Pages: << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>

    16-02-02

      13:28:00, by S p r k .   , 172 words  
    Categories: Categorie-loos

    Een iets korter mailtje dit keer... We gaan zo uitchecken bij dit hotel, en we checken vanmiddag in bij Double 3 of zo... Het zal wel... M'n haar was bruin voordat ik wegging. De avond voor de vlucht heb ik het ontbleekt. Toen was het lelijk lichtbruin. De volgende ochtend weer ontbleekt, deed HEEL veel pijn. Toen was het oranje. Dankzij de felle zon is het nu blond aan het worden. Het is hier nog steeds ontzettend warm. Gisteren had ik 1e rij kaartjes (in het midden) voor de extra invitation-only show. Ik had ook een backstage pas waardoor ik drinken kon halen en zo... De show was VET koel... En vanavond is de echte opname voor HBO dus... Ben erg benieuwd hoe het zal gaan. Ben tijdens het laatste nummer onwijs gaan springen (bijna als enige) en toen ze me zag ging ze ook springen en naar me wijzen en zo... Goed, misschien morgen meer of zo... Er is niet echt veel bijzonders gaande, afgezien van het concert en zo... Tot snel :))

    15-02-02

      13:28:00, by S p r k .   , 493 words  
    Categories: Categorie-loos

    Voor degenen die nog van niets weten; Janet geeft Zaterdag haar laatste show in Hawaï. Ik besloot 2 dagen van tevoren er nog even heen te vliegen. Jullie zullen me inmiddels wel kennen. Ik was vergeten hoe vermoeiend reizen is. Maar goed, ik heb dan ook diverse vluchten en wachtperiodes van in totaal 21 uur achter de rug. Security is als gevolg van 11 September echt belachelijk. tenminste, als je Amerika in wilt. De vlucht van New York naar LA was buitengewoon slecht beveiligd. Blijkbaar denken ze dat explosieven e.d. alleen maar buiten Amerika bestaan en via het luchtruim geïmporteerd worden. In Hawaï aangekomen hoopte ik op zo'n ketting van bloemen die je om je nek krijgt. Dat zie je tenminste altijd op TV. Helaas kregen we van de Honolulu gestapo geen Lei. Of, zoals een vriendin uit LA tegen me zei ,,We didn't get lei'd again." (spreek het maar eens uit, dan is het wel grappig). Ik weet niet of je weleens in Center Parcs bent geweest, maar heel Hawaï heeft iets weg van de Center Parcs plaza. Maar dan echt. Overal palmbomen, heerlijk geurende bloemen en mooie stenen. Snapple (een van mijn favoriete drankjes) kost hier maar 1 dollar (i.t.t. de 7 gulden in Nederland). En ik heb eindelijk ook weer Mountain Dew kunnen drinken - FABULOUS. Toen ik in het hotel ging vragen of ze zo'n stekker omzetter hadden voor mijn fohn en scheerapparaat, zeiden ze alleen dat meer mensen daarnaar vroegen. Ik ga vanmiddag op zoek naar de ideeënbus. Inmiddels heb ik voor het eerst in mijn leven nat geschoren, helemaal authentiek met schuim en een mesje en zo. Gewoon Gilette, maar toch. Dat ik hier nog wat onwennig mee was, zien jullie wel op de diverse foto's die inmiddels al gemaakt zijn. Het weer is hier fabulous. Lekker lekker warm. Ik ben gisteren in een nieuw aangeschafte bermuda hier buiten in het jacuzzi geweest. Dat was erg lekker. Als het nog ietsjes warmer wordt ga ik 's ochtends denk ik wel baantjes trekken in het gewone zwembad. Tussen alle gespierde androgyne mannetjes hier, begin ik mijn minderwaardigheidscomplex danig te ontwikkelen. Janet's show is morgen live, om de dag erna uitgezonden te worden op HBO. Maar het kan morgen zomaar regenen en zo. Dus is er voor VANAVOND een extra show ingelast waar we misschien naar binnen kunnen (het is een soort privéconcert, met alleen genodigden). Erg spannend dus. Nou, ik ga er denk ik maar weer een eind aan maken, we gaan hier zo weg. Ik mis een aantal van jullie best wel. Maar goed, bepaalde dingen worden ook wel weer gecompenseerd. Tot snel. Martijn. P.S. En gelukkig is Valentijnsdag tijdens al het vliegen ongemerkt aan me voorbij gedaan. P.P.S. Tijdens onze vlucht van NY naar LA vloog Stevie Wonder ook mee. We zijn een paar keer langs hem gelopen en zo. Maar hij was aan het bellen. En zwaaien heeft toch geen nut.

