Pages: << 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>

    14-04-16

      11:00:00, by S p r k .   , 9 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de Cow Gum

    Het wordt ook nog eens multimediaal hier allemaal! Filmpje!

    13-04-16

      12:40:00, by S p r k .   , 669 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de kiosk

    Naast mijn huis is nu al een paar maanden een kiosk gevestigd. Die is er echt al járen geleden neergezet, schriftelijk aangekondigd door de gemeente, alles, maar het duurde even voordat duidelijk was waar die kiosk voor gebruikt zou worden. Ik heb maandenlang gespeculeerd over wat er precies in die kiosk zou komen. Het was in ieder geval niet iets voor kleine kinderen, want door de ongeblindeerde ramen had ik wel al gezien dat er een toilet was ingebouwd, waarvan de deurklink ongeveer op tiethoogte was gemonteerd. Met die summiere informatie heb ik een aantal fijne maar ook zeer rendabele opties bedacht, waar iedereen iets aan heeft:

    • Filet american speciaalzaak

    • McKiosk met alleen quarter pounders, nuggets, friet en shakes

    • Knus winkeltje met moeilijk te vinden laserdiscs van Paula Abdul en Gloria Estefan

    • Winkeltje waar je producten kunt kopen die je áltijd nodig hebt in je gerecht, maar helaas ook vaak bent vergeten mee te nemen uit de supermarkt, zoals geraspte kaas, zure room, creme fraiche en een toetje

    • Mini ijscuypje

    • Gewoon Pimm’s

    • Drag-benodigdheden-winkeltje voor als je vrienden over de vloer hebt en iedereen in een gekke bui is

    • Mini Keurslager met alleen maar filet americain, tartaar, rosbief, gehakt, die lekkere eiersalade die de Keurslager op de Rozengracht vroeger had en grillworst met kaas & jalapeños en ze kunnen het ook voor je op een broodje doen als je het écht allemaal niet meer aankan

    • Winkeltje waar ze precies dat ene schroefje hebben (of een klein potje muurverf in precies de juiste kleur, voor allerhande touch-ups) dat je nodig hebt

    • Ikea afhaalpunt waar je via de website bestelde Ikeaproducten kunt afhalen

    • Een lekker bakkertje maar niet van die conceptuele bioroggehaverglutenvrijespelt bullshit

    • Een klein mexicaans afhaalrestaurantje met heel lekkere verse guacamole en salsa waar gewoon koriander in zit en op de muur een poster met ‘Hou je niet van koriander? GET OFF MY LAWN!’

    • Krispy Kreme donuts met een ‘speedy boarding’ rij voor mensen die in een straal van 100m rondom de Krispy Kreme kiosk wonen want het is dan de enige Krispy Kreme vestiging in Nederland dus het zal er dus wel druk zijn maar hallo ík woon ernaast en het was immers míjn idee dus jij bent na mij aan de beurt ok?

    • Winkeltje waar ze ineens alle poppen van Jem & the Holograms uit de jaren 80 hebben tegen heel betaalbare prijzen en als je er 10 hebt gekocht dan lever je je spaarkaart in en krijg je zelf ook oorbellen met holografische capaciteiten en die werken dan ook echt

    • Friska

    • Concept store waar je gewoon zonder recept temazepam kunt kopen zodat je lekker het weekend door kunt soezen

    • Nederlandse dependance van Hamitbahon, mijn favoriete restaurant in Tel Aviv

    • Puppyverhuur, waar je dus een puppy kunt huren om mee te wandelen en meteen allemaal aanspraak krijgt van leuke jongens uit de buurt (mogen ook volwassen honden zijn maar wel aaibaar, cute en niet naar hond stinkend)

    • Mini auto-tune karaokebar, waar íedereen kan zingen want het is met auto-tune, en ze hebben alle liedjes die je leuk vindt van Medina en het Zweedse Songfestival en Jem en precies 0 van die standaard Idols/The Voice liedjes die iedereen altijd in die programma’s en karaokebars zingt

    • Filet americain speciaalzaak

    En wat is erin gekomen? Een juicebar, ironisch genoeg. Een fucking juicebar! En dan niet eens eentje waarvan je denkt ‘oh ik haal hier even een sapje, kan ik mooi opdrinken terwijl ik naar kantoor loop, wat gezond, verantwoord en betaalbaar eigenlijk!’. Nee, een juicebar met allemaal conceptuele sapjes met wheatgrass en chiazaad en het kost allemaal 8 euro. Er is ook letterlijk nóóit iemand te vinden. Nooit. Iedere keer als ik erlangs loop krijg ik de behoefte om op het raam te tuffen, maar ik weet me nog net in te houden.

