaak allang blij als ik in de altijd-naar-gezellige-urine ruikende hal van Mango's flat sta; dat houdt in dat ik weer een reisje door de Bijlmer heb overleefd. Helaas was de goede man vergeten geraspte kaas voor de Burrito's te halen, en moest ik dus alsnog op pas om bij de Albert Heijn een zakje jong belegen te scoren. Nou ben ik niet zo paniekerig ingesteld (ha! Ik lieg! Ik lieg!), maar als ik ineens de weg kwijt raak in het immens grote winkelcentrum van de Bijlmer, dan beginnen mijn knieën toch wel een beetje te knikken. Ik heb wel 3 rondjes door het grote boze donkere winkelcentrum gelopen, en nog had ik de Albert Heijn niet gevonden. Laat staan dat ik een zakje jong belegen had gescoord. De weg vragen heeft geen nut; er liepen rond dat tijdstip alleen maar junks rond, en die geven alleen maar reisinformatie in ruil voor geld. En dan nog onverstaanbaar ook. Huilend en met het idee dat ik zojuist een hedendaagse versie van The Wizard Of Oz had meegemaakt, kwam ik dan eindelijk met een zakje jong belegen kaas aan bij Mango.

    Om weer een positieve draai aan mijn leven te geven besloot ik maar weer eens te gaan fitnessen. Dat dit een grote fout was bleek meteen de eerste avond; ik kon m'n lelijke sportschoenen nergens vinden. Dus de volgende dag heb ik meteen maar nieuwe sportschoenen gekocht. Ik kon tenslotte niet zomaar opgeven. Die avond ben ik dan dus eindelijk weer gaan fitnessen. Ik heb zelfs een schema laten maken van allemaal toestellen die ik af moet werken en zo. Ik kwam meteen weer een oude bekende tegen. Hij noemt me altijd 'dove', omdat ik tijdens cardio (een uur lang zweten op een cross-train apparaat) altijd mijn discman op heb. Het semi-hoogtepunt kwam toch wel op het einde van de avond; in de 5 minuten die ik in de kleedkamer heb doorgebracht heb ik meer piemel gezien dan in de afgelopen 6 maanden bij elkaar (foto's tellen uiteraard niet mee). Ik heb me dan ook voorgenomen vaker te gaan fitnessen.

    Vanochtend stapte ik in de bus, die helemaal volgeplakt was met oranje stickers met 'gratis vervoer' erop. De mevrouw met de bril met het te dikke montuur en de strippenkaart was helaas niet van de partij; flame23 vermoedt dat ze dankzij haar montuur de stoeprand niet meer goed zag en overreden is. Zeer plausibel, zou ik zeggen. Hoe dan ook, ik stapte in en liet aan de chauffeur mijn abonnement zien. ,,Dat hoeft vandaag niet, meneer. We hebben een actie voor een betere CAO en daarom hoeft u niet te betalen voor de bus vandaag." Ik was ontzet. Het abonnement wordt gefinancierd door mijn werk, en is gewoon voor de hele maand betaald. Ik liet de chauffeur dan ook weten dat ik vandaag in ieder geval NIET gratis zou reizen; mijn maandabonnement was inmiddels al betaald. ,,En bovendien vind ik dat je weet waar je aan begint, als je buschauffeur wordt. Dat is nu eenmaal geen fijne baan. Als buschauffeur heb je nu eenmaal geen goede arbeidsvoorwaarden. Dus ga dan niet de hele tijd acties houden omdat je niet tevreden bent." Nou, ik kan jullie verzekeren dat de buschauffeur daar niet blij mee was. ,,Ze kunnen niet anders!" riep een mede-passagier nog. ,,Mevrouw, die mensen worden niet als buschauffeur geboren. Ze kunnen wel degelijk anders." Riep ik nog. ,,En blauwe mascara is not done." Daarop ging ik zitten en zette ik mijn zelf samengestelde CD met gezellige Dolly Dots muziek aan. En zo reed ik voldaan mijn werk tegemoet.

