Pages: << 1 ... 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 ... 278 >>

    21-07-07

      22:37:34, by S p r k .   , 1191 words  
    Categories: Categorie-loos

    Verven heeft hiv

    Het schilderen is niet zo voorspoedig gegaan als ik gehoopt had, mag je best weten. Vrijdag (of was het donderdag? ik weet het cht niet meer) ben ik naar de Praxis hier vlakbij gefietst. Niet in n keer, nee, ik heb eerst 20 minuten op het verkeerde industrieterrein rondgefietst, toen nog 20 minuten op het juiste industrieterrein en uiteindelijk bleek dat ik er al 3 keer langs was gefietst. En ik was er nota bene al eens eerder geweest!

    Eigenlijk wilde ik een soort metallic-achtig roze. Maar dat kon ik niet vinden op die kleurenkaartjes, dus heb ik maar een mooie kleur blauw uitgezocht, dat past tenslotte ook prima in het Bjrk-Post kleurenschema waarmee ik mijn muren tot nu toe mee heb opgefleurd. Ik pakte zomaar een emmer dubbeldekkende muurverf van de linkerkant van de stellage en ging naar de balie. Ik was me op dat moment al bewust van het feit dat ik de vorige keer (vijf jaar geleden) het nt niet had gered met n emmer verf. Maarja, die andere emmer was bijna twee keer zo duur en die zou niet op mijn bagagedrager passen enzo. En misschien was ik op mijn 21ste wel een soort verfverspillende maniak! Dus ik kocht gewoon een klein emmertje en bewaarde het kleurpapiertje in mijn zak. Terwijl de verf gemengd werd ging ik alvast een roller en een bakje en een kwast pakken enzo.

    Toen ik thuis kwam bleek al snel dat het verven toch wat meer voeten in de aarde zou hebben dan ik had verwacht. Sterker nog: op het moment dat ik alles goed en wel had afgeplakt, had ik eigenlijk al geen zin meer. En ik zweette onwijs, waardoor mijn bril steeds af gleed, steeds bjna de emmer verf in. En ik had ook nog mijn trappetje uitgeleend aan mijn buurman! Maar ik maakte een goed beginnetje. En toen ik klaar was zag ik het: ik had ab-so-luut niet genoeg verf.

    Gewapend met het kleurkaartje fietste ik de volgende dag weer naar de Praxis. Ja, ik kwam in eerste instantie wr op het verkeerde industrieterrein terecht en ja, ik ben, eenmaal op het juiste industrieterrein, wr een keer langs de Praxis gefietst zonder hem als zodanig te herkennen. Oh en dit was op een moment dat ik nog niet gedoucht had. Ik ht het om ongedoucht de deur uit te gaan en doe dat vrijwel nooit, maar de mensen die in de gemiddelde bouwmarkt rondlopen ruiken sowieso nooit zo fris en als ik nog moest verven zou ik me sowieso weer helemaal kapot zweten. Maar ik zeg dit er even bij, zodat je weet dat ik me graag weer zo snel mogelijk UIT de openbare ruimte wilde verwijderen.

    Eenmaal binnen pakte ik weer eenzelfde soort emmer, van de linkerkant van de stellage en gaf die aan de verfmengmeneer. Hij pakte mijn emmer, keek naar de kleur die ik wilde hebben en PAKTE TOEN EEN ANDERE EMMER, VAN DE RECHTERKANT VAN DE STELLAGE! ,,De computer zegt dat je die kleur met dit soort verf moet mengen." vertelde hij. Blijk je verftype 'L' en verftype 'Z' te hebben, wist k veel. Maarja, ik moest wel zker dezelfde soort verf hebben als de vorige keer, anders zou er kleurverschil komen. ,,Is het gebruikelijk dat jullie de verf omwisselen als de computer een ander verftype aangeeft? Wordt dat altijd gedaan? Want ik was hier gisteren en toen heb ik ook gewoon verf gepakt en ik heb niet meegekregen of die verf toen omgewisseld is. Denkt u dat die verf ook omgewisseld is?" vroeg ik vrij vriendelijk.