    Het is dus wachten tot die nare juicebar over de kop gaat, en dan hopen dat iemand bij de gemeente (en natuurlijk ook een investeerder met geld maar zonder businessplan) dit leest. Dan zou de wereld er ineens een flink stuk mooier uitzien.

    12-04-16

      15:37:00, by S p r k .   , 607 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de schoonmaaksters

    Ik heb in mijn vriendenkring wat mensen die niet onverdienstelijk schrijven voor diverse media. Af en toe komen er wat oproepjes voorbij voor interviewkandidaten voor artikelen met allerlei verschillende insteken. Nienke B. was laatst op zoek naar schoonmakers die, al dan niet anoniem, uit de school wilden klappen over hun gekke klanten. Maar ik heb juist wel wat anekdotes over mijn gekke schoonmaaksters: bij thuiskomst hele slaapkamer opnieuw ingericht, hele koelkast leeggegeten, ik vond een tijdje terug een kookwekker in een schoen naast m'n bed, alles.

    Ik had eerst een Poolse meid. Over haar ben ik tot nu toe het meest tevreden, als ik thuiskwam kreeg je bíjna het gevoel dat ze echt tot bloedens toe had staan schrobben. Op haar was verder niets aan te merken, behalve een abnormaal grote voorliefde voor microvezeldoekjes. Daar raakte ze maar niet over uitgepraat.

    Daarna had ik een andere meid. Zij had de gewoonte om m’n eten op te eten. Eerst merkte ik dat ze een pak koekjes had aangebroken. Dat merkte ik overigens pas een week later, want ze had het pak op heel slinkse wijze verstopt in mijn kast, dus ik kwam er pas achter toen de rest van het pak al helemaal zacht was geworden. Toen had ik ein-de-lijk weer eens een keer besloten te zondigen en een zak chipito’s voor mezelf gekocht, maar het was tegelijkertijd een test om te zien hoe lang ik die zak kon laten liggen. Op een dag kwam ik thuis en lag er een briefje ‘hello I eat you cheetos ok!’. Nee, níet ok! De keer erna besloot ik maar twee zakken chipito’s te halen; eentje verstopte ik en de ander legde ik naast het geld. Die afleidingsmanouvre werkte niet, want die keer had ze twee pistoletjes afgebakken in mijn oven! Toen ik op een gegeven moment heel onrustig op kantoor zat omdat ik een gourmetschotel in de vriezer had, waarvan ik niet zeker wist of deze er na het bezoek van mijn schoonmaakster nog wel zou zijn, heb ik haar de deur gewezen.

    Toen kreeg ik mijn huidige schoonmaakster. Een lieve meid die het goed bedoelt. Maar bij thuiskomst na haar eerste keer (de zogenaamde ‘nulbeurt’) bleek dat ze samen met haar man mijn hele slaapkamer opnieuw had ingericht! Het was nog een hoop werk om m’n bed (en alle spullen eronder) weer terug te zetten op de oude plaats. Andere incidenten gaan wel iets verder dan ‘ze heeft verdomme wéér allemaal lepels in het vork- en messenbakje gezet’: ik had een nieuwe computer gekocht waar nog iets mis mee was, maar die kon ik niet meer terugsturen naar de webwinkel want m’n schoonmaakster had de doos al weggegooid. Ook een bakplaat voor m’n combimagnetron was zomaar ineens verdwenen. ‘Oh staat je computer al een hele dag een videobestand te renderen? Ja sorry maar ik heb tóch even de stekker eruit getrokken want ik moest stofzuigen weet je!’. En laatst was ik dus inderdaad m’n kookwekker kwijt. Die zat ineens achterin een schoen die naast m’n bed stond. De laatste keer dat ze er was lag er een briefje dat ze niet meer ging strijken tot ik een nieuw strijkijzer had gekocht, want deze werd niet heet genoeg. Oh en ze gaat ook weleens zomaar 6 weken op vakantie. Vind ik ook niet kunnen. Haar man stuurt me weleens foto’s van hun geile zoon, weet niet precies wat zijn einddoel daarmee is.

