Pages: << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>

    21-09-02

      12:03:00, by S p r k .   , 1295 words  
    Categories: Categorie-loos

    Huisje, vloertje, kleedje

    Goed, eerst even een hle korte update over mijn huis. De koop is rond. The deal is done. Bij het ondertekenen van het daadwerkelijke contract heb ik op een notariskantoor in Zuid meteen ook de liefde van mijn leven ontmoet. Hij was maar 2 minuten in dezelfde ruimte als ik (getuige tijdens het ondertekenen), maar het was lang genoeg om een emotionele inwendige rollercoaster te berijden om vervolgens weer met een genereuze handdruk afscheid te nemen. Ja, Dennis-van-het-notatiskantoor-in-Zuid was me er eentje. Nu nog een reden vinden om weer gebruik te moeten maken van de diensten van diezelfde notaris. Mijn lieftallige collega's zitten te denken aan een samenlevingscontract, waarbij Dennis dan meteen kan aanschuiven als mede-contractant. Want als je het eenmaal allemaal op papier hebt staan komt alles goed, vinden ze. En dat ben ik roerend met ze eens. Verder zal ik jullie niet lastigvallen met verhalen over een reisje naar een bouwmarkt in Zaandam waar ik samen met Mango op zo'n grote lading-kar een kleine Broadway-show heb gegeven, met open ogen heb gekeken wat een hoop boutjes, moertjes en dingetjes er eigenlijk bestaan (en waarvoor? Waarvoor?) om tenslotte zonder zaagjes voor de decoupeerzaag, zonder (rol)gordijnen en zonder keuken weer naar huis te rijden. Vervolgens ben ik een weekje gaan verven, heb ik zo'n beetje iedere emotionele state-of-mind doorgemaakt terwijl ik trapte in blootliggende spijkers en verfdeksels en besloot ik om mijn badkamer toch maar niet opnieuw te betegelen ,,want dat is zo'n gedoe joh". Zodra mijn laminaat uit-geacclimatiseerd is, kunnen 2/3 van Charlie's Devils het onder mijn supervisie gaan leggen. En misschien dat ik dan mogelijkerwijs nog voor de jaarwisseling mijn spullen kan gaan overhevelen. Wegens gebrek aan keuken maar niet aan magnetron, ben ik me momenteel suf aan het Koken & Stomen en kan ik niet anders zeggen dan dat ik vind dat Albert Heijn stampvol zit met goede ideen. Met hun nieuwe handscan kassa apparaat foefje maken ze het bovendien wel hl erg makkelijk proletarisch winkelen, en dat zorgt natuurlijk ook weer voor een stukje klantenbinding. Afgezien daarvan is Albert Heijn natuurlijk d homo-cruise-supermarkt bij uitstek. Niet dat ik aan homo-cruisen doe. Op een dag waarop iedereen trots op een gracht of boot stond te heupwiegen, besloot ik tenslotte om eens lekker uit te slapen. Na een gezellig ontbijtje met de nieuwste Libelle naast mijn bord, heb ik gedoucht en me klaargemaakt voor vertrek naar het winkelcentrum van het protserige Amstelveen. Maar winkelen gaat mij klaarblijkelijk helemaal niet meer zo makkelijk af als voorheen. Ik kon echt totaal niet meer goed identificeren wat nu precies de heren- en wat nu precies de damesafdeling was... En dan heb ik het alleen nog over de Bijenkorf. Ik heb op een gegeven moment maar een vrouw een pashokje ingesleurd om even te vragen of ik nu eindelijk op de herenafdeling beland was. Niet dus. Ik heb al mijn verzamelde kleding weer terug moeten hangen en naar de herenafdeling moeten lopen om allemaal nieuwe dingen uit te zoeken. Daarna ging ik door naar de Douglas. Ik had nog een cadeaubon over van mijn vorige verjaardag, nog helemaal authentiek in guldens enzo. En al snel kwam ik een mevrouw tegen die vroeger altijd in de kantine op school werkte. We raakten aan de praat en voor ik het wist had ik 10 verschillende producten in mijn mandje erbij. Goed, ik ben best marketing-gevoelig, maar dan moet er wel iets tegenover staan. Dus sleepte de ex-kantine jufvrouw en nu dus Douglas medewerkster met mjn mandje. We probeerden samen werkelijk *alles* uit, inclusief een of andere citrus body spray (,,Ja, ik heb altijd last van opvliegers en dit verkoelt zo lekker!") en allemaal body lotions, parfums en vochtregulerende cremes. Als ik nu, een aantal weken later, bekijk welke producten ik daadwerkelijk in gebruik heb genomen, valt het me op dat een schrikbarend groot percentage van potjes, flesjes en tubetjes stof staan te happen in mijn kast. Daarna reisde ik naar Amsterdam om mijn GSM-lader op te halen vanaf kantoor. Ik zal me verder niet uitlaten over de ravage die ik aantrof terwijl ik een brug over de Prinsengracht overstak, maar mijn god, het leek wel alsof er een bom ontplofd was. Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen er een half uur later 2 brandweerauto's, een trauma helicopter en een dierenambulance langs. ,,Artis ontplofd ofzo" was de eerste gedachte die door mijn hoofd spookte. Maar nee, het staat er helaas allemaal nog. Inderdaad, Artis behoort niet tot het lijstje van mijn favoriete pretparken, maar eerder tot de ellenlange lijst van plaatsen waar ik opgebaard noch begraven wens te worden. En die lijst heeft sinds kort een nieuwe aanwinst; Warner Brothers Movie World in Bottrop-Kirchnogwat. Jawel; Duitsland! Er waren de ochtend van mijn bezoek sowieso wat opstartproblemen. Om 6 uur 's ochtends ging in mijn nieuwe huis (waar ik toen voor de 2e keer op een matras op de grond bivakkeerde) mijn wekker cq. mobiele telefoon. Hoe het me gelukt is om pas een uur (!!) later uit bed te gaan is me nog steeds een raadsel, maar daardoor was ik dus wel een half uur te laat. Dus ben ik snel gaan douchen in mijn veel-te-kleine douche, heb ik me aangekleed en ben ik naar de bushalte gerend om naar de afspreekplek te rijden. En toen was het tijd om samen met 3 dames van eind 20, begin 30 te vertrekken naar Warner Brothers Movie World. Nou, bespaar je de rit. Hoewel het allemaal vrij makkelijk te vinden is, is het park nogal klein en was de helft van de attracties gesloten bovendien. Om maar niet te spreken van al die Duitsers die er rondhingen. Zoals een goed pretpark betaamt, waren er gelukkig ook heliumballonnen aanwezig. Ht reddende element bij uitstek. Dit keer heb ik als een vampier mijn tanden gezet in de nek van Bert (ja, die van Ernie) en ben ik gaan zuigen. Hoewel dit weer een tweetal leuke bewaar-voicemailtjes heeft opgeleverd, moet ik zeggen dat de helium dit keer wat zwaarder aankwam dan normaal. Als je na het zuigen van 1 Bert & Ernie ballon meteen een kwartier op een bankje moet gaan zitten omdat de wereld ineens om je heen lijkt te draaien, is er iets toch niet helemaal goed. En laten we even in ons achterhoofd houden dat ik op een gemiddelde helium-avond (welke feitelijk maar eens per jaar voorkomt), toch een stuk of 30 ballonnen leegzuig. Maarja, in dit geval was het Duits gas, h. Niet te vertrouwen. Na ons bezoek aan WBMW brak in een pittoresk AC Restaurant een discussie los over de mogelijkheid om op te treden als zaaddonor voor alledrie de dames, en hoe we onze kindertjes dan op konden voeden. Het had allemaal flink wat weg van een commune, maar dan gezellig. Na een kort uitstapje naar het toilet, keerde ik dan ook terug naar de eettafel met de vraag ,,Zijn jullie er al uit wie zich door mij als eerste zal laten bezwangeren?" De andere restaurant bezoekers, voornamelijk SP-stemmers, keken verbaasd op van hun bord met Sat Singapore met friet, waarop een vrouw van middelbare leeftijd spontaan de jackpot won op een nabij gelegen gokautomaat. ,,Dat komt door mij." Riep ik haar toe. ,,Ik zit u de hele tijd goede vibes toe te dragen enzo. Dat is wel een ijsje waard, vind ik. Centjes genoeg. Maar de goede dame wilde er niets van weten. Verbazingwekkend genoeg was ze meer geinteresseerd in het hele zaaddonor-verhaal. Door ,,Write my office" te sissen, heb ik haar gelukkig toch af weten te poeieren. Mjn zaad zal slechts beschikbaar gesteld worden aan een zr select gezelschap (voor vrouwen dan, voor mannen is er een first come, first serve beleid) ik heb een nummertjesrol gejat bij de slagerij om de hoek, en wacht nu op bachelor nummer 1).

