Pages: << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>

    09-01-02

      10:07:13, by S p r k .   , 675 words  
    Categories: Categorie-loos

    De verhuizing terug naar Aalsmeer

    Om me geestelijk even helemaal los te maken van de beslommeringen op het werk, heb ik een flink aantal dagen vrijgenomen, zodat ik nog voor de kerst naar Aalsmeer kon verhuizen. Dat was eigenlijk simpeler dan ik had gedacht. Ik ben maar 1 keer op mijn bek gegaan, nota bene met een kastje die ik eigenlijk niet eens meer wilde hebben. Het is best wel raar om weer terug in Aalsmeer te zijn; ik mis Maartje best wel, het is een stuk kouder in huis en ik heb het idee alsof ik nergens naartoe kan. Om overal een beetje van bij te komen besloot ik om weer eens onder de zonnebank te gaan. Helaas; ik was al te lang niet meer geweest, en de zonnebank was zo sterk dat mijn hele rug verbrandde. In eerste instantie vond ik het wel meevallen, maar toen 's nachts bleek dat ik niet eens meer op mijn rug kon slapen besloot ik mijn mening toch maar even te herzien. Het fitnessen ging verbazingwekkend goed; hoewel ik nog maar 1 keer geweest ben (ik was een paar dagen bij een vriend tijdens en na kerst, en deze week vond ik het te koud om erheen te fietsen) zie ik alles positief in. Ik hoop alleen niet dat de befaamde zadelpijn weer op gaat spelen, want ik weet niet of ik dat nog wel aankan.

    Op Zaterdagavond zat ik thuis helemaal energiek te wezen van het sporten. Ik had besloten thuis te blijven en had mezelf achter de PC met een glaasje Bailey's geparkeerd. Toen belde Mikette ineens; hij was in de buurt en zou me op komen halen. Ik moest binnen 20 minuten klaarstaan. Een half jaar geleden was ik op een moment als dit in paniek geraakt. Maar toen Maartje een tijdje geleden mijn flesje Lancome Teint Idole wat niet meer in Nederland te koop is, kapot liet vallen besloot ik dat maar als een teken te zien. Ik ben inmiddels dus vrij low-key geworden qua make-up, en ik had dan ook maar 5 minuten nodig om ervoor te zorgen dat ik weer een beetje fit voor de dag zou komen.

    Toen we eindelijk in de stad waren bleken de straten bedekt te zijn met een maadgelijke witte deken. Ik genoot intens van dit mooie winterdecor, wilde al bijna een liedje van de kerst CD van The Carpenters inzetten, toen ik bijna een sneeuwbal voor mijn hoofd kreeg. Losgeslagen randgroepjongeren, vergezeld van een christelijke oude zus hadden het vuur geopend en verwachtten nu van ons dat we mee zouden doen met een ouderwetse sneeuwballenoorlog. Ik voelde hier echter weinig voor, en liep dus rustig door. Henka heeft geloof ik nog wel een kleuter tegen de grond geslagen; chapeau hiervoor. Mikette sloeg een beetje door en begon een supersneeuwbal te kweken die alsmaar harder en harder werd. Ik vreeste het ergste en besloot hem de sneeuwbal dus uit handen te slaan. Binnen de kortste keren had hij een nieuwe sneeuwbal te pakken, en toen ik ook deze onschadelijk wilde maken, werd de hele sneeuwbal zonder pardon in mijn haar gewreven. Ik was ontzet, maar bleef gedistingeerd in de rij voor de pinautomaat staan. ,,Sneeuw vlekt niet, Bailey's wel." herhaalde ik keer op keer terwijl ik mijn zoete wraak aan het plannen was. Het is er echter niet meer van gekomen; ik ben soft aan het worden.

    En zo kom ik de winter door; 's ochtends vroeg als iedereen nog op bed ligt sta ik op, en binnen 3 kwartier sta ik bij de bushalte te wachten, samen met de vrouw met de grote bril, die er 2 jaar geleden ook altijd stond. We groeten elkaar en hopen dat de bus snel komt. Volgens mij is ze een beetje bijziend, want bij elke vrachtwagen of bestelbusje dat langsrijdt steekt ze parmant haar strippenkaart uit. Ik zeg er maar niets van...

    some people don't hurry don't you worry they say one day I'll be older so much colder I say this fear won't appear if I keep stumbling up at one - "In The Afternoon" by Magnus Sveningsson