    09-01-02

      13:35:00, by S p r k .   , 808 words  
    Categories: Categorie-loos

    Charlie's Devils

    winter came by my bedroom today falling in rows and covering the lane morning shone on my windows today passing the time i slumber away to kill all the day - "In The Afternoon" by Magnus Sveningsson

    Nu de Charlie's Angels gekte al geruime tijd voorbij is, word ik op mijn werk dagelijks geconfronteerd met een nieuw, schrikwekkender fenomeen; Charlie's Devils. Links van mij, recht tegenover mij en net niet rechts van mij zitten 3 dames van begin 30 die de hele dag praten over de aanschaf van huizen. In de afgelopen weken heb ik zo'n beetje iedere hypotheekvorm om mijn oren gekregen, en op verzoek kan ik een aardig lijstje van woningcoöperaties en sexy makelaars aanleveren. Verder komen geregeld onderwerpen als allervernietigende huisdieren, mislukte volleybalwedstrijden en een chronische rose-verslaving aan de orde. Maar het is niet alleen rozegeur en maneschijn met de drie dames. Hoewel ze er eigenlijk nog veel te jong voor zijn, lijkt het af en toe net alsof ze van de ene opvlieger in de andere schieten. Uit al die bitterheid komt een gevoel van saamhorigheid, het gevoel dat ze een front moeten vormen. Een front tegen mij, nota bene. Ze noemen me een valse nicht, vinden dat ik naar de kapper moet (dat is eigenlijk ook wel zo), en ze vragen zich dagelijks af wat ik toch in godsnaam probeer te compenseren met de aanschaf van alle dvd's die op kantoor voor me binnenkomen. Alsof dat nog niet erg genoeg is gaan ze iedere dag met elkaar lunchen, en ik mag nooit mee. ,,Nee, Martijn, we gaan het over vrouwendingen hebben..." Nou, ik denk dat ik daar beter over mee kan praten dan zij zelf. Ik heb al vele vrouwen gelukkig gemaakt met mijn tips en natuurlijk mijn befaamde 7-stappen plan.

    Het valt me wel op dat briefopeners en scharen steeds vaker van mijn bureau en opberglade verwijderd worden, maar daar is op zich nog wel mee te leven. Eigenlijk zijn we met z'n vieren ook nog wel te vergelijken met een iets jongere versie van de Golden Girls. De dame recht tegenover mij is een soort tukker met een druk sociaal leven, die me ieder half uur vraagt of ik 'toevallig' nog broodjes ga halen. Dankzij haar hoor ik dagelijks menig carnavalskraker voorbij komen, en weet ik nu alles over het horecaleven in Nijmegen. Zij lijkt eigenlijk het meeste op Sophia.

    De dame 2 plaatsen rechts van mij is een zelfstandige jonge vrouw met een soort euroshopper-versie van George Clooney als vriendje, die altijd toevallig langs mijn tafeltje komt huppelen als ik chocoladepinda's of van die vieze Go Ahead koekjes heb liggen. Haar lievelingswoordje is 'chippie!', dat ze met grote ogen en een brede grijns uitspreekt om vervolgens naar beneden te huppelen en de snoepautomaat te plunderen. Een soort koekjesmonster inderdaad, maar dan dus met ander voedsel en een minder blauwe vacht. Precies, zij is degene met de rosé verslaving. Een soort reproductie van Blanche.