    Kutjebef. Ik wist dus niet of ik de helft van mijn muur had geverfd met de verkeerde verfsoort, die ik zelf had gepakt, of met de juiste verfsoort, die dan dus door die meneer omgewisseld zou moeten zijn terwijl ik niet keek. Maarja, ik vond de Praxis nog best ver fietsen, zker gezien het feit dat ik steeds verkeerd fiets, dus ik wilde eigenlijk niet heen en weer om te kijken of ik L-verf had of Z-verf. ,,Je kunt anders misschien even naar huis bellen... Als het niet goed is kun je het niet meer ruilen." adviseerde de meneer me. Ik maakte allemaal grapjes over dat mijn poes dan zou moeten weten hoe ze mijn thuisgelaten mobiel op moest nemen, en dat ze ook zou moeten kunnen lezen en bovendien moeten kunnen praten. En anders had het niet veel nut om naar huis te bellen. Dat vond de meneer achter de verfbalie echter helemaal niet grappig. En de andere mensen die in de rij stonden om verf te laten mengen volgens mij ook niet.

    Ik deed een beroep op mijn soms wel, soms niet werkende fotografisch geheugen en besloot toch de L-verf te nemen. Sterker nog, in luttele seconden had ik mezelf ervan overtuigd dat ik ab-so-luut een emmer L-verf thuis had staan. De verfmengmeneer pakte de emmer en deed het deksel open. ,,Weet je het zeker?" vroeg hij nog een keer. Ja, ik wist het zeker. Hij zette de open emmer verf in de verfmengmachine en toetste allemaal codes in. ,,Weet je het echt zeker?" vroeg hij wederom. Ja, ik wist het zeker. Hij drukte nog op n knopje, en toen vielen er allemaal gekleurde verfkwakjes in de verfemmer. ,,Nou, doe anders toch maar die andere soort." grapte ik. Vonden ze weer allemaal niet grappig, volgens mij.

    Toen ik bij de kassa stond, zag ik dat er een handgeschreven etiketje op mijn emmer was geplakt. Geen netjes geprint etiketje van de automaat, zoals op de emmer die ik thuis had, maar een handgeschreven etiketje. En toen wist ik het eigenlijk al: dit was de verkeerde verf. Je kunt je voorstellen hoe spannend de rit naar huis was. Ook omdat ik benieuwd was of ik berhaupt nog wist hoe ik van het industrieterrein af kon komen.

    En ja hoor. Toen ik thuis kwam stond daar een bijna lege emmer verf met een grote letter Z op het deksel, terwijl ik in mijn hand een emmer L-verf had. ,,Godverhoerdverneukt." mompelde ik. Maarja, hoe erg kon het zijn? Ik pakte een kwast en smeerde wat van de nieuwe verf op de muur, naast een stuk dat ik met de oude verf had geverfd. Vl lichtere kleur blauw. En dat ging cht niet heel veel donkerder opdrogen, dat zag ik meteen. Toen heb ik een goede 5 minuten stilgestaan in mijn gang. Weer helemaal terug naar de Praxis? Nieuwe verf halen? Bij diezelfde meneer bovendien, die ongetwijfeld zo'n ,,Told you so, hoer!" blik in zijn ogen zou hebben? Of gewoon even doorverven en het kleurverschil creatief oplossen? Dat laatste dan maar.

    Let er maar op als je bij me thuis bent. In eerste instantie valt het totaal niet op. Tot je de streep ziet waar de ene kleur verf ophoudt en de andere kleur verf begint. Misschien hang ik er wel een poster overheen. Volgende keer huur ik wel klusPolen in ofzo.

