Pages: << 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>

    09-05-16

      13:17:00, by S p r k .   , 1388 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de bevlekte hoeslakens

    Een vriend van me heeft een appartement in Berlijn waar ik soms in mag, dus de afgelopen dagen was ik even terug naar die heimat.

    In de trein naar het vliegveld stond een best wel aantrekkelijke meneer die herhaaldelijk naar me keek. Een beetje zo’n type van het kaliber ‘eigenlijk hetero maar het is maar net hoeveel alcohol er in zit’. Het klonk alsof hij Russisch sprak met z’n twee vrienden. Na een tijdje sprak hij me aan, helaas niet om m’n nummer te vragen, maar omdat hij in Servië werkt bij de fabriek van het merk waar ik m’n rode schoenen had gekocht.

    Eigenlijk mag ik van mijn vrienden geen rode/paarse/roze kledingstukken meer dragen, omdat ik al wat rood in m’n gezicht heb, dus focus ik me tegenwoordig op blauwtinten, grijs, zwart en experimenteer ik met groen. Het is een heel nieuw palet voor mij! Maarja, ik heb rood heel lang gezien als mijn ‘signature color’, dus hoe ga je daar als mens mee om, hè? Ik wil bovendien al jaren rode schoenen, maar dacht vroeger altijd dat ik maat 46 of zelfs 47 had, en als je rode schoenen in die maat aantrekt ben je eigenlijk meteen Ronald McDonald. Daar hoef je niet eens een gele overall voor aan te trekken. Gaandeweg leerde ik dat ik gewoon maat 44 heb (ja, ik weet ook niet precies hoe dat gegaan is), dus besloot ik dat ik misschien wel rode schoenen mocht, want mijn voeten komen in de praktijk eigenlijk nooit in de buurt van m’n gezicht. Althans, niet als ik schoenen aan heb.

    Maar goed, die aantrekkelijke meneer bleek dus in die fabriek te werken en ik vroeg of hij dan weleens gratis schoenen kreeg. Toen maakte hij het internationale gebaar voor aftrekken, wat ik aanvankelijk interpreteerde als ‘alleen als ik mijn baas héél lief aankijk (terwijl ik hem aftrek)’ maar ik besloot uiteindelijk toch dat hij ermee bedoelde ‘nee joh, zo gul zijn ze niet op mijn werk’. Hij vertelde ook dat hij het vrouwenmodel mooier vindt, waarmee hij wellicht z’n heteroseksualiteit even op de kaart wilde zetten (voelt zich sterker aangetrokken tot vrouwelijke vormen), of juist niet (houdt gewoon van mooie schoenen en drukt daarmee graag z’n fashion sense uit), ik weet het écht niet. Hij had ook allemaal gaten in z’n broek, waaronder eentje precies bij z’n kruis, wat me erg handig en praktisch leek. Later ging hij weer verder praten met z’n twee vrienden, waaruit ik nog even dacht op te maken dat ze het over vingeren hadden, want ze maakten met hun handen allemaal dat gebaar dat ze in Orange is the new Black maken als ze het over vingeren hebben.

    Later maakte ik nog even de dodenherdenking mee op Schiphol, wat verrassend genoeg muisstil was, behalve het ‘mind your step’ bandje van de lopende band. Beetje jammer. Toen ik eenmaal in het vliegtuig zat werd ik heel nerveus en was ik ervan overtuigd dat we zouden crashen. Niet overtuigd genoeg om dramatisch het vliegtuig uit te rennen, maar wel overtuigd genoeg om m’n broer (?!) een appje te sturen dat ik aan hem moest denken. Er bleek achteraf trouwens niets aan de hand te zijn, ik had gewoon teveel Red Bull op waardoor ik een beetje opgefokt was.

    Uiteindelijk was ik iets later dan verwacht in het appartement: om 11 uur ’s avonds pas, dus er was niets meer open. De volgende dag liep ik dan ook hoopvol naar de supermarkt voor een ontbijtje en andere benodigdheden, maar kwam toen tot de pijnlijke realisatie dat ook op Hemelvaartsdag alle normale winkels dicht zijn in Berlijn. Dat flikken ze dus ook altijd op zondag! Ik snap daar niets van, want, hallo: HET IS BERLIJN! Het deed me gewoon denken aan toen ik nog in Aalsmeer woonde en er op zondag ook niks open was behalve een snackbar en videotheek, en de bus naar civilization (lees: Amsterdam) slechts eens in het uur reed.