    23-07-01

      00:40:00, by S p r k .   , 1547 words  
    Categories: Categorie-loos

    All For You 2001 promotour

    Toen ik terug was uit Oostenrijk en maandagochtend weer aan mijn bureau zat, wilde ik niets liever dan zo snel mogelijk weer op reis gaan. Uiteindelijk besloten we om Vrijdagochtend naar Parijs te vertrekken. Donderdagavond kwamen we er echter achter dat er geen treinen zouden rijden in België, dus ik maakte van de extra vrije dag gebruik om uitgebreid in te pakken. Met mijn nieuwe supergrote koffer kon er niets meer mis gaan. Toen we zaterdagochtend alsnog naar Parijs vertrokken bleek echter dat mijn koffer helaas toch net iets te groot was om praktisch mee te nemen in treinen, op perrons en op straat. Beetje jammer. Gelukkig kon vrijwel niemand op straat mijn gevloek verstaan.

    Na aankomst checkten we in bij Hotel Magenta; het eerste hotel in een reeks van vele slechte, krakkemikkige hotels die we tijdens onze korte 'vakantie' tegen zouden komen. De douchekop, bijvoorbeeld, hing niet aan een stang. Hij moest vastgehouden worden tijdens het douchen. Dat was voor mij meteen al een bezwaar, aangezien ik volgens de instructie van mijn Shiseido Facial Foam met 2 (!!) handen een schuimende massa moest creëren. Ik deed een beroep op mijn creativiteit en besloot de douchekop zolang tussen mijn benen te klemmen. Al snel besloot ik om de douchekop toch maar op een dusdanige manier tussen mijn benen te klemmen dat het water direct naar beneden liep, in plaats van het water eerst naar boven in mijn gezicht te laten sproeien om vervolgens overal (op de muur, op de vloer, over mijn schone kleding) terecht te laten komen. Goed, zoiets doe je maar 1 keer fout, maar het was wel een sobere start van de vakantie. De volgende dag verbleven we in een ander hotel MET douchestang.

    Om de moed erin te houden vertrokken we maar naar EuroDisney. De regen viel met bakken uit de lucht en bovendien bleek dat de door ons vers aangeschafte jaarabonnementen toevallig die dag (en de dag erna) niet geldig zouden zijn. Na lang strijden in steenkolen Frans terwijl ik zo intimiderend mogelijk probeerde te kijken (ik had voor vertrek nog een stukje "Breekijzer" gezien) lukte het ons om dagkaarten te bemachtigen, niet alleen voor diezelfde dag, maar ook voor de dag erna. Ik riep nog 'daihatsu!' toen we het kantoortje uitliepen en daarna gingen we het park in. Ik was al snel gerustgesteld dat het allemaal wel goed zou komen; overal liepen mannetjes rond met grote Mickey Mouse en Donald Duck ballonnen met helium erin. Dus ik heb Donald Duck leegezogen. Prima.

    In Parijs hebben we wat gewinkeld en een tv-show bezocht waar Janet op zou treden; Graine de Stars. Toen wij er waren werd alleen Janet's optreden opgenomen. De dag erna gingen we weer naar Disney en daarna was het al snel tijd om naar Londen te vertrekken. Leuk, want op die dag staakten TOEVALLIG alle treinen in zowel Parijs als Londen. Het was zelfs niet zeker of de Eurostar (de trein die wij naar Londen zouden nemen) wel zou rijden. Uiteindelijk bleek dat er een boel treinen waren uitgevallen maar dat de onze toevallig wel reed. Gelukkig maar.

    In Londen hadden we een riant hotel. Er was airconditioning, een waterkokertje en een bureautje. We waren na een aantal dagen in Parijs eigenlijk allemaal door onze schone kleren heen, en dus gingen we op zoek naar een wasserette. Ik vond het allemaal ontzettend spannend, aangezien ik nog nooit zelf kleding gewassen heb. Uiteindelijk bleek dat het vinden van een wasserette een stuk moeilijker was dan het wassen van de kleding zelf.

