Pages: << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>

    19-02-02

      13:26:00, by S p r k .   , 316 words  
    Categories: Categorie-loos

    Nou nou :) Het is nu rond 5 uur 's middags en we hebben vandaag in de zee gezwommen. Het water is *HEEL* erg zout (volgens mij veel zouter dan in Nederland, niet dat ik vaak in de buurt van de zee kom) en er liggen veel ondefinieerbare dingetjes op de grond. M'n rug is inmiddels verbrand. En overal zit zand. Na verloop van tijd zijn we maar gaan zwemmen in het zwembad bij het hotel. Ik kan nog steeds een koprol achterstevoren - hoezee. We hebben gisteren op de hotelkamer van een zus van 1 van Janet's dansers in het hilton Janet's concert gekeken. Ik ben niet heel erg goed in beeld gekomen, en daar ben ik wel blij om aangezien mijn haar nog steeds twijfelachtig oranje is. We gaan morgen jetskiien. Van mij hoeft het allemaal niet zo nodig, dat parasurvivaldiven. Ik vind het al lekker om een beetje te liggen, Kylie te luisteren en weg te dromen... Maar nee, we moeten dingen doen die we normaal gesproken niet zouden doen. Het is nog duur ook. Maar het maakt niet uit, ik ben hier nu toch, en dan kan ik net zo goed iets ondernemen. Verder heb ik eigenlijk niet zoveel bijzonders te mailen. Ik ben uberhaupt benieuwd hoeveel mensen dit lezen; maar 2 mensen hebben gereplied. En dit terwijl ik iedere dag in de brandende zon met Kylie op m'n discman aan iedereen lig te denken *grijns* Ik hoop dat er een soort natuurwonder is gebeurd waardoor Zaterdag bij thuiskomst in Nederland het weer net zo mooi is als hier. Alles onder de 25 graden zorgt bij mij voor een winterdepressie, denk ik... We gaan nu winkelen. Reken niet op cadeau's; ik ga hier vrij snel door mijn geld heen en ben bovendien niet zo onder de indruk van alle Hawaiiaanse prullaria... Ik ben nog geen degelijke CD- en DVD winkel tegengekomen. Aftands gewoon. Tot snel of zo... Martijn.

    18-02-02

      13:27:00, by S p r k .   , 937 words  
    Categories: Categorie-loos

    Hoi hoi :) Bij deze mijn derde mail vanuit Hawaii. Gisteren was dan dus de TV opname. We waren eigenlijk nogal laat. Ik zal jullie de details besparen, maar het had iets te maken met een nogal foute lunch in een restaurant...

    Toen we aankwamen werd ik tegengehouden bij de backstage ingang; ik heb geen backstage pass voor altijd, ik had er alleen een voor de dag ervoor, die bovendien nog op de hotelkamer lag. Uiteindelijk heb ik iets meer dan een uur gewacht terwijl de anderen iets voor me probeerden te regelen. Ik werd steeds nerveuzer, en om het hoofd koel te houden las ik in People magazine een verhaal over een nieuwslezeres die plastische chirurgie heeft ondergaan. ,,Alleen mijn ogen hoor!" schreef Greta van Susteren, terwijl de voor- en na foto hele andere dingen leken te vertellen.

    Uiteindelijk werd ik zo nerveus dat ik Roger Davies (Janet's manager, hij heeft ook na de breakup met Ike, Tina Turner onder zijn hoede genomen begin jaren 80) heb aangesproken, me 4 keer heb verontschuldigd en heb gevraagd of hij contact op kon nemen met de tour manager voor een pass. Hij was heel erg vriendelijk, zei me dat hij het niet erg vond dat ik hem had gevraagd (ik bleef me verontschuldigen, die man heeft echt wel iets beters te doen) en ging meteen bellen. Helaas kon hij op dat moment de tour manager niet bereiken. Maar na ongeveer een kwartier kwam 1 van mijn vriendinnen naar me toe met een pass. Ik was binnen. Net op tijd. Ik nam helemaal vooraan (en dan ook echt helemaal) in het midden een plaatsje tegen het hek in. Normaal gesproken heb je in Amerika gewoon zitplaatsen en zo, maar wegens de uitzending, en omdat Janet het waarschijnlijk leuker vindt, was er VOOR de 1e rij een aparte sectie waar je alleen kon staan, een zogenaamde pit. En daar stond ik dus in.