    Die avond stelde een best wel aantrekkelijke Viking-achtige jongen voor om iets te gaan drinken in Möbelolfe, een bar vlakbij Kotbusser Tor. Toen ik het op Google Maps ging opzoeken dacht ik nog ‘goh, dat lijkt wel vlakbij die ene KUTbar waarvan ik de naam niet weet, waar ik vorige keer ben geweest met een andere date, toen het zo belachelijk druk en warm was en waar ik nooit meer heen wil!’. Maar ik ben niet voor een gat te vangen dus ging ik gewoon zwartrijdend met de metro op weg. En ja hoor: het wás natuurlijk diezelfde bar. De Viking-achtige jongen was trouwens best een eikel maar ik heb nog een leuk gesprek gehad met een van z’n vrienden. Want als iemand zegt ‘ik ben best wel bipolar, ik laat me graag fisten en ik heb het idee dat mijn oma nooit van me gehouden heeft’ weet ik daar wel een gesprek van een halfuur mee aan te knopen.

    De volgende dag had ik een heel leuke date met een bi-curious Canadees. Die was in Europa met z’n zus, maar ze hadden slaande ruzie gehad dus nu ging hij in z’n eentje verder reizen. We gingen lunchen bij Krone, en iedere keer als er een jongen langsliep vroeg hij ‘maar is deze jongen dan bijvoorbeeld ook gay?’. Het was alsof ik in dat liedje ‘Gay or European?’ uit Legally Blonde, The Musical zat. We hebben ook nog taartjes gegeten bij Pakolat (echt een aanrader, mocht je ooit naar Berlijn gaan) en hij vertelde over de mate waarin hij bi was. Hij wil later dus wél ‘gewoon’ trouwen met een vrouw, maar voorlopig maakt hij niet echt onderscheid qua dates, en hij rijdt weliswaar in een pick-up truck maar heeft ook ‘lots of pretty scented candles and shit’ in z’n huis.

    Die avond zou ik bij White Trash, toch wel m’n favoriete restaurant in Berlijn, gaan eten. Het restaurant gaat binnenkort sluiten, dus ik wilde er nog één keer heen voor hun fantastische chocoladeshakes. Dit keer had ik geen date (ik was tenslotte ook naar Berlijn voor m’n rust!) maar ging ik met Aleks, een soort wederzijdse vriend. M’n reservering, die ik in mijn beste steenkolenDuits had ingesproken op hun antwoordapparaat, was niet goed doorgekomen (of het interesseerde ze gewoon geen flikker). We mochten wel buiten een tafeltje uitzoeken. Pas een kwartier later werd ons medegedeeld dat we leider aber schade niet aan een tafeltje met een tafelkleed waren gaan zitten, wat dus inhield dat we niet bediend zouden worden maar alles zelf bij de bar moesten halen. Toen vervolgens óók nog eens de Braziliaanse jongen binnen kwam lopen, waarmee ik vorig jaar kort gedatet had, maar waarvan uiteindelijk bleek dat hij alleen geïnteresseerd was in het scoren van een verblijfsvergunning (ja ik vertel daar misschien nog wel een keer iets uitgebreider over), was het tijd om te gaan. Uiteindelijk heeft Aleks me meegenomen naar Burgermeister om burgers af te halen en hebben we die samen langs de waterkant aan de Spree opgepeuzeld. Oh en hij heeft me Club-Mate laten proeven, wat ik het beste kan omschrijven als: zet je GFT-bak drie weken in de zon, gooi daar wat Red bull doorheen, tyf het allemaal in een blender en proost. Echt niet te zuipen. Desondanks was het een prima avond en ging ik moe maar voldaan naar bed.

    De volgende ochtend kwam ik erachter dat ondanks een verwoede waspoging ik toch wat silliconenglijmiddelvlekken had achtergelaten in een van de hoeslakens. Dit had ik een dag eerder al geconstateerd, maar toen had ik nog de onrealistische hoop dat die vlekken er in de was wel uit zouden gaan. Misschien was dat ook wel het geval geweest, áls ik de tegenwoordigheid van geest had gehad om alles voor te behandelen met Exy Oction, maar helaas. Dus toen ik weer terug was in Amsterdam ben ik meteen maar nieuwe hoeslakens gaan kopen voor m’n vriend wiens appartement ik had geleend. Toen dacht ik nog even: wat kun je als een soort cadeautje kopen om te zeggen ‘sorry dat ik een van je hoeslakens heb verpest met silliconenglijmiddel, joe’ en kwam toen uit op een appeltaart van de bakker. Eind goed, al goed, hoop ik. Hopelijk heb ik wat credit opgebouwd omdat ik tussen de bedrijven door ook nog even z’n waterkoker heb ontkalkt, en mag ik dus over een maand of twee weer eens een weekendje naar Berlijn.