    De volgende dag vertrokken we naar de studio's waar Top Of The Pops opgenomen zou worden. Het was gewoon in Londen, maar vermoedelijk ergens in een of andere deadbeat buitenwijk waar je op ieder moment zomaar overvallen of aangerand zou kunnen worden. Tijdens Janet's optreden zag ze ons duidelijk staan en zwaaide ze. Daarna moesten we wachten op Janet's volgende optreden. Ondertussen traden de Tweenies op (vage poppen die een nummer zongen over 'best friends'. MY GOD.) Meteen daarna kwam Janet weer, dit keer in andere kleding, en kondigde Ruud de Wild haar aan (dit optreden zou in Nederland uitgezonden worden, niet in Engeland). Ik stond ontzettend dicht bij het podium en maakte allemaal ongetwijfeld geweldige foto's van Janet, tot een of andere muts naar me toe kwam en mijn fototoestel afpakte. Uiteindelijk moest ik het rolletje eruit halen en inleveren. Dat vond ik, op z'n zachtst gezegd, ongezellig.

    De opnames bij CD:UK waren iets beter geregeld. We hadden backstage passen waardoor we overal rond konden lopen waar we wilden. We namen plaats in de kantine, en al snel kwamen Janet en haar dansers langs ons lopen om naar de studio te gaan voor rehearsals. Er hing een TV in de kantine, en na een minuutje spelen met de afstandsbediening hadden we een kanaal gevonden waarop je alles kon zien wat er in de studio gebeurde. Daardoor konden we 3 rehearsals zien. Tijdens de rehearsals zaten The Corrs bij ons in de kantine ook naar de TV te kijken. Best grappig.

    Tijdens het optreden van Janet liepen we zelf ook de studio in, en daarna gingen we met z'n drieën de stad in om wat te gaan winkelen. Al snel kreeg 1 van ons een telefoontje van Janet's mensen. We waren uitgenodigd om in Parijs met haar te gaan eten. Onze avond kon niet meer stuk. Eenmaal terug in Parijs bezochten we nog 3 TV shows (Hit Machine, Tapis Rouge en Nulle Part Ailleurs) en daarna was het al tijd om ons klaar te maken voor het diner in Marokkaans restaurant 404. Het interieur zag er geweldig uit, er speelde koele muziek en de olijven waren geweldig. Ik nam een Marokkaanse Rosé en begon te socializen met Janet's dansers. Er zat 1 hele leuke danser bij; Nik. Hij had net 2 jaar met Britney Spears getourd en was nu net voor Janet begonnen. Zijn collega Jenna Dewan was ook net klaar met dansen voor Britney, en zij leerde ons Britney's favoriete drankje: Malibu met ananassap. Best tropisch.

    Al snel werd het eten geserveerd. Ik ben helemaal niet zo experimenteel met eten, en ik vond het dan ook vrij moedig van mezelf dat ik een niet-Westers gerecht probeerde. Het voorgerecht was heerlijk. Een soort salade (ik zou niet weten wat erin zat, maar het was heerlijk), met een bolletje couscous en ui. Janet's danser Kelly (die al sinds 1993 voor haar werkt) zat naast me en liet mij alles uitproberen voordat zij er een hap van nam. Het voorgerecht was een soort soep met belachelijk grote stukken groente die je over couscous heen moest scheppen. Er was ook een gerecht met kip, nootjes en pruimen dat echt GEWELDIG smaakte. De pruimen hadden af en toe iets weg van de smaak van taai taai poppen en het gerecht was vrij zoet. Verder was er lamsvlees en kalfsvlees (al dan niet op een spies) en vage gekruide worstjes die ook wel lekker waren.

    Tijdens het eten kwam er ineens iemand achter me staan die tegen me begon te praten. Ik keek om en voor ik het wist zoende Janet me 2 keer op mijn wang. Ik vertelde haar dat in Nederland 3 zoenen meer gepast zijn, en wist zo nog een extra zoen te scoren. Ze kwam een tijdje bij ons aan tafel zitten, en toen een vriendin vroeg of ze met Janet op de foto kon, besloot ik ook maar te vragen. Ik heb Janet inmiddels een aantal keren ontmoet, in chatrooms en aan de telefoon gesproken, waardoor het toch een beetje raar was om te vragen of ze met me op de foto wilde. Laat staan dat ik haar tegenwoordig nog om een handtekening vraag. Ze vertelde dat ze ons bij Top Of The Pops voor het eerst had gezien - vreemd, want bij Wetten Dass in Duitsland had het ook geleken alsof ze ons duidelijk herkende. Dit bleek het mannetje te zijn dat naast ons stond. We spraken nog wat meer met Janet, maar door de muziek op de achtergrond kon ik niet alles goed verstaan.