    Na een boring opening act kwam Janet op. Ze stond op 2 meter hoogte op een soort paal, midden op het podium, die naar beneden zou gaan. Helaas, het witte doek dat meteen na haar opkomst op de grond moet vallen, bleef hangen. Uiteindelijk hebben ze het handmatig losgemaakt, waardoor Janet veel langer dan normaal stil bleef staan. Ze begon het nummer, stapte van de paal af het podium op, liep naar voren en zong 2 regels. Daarna maakte ze een 'nee' teken met haar wijsvinger en liep het podium af. Aangezien het niet rechtstreeks uitgezonden werd, wilde ze het over doen. Nou weet ik dat dit soort dingen voor welke artiest dan ook niet leuk zijn... Het veroorzaakt een hoop negatieve energie, zeker tijdens zo'n belangrijk concert. Maar ik vond het toch wel ontzettend speciaal om te zien. Voor zover ik weet heeft Janet nog nooit eerder een show stopgezet om opnieuw te beginnen. Ergens halverwege de show kwam Missy Elliot ook nog uit de grond, om haar rap van 20 seconden te playbacken. Al met al was de show wederom geweldig. Ze heeft een paar keer mijn kant op gekeken en ze leek in een hele goede stemming te zijn. Ik heb nog steeds blauwe plekken van de mensen die naast me stonden; je moet je tijdens zo'n concert goed vasthouden, anders sta je zomaar 2e rij of schuif je ver naar de zijkant. Op een gegeven moment had ik zelfs het idee dat mijn paspoort gerold werd, dus die heb ik maar even in mijn tas gedaan. Tijdens een medley van 3 rustige nummers waarbij ze op een krukje zit en zichzelf dept met een handdoekje, heb ik meerdere keren heel hard haar naam geroepen. Met als resultaat (denk ik) dat ze het handdoekje op het einde mijn kant op gooide. Ik ben lang genoeg, dus ik heb hem gevangen. Ik denk dat zoiets wel wordt uitgezonden en op de DVD komt. Let dus op de jongen met geel/oranje haar, die niet alleen het handdoekje vangt en zich eraan vastklampt, maar OOK zijn scheef geslagen bril rechtzet.

    Na de show zijn we backstage gegaan om afscheid te nemen van de dansers. We hadden deze ook al in Parijs ontmoet, en de meesten herkenden ons dus en zo... Na een paar omhelzingen en een korte boodschap voor de video8 camera van 1 van de dansers zijn we bij de catering gaan zitten. Na verloop van tijd kwam Janet naar buiten. Ze was fris en fruitig gedoucht, maar het was goed te zien dat ze heel erg moe was. We liepen naar d'r toe en hebben haar 1 voor 1 omhelsd. Toen het mijn beurt was zei ze ,,Hi Martijn, how are you?".... Ik hield het bij ,,Fine thanks! The show was great." De komende minuut was ik verbaasd dat ze m'n volledige naam wist (ik had het haar wel eerder verteld, maar ze noemde me uit gemak meestal 'Mart')... Ze ging vrij snel weer weg, nodigde ons nog uit om naar een club te komen waar ze uit zou gaan, en zwaaide nog een keer. Ik nam moe maar voldaan weer plaats bij catering, waarna ik al snel geattendeerd werd op een hele grote taart met een foto van Janet erop. Het bleek een heerlijke cocosnoottaart te zijn.

    Daarna gingen we weer terug naar het hotel. We besloten maar niet naar de club te gaan, aangezien vrijwel iedereen wist waar Janet naartoe zou gaan, waardoor het erg druk zou zijn. En nu zit ik een mailtje te schrijven in ons nieuwe hotel waar ze ook een fitnessruimte hebben en zo. Ben benieuwd of ik daar de komende dagen binnen zal gaan... Ik heb vandaag in ieder geval gezond en gezwommen, da's ook wel al fijn!

    16-02-02

      13:28:00, by S p r k .   , 172 words  
    Categories: Categorie-loos

    Een iets korter mailtje dit keer... We gaan zo uitchecken bij dit hotel, en we checken vanmiddag in bij Double 3 of zo... Het zal wel... M'n haar was bruin voordat ik wegging. De avond voor de vlucht heb ik het ontbleekt. Toen was het lelijk lichtbruin. De volgende ochtend weer ontbleekt, deed HEEL veel pijn. Toen was het oranje. Dankzij de felle zon is het nu blond aan het worden. Het is hier nog steeds ontzettend warm. Gisteren had ik 1e rij kaartjes (in het midden) voor de extra invitation-only show. Ik had ook een backstage pas waardoor ik drinken kon halen en zo... De show was VET koel... En vanavond is de echte opname voor HBO dus... Ben erg benieuwd hoe het zal gaan. Ben tijdens het laatste nummer onwijs gaan springen (bijna als enige) en toen ze me zag ging ze ook springen en naar me wijzen en zo... Goed, misschien morgen meer of zo... Er is niet echt veel bijzonders gaande, afgezien van het concert en zo... Tot snel :))