    Update: M'n gang is fucking blauw en lijkt nu ng kleiner dan hij eigenlijk is. Maar wanneer je m'n woonkamer binnen loopt, lijkt het ineens alsof je de Amerdam Arena binnenloopt, verhoudingsgewijs dan.

    19-07-07

      12:21:46, by S p r k .   , 530 words  
    Categories: Categorie-loos

    Vrij-ie!

    Het was weer even heel druk, vandaar het gebrek aan updates. We hebben dit keer niet alleen een nieuw nummer van Gay&Night gemaakt, maar ook het programmaboekje van de Amsterdamse Gay Pride. Vooral dat laatste had nogal wat voeten in de aarde, Daan (de vormgever) en ik hebben dinsdagavond tot iets na middernacht op kantoor gezeten.


    De nieuwe cover van Gay&Night is wel HEUL mooi

    Aanstaande maandag is het Roze Maandag in Tilburg en daar gaat het hle kantoor naartoe. Dan zou ik dus in m'n eentje op kantoor zitten, want in principe is de eindredacteur die dag ook nog niet nodig. Maar ik heb gewoon even lekker gek gedaan en maandag k vrij genomen! Dus vanaf gisterenmiddag tot en met maandag heb ik helemaal vrij! Nouja, niet helemaal, ik moet straks alweer even naar kantoor om een paar kleine dingetjes te doen, en vrijdag komen die boekjes aan en die wil ik natuurlijk wel even inspecteren. Maar verder helemaal vrij. Misschien moet ik mijn hal wel gaan verven. Ik weet de kleur al. Morgen 20% kans op zonneschijn, 90% kans op regen. 'n Mooie gelegenheid om te verven!

    Gisterenmiddag ben ik i.v.m. mooie weer, maar ook omdat ik indelijk vrij had, met Sebas naar het Amsterdamse Bos gefietst. Was me dt even pittoresk en idyllisch en schilderachtig! Er was tijdens het fietsen zelfs nog een klein survival-cross-country (spreek uit: 'kuntrie') elementje toen we onze fietsen over wat boomstammen en een modderplas heen moesten tillen. Spannend!

    Uiteindelijk zijn we geld gaan pinnen bij Boerderij Meerzicht, waar ik vroeger altijd met mijn moeder pannenkoeken ging eten. Pinnen kost daar dus ? 1,95 extra! Ze hebben daar dus jonge hertjes, maar die doen niet zoveel, alleen maar stinken. Er lopen ook allemaal enge pauwen rond. Eentje stond op het dak, vlakbij ons tafeltje. Toen hij ineens op de rand van het dak ging staan besloten we maar om weg te gaan. Daarna zijn we authentiek naar de geitenboerderij gefietst. Daar stonk het ook, maar minder erg. Toch frappant dat een stuk of... Nou, hoeveel waren het er? Dat een stuk of 400 geiten minder stank veroorzaken dan 5 herten. Daar moeten die herten maar eens goed over na gaan denken. Bij de geitenboerderij hebben we authentiek biologisch geitenmelksoftijs gegeten en bedacht dat we misschien wel moesten gaan barbecuen.

    Helaas, onze vrienden en kennisen worden blijkbaar allemaal ouder en zijn op advocatenkantoren gaan werken - de spontaniteit is er volledig uit geprocedeerd. Uiteindelijk bestond onze groots opgezette barbecue dus uit Ron, Sebas, ikzelf, Obbie, ex-collega Raoul (die aantafel EINDELIJK z'n coming out heeft gehad!) en mijn buurmeisje Fleur. Fleur had een kickass salade gemaakt en was een gezellige toevoeging aan het gezelschap. Vooral als je meerekent dat zij dus cht intercedente is.


    ,,Bij ons is aangeschoven Herman den Rogge... Herman, jij bent verslaafd aan het inslikken van pingpongballen?

    Ik had van Inge telefonisch een authentiek Indonesisch recept voor een kipsat marinade gekregen. Uiteindelijk had ik er qua authentiek en ambachtelijk nog wel wat meer djinten en ketoembar in mogen gooien, maar dat weten we dan voor de volgende keer.