    26-04-16

      10:55:00, by S p r k .   , 197 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de OMG SARAH JESSICA PARKER ZIT IN DE NIEUWE BLOKKER RECLAME

    Mocht je het nog niet gezien hebben, Blokker heeft allemaal mensen op straat gezet, maar we weten nu waarom: zodat ze Sarah Jessica Parker konden inhuren voor een reclamespotje! Ja, dé Sarah Jessica Parker! Ik bleeeef het maar kijken, om zeker te weten dat ik niet in een psychose zit. Ik kan letterlijk niet meer stoppen met kijken.

    In het spotje neemt Sarah Jessica Parker een staafmixer ter handen:

    En ze dweilt! SARAH JESSICA PARKER DWEILT!

    Ze leert mensen wat een kaasschaaf is.

    Ik dacht heel even dat ze in een delier zat en iemand ging neersteken met dat paarse mes, maar ze is gewoon oprecht heel enthousiast over het assortiment van de Blokker.

    En hier spreekt Stabby McStabberson het woord ‘Bilderdijkstraat’ uit! SARAH JESSICA PARKER ZEGT ‘BILDERDIJKSTRAAT’!

    Deze meneer weet niet wat hem overkomt en stelt dus dé vraag die tijdens ieder huisfeestje gesteld zou moeten worden: ‘Poffertjes?’

    Maar Sarah Jessica Parker is niet voor één gat te vangen, want ze heeft inderdaad POFFERTJES. SARAH JESSICA PARKER HEEFT EEN POFFERTJE OP EEN VORK GEPRIKT. THIS IS NOT A DRILL, MENSEN!

    Ik voel me net zo verward als deze verwarde mevrouw.

    Ik ben létterlijk deze verwarde mevrouw.

    25-04-16

      12:28:00, by S p r k .   , 517 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de saaie date

    Ik had dit weekend een van de saaiste dates ooit. Ik doe dit soort dates altijd in De Jaren, want dat vind ik niet écht een fijne plek, dus als het een keer helemaal escaleert en ik kan daar nooit meer mijn gezicht vertonen, dan is er verder geen man overboord. Ik bedoel, een plek waar ze ongezoete slagroom bij je warme chocolademelk serveren is niet echt een a-locatie.

    Toen ik mijn date voor De Jaren zag staan wachten, dacht ik meteen al ‘goh jij hebt jezelf wel heel voordelig gefotografeerd’. Ik ben zelf echt niet vies van een Instagramfiltertje, maar uit mijn foto’s kun je gewoon heel duidelijk opmaken hoe ik er in het echt uitzie, en ik houd het ook maar echt bij één Instagramfiltertje. Maar er was altijd nog de mogelijkheid dat hij me qua uitstraling en gespreksvaardigheid zó zou verrassen dat m’n eerste indruk helemaal van tafel geveegd zou worden.

    Het begon al niet goed. Toen we zaten kwam er meteen een serveerster naar ons toe die vroeg wat we wilden drinken. Hij had werkelijk geen flauw idee en gedroeg zich een beetje alsof dit zijn allereerste keer in een café was. Als ik toe ben aan alcohol (en dat was ik!) vraag ik gewoon altijd naar Pimm’s, en als ze dat niet hebben heb ik ook altijd een tweede optie klaar, of zelfs een derde optie voor als ze ook geen passoa-jus hebben. Na heel lang nadenken en de menukaart bestuderen besloot hij dat hij dan wel een Heineken wilde. Dat hadden ze niet. Wel Grolsch, maar toen wilde hij toch liever een witbier. Ik was blij dat hij eruit was.

    Ik kon hem ook niet zo goed verstaan. Ik weet dat ik een klein beetje slechthorend ben, omdat ik jarenlang met m’n walkman/discman/iPod/iPhone op het állerhoogste volume het volledige oeuvre van Janet Jackson tot mij heb genomen, maar hij praatte echt best wel zacht. Ondanks dat communicatieprobleempje volgde een klikloos gesprek waarin hij aankaarte hoe allebei z’n exen hem hadden omschreven als schizofreen en ‘lijdend aan borderline’ (kreeg vervolgens dat Madonnaliedje ook niet meer uit m’n kop). Dat lijkt me geen goed anekdotisch materiaal voor een eerste date.

    Nu moet ik heel eerlijk zeggen dat ik ook weleens een ongepast verhaal vertel tijdens een date: vorig jaar tijdens een date in Berlijn was ik zó onder de indruk van mijn date dat ik van de weeromstuit m’n volledige seksuele geschiedenis met hem doornam. Dat was een mooi leermomentje en dat doe ik dus niet meer.