    15-02-02

      13:28:00, by S p r k .   , 493 words  
    Categories: Categorie-loos

    Voor degenen die nog van niets weten; Janet geeft Zaterdag haar laatste show in Hawaï. Ik besloot 2 dagen van tevoren er nog even heen te vliegen. Jullie zullen me inmiddels wel kennen. Ik was vergeten hoe vermoeiend reizen is. Maar goed, ik heb dan ook diverse vluchten en wachtperiodes van in totaal 21 uur achter de rug. Security is als gevolg van 11 September echt belachelijk. tenminste, als je Amerika in wilt. De vlucht van New York naar LA was buitengewoon slecht beveiligd. Blijkbaar denken ze dat explosieven e.d. alleen maar buiten Amerika bestaan en via het luchtruim geïmporteerd worden. In Hawaï aangekomen hoopte ik op zo'n ketting van bloemen die je om je nek krijgt. Dat zie je tenminste altijd op TV. Helaas kregen we van de Honolulu gestapo geen Lei. Of, zoals een vriendin uit LA tegen me zei ,,We didn't get lei'd again." (spreek het maar eens uit, dan is het wel grappig). Ik weet niet of je weleens in Center Parcs bent geweest, maar heel Hawaï heeft iets weg van de Center Parcs plaza. Maar dan echt. Overal palmbomen, heerlijk geurende bloemen en mooie stenen. Snapple (een van mijn favoriete drankjes) kost hier maar 1 dollar (i.t.t. de 7 gulden in Nederland). En ik heb eindelijk ook weer Mountain Dew kunnen drinken - FABULOUS. Toen ik in het hotel ging vragen of ze zo'n stekker omzetter hadden voor mijn fohn en scheerapparaat, zeiden ze alleen dat meer mensen daarnaar vroegen. Ik ga vanmiddag op zoek naar de ideeënbus. Inmiddels heb ik voor het eerst in mijn leven nat geschoren, helemaal authentiek met schuim en een mesje en zo. Gewoon Gilette, maar toch. Dat ik hier nog wat onwennig mee was, zien jullie wel op de diverse foto's die inmiddels al gemaakt zijn. Het weer is hier fabulous. Lekker lekker warm. Ik ben gisteren in een nieuw aangeschafte bermuda hier buiten in het jacuzzi geweest. Dat was erg lekker. Als het nog ietsjes warmer wordt ga ik 's ochtends denk ik wel baantjes trekken in het gewone zwembad. Tussen alle gespierde androgyne mannetjes hier, begin ik mijn minderwaardigheidscomplex danig te ontwikkelen. Janet's show is morgen live, om de dag erna uitgezonden te worden op HBO. Maar het kan morgen zomaar regenen en zo. Dus is er voor VANAVOND een extra show ingelast waar we misschien naar binnen kunnen (het is een soort privéconcert, met alleen genodigden). Erg spannend dus. Nou, ik ga er denk ik maar weer een eind aan maken, we gaan hier zo weg. Ik mis een aantal van jullie best wel. Maar goed, bepaalde dingen worden ook wel weer gecompenseerd. Tot snel. Martijn. P.S. En gelukkig is Valentijnsdag tijdens al het vliegen ongemerkt aan me voorbij gedaan. P.P.S. Tijdens onze vlucht van NY naar LA vloog Stevie Wonder ook mee. We zijn een paar keer langs hem gelopen en zo. Maar hij was aan het bellen. En zwaaien heeft toch geen nut.

    09-01-02

      13:35:00, by S p r k .   , 808 words  
    Categories: Categorie-loos

    Charlie's Devils

    winter came by my bedroom today falling in rows and covering the lane morning shone on my windows today passing the time i slumber away to kill all the day - "In The Afternoon" by Magnus Sveningsson