    03-08-02

      13:17:00, by S p r k .   , 437 words  
    Categories: Categorie-loos

    Moeder natuur

    Ik heb het al eerder geschreven, en ik zal het weer schrijven; de zomer is niet mijn seizoen. Okay, het is allemaal heel zwoel en zo, en alles oogt een stuk gelukkiger dan tijdens de winter, maar de temperaturen zijn soms niet te harden. Nu heb ik gelukkig een broek met afritsbare pijpen, dat zorgt tenminste nog voor wat verkoeling. Tenminste, als ik mijn grote zwarte duitse staalwerker schoenen niet aan heb; anders ziet zo'n korte broek er natuurlijk niet uit. Maar goed, probeer op een Maandagochtend in verschrikkelijke hitte, wanneer je eigenlijk al te laat bent voor een afspraak bij de notaris, die pijpjes maar eens aan je broek te ritsen. Zeker in een straat waar geen bankjes en zo staan. Dat moet dus staand of lopend. En da's minder fijn, kan ik jullie verzekeren. Ik klapte een paar keer half tegen voorbijgangers aan, en toen ik mijn pijpjes eindelijk weer aangeritst had, kreeg ik een bescheiden applausje van een paar oude van dagen die het hele spektakel hadden mogen aanschouwen (ze liepen nogal langzaam met hun blauwe looprekjes dus hadden alles van het begin tot het einde meegekregen).

    Eenmaal bij de notaris aangekomen was er gelukkig airconditioning en een gezellige Libelle-stijl receptioniste om me te verwelkomen. En al snel kwam de vervangende makelaar van de verkoper binnenlopen; een zelfstandige viva-vrouw met een mobieltje en een rugzak. Inderdaad, van het type 'ik leid mijn eigen leven'. Daarna volgde de verkoper, die tijdens de fietstocht zijn moeder op de fiets was kwijtgeraakt. Ik reageerde geschokt, maar kalmeerde alweer een beetje toen bleek dat zijn moeder niet achterop, maar op haar eigen fiets gezeten had. In allerijl werd even op de voicemail thuis ingesproken om mams te laten weten dat zoonlief inmiddels bij de makelaar was aangekomen. Daarna konden we bij de notaris naar binnen. In haar hokje dan. Uiteraard werd aan de notaris zelf ook uitvoerig verteld over de kwijtgeraakte moeder, en het verhaal werd nog eens herhaald toen de assistent van de notaris zich bij ons voegde.

    De notaris kon denk ik redelijk goed aan me zien dat ik een groentje was op huizengebied, want ze legde puntsgewijs alles heel netjes aan me uit. Er stond nog een klein dingetje in het voorlopig koopcontract waar niemand me ooit iets over had verteld; namelijk dat je 10% van de prijs al moet aanbetalen of een bankgarantie moet afgeven. Ik dacht ,,Meid, het zal wel" en ondertekende met bibberende vingers het contract. En hoewel het een beetje voelde alsof ik mijn ziel aan de duivel verkocht, was ik na het verlaten van het gebouw toch wel een beetje trots.