    Och, wat was ik blij dat deze jongen eerder deze week niet was ingegaan op mijn voorstel om bij mij thuis de nieuwe aflevering van RuPaul’s Drag Race te gaan kijken. Dat was denk ik nóg erger geweest. Ik heb weleens ergere dates gehad hoor, dat ik mezelf uit pure wanhoop aan een jongen hoorde vragen ‘Enne… Draag je nu harde lenzen of juist zachte lenzen?’ Maar dit was gewoon niet best. Dus na twee drankjes en een wandeling over de grachten waren we ‘ineens’ aangekomen bij m’n fiets. En dat was het. Volgende keer beter.

    22-04-16

      18:13:00, by S p r k .   , 68 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de Helpdesk

    Onze collega Laurens gaat ons na zes jaar verlaten. Als afscheidscadeau heeft hij een friteuse voor ons gekocht! Dit terwijl ik juist allemaal ovenhapjes met krokantgarantie heb gekocht voor zijn afscheidsborrel. Natuurlijk wil je op zo’n moment (met een kleine slok op) de helpdesk van Kwekkeboom bellen om te vragen: kun je jullie ovenhapjes ook frituren? Maar de helpdesk bleek gesloten, dus heb ik een verontwaardigd voicemailbericht achtergelaten.

    20-04-16

      09:46:00, by S p r k .   , 456 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de Haarbarbaar

    Sinds ik een baard draag (of, zoals mijn oom het een jaar geleden zo mooi verwoordde: ‘bij de jihad ben’) laat ik mijn baard regelmatig netjes bijwerken bij de Haarbarbaar. Voor het luttele bedrag van € 15,- ziet m’n baard er dan weer helemaal keurig en netjes uit. Het enige nadeel is dat je geen afspraak kunt maken, en dat ze op zondag en maandag dicht zijn. Dat vind ik, als groot voorstander van de 24-uurseconomie, natuurlijk een schande, maarja. Er zijn ook meiden op de Elandsgracht die € 35,- durven te vragen voor het trimmen van een baardje, dus de Haarbarbaar is dan duidelijk zo slecht nog niet.

    Een paar weken geleden was ik het helemaal zat: m’n baard jeukte, ik had aan de linkerkant van m’n kin weer een beginnende cavia (mijn haar groeit op die plek heel raar) en ik was voorlopig niet in de gelegenheid om naar de Haarbarbaar te gaan. Toen heb ik het heft (of in dit geval: mijn tondeuse) in eigen hand genomen en mijn hele baard op hetzelfde standje geschoren. Net iets te kort en op zich niet heel mooi. En dan druk ik mezelf nog mild uit: eigenlijk liep ik erbij als een moffenhoer op 5 mei 1945, maar dan qua baard. Inmiddels was alles zó lelijk aan het teruggroeien dat een bezoekje aan de Haarbarbaar niet alleen fijn zou zijn, maar een pure noodzaak.

    Ik kon gisteren in m’n lunchpauze gelukkig meteen terecht. Maar toen de ‘barbaar’ die met mij bezig was dichterbij kwam, raakte ik een beetje in de war. Er schoten allemaal beelden door m’n hoofd van twee glinsterende lichamen, samenkomend in een hartstochtelijke nacht vol ongeremde lust en passie, waarbij het lijkt alsof het nooit meer ochtend zal worden en…

    Sorry, waar had ik het ook alweer over?

    Oja, ik kreeg dus een sterke associate met seks. En het duurde even voordat ik me realiseerde waarom: hij rook precies als een jongen waarvoor ik een keer op vakantie in het beloofde land midden in de nacht naar een slecht verlichte wijk ben gelopen om eh… Zijn tatoeages van dichtbij te bewonderen.

    Nadat hij uitgebarbaard was en mijn baardje er weer netjes uitzag, heb ik de barbaar natuurlijk gevraagd naar de naam van zijn parfum. Hij wist het niet meer zeker, maar had het over een klein zwart flesje van Hugo Boss. ‘Ik wissel mijn parfum altijd af, ik heb er ook eentje voor special occasions maar daarvan vertel ik aan niemand hoe het heet’. Kennelijk was vandaag geen special occasion. En mensen niet willen vertellen welk parfum ze dragen staat voor mij gelijk aan niet willen vertellen welke naam je hebt bedacht voor je ongeboren kind: nobody cares en doe niet zo flauw. En hup, weg associatie met seks.

    << 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>