Pages: << 1 ... 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 ... 278 >>

    17-04-07

      12:38:52, by S p r k .   , 1222 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de hysterische week

    Ik heb al sinds 1985 niets meer gepost hier... Maar het was echt hysterisch druk. Eerst met voorbereidingen voor Mister Gay Netherlands, toen ben ik een weekendje weg geweest naar Berlijn (met werk), daarna deadline van het blad.

    De afgelopen 7 dagen waren waarschijnlijk de meest stressvolle maar beste dagen van mijn leven. Ten eerste had ik deadline van Gay&Night, het meinummer moest weer af. Dankzij feestdagen enzo was er minder tijd dan normaal gesproken, waardoor er behoorlijk wat extra stress was.

    Dinsdag had ik een interview met Edsilia Rombley i.v.m. haar deelname aan het Eurovisie Songfestival. Ik had er niet zo'n trek in - ze maakt gewoon niet echt het soort muziek waar ik naar luister - maar ze was zó tof! Door m'n Mika interview heb ik geleerd dat het goed is om zo dicht mogelijk bij iemand te gaan zitten, dat zorgt voor een soort intimiteit. En het was een heel leuk gesprek waarbij Edsilia maar bleef praten. Ook toen ik de volgende dag mijn uitgewerkte interview nog even telefonisch met haar heb doorgenomen bleef ze maar praten. Erg leuk :)

    Woensdag was er een fotoshoot met de kandidaten van Mister Gay Netherlands, in Weesp. De fotografe was heel mooi, de stylist was heel leuk, de kandidaten waren in het algemeen heel nerveus. Ik was nog nooit bij een echte fotoshoot geweest dus het was wel leuk om mee te maken. Als je flitst met je eigen digitale camera, dan gaan meteen ALLE flisten in de hele studio af.

    Donderdag en Vrijdag zijn we verder bezig geweest met het blad. Voor het eerst sinds ik de Gay&Night maak ben ik niet compleet in de stress geschoten toen we de pagina-indeling van het blad deden. Dat was op zich wel prettig. Op Vrijdagavond ben ik met Stefan nog even naar Rotterdam gereden om een stukje live optreden van Zita Swoon op Motel Mozaďque mee te krijgen. Na 3 kwartier hadden we het wel weer gezien, het is een leuke band die je zéker 1 keer live gezien moet hebben, maar het is prima om het verder bij die ene keer te houden. Vooral op de terugweg hebben we enorm om gereden, wat bleek toen we langs een bordje 'welkom in Utrecht' reden.

    De volgende dag was nog wel de belangrijkste. Tori Amos was in Nederland. Eerst werd ik (samen met Eelco) opgehaald door Stefan om naar een radio optreden in Utrecht te rijden. In café Florin was het heel warm, en Spijkers met Koppen was (afgezien van Tori's 5 nummers) niet erg boeiend, maar gelukkig waren er tosti's.

    Daarna was het tijd voor de Tori Amos luistersessie, waarbij prijswinnaars van o.a. GAY.NL het nieuwe album voor het eerst konden horen. Tori heeft in het begin ook nog even een kort praatje gehouden. Ondertussen was ik alweer aan het stressen; er was allemaal gezeik met het spoor tussen Amsterdam en Utrecht, en ik had wel om 17:00 uur een interview met Tori in Amsterdam. Gelukkig kwam halverwege de luistersessie mijn contactpersoon van Sony naar me toe, die aanbod om me een lift naar Amsterdam te geven. We moesten immers naar dezelfde locatie. Altijd interessant om uitgebreid met iemand de praten die helemaal in die platenmaatschappij-wereld zit.

    Het interview met Tori was echt geweldig. Meestal krijg je 30 minuten voor een interview, maar ik heb ongeveer 45 minuten met haar gesproken. Het meisje van Sony kwam steeds binnen maar Tori stuurde haar steeds weg. Ik begon met de mededeling dat ik toch wel een beetje nerveus was omdat ik een grote fan ben, maar ze zei dat het allemaal goed ging komen.