    RECTIFICATIE: Sinds het schrijven van dit stuk heb ik de bakplaat van mijn combimagnetron teruggevonden. Zij verbleef in het gootsteenkastje, onder een soort elektrisch voetenbad. Ik heb het daar zelf niet neergezet. Maar het is gelukkig dus niet weg.

    18-12-14

      18:19:00, by S p r k .   , 650 words  
    Categories: Categorie-loos

    'Andere links, lul'

    Vandaag is m'n vader gecremeerd. Het was een mooie plechtigheid. Ik had lekker mezelf ingedeeld als eerste spreker, dan was ik er maar van af. Het ging goed, mensen moesten op het juiste moment lachen en ik ben er aardig doorheen gekomen. Aan het einde van m'n toespraak had ik het wel even moeilijk, maar ik heb me kranig gehouden.

    Dit was de toespraak:

    'Vroeger, als mijn moeder nog in de woonkamer of keuken aan het rommelen was, kroop ik ‘s avonds laat weleens bij mijn vader in bed, en dan vroeg ik hem alles wat ik wilde weten over de aarde, de sterren en alles wat er verder nog bij me opkwam. En mijn vader wist altijd alles. Of hij had in ieder geval overal een antwoord op.

    En hij wilde me graag dingen laten zien. Hij nam me vroeger vaak mee naar het Omniversum of het Planetarium, en gaf me een boek over natuurverschijnselen cadeau. Als we in de auto zaten wees hij me graag op bezienswaardigheden waar we toevallig langs reden, niet dat ik altijd even goed zat op te letten. ‘Links. Links! Andere links! Achter je, lul’.

    Ik kan me eigenlijk niet herinneren of m’n vader véél vloekte. Maar ik weet nog wel een keer dat we met z’n tweetjes in de auto zaten, en dat hij was vergeten z’n portemonnee uit zijn achterzak te halen. Daardoor zat hij niet helemaal lekker, en begon hij hard te vloeken en te tieren terwijl hij al rijdend probeerde het ding uit zijn achterzak te vissen. ‘Verhoerd, verneukt!’ riep hij. Toen we thuiskwamen vond ik het nodig om dat meteen aan mijn moeder te melden, maar die zei ‘dat soort dingen zegt je vader niet’. ‘Nee, dat zegt je vader niet’ beaamde hij dan.

    Hij had een nuchtere kijk op het leven. Toen ik hem op mijn zestiende vroeg wat hij ervan vond dat ik niet op meisjes viel maar op jongens, zei hij niet veel meer dan ‘Maakt me niet uit, als je maar wat beter je best doet op school’.

    Later, toen ik al lang en breed het huis uit was en voor het tijdschrift werkte waar ik nu nog steeds werk, vertelde een vriendin van mijn vader dat hij haar vol trots het tijdschrift had laten zien. Iets dat me vorige week ook nog door de dochter van een van zijn beste vrienden van vroeger werd verteld. Als kind wil je vooral dat je ouders trots op je zijn, dus dat was erg fijn om te horen.

    Maar ík ben ook enorm trots op mijn vader. Hoe hij in het leven stond, hoe gek hij op onze honden Britta en Jesse was, hoe hij voor mijn broer en mij zorgde, maar vooral hoe hij voor mijn moeder zorgde, met name toen ze ziek werd. De band met mijn vader was niet zo dat we dag in dag uit hardop verkondigden hoeveel we van elkaar hielden, maar tijdens de uitvaart van mijn moeder hielden we wel af en toe elkaars hand vast.