    Op de grens van Amstelveen en Amsterdam stapten allemaal brugklassers in. Hun begeleidster, die overigens duidelijk lesbisch was, pakte een stuk of 40 strippenkaarten uit haar tasje en legde die neer op het kleine zwarte bureautje van de buschauffeur. ,,Dat hoeft vandaag niet, meneer. We hebben een actie voor een betere CAO en daarom hoeft u niet te betalen voor de bus vandaag." vertelde de chauffeur weer. ,,Horen jullie dat, kinderen? We reizen vandaag allemaal gratis! Is dat niet geweldig?" riep de begeleidster, waarop de volledige kinderklas in een luid joelen uitbrak. Ik was uiteraard zeer ontstemd, ik kon de Dolly Dots bijna niet meer verstaan. Een paar haltes verder, bij het Olympisch Stadion stonden zoals gebruikelijk een jongen en een meisje van niet ouder dan 15 gepassioneerd te zoenen. Pas op het allerlaatste moment, toen de bus bijna weg wilde rijden, rende het meisje naar de deur en stapte ze in. Terwijl de bus wegreed keken de jongen en het meisje elkaar nog intens en romantisch aan. Het meisje vergat zich hierbij vast te houden aan zo'n ijzeren stang, waardoor ze bijna vol overgave over de brugklassers heen viel. Zo mooi kan ontluikende liefde zijn.

    En met die woorden verlaat ik jullie... Tot snel!

    21-02-02

      13:24:00, by S p r k .   , 312 words  
    Categories: Categorie-loos

    Aloha :) Het jetskiien was erg erg leuk. Het ging allemaal erg hard en ik ging onwijs uit mijn dak. Er schoot zowaar testosteron door mijn lichaam. Het kon me niet hard genoeg gaan... Uiteraard kwam mijn ware aard hier en daar ook naar boven; ik was bezorgd of het zoute water wel goed zou zijn voor mijn haar. Verder was de instructeur wel leuk (als hij zijn zonnebril ophield). Z'n bermuda hing nogal laag, en daar leek hij geen erg in te hebben. Misschien deed hij het wel expres. Het was een echte charmeur (voor de dames dan) en hij noemde mij de hele tijd 'dude'... Ach ja... Ik heb voor de rest van mijn leven genoeg commerciele reggae gehoord. My god, wat een goedkope rotzooi. Gisteren zijn we weer naar de mall gegaan (ze hebben hier een Sephora!) en m'n chica's hebben allemaal nagellak op me uitgetest. Dat heb ik natuurlijk ook weer gewoon verwijderd, maar toch. Ik zou nooit in een winkel in Amerika kunnen werken. Die mensen doen zich TE blij en geinteresseerd voor. Sommigen zijn zelfs annoying. De Britney Spears film was eigenlijk wel okay. Op het einde van de film wordt ze ontmaagd door de ruwe bolster, blanke pit die haar naar LA heeft gereden, terwijl een vriendin van haar (type ruwe bolster blanke pita) een miskraam krijgt. We laughed, we cried. Daarna zijn we bij gebrek aan security naar I Am Sam geweest, een nieuwe film met Sean Penn, Judy Dench en Michelle Pfeiffer. Wel een goede film over een authist die een dochtertje opvoedt en zo... Goed, morgen vlieg ik naar LA, ik weet niet of ik daar online kan. Ik ben er ook maar een nachtje, en daarna vlieg ik in mijn eentje door naar Amsterdam (via New York). Moet nog even een CDtje kopen om in het vliegtuig te luisteren of zo. Mahalo.