    03-05-02

      13:22:00, by S p r k .   , 790 words  
    Categories: Categorie-loos

    Eindelijk; een weekend om 'u' tegen te zeggen. Het was Vrijdag al erg leuk op kantoor (we hadden 's middags wijn en zo gehaald, en na zo'n 2 glazen smaakt Rose bij mij altijd een beetje naar limonade). Ik besloot die avond niet uit te gaan; in plaats daarvan speelde ik mijn nieuwe Dolly Dots LPs en zo. Ook heel fijn. Zaterdag heb ik weer eens lekker uitgeslapen. Da's ook wel fijn. 's Avonds ging ik voor het eerst in lange tijd naar een voorstelling van Brigitte Kaandorp in Carr. Ik ga in totaal 6 keer, omdat ik a) benieuwd ben hoeveel ze improviseert en b) omdat het me leuk leek om de show met verschillende mensen te zien, maar niet allemaal tegelijk. De show was in 1 woord geweldig. De 2 keren dat ze haar overhead-projector gebruikte, en het liedje "Ik ben hem kwijt" waren ongetwijfeld de hoogtepunten van de show. Daarna liep ik meteen door naar Soho alwaar ik Mango en zijn nieuwe Eindhovense vriendje zou treffen. Mede door het nuttigen van (wederom) Rose werd het al snel enorm gezellig. Ik zal je de details besparen, want die zijn echt niet zo hilarisch meer als je nuchter bent, maar het was iets met headset microfoons, celebrities spotten, een opengebroken trambaan en een droge toiletjuffvrouw. De volgende dag gin ik weer naar Brigitte. Er kwam een hele leuke jongen naast me zitten die meteen met me begon te praten over het gebrek aan beenruimte en zo. Ik vertelde hem op mijn beurt dat ik de show in totaal 6 keer ging zien en daar was hij erg verbaasd over. Na de pauze besloot ik even niet in mijn stoel te gaan zitten, maar op het trapje ernaast. En mijn leuke buurman kwam meteen naast me zitten. Toen ik hem vriendelijk maar dwingend liet weten dat dat MIJN plaats was, kon hij alleen maar uitbrengen dat het heel erg vertrouwd aanvoelde, en toen ging hij weer in zijn eigen stoel zitten. Dit alles onder de ogen van zijn ongetwijfeld ovulerende vrienden. Met andere woorden; er is verder helemaal niets gebeurd. Het echte hoogtepunt kwam op Maandag. Eerst besloten we naar de film "8 Femmes" te gaan. Dat is een Deense film in het genre 'sexuele thriller' over een meisje dat Femme heet (spreek uit 'fem-mu'). Femme leidt een druk leven, zo druk dat ze het allemaal niet meer aan kan. Dus laat ze zich 7 keer klonen, zodat er uiteindelijk acht Femmes (fem-mus) ontstaan. Femme heeft ook een vriendje, en dat vriendje is niet te klonen maar raakt wel overspannen omdat hij alle 8 femmus sweet lovin' moet geven. Erg spannend dus allemaal, en de special effects waren ook erg goed. De film is dan ook zeer aan te raden. Vooraf zijn we bij de nabij gelegen Albert Heijn ToGo (toogoo, een verNederlandste versie van de Oud-Indonesische Toko, vermoed ik) gegaan om daar drankjes (Snapple!) en hapjes (Maltezers!) in te slaan. Ik vind het concept van de Albert Heijn TooGoo echt helemaal te gek, en ik heb dan ook besloten mond op mond, oog om oog, tand om tand reclame hiervoor te gaan maken. We waren zelfs iets te laat voor de film omdat ik meteen live op straat het woord wilde gaan verkondigen. Daarna belde ik Unique om te vragen waar hij uithing, en hij nam de telefoon met een stem op die mijn hart sneller deed kloppen; Unique was aan de helium geslagen. Alsof het moederschip me naar huis riep, rende ik naar de Soho en greep ik de eerste de beste ballon die ik tegenkwam. Ik hoef uiteraard niet uit te leggen dat ik een van de beste avonden van het jaar heb gehad. En dat was ook te zien, denk ik, want mensen die er feitelijk niet onverdienstelijk uitzagen, gingen zichzelf spontaan aan me voorstellen, of lieten hun vrienden dat voor ze doen. Na een tijdje hadden we het wel weer gezien met ons eigen heliumgebruik en besloten we workshops te geven over het juiste gebruik van een heliumballon. En hoewel de leerlingen er wederom niet onverdienstelijk uitzagen, bleek het helaas onmogelijk om correct heliumgebruik aan te leren; het is blijkbaar een gave. Na ook nog even door de Exit gelopen te hebben, terwijl mediageile Unique riep ,,Dat is Twarres!! Dat is Twarres!!!", besloot ik maar naar huis te gaan. Op koninginnedag zelf ben ik overdag maar thuisgebleven. Ik heb er nog heel even aan gedacht om een kleedje op straat te leggen, spulletjes erop te liggen en luidkeels "Wie maakt me los!" te gaan roepen, maar op dat idee kwam ik al snel terug. Ik heb nog wel de wekker om 6 uur gezet, even "Wie maakt me los" gefluisterd maar daarna ben ik toch maar gewoon weer gaan slapen... Op naar volgend jaar...