    Ik ben blij dat er zoveel mensen zijn die het erover eens waren dat mijn vader een lieve, zorgzame man was, die altijd optimistisch en hartelijk was en vooral droge humor had. En die humor heeft hij tot het einde gehouden: toen de nachtzuster vertelde dat ze ‘s nachts bij hem ging blijven, vroeg hij haar of hij anders even moest opschuiven in bed.

    Inmiddels heb ik een enorme stapel foto’s gevonden waarop mijn vader dolgelukkig samen met mijn moeder staat. Mijn vader vertelde ooit aan een vriend van me hoe verbaasd hij was dat Doris, het circusmeisje, juist hem had uitgekozen en hoeveel ze van elkaar hielden. En zo wil ik hem graag in mijn herinnering houden. Pa, we zullen je missen. En ik weet dat je er zelf niet in gelooft, maar stiekem hoop ik dat je nu ergens samen met ma bent.'

    15-12-14

      23:47:00, by S p r k .   , 2401 words  
    Categories: Categorie-loos

    Dag Paw.

    Dit weekend is m'n vader overleden. Na de dood van mijn moeder in 2003 liepen we niet de deur bij elkaar plat, maar we spraken elkaar met enige regelmaat aan de telefoon. Natuurlijk heb ik hem opgezocht in het ziekenhuis toen drie jaar geleden vanwege een tumor zijn maag werd verwijderd. Ik wist wel dat hij kwakkelde met zijn gezondheid, en dat hij eerder dit jaar longontsteking had gehad. Ik had voor vrijdag 6 december een herinnering in mijn telefoon gezet om te vragen naar de uitslagen van een onderzoek dat die week gedaan zou worden.

    Op donderdagmiddag werd ik gebeld door mijn broer. Zodra ik z'n naam in mijn scherm zag verschijnen wist ik dat er iets aan de hand moest zijn, want mijn broer spreek ik veel minder vaak dan mijn vader. De uitslagen van de onderzoeken waren niet goed. De kanker was terug, met uitzaaiingen in zijn slokdarm, longen en lever. De dokters gaven hem nog twee maanden te leven. Mijn broer zou die avond meteen bij mijn vader langsgaan.

    Vlak voor het einde van mijn werkdag belde ik mijn broer terug. Ik wist niet wat ik moest doen; meteen de bus pakken naar Aalsmeer, of in het weekend pas gaan? Ik besloot zondag bij hem langs te gaan, en mijn broer zou dan ook weer langskomen, om wat dingen te bespreken. Mijn vader had aangegeven niet op dezelfde manier te willen gaan als mijn moeder; hij wilde euthanasie.

    Die zondag miste ik natuurlijk de bus, waardoor ik naar Aalsmeer moest fietsen om nog enigszins op tijd aan te komen. Ik kwam helemaal bezweet aan. Mijn vader zag er heel erg slecht uit. We bespraken de mogelijkheden, ook dat hij misschien naar een hospice zou gaan waar voor hem gezorgd zou worden. Dat wilde mijn vader eigenlijk niet. En als je naar een hospice gaat kun je kennelijk geen euthanasie meer doen.

    Ik heb niet zo'n gesprek met mijn vader gehad waarbij je alles nog zegt dat je wil zeggen en alles nog vraagt dat je wil vragen. Ik denk dat je als kind vooral wil weten dat je ouders van je houden en trots op je zijn, en dat weet ik wel. Mijn vader is, mede door zijn leeftijd, de tijd waarin hij is opgegroeid en de familie waarin hij is opgegroeid geen man die het hart op de tong heeft. Wat ik misschien nog had willen vragen, is waarom hij nooit heeft gevraagd of ik iemand hem ontmoet, of ik een relatie heb. Niet dat er op dat gebied iets te melden is, maar die interesse had ik misschien wel leuk gevonden. Maarja, moet je in een situatie als deze je vader nog een soort van verwijt gaan maken dat je vindt dat hij niet voldoende interesse in je liefdesleven heeft getoond? Ik vond van niet.