    19-02-02

      13:26:00, by S p r k .   , 316 words  
    Categories: Categorie-loos

    Nou nou :) Het is nu rond 5 uur 's middags en we hebben vandaag in de zee gezwommen. Het water is *HEEL* erg zout (volgens mij veel zouter dan in Nederland, niet dat ik vaak in de buurt van de zee kom) en er liggen veel ondefinieerbare dingetjes op de grond. M'n rug is inmiddels verbrand. En overal zit zand. Na verloop van tijd zijn we maar gaan zwemmen in het zwembad bij het hotel. Ik kan nog steeds een koprol achterstevoren - hoezee. We hebben gisteren op de hotelkamer van een zus van 1 van Janet's dansers in het hilton Janet's concert gekeken. Ik ben niet heel erg goed in beeld gekomen, en daar ben ik wel blij om aangezien mijn haar nog steeds twijfelachtig oranje is. We gaan morgen jetskiien. Van mij hoeft het allemaal niet zo nodig, dat parasurvivaldiven. Ik vind het al lekker om een beetje te liggen, Kylie te luisteren en weg te dromen... Maar nee, we moeten dingen doen die we normaal gesproken niet zouden doen. Het is nog duur ook. Maar het maakt niet uit, ik ben hier nu toch, en dan kan ik net zo goed iets ondernemen. Verder heb ik eigenlijk niet zoveel bijzonders te mailen. Ik ben uberhaupt benieuwd hoeveel mensen dit lezen; maar 2 mensen hebben gereplied. En dit terwijl ik iedere dag in de brandende zon met Kylie op m'n discman aan iedereen lig te denken *grijns* Ik hoop dat er een soort natuurwonder is gebeurd waardoor Zaterdag bij thuiskomst in Nederland het weer net zo mooi is als hier. Alles onder de 25 graden zorgt bij mij voor een winterdepressie, denk ik... We gaan nu winkelen. Reken niet op cadeau's; ik ga hier vrij snel door mijn geld heen en ben bovendien niet zo onder de indruk van alle Hawaiiaanse prullaria... Ik ben nog geen degelijke CD- en DVD winkel tegengekomen. Aftands gewoon. Tot snel of zo... Martijn.

    18-02-02

      13:27:00, by S p r k .   , 937 words  
    Categories: Categorie-loos

    Hoi hoi :) Bij deze mijn derde mail vanuit Hawaii. Gisteren was dan dus de TV opname. We waren eigenlijk nogal laat. Ik zal jullie de details besparen, maar het had iets te maken met een nogal foute lunch in een restaurant...

    Toen we aankwamen werd ik tegengehouden bij de backstage ingang; ik heb geen backstage pass voor altijd, ik had er alleen een voor de dag ervoor, die bovendien nog op de hotelkamer lag. Uiteindelijk heb ik iets meer dan een uur gewacht terwijl de anderen iets voor me probeerden te regelen. Ik werd steeds nerveuzer, en om het hoofd koel te houden las ik in People magazine een verhaal over een nieuwslezeres die plastische chirurgie heeft ondergaan. ,,Alleen mijn ogen hoor!" schreef Greta van Susteren, terwijl de voor- en na foto hele andere dingen leken te vertellen.

    Uiteindelijk werd ik zo nerveus dat ik Roger Davies (Janet's manager, hij heeft ook na de breakup met Ike, Tina Turner onder zijn hoede genomen begin jaren 80) heb aangesproken, me 4 keer heb verontschuldigd en heb gevraagd of hij contact op kon nemen met de tour manager voor een pass. Hij was heel erg vriendelijk, zei me dat hij het niet erg vond dat ik hem had gevraagd (ik bleef me verontschuldigen, die man heeft echt wel iets beters te doen) en ging meteen bellen. Helaas kon hij op dat moment de tour manager niet bereiken. Maar na ongeveer een kwartier kwam 1 van mijn vriendinnen naar me toe met een pass. Ik was binnen. Net op tijd. Ik nam helemaal vooraan (en dan ook echt helemaal) in het midden een plaatsje tegen het hek in. Normaal gesproken heb je in Amerika gewoon zitplaatsen en zo, maar wegens de uitzending, en omdat Janet het waarschijnlijk leuker vindt, was er VOOR de 1e rij een aparte sectie waar je alleen kon staan, een zogenaamde pit. En daar stond ik dus in.

