Pages: << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>

    20-02-01

      21:21:17, by S p r k .   , 886 words  
    Categories: Categorie-loos

    20-02-2001

    Donderdag ben ik met een Mango24 en een collega naar Billy Elliot geweest. Ik vond het, afgezien van het stomme einde, een ontzettend leuke film. Billy zelf deed me nogal aan semetary19 denken. Best leuk allemaal. De dag erna was er een Valentijnsfeest in SoHo. Toen ik binnenkwam hingen er overal gezellige witte en rode ballonnen in de lucht. Ik fantaseerde over vreemde ballongeluiden en experimenten met ballonnen en sigaretten en liep naar boven. Daar kwam ik al snel Ferris en Kai tegen, die een stuk verder dachten dan ik. Ze hadden allebei een ballon open gemaakt en de helium die erin zat ingeademd zodat ze mij op een wel heel speciale manier konden begroeten. Ik moest zo hard lachen dat ik alle controle over mijn lichaam verloor. Dat is net als met incontinentie, maar dan niet beperkt tot je sluitspier. Ik viel achterover op de grond en kon enkele minuten niet opstaan. Ik kon eigenlijk helemaal niks meer, alleen maar ontzettend hard lachen. Ferris en Kai probeerden wel te helpen, maar iedere keer als ze met hun helium-stemmetjes ,,Oh mijn god kind wat is er nou weer gebeurd?" en ,,Waarom lach je nou, Martijn?" riepen, zag ik weer sterretjes voor mijn ogen. Dit zou een geweldige avond worden.

    Ik vond het toch nog een beetje eng om zelf zo'n heliumballon te gebruiken. Zou helium schadelijk zijn? Er was zo te zien niets aan de hand met Ferris en Kai. Na wat instructies begon ik ook de ene ballon na de andere te inhaleren. Ik werd op een gegeven moment heel erg slap en had een beetje het gevoel alsof ik flauw ging vallen, maar dat trok iedere keer na een minuut weg. Nieuwe mensen kregen een heliumbegroeting en ik belde mijn broer op om z'n voicemail in te spreken. ,,Kom je buiten spelen? Ik kan aan NIETS anders meer denken!" riep ik.

    Boven bij de toiletten was meer frisse lucht (tenminste, als je bij het open raam ging staan), en bovendien een onaangebroken voorraad nieuwe ballonnen, dus besloten Cougar, Timon en ik om daar een tijdje te hangen. We besloten voorbijgangers te vertellen dat helium het beste was wat ons ooit was overkomen. Een voorbijganger met nogal unfashionable rode schoenen vroeg of ze ook een ballon mocht. Ik was op dat moment nergens te beroerd voor, en ik pakte een ballon en gooide hem naar buiten. ,,Meid, hij gaat de lucht in!" riep ik. Daar was ik niet op voorbereid! Uiteindelijk heeft Cougar geloof ik wel een manier gevonden om een ballon naar de straat te krijgen.

    Na 25 ballonnen besloot ik samen met Mango naar het COC te gaan. Ik nam 4 ballonnen mee en vertelde, na wat helium ingeademd te hebben, waar de taxichauffeur ons heen moest brengen. De man schoot in de lach en wilde ook helium. ,,Nou, ik denk dat je dan een gevaar op de weg bent. Maar ik laat wel een ballon in je taxi achter." vertelde ik hem met piepstem. De bastard heeft ons echter geen korting gegeven. Eenmaal binnen in het COC had ik nog maar 1 ballon over. Ik zat inmiddels op ongeveer 30 ballonnen en ik voelde me flink dronken (zonder 1 druppel alcohol gedronken te hebben). Ik heb dan ook niet zoveel meegekregen van de rest van mijn avond. Er staat me wel iets bij van een afwijzing maar ik kan me er niet genoeg van herinneren om deze persoon op te nemen op mijn 'memo aan mezelf; spreek niet meer met deze mensen'-lijstje.

    De volgende dag besloot ik met Mango en Trouble mee te gaan naar Utrecht. Sinds het Arnhem-debacle (zie een oude plug) was ik niet meer buiten Amsterdam geweest. Maar je bent een man van de wereld of je bent het niet, en als er toch vrijwel niemand in Amsterdam zou zijn, dan kon ik net zo goed naar het Utrechtse Pann-feest gaan, wat altijd erg aangeprezen werd.