    We maakten plek voor het ziekenhuisbed dat de volgende dag geleverd zou worden. Mijn vader kon eigenlijk amper nog eten. Ook drinken ging niet van harte. De huisarts zou dinsdag weer langskomen om met mijn vader te bespreken of hij echt euthanasie wilde of toch liever naar een hospice. Ik had een afspraak voor werk, maar mijn broer zou ook bij dat gesprek aanwezig zijn.

    Na de afspraak op dinsdag belde ik mijn broer. Mijn vader ging heel snel achteruit en kon niet meer naar een hospice. Het formulier voor de euthanasie was al ingevuld en zou zomaar een week later kunnen plaatsvinden. Hij kon amper nog drinken. Het was nog maar de vraag of hij het einde van het jaar nog wel zou halen. Een rare gedachte, want mijn vader was altijd een bikkel. Mijn moeder slikte medicijnen voor haar hart, dan zat er weer een gezwel op haar wang of was ze ineens onwel geworden in de trein, er was altijd wel iets. Niet mijn vader, die was nooit ziek. Het was een taaie, en ik had op zijn 88ste verjaardag in augustus nog gegrapt dat hij misschien wel de 100 zou halen. Woensdag zouden samen met de huisarts de laatste puntjes op de i gezet worden, dus daar wilde ik graag bij zijn.

    Woensdagmiddag kwam de huisarts weer langs, die ook nog eens met mijn vader alleen wilde praten, om hem nog eens goed te vragen of hij écht euthanasie wilde. Toen mijn broer en ik weer erbij mochten, werd verteld dat ze het zou gaan regelen, en dat er een tweede arts zou komen die ook moest bepalen of mijn vader voor euthanasie in aanmerking kwam. We hoopten dat die donderdag al zou komen, zodat alles maar geregeld was. Als het aan mijn vader zou liggen zou hij donderdag of vrijdag al euthanasie krijgen, maar de huisarts wilde het liever 'over het weekend heen tillen'. Mijn broer had het tijdens het gesprek een paar keer over wat wel of niet 'etnisch verantwoord' was <3

    Nadat de huisarts vertrok ging ik weer terug naar kantoor. Toen heb ik voor het eerst op kantoor gehuild, en tijdens een gesprek met mijn baas spraken we af dat ik donderdag- en vrijdagochtend wel naar kantoor zou gaan, maar daarna de bus naar Aalsmeer zou pakken, zodat ik mijn vader tijdens zijn laatste dagen iedere dag kon zien. Dat waren twee heftige dagen, waarbij mijn vader iedere dag weer flink achteruit was gegaan. Voordat ik de woonkamer binnenstapte haalde ik diep adem en aan het begin van de avond, in de bus terug naar Amsterdam was ik helemaal op en had ik de hele avond nodig om weer enigszins bij te komen. Ik was vergeten hoe uitputtend huilen is.

    Donderdagmiddag was ik weer bij mijn vader, die wéér achteruit was gegaan. Een van zijn broers, Ed, bleef inmiddels bij hem slapen en vroeg me spontaan of ik eigenlijk een vriend had. Ik zei dat ik dat een interessante vraag vond, omdat ik juist hoopte dat mijn vader zoiets zou vragen. Hij vond dat ik het daar best met hem over kon hebben, dus ik besloot erover na te denken. Ook een andere oom kwam langs, maar die wilde het eigenlijk vooral even over zijn eigen hartritmestoornis hebben. Die oom was hard toe aan een nieuw repertoire, want een paar jaar geleden op een verjaardagsfeest van mijn vader zei hij tegen me 'jij bent er ook niet slanker op geworden', en donderdag zei hij precies hetzelfde. Kom eens met iets nieuws, zou ik zeggen.