    Na een boring opening act kwam Janet op. Ze stond op 2 meter hoogte op een soort paal, midden op het podium, die naar beneden zou gaan. Helaas, het witte doek dat meteen na haar opkomst op de grond moet vallen, bleef hangen. Uiteindelijk hebben ze het handmatig losgemaakt, waardoor Janet veel langer dan normaal stil bleef staan. Ze begon het nummer, stapte van de paal af het podium op, liep naar voren en zong 2 regels. Daarna maakte ze een 'nee' teken met haar wijsvinger en liep het podium af. Aangezien het niet rechtstreeks uitgezonden werd, wilde ze het over doen. Nou weet ik dat dit soort dingen voor welke artiest dan ook niet leuk zijn... Het veroorzaakt een hoop negatieve energie, zeker tijdens zo'n belangrijk concert. Maar ik vond het toch wel ontzettend speciaal om te zien. Voor zover ik weet heeft Janet nog nooit eerder een show stopgezet om opnieuw te beginnen. Ergens halverwege de show kwam Missy Elliot ook nog uit de grond, om haar rap van 20 seconden te playbacken. Al met al was de show wederom geweldig. Ze heeft een paar keer mijn kant op gekeken en ze leek in een hele goede stemming te zijn. Ik heb nog steeds blauwe plekken van de mensen die naast me stonden; je moet je tijdens zo'n concert goed vasthouden, anders sta je zomaar 2e rij of schuif je ver naar de zijkant. Op een gegeven moment had ik zelfs het idee dat mijn paspoort gerold werd, dus die heb ik maar even in mijn tas gedaan. Tijdens een medley van 3 rustige nummers waarbij ze op een krukje zit en zichzelf dept met een handdoekje, heb ik meerdere keren heel hard haar naam geroepen. Met als resultaat (denk ik) dat ze het handdoekje op het einde mijn kant op gooide. Ik ben lang genoeg, dus ik heb hem gevangen. Ik denk dat zoiets wel wordt uitgezonden en op de DVD komt. Let dus op de jongen met geel/oranje haar, die niet alleen het handdoekje vangt en zich eraan vastklampt, maar OOK zijn scheef geslagen bril rechtzet.

    Na de show zijn we backstage gegaan om afscheid te nemen van de dansers. We hadden deze ook al in Parijs ontmoet, en de meesten herkenden ons dus en zo... Na een paar omhelzingen en een korte boodschap voor de video8 camera van 1 van de dansers zijn we bij de catering gaan zitten. Na verloop van tijd kwam Janet naar buiten. Ze was fris en fruitig gedoucht, maar het was goed te zien dat ze heel erg moe was. We liepen naar d'r toe en hebben haar 1 voor 1 omhelsd. Toen het mijn beurt was zei ze ,,Hi Martijn, how are you?".... Ik hield het bij ,,Fine thanks! The show was great." De komende minuut was ik verbaasd dat ze m'n volledige naam wist (ik had het haar wel eerder verteld, maar ze noemde me uit gemak meestal 'Mart')... Ze ging vrij snel weer weg, nodigde ons nog uit om naar een club te komen waar ze uit zou gaan, en zwaaide nog een keer. Ik nam moe maar voldaan weer plaats bij catering, waarna ik al snel geattendeerd werd op een hele grote taart met een foto van Janet erop. Het bleek een heerlijke cocosnoottaart te zijn.

    Daarna gingen we weer terug naar het hotel. We besloten maar niet naar de club te gaan, aangezien vrijwel iedereen wist waar Janet naartoe zou gaan, waardoor het erg druk zou zijn. En nu zit ik een mailtje te schrijven in ons nieuwe hotel waar ze ook een fitnessruimte hebben en zo. Ben benieuwd of ik daar de komende dagen binnen zal gaan... Ik heb vandaag in ieder geval gezond en gezwommen, da's ook wel al fijn!

    << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>