    Het duurde belachelijk lang om binnen te komen, maar buiten in de rij (de lesbische portier herkende me niet) probeerden we er toch nog iets van te maken door herinneringen op te halen aan tijden van weleer, en door chansons als My Favorite Things uit The Sound Of Music te zingen. Eenmaal binnen zag ik overal leuke jongens lopen. Bij nader inzien bleken dit echter parmante lesbiennes te zijn, en hoewel de penetrante geur anders zou doen vermoeden, kan ik niet echt zeggen dat ik me als een vis in het water voelde. Ik wilde weg, en snel ook.

    In de Roze Wolk was het al niet veel beter. Een slechte DJ en nog slechtere belichting zorgt er op een doorsnee avond in de Roze Wolk volgens mij voor dat de helft van het publiek uiteindelijk met migraine naar huis gaat. Ik heb nog heel even met een man met een Costa! T-shirt over muziek gepraat, maar al snel kwam het verlossende woord; mijn designated meereiskortingvriendje wilde naar huis.

    De volgende dag was het weer tijd voor Oud-Hollandse bordspelletjes bij Mango thuis. Hoewel ik niet echt in de stemming was ging triviant al een stuk beter (volgens Mango kwam dit door het feit dat mijn vragen allemaal een hoog 'Walt Disney' gehalte hadden - whatever) en ik bleek waanzinnig goed te zijn in Pictionary. Het kan altijd beter natuurlijk, maar het gaat op zich de goede kant op.

    07-12-00

      21:17:59, by S p r k .   , 692 words  
    Categories: Categorie-loos

    7-12-2000

    Woensdag was weer een oud-Hollandse gezellige doldwaze dag. Na lekker lang op bed gelegen te hebben (ik heb deze week weer vrij) ging ik gewapend met Monopoly richting de Bijlmer. En op dagen dat ik nietsvermoedend denk dat ik ongestoord even een ritje met de tram maak, gebeuren er altijd spectaculaire dingen. Deze keer dus ook. De achterste tramdeur ging namelijk niet dicht. De lesbische trambestuurd(st)er probeerde hem onder lui gevloek en getier dicht te duwen en zelfs dicht te schoppen, maar het mocht niet baten. Uiteindelijk reden we met een geopende tramdeur over de Rozengracht.

    Mango24 en ik besloten even de goede oude Albert Heijn in te lopen voor wat boodschappen. Ik had weer mijn gladde schoenen aan, dus ik gleed meer dan ik liep. Desalniettemin was het weer een indrukwekkend schouwspel waarbij deze keer ook een aantal andere mensen betrokken waren. De kassière deed bijvoorbeeld heel erg goed mee; ze stond Mango24 goed bij in zijn slachtoffer-rol.

    Na samen met Mango24 en Awake wat spelletjes gespeeld te hebben, ging Awake naar huis en raadde Mango me aan om samen met hem naar de "More" te gaan. Met geleende foundation ging ik vol goede moed op weg naar More, om aan de deur meteen aangehouden te worden. ,,Heb jij drugs bij je?" werd mij gevraagd. Toen ik volmondig ontkende, zei de goede man aan de deur dat ,,Jongens die liegen erg stout zijn." NOU JA! Zie ik eruit als een of andere foute Colombiaan die z'n tas helemaal vol heeft zitten met coke, XTC en heroïne? Ik dacht van niet. Eenmaal binnengekomen begreep ik al snel waarom de portier me had gevraagd of ik iets bij me had; de mensen binnen waren al flink ver heen van voornamelijk cocaïne. Ik denk dat de vraag zo groot was dat nu zelfs de portiers moesten gaan rondvragen of er nog meer coke te krijgen was. Ik begreep echter niet waarom men dacht dat ze nog meer coke nodig hadden; iedereen zag eruit alsof ze al genoeg hadden gesnoven. Mede hierom, maar ook omdat mijn geleende foundation aan alle kanten begon te bladderen, zijn Mango en ik niet langer dan 5 minuten binnen gebleven.