    Vrijdagavond zou ik eigenlijk naar de verjaardag van Aniek gaan, maar ik besloot thuis te blijven na een erg nare middag. Het ging weer heel veel slechter met mijn vader. De dokter besloot hem morfine te geven, iets lichts dat in de mond oplost, tegen de pijn in zijn lever en kortademigheid. Daar heeft 'ie zelf toestemming voor gegeven, al wilde hij bijvoorbeeld expliciet geen sondevoeding. De huisarts vroeg mijn vader of hij zelf ook door had dat hij wel héél hard achteruit ging, en hij zei van wel, maar dat hij dat wel prima vond. Dat vond ik erg schrikken. Natuurlijk was me wel opgevallen dat het iedere dag slechter ging, maar toen de huisarts dat zelf ook constateerde en het nodig vond om te vragen of mijn vader zich daar ook bewust van was, vond ik dat erg heftig. De tweede arts die nodig is om te beoordelen of euthanasie te plegen zou de volgende dag pas komen. Ik had het idee dat de huisarts dacht dat ik het langer wilde rekken of tegen wilde houden omdat ik zoveel huilde en amper kon praten, maar ik was het juist wel met de wensen van mijn vader eens. Dit is niks.

    Mijn vader wilde nog steeds euthanasie en vertelde dat hij eigenlijk wilde dat al zijn vrienden en dierbaren daarbij aanwezig zouden zijn. Dat vond de huisarts geen goed idee, en ik eigenlijk ook niet. Uiteindelijk was mijn vader het ermee eens dat bij de daadwerkelijke euthanasie alleen mijn broer en ik, en zijn eigen broers aanwezig zouden zijn.

    Ik besloot in Aalsmeer te blijven tot de nachtzuster zou komen. Aan het begin van de avond was er nog bezoek van een dochter van een van zijn beste vrienden (die ook al jaren geleden is overleden). Toen mijn vader sliep vertelde ze dat mijn vader een stapel exemplaren van Gay&Night (ik stuur dat iedere maand trouw naar hem op) aan haar had laten zien, en dat hij toen vertelde dat hij heel trots op me was. Dat was heel fijn om te horen. Nu wist ik zeker dat ik niet echt een 'afsluitend gesprek' meer hoefde te hebben, zeker niet nu het hem duidelijk enorm veel energie kostte om nog te praten.

    Ik kwam rond kwart voor 10 weer aan in Amsterdam en besloot wat te eten te kopen. Mijn lievelingskassière bij de Albert Heijn gaf me zomaar ineens gratis een bosje bloemen. Ik stond helemaal versteld. Zij kon natuurlijk niet weten dat dit allemaal speelde, maar het kwam onbedoeld op zó'n fijn moment. Toen ik thuiskwam had Louis heel lief een bakje soep aan mijn deurknop gehangen.

    Zaterdagochtend kwam ik in Aalsmeer aan. Mijn vader was niet echt meer bij, maar kon af en toe nog wakkergemaakt worden als iemand echt afscheid wilde nemen. De tweede arts kwam langs, maar eigenlijk was mijn vader al zo ver heen dat hij niet meer in aanmerking kwam voor euthanasie. Ik luisterde het gesprek dat de tweede arts met de huisarts voerde een beetje af, en hij zei 'deze man is eigenlijk stervende'. Toen besloot ik die avond sowieso niet terug te gaan naar Amsterdam. Dan maar geen schone onderbroek.

    De huisarts kwam weer langs, en vroeg aan mijn vader of hij pijn had. Hij zei van niet. De huisarts zou om 16.00 uur weer terugkomen om hem een kleine dosis morfine te geven via een injectie, en mijn broer en ik verwachtten dat het daarna allemaal erg snel voorbij zou zijn. Mijn broer nam afscheid, de vrouw van mijn broer ook. Er kwamen nog wat buren die ook afscheid namen. Ik ging op de rand van zijn bed zitten, hield zijn hand vast, maar kon eigenlijk niets meer uitbrengen. Wat zeg je tegen je vader, vlak voordat hij doodgaat? 'Bedankt voor alles'? 'Ik zal je missen'? Ik wist het gewoon niet. Dus kneep ik een paar keer in z'n hand en dat was het.

    In de namiddag was hij totaal niet meer bij, en begon hij wat zwaarder te ademen, maar verder lag hij er eigenlijk wel vredig bij. Die avond was ik alleen met mijn broer en zijn vrouw. Het was, op een gekke manier, nog best wel gezellig. We haalden herinneringen op en praatten over van alles. We waren het erover eens dat we het jammer vonden dat mijn vader nu de regie kwijt was; hij kon niet meer sterven op de manier die hij wilde.

