Pages: << 1 ... 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 ... 278 >>

    29-05-07

      14:46:10, by S p r k .   , 358 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ellen ten Damme

    Ik heb dit weekend de documentaire gezien over Ellen ten Damme. Voor degenen die het niet weten; bij Ellen werd ongeveer een jaar geleden ofzo borstkanker geconstateerd. Terwijl ze in Duitsland en op de Parade enzo nog ijverig aan het optreden was, werd een borstbesparende operatie gedaan, is ze bestraald en kreeg ze ook nog chemo. Niet leuk. Ik heb wat praktijkervaring met borstkanker en ik ben, als mens, heel blij voor Ellen dat de artsen er op tijd bij waren en ze dus waarschijnlijk ook nog gewoon een handstand kan doen als ze bejaard is enzo.

    Echter edoch, als sensatiebeluste filmkijker ben ik natuurlijk wel een beetje teleurgesteld. Want in de film zie je eigenlijk dat Ellen's borstkanker niet echt een 'big deal' was. Dan zit ze in het ziekenhuis voor controle en vraagt de arts hoe ze zich voelde na de chemo. ,,Ja nee ik ben dus helemaal niet misselijk geworden van de chemo, niet duizelig, niks. Wel een klein beetje verkouden ofzo, verder niks."

    Als filmkijker wil je iemand natuurlijk jankend en kotsend boven het toilet zien hangen, terwijl ze gilt dat ze er een eind aan maakt. Dat haar vriendje haar dan moet troosten en dat ze heel hard schreeuwt ,,Ik ga dood, iedereen gaat dood!" En dat ze dan tijdens een optreden op de Parade halverwege een nummer neervalt en bloedend van het podium gedragen moet worden met ambulances. Dat het publiek helemaal overstuur is met huilende kinderen. En dat ze dan TOCH, ondanks alles, er weer helemaal bovenop krabbelt, en dat d'r nieuwe CD dan op nummer 1 komt. Dat haar vriend met vochtige ogen zegt ,,Ik ben ZO blij dat deze hel voorbij is... Dat Ellen en ik..." En dat hij dan z'n woorden niet af kan maken. Dan is de documentaire afgelopen terwijl je nog nét een shot ziet van een glimlachende Ellen, die de dood in zijn gezicht heeft uitgelachen.

    Dat wens je Ellen als mens natuurlijk niet toe. Maar dat had wel even een pittigere documentaire opgeleverd. Nu is het enige ècht nare moment alleen wanneer ze vertelt dat ze nu waarschijnlijk geen kinderen meer kan krijgen.

    Nouja.

    26-05-07

      23:20:07, by S p r k .   , 506 words  
    Categories: Categorie-loos

    Bliss

    Gisteren was ik met Obbie naar het eerste reunieconcert van de Dolly Dots. Het duurde wel érg lang voordat Patty in d'r Percy jurk opkwam voor de toegift. Sterker nog; de andere 5 dames waren al halverwege het nummer toen Patty nog aan kwam kakken. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat ze d'r been flink heeft gestoten backstage, met een bloeduitstorting als gevolg. Allemaal rode kek over d'r Percy heen. Poe hee.

    Op de heenweg heeft Obbie in de trein flink op me in zitten praten omtrent mijn relatie met mijn vader. Vroeger hadden we al niet echt heel veel eh... Emotioneel contact. Ik was altijd heel close met mijn moeder, mijn broer had dat volgens mij altijd meer met mijn vader. Toen hij van mijn moeder had gehoord dat ik homo ben en ik hem vroeg wat hij daarvan vond zei hij ,,Als je maar wat beter je best doet op school."

    M'n vader was geen kille man ofzo, ik heb helemaal geen nare jeugd gehad of wat dan ook. Hij was wel héél oud (hij kreeg mij toen hij 54 was) maar ik weet niet of dat er iets mee te maken heeft. Hoe dan ook; er was gewoon nooit echt een hele erge band. Of in ieder geval niet zoals ik die met mijn moeder had.

    Sinds mijn moeder dood is zien of spreken we elkaar eigenlijk amper nog. We praten natuurlijk niet over mijn moeder want 'zo zijn we nu eenmaal niet'. Iedere keer als ik daar thuis ben is het ongemakkelijk omdat het me a) doet denken aan mijn wegkwijnende moeder en b) omdat ik gewoon met geen mogelijkheid een gesprek met mijn vader kan voeren. Het is geen onwil, ook van zijn kant niet, dat geloof ik best, maar het zit er gewoon niet in.