    Na een tijdje kwam een buikdanseres, die een hele tijd voor mij en een van Janet's dansers, Gill, heeft gedanst. Uiteindelijk moesten we meedansen en al snel begonnen de rest van de aanwezigen ook mee te doen. Ik keek nog eens om me heen en realiseerde me toen pas hoe bijzonder dit was; er waren best wel wat mensen, waaronder Janet, haar visagist, personal assistant, haar dansers, masseuse, personal trainer en choreograaf, maar totaal geen andere fans. Afgezien van ons drieën dan. Zelfs de mensen van Janet's security en haar dansers keken hier nogal van op. Een aantal van Janet's nieuwe dansers hadden nog niet echt met haar gesproken, en keken hun ogen uit toen ze zagen dat zij uit zichzelf bij ons kwam zitten om een praatje te maken.

    Voor ik het wist waren er ongeveer 4 uur verstreken en vertelde Janet dat ze moe was en terug ging naar haar hotel. We namen afscheid, ik omhelsde haar en bedankte haar voor de uitnodiging en ze zei dat ze hoopte ons nog in Nederland te zien. De dansers gingen nog met z'n allen in Parijs uit, en hoewel ze ons vroegen om mee te gaan besloten we nog een paar uurtjes te slapen voordat we de volgende ochtend vroeg weer met de trein naar Nederland moesten.

    20-02-01

      21:21:17, by S p r k .   , 886 words  
    Categories: Categorie-loos

    20-02-2001

    Donderdag ben ik met een Mango24 en een collega naar Billy Elliot geweest. Ik vond het, afgezien van het stomme einde, een ontzettend leuke film. Billy zelf deed me nogal aan semetary19 denken. Best leuk allemaal. De dag erna was er een Valentijnsfeest in SoHo. Toen ik binnenkwam hingen er overal gezellige witte en rode ballonnen in de lucht. Ik fantaseerde over vreemde ballongeluiden en experimenten met ballonnen en sigaretten en liep naar boven. Daar kwam ik al snel Ferris en Kai tegen, die een stuk verder dachten dan ik. Ze hadden allebei een ballon open gemaakt en de helium die erin zat ingeademd zodat ze mij op een wel heel speciale manier konden begroeten. Ik moest zo hard lachen dat ik alle controle over mijn lichaam verloor. Dat is net als met incontinentie, maar dan niet beperkt tot je sluitspier. Ik viel achterover op de grond en kon enkele minuten niet opstaan. Ik kon eigenlijk helemaal niks meer, alleen maar ontzettend hard lachen. Ferris en Kai probeerden wel te helpen, maar iedere keer als ze met hun helium-stemmetjes ,,Oh mijn god kind wat is er nou weer gebeurd?" en ,,Waarom lach je nou, Martijn?" riepen, zag ik weer sterretjes voor mijn ogen. Dit zou een geweldige avond worden.

    Ik vond het toch nog een beetje eng om zelf zo'n heliumballon te gebruiken. Zou helium schadelijk zijn? Er was zo te zien niets aan de hand met Ferris en Kai. Na wat instructies begon ik ook de ene ballon na de andere te inhaleren. Ik werd op een gegeven moment heel erg slap en had een beetje het gevoel alsof ik flauw ging vallen, maar dat trok iedere keer na een minuut weg. Nieuwe mensen kregen een heliumbegroeting en ik belde mijn broer op om z'n voicemail in te spreken. ,,Kom je buiten spelen? Ik kan aan NIETS anders meer denken!" riep ik.

    Boven bij de toiletten was meer frisse lucht (tenminste, als je bij het open raam ging staan), en bovendien een onaangebroken voorraad nieuwe ballonnen, dus besloten Cougar, Timon en ik om daar een tijdje te hangen. We besloten voorbijgangers te vertellen dat helium het beste was wat ons ooit was overkomen. Een voorbijganger met nogal unfashionable rode schoenen vroeg of ze ook een ballon mocht. Ik was op dat moment nergens te beroerd voor, en ik pakte een ballon en gooide hem naar buiten. ,,Meid, hij gaat de lucht in!" riep ik. Daar was ik niet op voorbereid! Uiteindelijk heeft Cougar geloof ik wel een manier gevonden om een ballon naar de straat te krijgen.