    Rond middernacht, toen de nachtzuster er al een tijdje was, probeerden mijn broer en ik boven wat te slapen. Hij in de slaapkamer van mijn ouders, ik in mijn oude slaapkamer. Het kostte wat moeite, maar uiteindelijk viel ik toch een klein beetje in slaap. Al snel kwam mijn broer me wakker maken; mijn vader was overleden. Heel rustig. Ik keek nog eens naar zijn levenloze lichaam. Net als toen mijn moeder was overleden, had ik geen behoefte om hem nog aan te raken. De huisarts kwam langs om zijn overleden officieel vast te stellen, en op haar aanraden belden we direct met de uitvaartverzekeraar. Zij wezen ons een begrafenisondernemer toe, en die belden we meteen op. Hij zou om 4 uur 's nachts langskomen om mijn vader op te halen.

    Mijn broer en ik rommelden maar wat in huis, en zochten, volledig op eerder aanraden van mijn vader, maar vast wat spullen uit om de tijd te doden. De begrafenisondernemer kwam samen met nog iemand, en toen werd mijn vader op een brancard gehesen en in een soort plastic zak gewikkeld. Niet echt een prettig gezicht. Toen mijn vader was opgehaald en twee van zijn broers waren ingelicht, zijn we maar weer gaan slapen, zo goed en zo kwaad als het ging.

    De volgende ochtend kwam de begrafenisondernemer om alles door te spreken. Mijn vader wilde niet opgebaard worden met zijn handen opgevouwen, en hij wilde beslist niet naar een uitvaartcentrum in Aalsmeer, waar een groot kruis in de zaal hangt. Dat paste niet bij hem. We zochten een kaart uit, stelden een tekst op, en mijn broer en ik vonden een boeket voor op de kist. We wisten allebei meteen welke; mijn vader was vroeger rozenkweker en kwam regelmatig thuis met een bos dieprode rozen met donkergroene steel en blaadjes. In het boek stond precies zo'n boeket. De vormgever van het blad was zo lief om nog een afbeelding van een zweefvliegtuig (de grote hobby van mijn vader) te bewerken, zodat deze in de juiste kleur ook op de rouwkaart afgebeeld kon worden.

    Vanochtend heb ik me eerst bezig gehouden met het controleren van de drukproef van de rouwkaart, daarna ben ik aan het werk gegaan, aangezien het januarinummer van Gay&Night ook afgemaakt moet worden. Tussen de bedrijven door heb ik nog wel de begroting van de uitvaart bekeken en contact gehad met de begrafenisondernemer, want dat ging me eigenlijk wel goed af en ik vind het fijn dat ik kan bijdragen. Er zal nog een boel geregeld moeten worden, aangezien het hele (huur)huis van mijn vader leeg moet. Het was geen hoarder of zo, maar er staan toch spullen in die hij in 88 jaar tijd heeft verzameld, ook nog wat dingen van mijn moeder, zelfs nog wat oude Janet posters van mij, en natuurlijk ook gewoon de normale spullen die je standaard in huis hebt, zoals serviesgoed en meubels.

    Verder wordt er goed voor me gezorgd, iedereen is heel lief, begripvol en meelevend, en da's erg fijn. Ook op kantoor. De komende tijd ga ik mijn best doen om met terugwerkende kracht te wennen aan het idee dat mijn vader er niet meer is. Het is allemaal zo snel gegaan dat er weinig gelegenheid is geweest om al proberen iets te verwerken.

    De uitvaart is donderdag, en ik ga mijn best doen om een toespraak te houden. Ik ben niet zo goed met praten voor een groep mensen, en waarschijnlijk zal ik emotioneel zijn en af en toe huilen. Maar tijdens een uitvaart, nota bene die van je eigen vader, worden dat soort dingen je meestal wel vergeven. Dus ik ga het proberen.

    << 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 279 >>