    Daarna liepen we via Soho en het Mix Cafe naar Lellebel. Ik heb al eens eerder over Lellebel verteld; een travestieten cafe waar ik voornamelijk naartoe ga als ik mezelf lelijk, ongewild, onbelangrijk en nutteloos voel. Op dat soort momenten hoef ik in Lellebel namelijk maar heel even om me heen te kijken om in te zien dat er genoeg mensen zijn die er een stuk slechter aan toe zijn dan ik. Wat niet wegneemt dat ik het niet naar m'n zin heb in Lellebel. Voordat ik alles gebruikte wat God verboden heeft (sportpillen, alcohol) kwam ik hier vrij regelmatig en gaf ik op Karaoke-avond zelfs nog best wel een showtje weg door op het podium met een microfoon in mijn hand "Hanky Panky" van Madonna ten gehore te brengen.

    Toen ik dit alles aan Mango vertelde, geloofde hij er weinig van. Dus liep ik naar de eigenaresse en al snel was het geregeld; mijn Kylie Minogue CD mocht aan. Daar stond ik, als een ster op het hoogtepunt vna haar carriere, "Spinning Around" te playbacken. Mensen klapten, boden ons champagne aan en realiseerden zich meteen dat je niet als vrouw verkleed hoeft te zijn om toch een diva te zijn. Ik hield van mijn publiek, en toen de CD aan bleef en "On A Night Like This" werd gespeeld was ik uiteraard niet te beroerd om ook dit nummer ten gehore te brengen. Daarna ging ik van het podium af, en al snel besloot ik om naar huis te gaan, onder luid protest van de eigenaresse. Op het moment dat ik de deur opendeed om naar buiten te stappen, hoorde ik de eerste klanken van "Diva" van Dana International. Daardoor kwam het dat ik mezelf ineens omdraaide, m'n jas weer uitdeed, m'n sjaal op de grond gooide alsof het de Libelle van vorige week was en 'mijn' podium op liep voor een toegift. Maar daarna was het toch echt tijd om naar huis te gaan.

    17-11-00

      21:21:47, by S p r k .   , 862 words  
    Categories: Categorie-loos

    17-11-2000

    Nog nooit heb ik op een Donderdagavond zoveel meegemaakt als vorige week Donderdag. De pret begon toen ik met Romeo25 en JaReD|20 vanaf Amsterdam CS richting Leidseplein vetrok. In de tram begon Romeo vrijwel meteen onschuldige voorbijgangers aan te spreken. Mensen die zich van geen kwaad bewust waren. Ik vond het een schande ? ik zou zoiets nooit doen. Toen ik een Viva-lezeres in bescherming wilde nemen, opperde Romeo dat we anders maar naar het Leidseplein moesten gaan lopen. Mijn nieuwe schoenen zijn echter nog steeds niet ingelopen, en ik leg er dus liever geen grote afstanden op af. Toen ik dit aan Romeo vertelde, keek de Viva-lezeres, die ik even daarvoor nog zo liefdevol in bescherming had genomen, vol minachting naar mijn schoenen. Dit ging me te ver. Ik laat mijn designer schoenen niet afkraken door de eerste de beste zelfstandige vrouw die denkt dat ze alleen de Viva hoeft te lezen om al haar levenslessen en wijsheden tot zich te nemen. Ik kon het dan ook niet laten om haar even te laten weten wat haar plaats was, door zelf ook even een opmerking over haar schoeisel te maken. ,,Gelukkig hoef ik me niet te wenden tot schoenen die gemaakt zijn van dode reptielen." klonk het door lijn 1. En daarmee was de zaak gedaan.

    Het eten bij restaurant Raffle's was best wel okay. Vriendelijke service daar. Ik wilde nu eens af van mijn oude imago, ik wilde afrekenen met het verleden, en daarom liet ik mijn bril-met-zwart-montuur achter in het restaurant. Echter, een van de serveersters kwam hals over kop achter me aan rennen, zelfs tot aan buiten, om mijn bril achter me aan te brengen.