    Na 25 ballonnen besloot ik samen met Mango naar het COC te gaan. Ik nam 4 ballonnen mee en vertelde, na wat helium ingeademd te hebben, waar de taxichauffeur ons heen moest brengen. De man schoot in de lach en wilde ook helium. ,,Nou, ik denk dat je dan een gevaar op de weg bent. Maar ik laat wel een ballon in je taxi achter." vertelde ik hem met piepstem. De bastard heeft ons echter geen korting gegeven. Eenmaal binnen in het COC had ik nog maar 1 ballon over. Ik zat inmiddels op ongeveer 30 ballonnen en ik voelde me flink dronken (zonder 1 druppel alcohol gedronken te hebben). Ik heb dan ook niet zoveel meegekregen van de rest van mijn avond. Er staat me wel iets bij van een afwijzing maar ik kan me er niet genoeg van herinneren om deze persoon op te nemen op mijn 'memo aan mezelf; spreek niet meer met deze mensen'-lijstje.

    De volgende dag besloot ik met Mango en Trouble mee te gaan naar Utrecht. Sinds het Arnhem-debacle (zie een oude plug) was ik niet meer buiten Amsterdam geweest. Maar je bent een man van de wereld of je bent het niet, en als er toch vrijwel niemand in Amsterdam zou zijn, dan kon ik net zo goed naar het Utrechtse Pann-feest gaan, wat altijd erg aangeprezen werd.

    Het duurde belachelijk lang om binnen te komen, maar buiten in de rij (de lesbische portier herkende me niet) probeerden we er toch nog iets van te maken door herinneringen op te halen aan tijden van weleer, en door chansons als My Favorite Things uit The Sound Of Music te zingen. Eenmaal binnen zag ik overal leuke jongens lopen. Bij nader inzien bleken dit echter parmante lesbiennes te zijn, en hoewel de penetrante geur anders zou doen vermoeden, kan ik niet echt zeggen dat ik me als een vis in het water voelde. Ik wilde weg, en snel ook.

    In de Roze Wolk was het al niet veel beter. Een slechte DJ en nog slechtere belichting zorgt er op een doorsnee avond in de Roze Wolk volgens mij voor dat de helft van het publiek uiteindelijk met migraine naar huis gaat. Ik heb nog heel even met een man met een Costa! T-shirt over muziek gepraat, maar al snel kwam het verlossende woord; mijn designated meereiskortingvriendje wilde naar huis.

    De volgende dag was het weer tijd voor Oud-Hollandse bordspelletjes bij Mango thuis. Hoewel ik niet echt in de stemming was ging triviant al een stuk beter (volgens Mango kwam dit door het feit dat mijn vragen allemaal een hoog 'Walt Disney' gehalte hadden - whatever) en ik bleek waanzinnig goed te zijn in Pictionary. Het kan altijd beter natuurlijk, maar het gaat op zich de goede kant op.

    07-12-00

      21:17:59, by S p r k .   , 692 words  
    Categories: Categorie-loos

    7-12-2000

    Woensdag was weer een oud-Hollandse gezellige doldwaze dag. Na lekker lang op bed gelegen te hebben (ik heb deze week weer vrij) ging ik gewapend met Monopoly richting de Bijlmer. En op dagen dat ik nietsvermoedend denk dat ik ongestoord even een ritje met de tram maak, gebeuren er altijd spectaculaire dingen. Deze keer dus ook. De achterste tramdeur ging namelijk niet dicht. De lesbische trambestuurd(st)er probeerde hem onder lui gevloek en getier dicht te duwen en zelfs dicht te schoppen, maar het mocht niet baten. Uiteindelijk reden we met een geopende tramdeur over de Rozengracht.

    Mango24 en ik besloten even de goede oude Albert Heijn in te lopen voor wat boodschappen. Ik had weer mijn gladde schoenen aan, dus ik gleed meer dan ik liep. Desalniettemin was het weer een indrukwekkend schouwspel waarbij deze keer ook een aantal andere mensen betrokken waren. De kassière deed bijvoorbeeld heel erg goed mee; ze stond Mango24 goed bij in zijn slachtoffer-rol.