    Nu de Charlie's Angels gekte al geruime tijd voorbij is, word ik op mijn werk dagelijks geconfronteerd met een nieuw, schrikwekkender fenomeen; Charlie's Devils. Links van mij, recht tegenover mij en net niet rechts van mij zitten 3 dames van begin 30 die de hele dag praten over de aanschaf van huizen. In de afgelopen weken heb ik zo'n beetje iedere hypotheekvorm om mijn oren gekregen, en op verzoek kan ik een aardig lijstje van woningcoöperaties en sexy makelaars aanleveren. Verder komen geregeld onderwerpen als allervernietigende huisdieren, mislukte volleybalwedstrijden en een chronische rose-verslaving aan de orde. Maar het is niet alleen rozegeur en maneschijn met de drie dames. Hoewel ze er eigenlijk nog veel te jong voor zijn, lijkt het af en toe net alsof ze van de ene opvlieger in de andere schieten. Uit al die bitterheid komt een gevoel van saamhorigheid, het gevoel dat ze een front moeten vormen. Een front tegen mij, nota bene. Ze noemen me een valse nicht, vinden dat ik naar de kapper moet (dat is eigenlijk ook wel zo), en ze vragen zich dagelijks af wat ik toch in godsnaam probeer te compenseren met de aanschaf van alle dvd's die op kantoor voor me binnenkomen. Alsof dat nog niet erg genoeg is gaan ze iedere dag met elkaar lunchen, en ik mag nooit mee. ,,Nee, Martijn, we gaan het over vrouwendingen hebben..." Nou, ik denk dat ik daar beter over mee kan praten dan zij zelf. Ik heb al vele vrouwen gelukkig gemaakt met mijn tips en natuurlijk mijn befaamde 7-stappen plan.

    Het valt me wel op dat briefopeners en scharen steeds vaker van mijn bureau en opberglade verwijderd worden, maar daar is op zich nog wel mee te leven. Eigenlijk zijn we met z'n vieren ook nog wel te vergelijken met een iets jongere versie van de Golden Girls. De dame recht tegenover mij is een soort tukker met een druk sociaal leven, die me ieder half uur vraagt of ik 'toevallig' nog broodjes ga halen. Dankzij haar hoor ik dagelijks menig carnavalskraker voorbij komen, en weet ik nu alles over het horecaleven in Nijmegen. Zij lijkt eigenlijk het meeste op Sophia.

    De dame 2 plaatsen rechts van mij is een zelfstandige jonge vrouw met een soort euroshopper-versie van George Clooney als vriendje, die altijd toevallig langs mijn tafeltje komt huppelen als ik chocoladepinda's of van die vieze Go Ahead koekjes heb liggen. Haar lievelingswoordje is 'chippie!', dat ze met grote ogen en een brede grijns uitspreekt om vervolgens naar beneden te huppelen en de snoepautomaat te plunderen. Een soort koekjesmonster inderdaad, maar dan dus met ander voedsel en een minder blauwe vacht. Precies, zij is degene met de rosé verslaving. Een soort reproductie van Blanche.

    En dan is er nog de dame naast mij. Háár favoriete zinnetje is 'ik kan hier niets mee', en wanneer we ons proberen in te leven in de state-of-mind van een gemiddelde verwilderde ontredderde klant van ons bedrijf, is zij degene die qua rollenspel het meest natuurgetrouw overkomt. Zij is de verwekker van het nú al klassieke gezegde ,,Hij die bukt, die vindt wat!" en heeft af en toe hele nuttige weetjes en zo. Bijvoorbeeld dat Ierland eigenlijk toch weer geen provincie is van het Verenigd Koninkrijk. We gaan vaak uit eten, geven dan 50 euro per persoon uit aan een vrij simpele maaltijd, roepen steeds dat we dat nooit meer doen, en de week erop zitten we weer bij eenzelfde soort tentje. Het is een schat van een mens, maar ze heeft toch nog het meeste weg van Golden Girl Rose. Het 'back in St Olaf' van Rose, wat meestal het intro was van een zeer langdradig en onnodig verhaal, is bij deze dame veranderd in 'ik heb ooit een documentaire gemaakt over'. En dan komt er weer een verhaal over een klein meisje met een borst op haar voorhoofd, een kleptomaan die belachelijk grote opvallende dingen jatte of een St. Bernard die de hele tijd zelf de rum uit het vatje om zijn nek opdronk waardoor hele groepen verdwaalde skiiers nooit meer teruggevonden werden.

    Dan blijft er nog maar eentje over. Dorothy. De vrouw die toch nog een beetje op een man lijkt, erg verbitterd is door het leven, nooit eens wordt aangesproken door een man en voortdurend moet bufferen tussen de andere drie dames. Maar Dorothy heeft ook goede kanten; ze heeft zo nu en dan een prettige one-liner en ze vindt altijd weer de weg naar huis, zolang de straat maar geelgekleurd is. Ben benieuwd hoe ze het er vanaf brengt tijdens de zoveelste verhuizing en de complete metamorfose die eraan vooraf zal gaan.

    << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>