    04-03-02

      13:23:00, by S p r k .   , 1295 words  
    Categories: Categorie-loos

    Terug uit Hawaii

    Na mijn terugkomst uit Hawa verkeerde ik zowaar in een klein dipje. ,,Dat is helemaal niets voor jou, Martijn!" hoor ik je al denken, vol sarcasme en cynisme. Fijn dat je met me mee leeft. Zo zonnig, vrolijk, tropisch en vrij alles in Hawa was, zo somber, koud en gesloten was alles in Aalsmeer. In mijn eerste weekend thuis waren de Friends dvd's niet aan te slepen; ik heb heel wat afleveringen moeten kijken om toch een beetje vrolijk te worden. Hoe langer ik naar het geluk van andere mensen kijk, hoe optimistischer ik er zelf ook van word. Verder heb ik dat weekend bizar veel geslapen wegens jetlag en zo, en ben ik niet uit geweest, terwijl ik me dat wel had voorgenomen. Mijn echte leven zou ik die maandag wel weer oppakken als ik weer aan het werk ging. Niets bleek minder waar; ik heb me de hele dag, soms zelfs hardop, afgevraagd waar ik in godsnaam mee bezig was. Uiteindelijk heb ik me als een soort routinewerk door de hele week gesleept, en eigenlijk ook de weken erna. Goede Vrijdag was echt een goede vrijdag; het was ontzettend lekker weer, ik had mezelf getrakteerd op een middagje vrij en ik ben met mijn broer genadeloos gaan winkelen. 'Shopping Can Really Cheer A Girl Up' - ik hoor het Madonna nog zeggen, en ze heeft nog gelijk ook. Het weekend was helaas iets minder actief, het geld is tenslotte ook een keer op, maar aangezien ik eerder die week een lading bonus-nood Friends afleveringen had gekregen van een collega, heb ik mezelf er toch doorheen weten te slaan.

    2e Paasdag was geweldig; hoewel ik niet veel verder ben gekomen dan huiselijk een film kijken bij een vriendin en lopen naar de afhaal chinees, maar ik voelde me vrolijk en vrij. Dinsdag was er eigenlijk meer van hetzelfde; ik heb gewerkt en daarna ben ik naar diezelfde vriendin vertrokken om onder het genot van een lekkere Domino's pizza een filmpje te kijken. De pizzabezorger was erg leuk, en bovendien erg vrolijk, dus in al mijn gulheid heb ik hem per ongeluk expres net iets teveel fooi gegeven. Ik ben benieuwd of hij me 10 seconden later 'Dat was nou een leuke pizzaboy" hoorde roepen; alle ramen stonden open dus de kans is groot. Weet hij in ieder geval waar ik woon. Of tenminste, waar ik vaak over de vloer kom. Of over de bank. Over dingen heen, in ieder geval.