    En dan is er nog de dame naast mij. Háár favoriete zinnetje is 'ik kan hier niets mee', en wanneer we ons proberen in te leven in de state-of-mind van een gemiddelde verwilderde ontredderde klant van ons bedrijf, is zij degene die qua rollenspel het meest natuurgetrouw overkomt. Zij is de verwekker van het nú al klassieke gezegde ,,Hij die bukt, die vindt wat!" en heeft af en toe hele nuttige weetjes en zo. Bijvoorbeeld dat Ierland eigenlijk toch weer geen provincie is van het Verenigd Koninkrijk. We gaan vaak uit eten, geven dan 50 euro per persoon uit aan een vrij simpele maaltijd, roepen steeds dat we dat nooit meer doen, en de week erop zitten we weer bij eenzelfde soort tentje. Het is een schat van een mens, maar ze heeft toch nog het meeste weg van Golden Girl Rose. Het 'back in St Olaf' van Rose, wat meestal het intro was van een zeer langdradig en onnodig verhaal, is bij deze dame veranderd in 'ik heb ooit een documentaire gemaakt over'. En dan komt er weer een verhaal over een klein meisje met een borst op haar voorhoofd, een kleptomaan die belachelijk grote opvallende dingen jatte of een St. Bernard die de hele tijd zelf de rum uit het vatje om zijn nek opdronk waardoor hele groepen verdwaalde skiiers nooit meer teruggevonden werden.

    Dan blijft er nog maar eentje over. Dorothy. De vrouw die toch nog een beetje op een man lijkt, erg verbitterd is door het leven, nooit eens wordt aangesproken door een man en voortdurend moet bufferen tussen de andere drie dames. Maar Dorothy heeft ook goede kanten; ze heeft zo nu en dan een prettige one-liner en ze vindt altijd weer de weg naar huis, zolang de straat maar geelgekleurd is. Ben benieuwd hoe ze het er vanaf brengt tijdens de zoveelste verhuizing en de complete metamorfose die eraan vooraf zal gaan.

      10:07:13, by S p r k .   , 675 words  
    Categories: Categorie-loos

    De verhuizing terug naar Aalsmeer

    Om me geestelijk even helemaal los te maken van de beslommeringen op het werk, heb ik een flink aantal dagen vrijgenomen, zodat ik nog voor de kerst naar Aalsmeer kon verhuizen. Dat was eigenlijk simpeler dan ik had gedacht. Ik ben maar 1 keer op mijn bek gegaan, nota bene met een kastje die ik eigenlijk niet eens meer wilde hebben. Het is best wel raar om weer terug in Aalsmeer te zijn; ik mis Maartje best wel, het is een stuk kouder in huis en ik heb het idee alsof ik nergens naartoe kan. Om overal een beetje van bij te komen besloot ik om weer eens onder de zonnebank te gaan. Helaas; ik was al te lang niet meer geweest, en de zonnebank was zo sterk dat mijn hele rug verbrandde. In eerste instantie vond ik het wel meevallen, maar toen 's nachts bleek dat ik niet eens meer op mijn rug kon slapen besloot ik mijn mening toch maar even te herzien. Het fitnessen ging verbazingwekkend goed; hoewel ik nog maar 1 keer geweest ben (ik was een paar dagen bij een vriend tijdens en na kerst, en deze week vond ik het te koud om erheen te fietsen) zie ik alles positief in. Ik hoop alleen niet dat de befaamde zadelpijn weer op gaat spelen, want ik weet niet of ik dat nog wel aankan.

    Op Zaterdagavond zat ik thuis helemaal energiek te wezen van het sporten. Ik had besloten thuis te blijven en had mezelf achter de PC met een glaasje Bailey's geparkeerd. Toen belde Mikette ineens; hij was in de buurt en zou me op komen halen. Ik moest binnen 20 minuten klaarstaan. Een half jaar geleden was ik op een moment als dit in paniek geraakt. Maar toen Maartje een tijdje geleden mijn flesje Lancome Teint Idole wat niet meer in Nederland te koop is, kapot liet vallen besloot ik dat maar als een teken te zien. Ik ben inmiddels dus vrij low-key geworden qua make-up, en ik had dan ook maar 5 minuten nodig om ervoor te zorgen dat ik weer een beetje fit voor de dag zou komen.