    De komkommer was voor Obbie, die heeft ze hard nodig heden ten dage

    08-07-07

      12:20:00, by S p r k .   , 320 words  
    Categories: Categorie-loos

    oja Obbie had allemaal quotes maar die ben ik vergeten

    Toen Obbie voorstelde om door de grachten van Amsterdam te gaan varen op 7-7-7 was mijn eerste gedacht ,,Oh. Mijn. God." Ik vaar eigenlijk nooit. Ik heb Titanic 7 keer in de bioscoop gezien en Poseidon op IMAX, dus dan weet je het wel. Maar er gingen allemaal mensen mee die ik leuk vind en Obbie wilde graag dat ik mee ging, dus vooruit.

    Ik had mijn lenzen maar ingedaan en heb voor het eerst in jren een zonnebril gekocht. Prima. Ik weet niet goed wat het is, maar door het opzetten van een zonnebril voelde ik me ineens een hl klein stukje minder kwetsbaar ofzo. Dit is vast een beetje hoe het voelt als je je verkleedt als vrouw of als Sinterklaas, maar dan veel minder. Nouja, laat maar. Rare vergelijking. Oh en IKEA belde om door te geven dat het transportbedrijf contact met me op zou nemen om een afspraak te maken, ze komen mijn bank omruilen. Yay!

    Toen de boot aankwam bij de opstapplek mompelde ik nog ,,I don't see what all of the fuss is about. It doesn't look any bigger than the Mauritania." maar niemand reageerde. En daar gingen we. En het was echt heel leuk! Het weer viel onwijs mee! Tijdens het varen bleek het stiekem ook nog een soort Efteling attractie te zijn, want we kwamen langs alle speciale plekjes uit het leven van de moeder van Obbie. Het laatste uur heb ik op het voordek of hoe heet dat officieel gelegen, in de zon enzo.

    Eenmaal thuisgekomen bleek ik toch wel behoorlijk verbrand te zijn, maar gelukkig heb ik nog steeds hele goede make-up in huis, dus toen ik later die avond naar m.u.l.t.i.s.e.x.i. ging zag je daar niks meer van. En m.u.l.t.i.s.e.x.i. was gelukkig niet meer zo druk, maar wel weer heel warm. Ach ja.

    04-07-07

      17:38:41, by S p r k .   , 413 words  
    Categories: Categorie-loos

    IKE-JA! (okee, flauw)

    Ik ging gisteren weer eens ambachtelijk naar de sneak. Sinds de sneak preview van de City bioscoop is verplaatst naar de Munt bioscoop (ze zijn volgens mij in de City trouwens nog steeds niet serieus aan het verbouwen geslagen, maar goed) is het geen wekelijks uitje meer. Maar deze week dus wel.

    Op weg ernaartoe ben ik, gewapend met een kleine paraplu, door een soort wolkbreuk gefietst ofzo. Voordat ik de eerstvolgende tramhalte had gepasseerd waren mijn broek en schoenen al helemaal doorweekt. niet nat, maar echt doorweekt. Normaal gesproken zou ik heel erg nerveus en gefrustreerd worden enzo, maar ik was z snel z nat dat het me eigenlijk weinig kon boeien. Ik ben alleen wat harder mee gaan zingen met de muziek op mijn iPod, maar aangezien er bijna niemand op straat was kan dat nooit voor heel veel overlast hebben gezorgd.

    Wel heel jammer om dan in de bioscoop te moeten zitten met een natte broek die tegen je benen plakt en schoenen die een soort sponzen zijn. Ng jammerder om na de film weer je koude natte jas aan te trekken en naar huis te fietsen. Maar goed.