    In de tram op weg naar Amsterdam CS kwam ik een mevrouw tegen die duidelijk vroeg om wat tips over tijdschriften. In zo'n geval is er maar 1 tijdschrift dat ik echt aan kan raden; de Libelle. Ik zal er niet teveel over uitwijden, maar het komt erop neer dat de mevrouw en ik een goed kwartier hebben gesproken over Libelle. Ze vond zichzelf een Margriet type, maar ik verzekerde haar dat ze nog veel te jong en hip was voor de Margriet. Toen ze eenmaal uit de tram was gestapt had ik haar bijna zover om een Libelle abonnement af te sluiten. Helaas had ik geen aanmeldkaartjes in mijn tas, anders had ik daar weer een mooie vulpen of broche aan over kunnen houden. Ik wenste haar nog succes en daarna begon ze snel naar de AKO te rennen om de meest recente Libelle editie aan te schaffen.

    De Wolkenkrabber was triest. Niet zo triest als Arnhem, dat geef ik toe, en het gezelschap was best leuk, maar desalniettemin denk ik niet dat ik ooit nog naar de Wolkenkrabber terug zal keren. Op de terugweg zou ik met FlAme-21 reizen, met meereiskorting, maar toen hij besloot om een station eerder uit te stappen, was ik ineens aangewezen op 2 meisjes waarbij ik de meereiskorting alsnog kon gebruiken. Ik weet niet precies hoe ze heetten, maar ik noemde ze Esther en Marije. Een versnelde versie van de versie "Green Card" speelde zich af; ik wilde natuurlijk zorgen dat de conducteur niet zou kunnen merken dat ik de twee meisjes niet kende en alleen maar gebruikte voor de meereiskorting. En daarom hadden we een hoop bij te praten. Mocht de conducteur vragen gaan stellen, dan waren we voorbereid. Binnen 5 minuten wisten we alles van elkaar. Waarom Esther en Marije geen vriend hadden, waarom ik nog steeds sentimentele gevoelens krijg wanneer ik bepaalde nummers van Des'ree hoor, en nog meer van dat soort dingen. Binnen die 5 minuten werden al ons onderdrukte kinderleed, fobieeen en sexuele frustraties uitvoerig besproken. Uiteindelijk was het allemaal voor niets, want er kwam geen conducteur en niemand heeft dus gecontroleerd of ik wel met het meereiskortingskaartje mocht reizen. Ze hadden ons sowieso niets kunnen maken, want we hadden ook al elkaars telefoonnummers in onze mobieltjes opgeslagen, grappige anekdotes in elkaars agenda's geschreven, en vreemde moedervlekken waaraan de een de ander zou kunnen identificeren uit ons hoofd geleerd. Esther, Marije en ik besloten om uit praktische redenen vaker samen te reizen.

    Op Zaterdag ging ik dan eindelijk naar de 'premiere' van "Dancer In The Dark", samen met Semetary19. De zaal was gevuld met Trut publiek (alto's en werkelozen), en iedereen zag er ontzettend stylish, hip en retro uit. Ik zal niet teveel over de film uitwijden (afgezien van het feit dat ik hem afgelopen Donderdag WEER heb gezien, en tevens a.s. Zaterdag en Woensdag waarschijnlijk weer ga). Maar ik heb gehuild. Ik heb echt ontzettend gehuild. Terwijl ik niet het type ben die huilt om films en zo. ALS ik al huil, is het meestal uit zelfmedelijden. Maar deze film was zo magisch (ik kreeg kippe(n)vel bij het eerste nummer), ik kon niet anders. Het was daarom ook een hele omslag om vanuit Paradiso (waar de fil draaide) meteen naar de iT te lopen om daar weer leuk, mal, spontaan en charmant te zijn. Op zulke momenten kan make-up wonderen verrichten.

    Goed, tot zover. Wie weet wat voor spannende avonturen ik dit weekend allemaal weer ga beleven. Jullie lezen het allemaal wel.

    Spark.