    Toen we eindelijk in de stad waren bleken de straten bedekt te zijn met een maadgelijke witte deken. Ik genoot intens van dit mooie winterdecor, wilde al bijna een liedje van de kerst CD van The Carpenters inzetten, toen ik bijna een sneeuwbal voor mijn hoofd kreeg. Losgeslagen randgroepjongeren, vergezeld van een christelijke oude zus hadden het vuur geopend en verwachtten nu van ons dat we mee zouden doen met een ouderwetse sneeuwballenoorlog. Ik voelde hier echter weinig voor, en liep dus rustig door. Henka heeft geloof ik nog wel een kleuter tegen de grond geslagen; chapeau hiervoor. Mikette sloeg een beetje door en begon een supersneeuwbal te kweken die alsmaar harder en harder werd. Ik vreeste het ergste en besloot hem de sneeuwbal dus uit handen te slaan. Binnen de kortste keren had hij een nieuwe sneeuwbal te pakken, en toen ik ook deze onschadelijk wilde maken, werd de hele sneeuwbal zonder pardon in mijn haar gewreven. Ik was ontzet, maar bleef gedistingeerd in de rij voor de pinautomaat staan. ,,Sneeuw vlekt niet, Bailey's wel." herhaalde ik keer op keer terwijl ik mijn zoete wraak aan het plannen was. Het is er echter niet meer van gekomen; ik ben soft aan het worden.

    En zo kom ik de winter door; 's ochtends vroeg als iedereen nog op bed ligt sta ik op, en binnen 3 kwartier sta ik bij de bushalte te wachten, samen met de vrouw met de grote bril, die er 2 jaar geleden ook altijd stond. We groeten elkaar en hopen dat de bus snel komt. Volgens mij is ze een beetje bijziend, want bij elke vrachtwagen of bestelbusje dat langsrijdt steekt ze parmant haar strippenkaart uit. Ik zeg er maar niets van...

    some people don't hurry don't you worry they say one day I'll be older so much colder I say this fear won't appear if I keep stumbling up at one - "In The Afternoon" by Magnus Sveningsson

    23-07-01

      00:40:00, by S p r k .   , 1547 words  
    Categories: Categorie-loos

    All For You 2001 promotour

    Toen ik terug was uit Oostenrijk en maandagochtend weer aan mijn bureau zat, wilde ik niets liever dan zo snel mogelijk weer op reis gaan. Uiteindelijk besloten we om Vrijdagochtend naar Parijs te vertrekken. Donderdagavond kwamen we er echter achter dat er geen treinen zouden rijden in België, dus ik maakte van de extra vrije dag gebruik om uitgebreid in te pakken. Met mijn nieuwe supergrote koffer kon er niets meer mis gaan. Toen we zaterdagochtend alsnog naar Parijs vertrokken bleek echter dat mijn koffer helaas toch net iets te groot was om praktisch mee te nemen in treinen, op perrons en op straat. Beetje jammer. Gelukkig kon vrijwel niemand op straat mijn gevloek verstaan.

    Na aankomst checkten we in bij Hotel Magenta; het eerste hotel in een reeks van vele slechte, krakkemikkige hotels die we tijdens onze korte 'vakantie' tegen zouden komen. De douchekop, bijvoorbeeld, hing niet aan een stang. Hij moest vastgehouden worden tijdens het douchen. Dat was voor mij meteen al een bezwaar, aangezien ik volgens de instructie van mijn Shiseido Facial Foam met 2 (!!) handen een schuimende massa moest creëren. Ik deed een beroep op mijn creativiteit en besloot de douchekop zolang tussen mijn benen te klemmen. Al snel besloot ik om de douchekop toch maar op een dusdanige manier tussen mijn benen te klemmen dat het water direct naar beneden liep, in plaats van het water eerst naar boven in mijn gezicht te laten sproeien om vervolgens overal (op de muur, op de vloer, over mijn schone kleding) terecht te laten komen. Goed, zoiets doe je maar 1 keer fout, maar het was wel een sobere start van de vakantie. De volgende dag verbleven we in een ander hotel MET douchestang.