    De opsteker van de maand is tot nu toe toch wel mijn kapotte Klippan bank van de IKEA. Althans, het is natuurlijk niet tof dat hij kapot is. Hij is 14 maanden oud en kraakt al mnden. Ik dacht gewoon ,,Goedkope bank, natuurlijk kraakt 'ie." maar eigenlijk wordt hij helemaal niet zo vaak gebruikt. Dus heb ik IKEA maar eens gebeld nadat ik eerst de kassabon heb opgesnord. Ik werd vandaag teruggebeld door een aardig meisje die zei dat ze gratis en voor niets mijn kaoptte Klippan om zouden komen ruilen voor een nieuwe, mits ik de transportbon kan vinden.

    De kans is heel groot dat ik de transportbon gewoon kwijt ben, maar ik ga vanavond wel even zoeken. Hoe dan ook, de kassabon heb ik en dt is het garantiebewijs. Al met al vind ik het wel erg klantvriendelijk van IKEA dat ik zomaar een nieuwe bank kan krijgen. Ondanks het feit dat er een kans bestaat dat ik hem dus zelf moet gaan omruilen bij een IKEA. Dat wordt nog een heel gesjouw in de metro.

    Update: Geheel tegen alle verwachtingen in heb ik de vrachtbrief weer teruggevonden! Helaas kan ik nu dan weer de kassabon niet 1-2-3 vinden, maar goed... Heb IKEA gemaild dat de vrachtbrief terecht is, ben benieuwd hoe lang het duurt voor ze terugbellen.

    01-07-07

      20:47:02, by S p r k .   , 378 words  
    Categories: Categorie-loos

    Het voedseldebacle

    De laatste weken, misschien wel maanden, zie ik mijn lichaam soms in een spiegel en denk ik bij mezelf ,,Dit gaat echt te ver." Zo ook vandaag. Dus ik besloot naar de Albert Heijn te fietsen, wat roerbakgroenten te kopen en een tonijnsteak. Dat leek me wel gezond en ook nog lekker. En daarna wilde ik een uur cardio gaan doen. Ik heb zelfs nog even een loszittend schroefje van mijn grillpan vastgedraaid.

    Niet dat ik vanaf nu ineens gezond ga eten, fanatiek ga sporten en dat soort dingen, maar het leek me voor vanavond wel een goed idee. En dan kan ik morgen altijd nog zien hoe mijn spreekwoordelijke pet staat.

    Dus ging ik het allemaal koken enzo, het rook erg lekker. De tonijnsteak lag al op mijn bord en ik schepte de roerbakgroenten erbij. En toen lag ineens het hele bord + inhoud op mijn keukenvloer. En mijn hele broek onder de kek.

    Op dat moment was ik in staat om al mijn steakmessen in mijn pols te zetten, serieus. Gelukkig was mijn bord niet gebroken, dus pakte ik mijn houten spatels en schepte de tonijnsteak en een klein hoopje groenten weer erop. De rest van de groenten die over mijn keukenvloer verspreid lagen heb ik maar weggegooid.

    Achteraf gezien was het misschien niet zo'n goed idee om die tonijnsteak en het kleine beetje groenten nog op te eten. Ze zijn namelijk geland op zo'n 15cm afstand van waar Poekie altijd staat als ze gaat eten en drinken. Er wordt wel regelmatig in mijn keuken gedweild, maar toch.

    Ik ga maar eens sporten. En proberen dit hele voorval achter me te laten. Het idee om de hele dag alleen nog maar 2 appels te eten en verder wat water te drinken gaat steeds beter klinken.

    Oja en er staat in de Libelle van deze week een advertentie van Bolletje, die Sonja Bakker bedanken voor de flinke stijging in hun omzet. Nouja! Je wil als beschuit/knckebrdmaker toch het imago creeren dat je het allemaal maakt om een behoefte te voorzien, niet om je zakken te zullen? Ik vond het wanstaltig. En die Sonja Bakker had ook allang aangereden mogen worden door van die voedselbezorgjongens die altijd te hard op hun scooters door de stad crossen.

    << 1 ... 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 ... 278 >>