    Ik had vroeger altijd heel erg het idee dat mijn vader nooit zo trots was op zijn niet zo in school geïnteresseerde, homoseksuele, geld verkwistende zoon. Maar toen ik hem een paar van 'mijn' bladen had opgestuurd hoorde ik later wel dat hij ze trots aan z'n vrienden had laten zien. Dus dat zit ook wel goed.

    Ik weet gewoon niet zo goed wat ik ermee moet. Over een paar maanden wordt hij 81. En over een paar jaar, zo gaat dat nu eenmaal, is 'ie dood. Zal ik dan heel veel spijt krijgen dat ik niet beter mijn best heb gedaan om nog een soort band met hem op te bouwen? Maar moet je zoiets wel forceren? Soms zitten dingen er gewoon niet in.

    Misschien heeft hij juist wel heel erg behoefte aan meer contact met me, maar het is niet alsof híj de deur platloopt, me ooit belt of wat dan ook. Hij heeft wel een kaartje gestuurd toen mijn amandelen eruit waren gehaald, dat wel. Maar ik krijg ergens het idee dat hij het misschien ook allemaal wel prima vindt zo. En misschien ís het allemaal ook wel prima. Maar wat als achteraf blijkt dat het eigenlijk helemaal niet prima is?

    23-05-07

      18:11:49, by S p r k .   , 81 words  
    Categories: Categorie-loos

    Wat denk je wel niet, Natasha Bedingfield!?!!?!??!

    Waar dacht je precies mee bezig te zijn, Natasha Beddingfield, toen je besloot om niet 1 maar 2 (!!) zgn. hidden tracks aan je album toe te voegen. Dacht je dat mensen wel even naar de stilte blijven luisteren, wachtend op meer? En wek je geen valse verwachtingen, dat er misschien nog een derde of zelfs vierde hidden track komt?

    Wie denk je eigenlijk wel niet dat je bent, Natasha Bedingfield?

    Het lef!

    ...met het onlogische verbruik van de letter D in je achternaam...

    22-05-07

      12:44:57, by S p r k .   , 46 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het tweede radio interview

    Yay... Ik was net op 3FM bij het nieuws, waar ik namens Gay Group commentaar heb gegeven op het terugtrekken van Iede uit de Mister Gay Netherlands verkiezing. JEETJE wat praat ik snel, of hebben ze het gewoon versneld?

    Check het HIER (met dank aan Skoef).

      10:38:00, by S p r k .   , 238 words  
    Categories: Categorie-loos

    Maarten vindt mijn blog-titels stom :S

    Gisteren was het 's middags ineens, na een redelijk rustige dag, heel druk. We hebben een persbericht uitgestuurd, dat één van de kandidaten voor Mister Gay Netherlands zich heeft teruggetrokken uit de verkiezing. Hij komt oorspronkelijk uit Urk en zijn vader vond het allemaal maar niks.

    's Avonds ben ik met Luke, Diederik en Maarten naar de film The Reaping geweest. Als ik er een kaartje voor had moeten kopen zou de film vrij bagger geweest zijn. Maar nu ik er 'gratis' naartoe ben gegaan met mijn Pathé Unlimited kaart scoort 'ie alsnog een 'dikke prima'.

    Diederik wees me tijdens de film op iets belachelijks. Hilary ik-heb-twee-oscars-dus-ik-maak-nu-gewoon-weer-stomme-films Swank had iemand aan de telefoon... En toen werd de verbinding verbroken, want die meneer ging dood. En toen hoorde je heel duidelijk 'tuut tuut tuut' - het signaal dat de verbinding verbroken is. En Hilary bleef maar roepen ,,Hello? *tuut tuut tuut* Hello?!? Ben? *tuut tuut tuut* HELLO??!?"

    Hoe vaak doe je dat in het echte leven? Nog heeeeel lang ,,Hallo?" roepen terwijl het eigenlijk al heel duidelijk is dat de verbinding verbroken is. En hoe vaak maakt een lullig lampje een soort flitsend geluid als je het aan doet? Hoe vaak hoor je allemaal bliepjes en geluidseffecten als je op een computer bezig bent?

    En iedere keer als Hilary met gevaar voor eigen leven in een enge kelder en dergelijke rondliep, dacht ik bij mezelf ,,Molly, you in danger girl."

    << 1 ... 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 ... 278 >>