    Wanneer de nood hoog is, ga ik uiteraard ook nog graag een hapje eten en een filmpje kijken bij Mango. Hij woont helaas wel in de Bijlmer, dus dat vraagt om wat voorzorgsmaatregelen. Ik plak een post-itje op mijn beeldscherm met een zeer verkort testament, ik zeg mijn moeder dat ik van haar hou en ik verwijder mijn SIM-kaart uit mijn GSM. Maar dan ben ik ook helemaal klaar om te gaan. M'n creditcards hoef ik niet te verstoppen want die zijn toch altijd maxed. Ik ben vaak allang blij als ik in de altijd-naar-gezellige-urine ruikende hal van Mango's flat sta; dat houdt in dat ik weer een reisje door de Bijlmer heb overleefd. Helaas was de goede man vergeten geraspte kaas voor de Burrito's te halen, en moest ik dus alsnog op pas om bij de Albert Heijn een zakje jong belegen te scoren. Nou ben ik niet zo paniekerig ingesteld (ha! Ik lieg! Ik lieg!), maar als ik ineens de weg kwijt raak in het immens grote winkelcentrum van de Bijlmer, dan beginnen mijn knien toch wel een beetje te knikken. Ik heb wel 3 rondjes door het grote boze donkere winkelcentrum gelopen, en nog had ik de Albert Heijn niet gevonden. Laat staan dat ik een zakje jong belegen had gescoord. De weg vragen heeft geen nut; er liepen rond dat tijdstip alleen maar junks rond, en die geven alleen maar reisinformatie in ruil voor geld. En dan nog onverstaanbaar ook. Huilend en met het idee dat ik zojuist een hedendaagse versie van The Wizard Of Oz had meegemaakt, kwam ik dan eindelijk met een zakje jong belegen kaas aan bij Mango.

    Om weer een positieve draai aan mijn leven te geven besloot ik maar weer eens te gaan fitnessen. Dat dit een grote fout was bleek meteen de eerste avond; ik kon m'n lelijke sportschoenen nergens vinden. Dus de volgende dag heb ik meteen maar nieuwe sportschoenen gekocht. Ik kon tenslotte niet zomaar opgeven. Die avond ben ik dan dus eindelijk weer gaan fitnessen. Ik heb zelfs een schema laten maken van allemaal toestellen die ik af moet werken en zo. Ik kwam meteen weer een oude bekende tegen. Hij noemt me altijd 'dove', omdat ik tijdens cardio (een uur lang zweten op een cross-train apparaat) altijd mijn discman op heb. Het semi-hoogtepunt kwam toch wel op het einde van de avond; in de 5 minuten die ik in de kleedkamer heb doorgebracht heb ik meer piemel gezien dan in de afgelopen 6 maanden bij elkaar (foto's tellen uiteraard niet mee). Ik heb me dan ook voorgenomen vaker te gaan fitnessen.

    Vanochtend stapte ik in de bus, die helemaal volgeplakt was met oranje stickers met 'gratis vervoer' erop. De mevrouw met de bril met het te dikke montuur en de strippenkaart was helaas niet van de partij; flame23 vermoedt dat ze dankzij haar montuur de stoeprand niet meer goed zag en overreden is. Zeer plausibel, zou ik zeggen. Hoe dan ook, ik stapte in en liet aan de chauffeur mijn abonnement zien. ,,Dat hoeft vandaag niet, meneer. We hebben een actie voor een betere CAO en daarom hoeft u niet te betalen voor de bus vandaag." Ik was ontzet. Het abonnement wordt gefinancierd door mijn werk, en is gewoon voor de hele maand betaald. Ik liet de chauffeur dan ook weten dat ik vandaag in ieder geval NIET gratis zou reizen; mijn maandabonnement was inmiddels al betaald. ,,En bovendien vind ik dat je weet waar je aan begint, als je buschauffeur wordt. Dat is nu eenmaal geen fijne baan. Als buschauffeur heb je nu eenmaal geen goede arbeidsvoorwaarden. Dus ga dan niet de hele tijd acties houden omdat je niet tevreden bent." Nou, ik kan jullie verzekeren dat de buschauffeur daar niet blij mee was. ,,Ze kunnen niet anders!" riep een mede-passagier nog. ,,Mevrouw, die mensen worden niet als buschauffeur geboren. Ze kunnen wel degelijk anders." Riep ik nog. ,,En blauwe mascara is not done." Daarop ging ik zitten en zette ik mijn zelf samengestelde CD met gezellige Dolly Dots muziek aan. En zo reed ik voldaan mijn werk tegemoet.