    23-08-00

      21:22:39, by S p r k .   , 645 words  
    Categories: Categorie-loos

    23-08-2000

    Eigenlijk zijn er de laatste tijd niet zo ontzettend veel bijzondere dingen gebeurd... Vrijdag heb ik een geweldige avond gehad... Heb de hele avond lief geknuffeld met een onwijs lieve jongen. Kort nadat hij naar huis ging heb ik Soho zelf ook verlaten... De volgende dag ben ik met een vriend gaan brunchen bij Nielssen, een geweldige lunchroom vlakbij mijn werk, en ben ik vervolgens naar huis gegaan om me om te kleden... Die avond ben ik bij een huis gaan kijken dat ik eventueel kan gaan huren. Het is wat kleiner dan waar ik nu woon, maar goed, het is dan wel in Amsterdam en niet meer in Aalsmeer. Dat scheelt toch. Ik zou er nog over nadenken. 's Avonds was ik in de iT, maar daar ben ik om 2 uur weggegaan. Op de een of andere manier vind ik het al een paar weken niet zo heel erg leuk meer in de iT. Ik zit er dan ook steeds meer over na te denken om gewoon maar een tijdje niet meer te gaan. In ieder geval, ik kwam rond 3 uur thuis. Toen heb ik van 3 uur 's nachts tot 8 uur zondagavond aan 1 stuk door geslapen... Vaag... Ik had die avond al een beetje keelpijn en zo, maar ik trok me er weinig van aan...

    De nacht van Zondag op Maandag was echt walgelijk. Ik heb erg weinig geslapen. Maandagochtend rond 7 uur besloot ik dat ik me slecht genoeg voelde om me ziek te melden. Dat heb ik gedaan, en toen ben ik meteen weer gaan slapen. Om 11 uur werd ik weer wakker, met een waanzinnige pijn in mijn keel, koorts en als ik opstond werd ik enorm duizelig. Toen heeft mijn vader me naar de dokter gebracht. En die heeft me meteen een penicillinekuur voor meer dan een week voorgeschreven, vertelde me dat ik keelontsteking had en dat ik heeeeel erg goed moest uitrusten, want anders zou het binnen 2 weken weer terugkomen. Vandaag is eigenlijk de eerste dag dat het weer een klein beetje beter gaat met me. De pijn in mijn keel is ietsje minder dan gisteren, ik heb nog wel koorts maar ik heb er geen last meer van, en ik kan weer normaal op bed liggen zonder dat alles pijn doet...

    *zucht*

    Vrijdag MOET ik me weer iets beter voelen. Mijn ouders zijn 30 jaar getrouwd, en ze hebben een soort besloten feest waarbij ik uiteraard aanwezig moet zijn. Ziek of niet ziek. Tenslotte belde een vriendin van mij, die kaartjes heeft geregeld voor de perspremière van Janet's nieuwe film. Ook op vrijdag. Dus dat kan nog weleens een probleem worden. Want Vrijdag zal ik me wel weer beter voelen dan nu, maar het zal allemaal nog niet over zijn... En ik wil wel dat het zo snel mogelijk allemaal over gaat. Maar ik wil ook die première en dat feest van mijn ouders niet missen. Zeker is dat ik dit weekend niet uitga.

    Een ander raar voorval van deze week, is dat ene Eric21 mij op Cu2 had toegevoegd, met de geweldig interessante mededeling dat hij me ontzettend triest vond of zo. Op zich best grappig, want ik kan me herinneren hem 1 keer in de iT gezien te hebben. En ik kan me niet herinneren dat er toen iets is gebeurd wat nu aanleiding zou geven tot een online catfight. Afgezien van het feit dat ik hem vroeg of hij een vriendje had (een van de jongens waarmee ik in de iT was vond hem erg leuk namelijk), heb ik zelfs niet eens met hem gesproken. Dus ben ik benieuwd waar zo'n 21-jarige biseksuele jongen uit Hoorn zijn mening op baseert. Misschien is het wel allemaal compensatie voor zijn eigen problemen met zinsbouw en zo.

    Op de 29ste kan ik in mijn nieuwe huis in Amsterdam. Ik heb besloten om het maar te doen. Spannend en zo.

    Martijn.

    22-07-00

      21:22:23, by S p r k .   , 1373 words  
    Categories: Categorie-loos

    22-07-2000

    Vorige week Zaterdag kon ik absoluut niet kiezen wat ik moest gaan doen die avond. Moest ik naar de iT gaan, waar een swimmingpool party gehouden werd? Nee, dan zouden mensen meteen de kustwacht bellen met de melding dat er een aangespoelde walvis was gesignaleerd. Moest ik naar het DJ Sol cafe, flaneren tussen de hetero's terwijl mijn vrouwelijke Australische collega zou proberen 1 van de barmannen te versieren? I think not.