    Om de moed erin te houden vertrokken we maar naar EuroDisney. De regen viel met bakken uit de lucht en bovendien bleek dat de door ons vers aangeschafte jaarabonnementen toevallig die dag (en de dag erna) niet geldig zouden zijn. Na lang strijden in steenkolen Frans terwijl ik zo intimiderend mogelijk probeerde te kijken (ik had voor vertrek nog een stukje "Breekijzer" gezien) lukte het ons om dagkaarten te bemachtigen, niet alleen voor diezelfde dag, maar ook voor de dag erna. Ik riep nog 'daihatsu!' toen we het kantoortje uitliepen en daarna gingen we het park in. Ik was al snel gerustgesteld dat het allemaal wel goed zou komen; overal liepen mannetjes rond met grote Mickey Mouse en Donald Duck ballonnen met helium erin. Dus ik heb Donald Duck leegezogen. Prima.

    In Parijs hebben we wat gewinkeld en een tv-show bezocht waar Janet op zou treden; Graine de Stars. Toen wij er waren werd alleen Janet's optreden opgenomen. De dag erna gingen we weer naar Disney en daarna was het al snel tijd om naar Londen te vertrekken. Leuk, want op die dag staakten TOEVALLIG alle treinen in zowel Parijs als Londen. Het was zelfs niet zeker of de Eurostar (de trein die wij naar Londen zouden nemen) wel zou rijden. Uiteindelijk bleek dat er een boel treinen waren uitgevallen maar dat de onze toevallig wel reed. Gelukkig maar.

    In Londen hadden we een riant hotel. Er was airconditioning, een waterkokertje en een bureautje. We waren na een aantal dagen in Parijs eigenlijk allemaal door onze schone kleren heen, en dus gingen we op zoek naar een wasserette. Ik vond het allemaal ontzettend spannend, aangezien ik nog nooit zelf kleding gewassen heb. Uiteindelijk bleek dat het vinden van een wasserette een stuk moeilijker was dan het wassen van de kleding zelf.

    De volgende dag vertrokken we naar de studio's waar Top Of The Pops opgenomen zou worden. Het was gewoon in Londen, maar vermoedelijk ergens in een of andere deadbeat buitenwijk waar je op ieder moment zomaar overvallen of aangerand zou kunnen worden. Tijdens Janet's optreden zag ze ons duidelijk staan en zwaaide ze. Daarna moesten we wachten op Janet's volgende optreden. Ondertussen traden de Tweenies op (vage poppen die een nummer zongen over 'best friends'. MY GOD.) Meteen daarna kwam Janet weer, dit keer in andere kleding, en kondigde Ruud de Wild haar aan (dit optreden zou in Nederland uitgezonden worden, niet in Engeland). Ik stond ontzettend dicht bij het podium en maakte allemaal ongetwijfeld geweldige foto's van Janet, tot een of andere muts naar me toe kwam en mijn fototoestel afpakte. Uiteindelijk moest ik het rolletje eruit halen en inleveren. Dat vond ik, op z'n zachtst gezegd, ongezellig.

    De opnames bij CD:UK waren iets beter geregeld. We hadden backstage passen waardoor we overal rond konden lopen waar we wilden. We namen plaats in de kantine, en al snel kwamen Janet en haar dansers langs ons lopen om naar de studio te gaan voor rehearsals. Er hing een TV in de kantine, en na een minuutje spelen met de afstandsbediening hadden we een kanaal gevonden waarop je alles kon zien wat er in de studio gebeurde. Daardoor konden we 3 rehearsals zien. Tijdens de rehearsals zaten The Corrs bij ons in de kantine ook naar de TV te kijken. Best grappig.