    Na samen met Mango24 en Awake wat spelletjes gespeeld te hebben, ging Awake naar huis en raadde Mango me aan om samen met hem naar de "More" te gaan. Met geleende foundation ging ik vol goede moed op weg naar More, om aan de deur meteen aangehouden te worden. ,,Heb jij drugs bij je?" werd mij gevraagd. Toen ik volmondig ontkende, zei de goede man aan de deur dat ,,Jongens die liegen erg stout zijn." NOU JA! Zie ik eruit als een of andere foute Colombiaan die z'n tas helemaal vol heeft zitten met coke, XTC en heroïne? Ik dacht van niet. Eenmaal binnengekomen begreep ik al snel waarom de portier me had gevraagd of ik iets bij me had; de mensen binnen waren al flink ver heen van voornamelijk cocaïne. Ik denk dat de vraag zo groot was dat nu zelfs de portiers moesten gaan rondvragen of er nog meer coke te krijgen was. Ik begreep echter niet waarom men dacht dat ze nog meer coke nodig hadden; iedereen zag eruit alsof ze al genoeg hadden gesnoven. Mede hierom, maar ook omdat mijn geleende foundation aan alle kanten begon te bladderen, zijn Mango en ik niet langer dan 5 minuten binnen gebleven.

    Daarna liepen we via Soho en het Mix Cafe naar Lellebel. Ik heb al eens eerder over Lellebel verteld; een travestieten cafe waar ik voornamelijk naartoe ga als ik mezelf lelijk, ongewild, onbelangrijk en nutteloos voel. Op dat soort momenten hoef ik in Lellebel namelijk maar heel even om me heen te kijken om in te zien dat er genoeg mensen zijn die er een stuk slechter aan toe zijn dan ik. Wat niet wegneemt dat ik het niet naar m'n zin heb in Lellebel. Voordat ik alles gebruikte wat God verboden heeft (sportpillen, alcohol) kwam ik hier vrij regelmatig en gaf ik op Karaoke-avond zelfs nog best wel een showtje weg door op het podium met een microfoon in mijn hand "Hanky Panky" van Madonna ten gehore te brengen.

    Toen ik dit alles aan Mango vertelde, geloofde hij er weinig van. Dus liep ik naar de eigenaresse en al snel was het geregeld; mijn Kylie Minogue CD mocht aan. Daar stond ik, als een ster op het hoogtepunt vna haar carriere, "Spinning Around" te playbacken. Mensen klapten, boden ons champagne aan en realiseerden zich meteen dat je niet als vrouw verkleed hoeft te zijn om toch een diva te zijn. Ik hield van mijn publiek, en toen de CD aan bleef en "On A Night Like This" werd gespeeld was ik uiteraard niet te beroerd om ook dit nummer ten gehore te brengen. Daarna ging ik van het podium af, en al snel besloot ik om naar huis te gaan, onder luid protest van de eigenaresse. Op het moment dat ik de deur opendeed om naar buiten te stappen, hoorde ik de eerste klanken van "Diva" van Dana International. Daardoor kwam het dat ik mezelf ineens omdraaide, m'n jas weer uitdeed, m'n sjaal op de grond gooide alsof het de Libelle van vorige week was en 'mijn' podium op liep voor een toegift. Maar daarna was het toch echt tijd om naar huis te gaan.

    17-11-00

      21:21:47, by S p r k .   , 862 words  
    Categories: Categorie-loos

    17-11-2000

    Nog nooit heb ik op een Donderdagavond zoveel meegemaakt als vorige week Donderdag. De pret begon toen ik met Romeo25 en JaReD|20 vanaf Amsterdam CS richting Leidseplein vetrok. In de tram begon Romeo vrijwel meteen onschuldige voorbijgangers aan te spreken. Mensen die zich van geen kwaad bewust waren. Ik vond het een schande ? ik zou zoiets nooit doen. Toen ik een Viva-lezeres in bescherming wilde nemen, opperde Romeo dat we anders maar naar het Leidseplein moesten gaan lopen. Mijn nieuwe schoenen zijn echter nog steeds niet ingelopen, en ik leg er dus liever geen grote afstanden op af. Toen ik dit aan Romeo vertelde, keek de Viva-lezeres, die ik even daarvoor nog zo liefdevol in bescherming had genomen, vol minachting naar mijn schoenen. Dit ging me te ver. Ik laat mijn designer schoenen niet afkraken door de eerste de beste zelfstandige vrouw die denkt dat ze alleen de Viva hoeft te lezen om al haar levenslessen en wijsheden tot zich te nemen. Ik kon het dan ook niet laten om haar even te laten weten wat haar plaats was, door zelf ook even een opmerking over haar schoeisel te maken. ,,Gelukkig hoef ik me niet te wenden tot schoenen die gemaakt zijn van dode reptielen." klonk het door lijn 1. En daarmee was de zaak gedaan.