    Dus werd het Arnhem. Ik denk dat het nieuws dat ik naar Arnhem ging zich pijlsnel op IRC verspreidde, want binnen de kortste keren had iedereen het erover dat zij ook naar Arnhem zouden gaan. In ieder geval, na het debacle van alweer zeker een half jaar geleden, toen ik in de trein stapte op weg van Mikette's verjaardag naar Amsterdam CS (lees Spark Plug 10 nog maar eens), was ik niet van plan ooit in mijn leven nog een trein in te stappen. Ik moest een ride zien te regelen.

    Ik kon met Mikette meerijden naar Arnhem, maar dan moest ik wel eerst met de trein vanuit Amsterdam naar Almere komen. En ik had juist zulke slechte herinneringen aan dat traject. Ik begon weer te twijfelen of ik niet toch naar de iT moest gaan. In zwembroek. Ik moest braken bij de gedachte, en zoveel foundation heb ik trouwens niet op voorraad, dus was ik even ontspoord wat betreft mijn plan de campagne voor die avond. Maar als uit het niets kreeg ik een SMSje van Basje, die me aanbood om me in Aalsmeer af te komen halen. Zo heb ik het graag - door-to-door service. Bovendien had ik dan nog even de kans om met Basje te hangen voordat hij terug zou vliegen naar de states.

    Eenmaal aangekomen in Arnhem leek het alsof we in een soort parallel universum waren beland. Het tankstation waar ik wat Spa Blauw wilde halen, was al dicht. En het was nog maar 10 uur 's avonds! Op een Zaterdag! We zochten naar een punt van herkenning terwijl we de binnenstad binnen reden. Ik orienteer me op dat soort momenten altijd op Etos en DA drogisten, maar helaas, ze waren nergens te bekennen. Ons enige punt van herkenning was Gay Bar DIVA. We twijfelden nog om daar even naar binnen te gaan, maar Basje durfde in die buurt zijn auto niet te parkeren, en we waren ook niet zo weg van de leernicht-met-snor die ons voor het raam al zat op te wachten.

    Uiteindelijk bleek dat ik een kracht die ik in mijn jeugd heb ontwikkeld, namelijk "Spot de nabij gelegen McDonald's", niet verloren ben. Dus hebben Basje en ik daar eventjes iets zitten eten. Basje voelde zich duidelijk bedreigd door de vele Arnhemse randgroepjongeren die daar rondhingen. Ik raadde hem aan om vooral geen oogcontact te maken, en inderdaad, alles is goedgegaan.

    Vervolgens heeft Romeo25 op mijn pre-paid mobiele telefoonkosten Basje geprobeerd wegwijs te maken in Arnhem, terwijl ik in de auto mijn foundation opdeed. Mijn god - dat had ik beter niet kunnen doen. Want ineens was Basje helemaal caught up met om zich heen kijken, en zag daardoor niet dat we bijna door een rood stoplicht reden. Ik gilde, en uiteindelijk stonden we 3 meter NA de witte streep stil. Ik was door de plotselinge schok met mijn hoofd tegen de autoruit aan geknald, een spoor van foundation achterlatend. Ik had weer zo'n moment dat ik mijn hele leven als een film voorbij zag flitsen - EN DEZE KEER WAS IK SLECHTS EEN FIGURANT!! DAT kon zo niet langer - en ik besloot mezelf nuttig te maken. Ik veegde de beslagen ruit aan mijn rechterkant schoon, en begon aan mijn workshop 'hoe breng je in een auto je make-up correct op' voor de auto die naast ons reed. Deze bleef tijdens de gehele workshop in dezelfde snelheid naast ons rijden, en daar leid ik uit af dat de inzitters er veel van geleerd hebben.

    Ik weet echter wel dat ik NOOIT meer in een auto stap met Basje. Wat is DAT een snelheidsduivel, een maniak, een zondagsrijder. Met gevaar voor eigen leven ben ik met hem naar Arnhem gereden. Wat als ik in een autoongeluk was omgekomen? Stel je voor dat ik dan in Arnhem begraven zou worden vlakbij een van de tientallen banale kerkertjes waar Arnhem zo trots op schijnt te zijn? Wat moet er dan nog worden van mijn idee om van mijn graf een bedevaartsoord te maken? Ik bedoel maar.