    Tijdens het optreden van Janet liepen we zelf ook de studio in, en daarna gingen we met z'n drieën de stad in om wat te gaan winkelen. Al snel kreeg 1 van ons een telefoontje van Janet's mensen. We waren uitgenodigd om in Parijs met haar te gaan eten. Onze avond kon niet meer stuk. Eenmaal terug in Parijs bezochten we nog 3 TV shows (Hit Machine, Tapis Rouge en Nulle Part Ailleurs) en daarna was het al tijd om ons klaar te maken voor het diner in Marokkaans restaurant 404. Het interieur zag er geweldig uit, er speelde koele muziek en de olijven waren geweldig. Ik nam een Marokkaanse Rosé en begon te socializen met Janet's dansers. Er zat 1 hele leuke danser bij; Nik. Hij had net 2 jaar met Britney Spears getourd en was nu net voor Janet begonnen. Zijn collega Jenna Dewan was ook net klaar met dansen voor Britney, en zij leerde ons Britney's favoriete drankje: Malibu met ananassap. Best tropisch.

    Al snel werd het eten geserveerd. Ik ben helemaal niet zo experimenteel met eten, en ik vond het dan ook vrij moedig van mezelf dat ik een niet-Westers gerecht probeerde. Het voorgerecht was heerlijk. Een soort salade (ik zou niet weten wat erin zat, maar het was heerlijk), met een bolletje couscous en ui. Janet's danser Kelly (die al sinds 1993 voor haar werkt) zat naast me en liet mij alles uitproberen voordat zij er een hap van nam. Het voorgerecht was een soort soep met belachelijk grote stukken groente die je over couscous heen moest scheppen. Er was ook een gerecht met kip, nootjes en pruimen dat echt GEWELDIG smaakte. De pruimen hadden af en toe iets weg van de smaak van taai taai poppen en het gerecht was vrij zoet. Verder was er lamsvlees en kalfsvlees (al dan niet op een spies) en vage gekruide worstjes die ook wel lekker waren.

    Tijdens het eten kwam er ineens iemand achter me staan die tegen me begon te praten. Ik keek om en voor ik het wist zoende Janet me 2 keer op mijn wang. Ik vertelde haar dat in Nederland 3 zoenen meer gepast zijn, en wist zo nog een extra zoen te scoren. Ze kwam een tijdje bij ons aan tafel zitten, en toen een vriendin vroeg of ze met Janet op de foto kon, besloot ik ook maar te vragen. Ik heb Janet inmiddels een aantal keren ontmoet, in chatrooms en aan de telefoon gesproken, waardoor het toch een beetje raar was om te vragen of ze met me op de foto wilde. Laat staan dat ik haar tegenwoordig nog om een handtekening vraag. Ze vertelde dat ze ons bij Top Of The Pops voor het eerst had gezien - vreemd, want bij Wetten Dass in Duitsland had het ook geleken alsof ze ons duidelijk herkende. Dit bleek het mannetje te zijn dat naast ons stond. We spraken nog wat meer met Janet, maar door de muziek op de achtergrond kon ik niet alles goed verstaan.

    Na een tijdje kwam een buikdanseres, die een hele tijd voor mij en een van Janet's dansers, Gill, heeft gedanst. Uiteindelijk moesten we meedansen en al snel begonnen de rest van de aanwezigen ook mee te doen. Ik keek nog eens om me heen en realiseerde me toen pas hoe bijzonder dit was; er waren best wel wat mensen, waaronder Janet, haar visagist, personal assistant, haar dansers, masseuse, personal trainer en choreograaf, maar totaal geen andere fans. Afgezien van ons drieën dan. Zelfs de mensen van Janet's security en haar dansers keken hier nogal van op. Een aantal van Janet's nieuwe dansers hadden nog niet echt met haar gesproken, en keken hun ogen uit toen ze zagen dat zij uit zichzelf bij ons kwam zitten om een praatje te maken.

    Voor ik het wist waren er ongeveer 4 uur verstreken en vertelde Janet dat ze moe was en terug ging naar haar hotel. We namen afscheid, ik omhelsde haar en bedankte haar voor de uitnodiging en ze zei dat ze hoopte ons nog in Nederland te zien. De dansers gingen nog met z'n allen in Parijs uit, en hoewel ze ons vroegen om mee te gaan besloten we nog een paar uurtjes te slapen voordat we de volgende ochtend vroeg weer met de trein naar Nederland moesten.

    << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>