    Op de grens van Amstelveen en Amsterdam stapten allemaal brugklassers in. Hun begeleidster, die overigens duidelijk lesbisch was, pakte een stuk of 40 strippenkaarten uit haar tasje en legde die neer op het kleine zwarte bureautje van de buschauffeur. ,,Dat hoeft vandaag niet, meneer. We hebben een actie voor een betere CAO en daarom hoeft u niet te betalen voor de bus vandaag." vertelde de chauffeur weer. ,,Horen jullie dat, kinderen? We reizen vandaag allemaal gratis! Is dat niet geweldig?" riep de begeleidster, waarop de volledige kinderklas in een luid joelen uitbrak. Ik was uiteraard zeer ontstemd, ik kon de Dolly Dots bijna niet meer verstaan. Een paar haltes verder, bij het Olympisch Stadion stonden zoals gebruikelijk een jongen en een meisje van niet ouder dan 15 gepassioneerd te zoenen. Pas op het allerlaatste moment, toen de bus bijna weg wilde rijden, rende het meisje naar de deur en stapte ze in. Terwijl de bus wegreed keken de jongen en het meisje elkaar nog intens en romantisch aan. Het meisje vergat zich hierbij vast te houden aan zo'n ijzeren stang, waardoor ze bijna vol overgave over de brugklassers heen viel. Zo mooi kan ontluikende liefde zijn.

    En met die woorden verlaat ik jullie... Tot snel!

    21-02-02

      13:24:00, by S p r k .   , 312 words  
    Categories: Categorie-loos

    Aloha :) Het jetskiien was erg erg leuk. Het ging allemaal erg hard en ik ging onwijs uit mijn dak. Er schoot zowaar testosteron door mijn lichaam. Het kon me niet hard genoeg gaan... Uiteraard kwam mijn ware aard hier en daar ook naar boven; ik was bezorgd of het zoute water wel goed zou zijn voor mijn haar. Verder was de instructeur wel leuk (als hij zijn zonnebril ophield). Z'n bermuda hing nogal laag, en daar leek hij geen erg in te hebben. Misschien deed hij het wel expres. Het was een echte charmeur (voor de dames dan) en hij noemde mij de hele tijd 'dude'... Ach ja... Ik heb voor de rest van mijn leven genoeg commerciele reggae gehoord. My god, wat een goedkope rotzooi. Gisteren zijn we weer naar de mall gegaan (ze hebben hier een Sephora!) en m'n chica's hebben allemaal nagellak op me uitgetest. Dat heb ik natuurlijk ook weer gewoon verwijderd, maar toch. Ik zou nooit in een winkel in Amerika kunnen werken. Die mensen doen zich TE blij en geinteresseerd voor. Sommigen zijn zelfs annoying. De Britney Spears film was eigenlijk wel okay. Op het einde van de film wordt ze ontmaagd door de ruwe bolster, blanke pit die haar naar LA heeft gereden, terwijl een vriendin van haar (type ruwe bolster blanke pita) een miskraam krijgt. We laughed, we cried. Daarna zijn we bij gebrek aan security naar I Am Sam geweest, een nieuwe film met Sean Penn, Judy Dench en Michelle Pfeiffer. Wel een goede film over een authist die een dochtertje opvoedt en zo... Goed, morgen vlieg ik naar LA, ik weet niet of ik daar online kan. Ik ben er ook maar een nachtje, en daarna vlieg ik in mijn eentje door naar Amsterdam (via New York). Moet nog even een CDtje kopen om in het vliegtuig te luisteren of zo. Mahalo.

    << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>