    Entre Nous - wat kan ik erover zeggen? Goed, ik zou het triest vinden als deze club dat voorheen ongetwijfeld als buurthuis heeft gediend, gesloten zou worden omdat ik me er in mijn column negatief over uit heb gelaten. Maar mijn god - WHAT A DUMP. IEDEREEN had spikes in hun haar. Het was onmenselijk. Goed, het was leuk om te hangen met Basje (als hij niet aan het rijden is is het best een aardige jongen), Romeo25, Eendje, Mark en de anderen, maar de rest viel zwaar tegen. Verder ben ik versierd door 3 lesbiennes. Ik raakte bijna in de verleiding om er iets mee te doen, maar ik heb mijn gothic collega Kristel al beloofd dat ik het met haar zou doen als ik ooit zin had in vis.

    Aan het eind van de avond durfde ik niet meer met Basje mee terug te rijden, en dus heeft Mikette me naar Aalsmeer gebracht. Nu ik dit schrijf wil ik wel even zeggen dat ik het ontzettend jammer vind dat Basje weer terug is naar Palm Beach. Ik maak niet vaak mee dat ik meteen het gevoel heb dat ik 'klik' met iemand, en met Basje was dat absoluut wel zo. En nu zit hij in Palm Beach en ik hier. That's just one of life's little fuck-overs. Hopelijk komt hij snel terug en kunnen we de slechte karma die we door het Arnhem debacle hebben opgebouwd, ongedaan maken door in plaatsen uit te gaan die WEL leuk zijn.

    Afgelopen Dinsdag was ik eventjes in Soho voordat ik naar Sneak Preview zou gaan. Ik moest naar de WC, en toen ik eenmaal op de WC was, bleek dat Jona ineens naast de deur stond. Dit was al 1 keer eerder gebeurd, en ik vond het nogal vreemd. Ik stuurde hem geirriteerd weg, maar dat werkte niet. Ik voelde me aangetast in mijn privacy. Needless to say dat ik de rest van de avond niet in een al te goede bui was.

    Tot slot was ik gisteren (Vrijdag) weer in Soho. Ik kwam aan, legde m'n tas neer en ging naar de WC. En WEER stond Jona naast me. Ik werd erg kwaad en stuurde hem weg. Maar het was hem al gelukt - ik kon niet meer. Dus ging ik maar beneden hangen. Een kwartiertje later probeerde ik het maar opnieuw. Ik zat nog geen 10 seconden op de WC toen Jona belde. Ik drukte hem weg, vervloekte hem in mijn gedachten en keek naast me. En ja hoor - daar stond een jongen van een jaar of 28, met een rood T-shirt met daaroverheen een grijs vest, te wachten tot ik klaar was. TERWIJL HET HOKJE NAAST MIJ GEWOON VRIJ WAS.

    Ik was er ontzettend extreem klaar mee, en ik ben DIRECT naar huis gegaan. Al met al heb ik ongeveer 2 uur in de bus gezeten om 55 in Soho te zijn. Ik was pissed. Ik heb ooit gedacht dat Jona en ik misschien wel roommates zouden kunnen zijn - dat we gewoon samen in Amsterdam een huis moesten zoeken. Daar ben ik nu 100% vanaf gestapt. Waarschijnlijk gaat hij iedere keer naast me staan als ik op de WC zit. Mijn god - stel dat ik voedselvergiftiging zou krijgen, en ziek zou worden? Wat zou er dan gebeuren? Zou Jona dan vrij nemen van z'n werk om voortdurend naast de WC deur te staan? Ik moet er niet aan denken. Als dit zich BLIJFT voordoen denk ik dat ik maar niet meer moet omgaan met bepaalde mensen.

    Tot zover. Ik ga vanavond uit, misschien dat er nog iets leuks gebeurt of zo, maar dat lezen jullie wel in de volgende plug. Als er spelfouten in deze plug staan komt dat doordat Kammie denkt dat hij alles na moet kijken en corrigeren. Terwijl het algemeen bekend is dat mijn Nederlands stukken beter is. Maar goed.

    Martijn.

    << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>