    Het eten bij restaurant Raffle's was best wel okay. Vriendelijke service daar. Ik wilde nu eens af van mijn oude imago, ik wilde afrekenen met het verleden, en daarom liet ik mijn bril-met-zwart-montuur achter in het restaurant. Echter, een van de serveersters kwam hals over kop achter me aan rennen, zelfs tot aan buiten, om mijn bril achter me aan te brengen.

    In de tram op weg naar Amsterdam CS kwam ik een mevrouw tegen die duidelijk vroeg om wat tips over tijdschriften. In zo'n geval is er maar 1 tijdschrift dat ik echt aan kan raden; de Libelle. Ik zal er niet teveel over uitwijden, maar het komt erop neer dat de mevrouw en ik een goed kwartier hebben gesproken over Libelle. Ze vond zichzelf een Margriet type, maar ik verzekerde haar dat ze nog veel te jong en hip was voor de Margriet. Toen ze eenmaal uit de tram was gestapt had ik haar bijna zover om een Libelle abonnement af te sluiten. Helaas had ik geen aanmeldkaartjes in mijn tas, anders had ik daar weer een mooie vulpen of broche aan over kunnen houden. Ik wenste haar nog succes en daarna begon ze snel naar de AKO te rennen om de meest recente Libelle editie aan te schaffen.

    De Wolkenkrabber was triest. Niet zo triest als Arnhem, dat geef ik toe, en het gezelschap was best leuk, maar desalniettemin denk ik niet dat ik ooit nog naar de Wolkenkrabber terug zal keren. Op de terugweg zou ik met FlAme-21 reizen, met meereiskorting, maar toen hij besloot om een station eerder uit te stappen, was ik ineens aangewezen op 2 meisjes waarbij ik de meereiskorting alsnog kon gebruiken. Ik weet niet precies hoe ze heetten, maar ik noemde ze Esther en Marije. Een versnelde versie van de versie "Green Card" speelde zich af; ik wilde natuurlijk zorgen dat de conducteur niet zou kunnen merken dat ik de twee meisjes niet kende en alleen maar gebruikte voor de meereiskorting. En daarom hadden we een hoop bij te praten. Mocht de conducteur vragen gaan stellen, dan waren we voorbereid. Binnen 5 minuten wisten we alles van elkaar. Waarom Esther en Marije geen vriend hadden, waarom ik nog steeds sentimentele gevoelens krijg wanneer ik bepaalde nummers van Des'ree hoor, en nog meer van dat soort dingen. Binnen die 5 minuten werden al ons onderdrukte kinderleed, fobieeen en sexuele frustraties uitvoerig besproken. Uiteindelijk was het allemaal voor niets, want er kwam geen conducteur en niemand heeft dus gecontroleerd of ik wel met het meereiskortingskaartje mocht reizen. Ze hadden ons sowieso niets kunnen maken, want we hadden ook al elkaars telefoonnummers in onze mobieltjes opgeslagen, grappige anekdotes in elkaars agenda's geschreven, en vreemde moedervlekken waaraan de een de ander zou kunnen identificeren uit ons hoofd geleerd. Esther, Marije en ik besloten om uit praktische redenen vaker samen te reizen.

    Op Zaterdag ging ik dan eindelijk naar de 'premiere' van "Dancer In The Dark", samen met Semetary19. De zaal was gevuld met Trut publiek (alto's en werkelozen), en iedereen zag er ontzettend stylish, hip en retro uit. Ik zal niet teveel over de film uitwijden (afgezien van het feit dat ik hem afgelopen Donderdag WEER heb gezien, en tevens a.s. Zaterdag en Woensdag waarschijnlijk weer ga). Maar ik heb gehuild. Ik heb echt ontzettend gehuild. Terwijl ik niet het type ben die huilt om films en zo. ALS ik al huil, is het meestal uit zelfmedelijden. Maar deze film was zo magisch (ik kreeg kippe(n)vel bij het eerste nummer), ik kon niet anders. Het was daarom ook een hele omslag om vanuit Paradiso (waar de fil draaide) meteen naar de iT te lopen om daar weer leuk, mal, spontaan en charmant te zijn. Op zulke momenten kan make-up wonderen verrichten.

    Goed, tot zover. Wie weet wat voor spannende avonturen ik dit weekend allemaal weer ga beleven. Jullie lezen het allemaal wel.

    Spark.

    << 1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 >>