    We hebben voor Gay&Night een keer haar horoscoop laten trekken, dus die heb ik voorgelezen, vond ze erg leuk. Toen ze vroeg of ik horoscopen deed, vertelde ik dat mijn moeder vroeger wel met tarotkaarten werkte. ,,Oh, nog steeds?" vroeg ze. Ik vertelde dat mijn moeder 3 jaar geleden was overleden en ik schoot meteen helemaal vol. Frappant, want ik kan juist al heel lang over mijn moeder praten zonder helemaal emotioneel te worden. Tori's nummer 1000 Oceans heb ik heel veel geluisterd toen bleek dat ze niet meer beter zou worden, misschien dat dat er iets mee te maken had.

    Tori's ogen werden ook vochtig en ze vertelde over haar broer Michael, die twee jaar geleden is overleden. We hebben het over het verwerkingsproces gehad, waarbij ik niet zoveel aan het woord was omdat ik gewoon niet meer zoveel meer kon uitbrengen. Apart.

    Verder hebben we het gehad over het uitbrengen van oud live-materiaal. Uiteindelijk vond ze dat ik daar wel goede ideeën over had, en heeft ze het e-mail adres van de assistent van haar echtgenoot (haar gitarist, engineer, geluidsman, archivist, alles) gegeven. En ze heeft mijn e-mail adres in lief roze vriendenboekje geschreven. En ze heeft mijn Y Kant Tori Read CD-hoesje gesigneerd (met mijn naam erbij) en daardoor in één klap gezorgd dat deze zeldzame CD, die soms voor wel 700 euro wordt verkocht, niets meer waard is. Maar desalniettemin erg tof.

    Toen we eindelijk klaar waren zei Tori tegen het meisje van Sony ,,He's a good one!" en dat ze het een goed interview vond. Tegen mij zei ze dat we elkaar zeker nog zouden spreken. Op weg naar huis was ik nogal overwhelmed - het gesprek en de gebeurtenis hadden duidelijk nogal wat indruk op me gemaakt.

    Daarna ging ik naar Rotterdam, weer naar Motel Mozaďque. Daar heb ik eerst Patrick Wolf geinterviewd. Moeilijke borderline-achtige jongen die erg uitgeput overkwam en op het punt staat om een grote zakelijke fout te maken, waar ik hem serieus nog geprobeerd heb vanaf te brengen. Hij werd wel heel enthousiast toen ik over Nico begon en toen ik hem op mijn iPod een stukje van de nog niet vertoonde nieuwe videoclip van Björk liet zien. Daarna heb ik gesproken met mijn contactpersoon van Universal, wat erg leuk was. De avond werd afgesloten met een concert van Patrick en toen ging ik met Evert en Coty met de trein naar huis. De trein van 2 uur. Die er bijna 2 uur over deed om in Amsterdam te komen. Dus ik lag pas na 4 uur in bed en kon niet meteen slapen omdat het zo'n overweldigende dag was geweest.

    De volgende dag (Zondag) was ik om 11:00 uur weer netjes op kantoor om tot 19:00 uur aan het blad te werken. Daarna zijn vormgever Daan en ik nog even naar het Vondelpark gefietst. Mijn achterband was nogal zacht en Daan zat achterop, dus gingen we op zoek naar een fietspomp. Toen we concludeerden dat een voorbijgaande fietster helaas óók geen pomp had, draaide ze zich ineens om en wees ze ,,Die daar! Die heeft er een!" Goede mensen bestaan heus nog wel.

    Daarna kwam ik óók nog de worstelaar uit Jemen tegen, die heel duidelijk wilde dat ik hem snel weer belde. Ook best wel fijn.

    Maar goed, een hele drukke week dus, gelukkig heb ik vanaf woensdag 4 dagen vrij. Natuurlijk is er dan geen mooi weer ingeplanned, maar het komt allemaal vast wel goed. Even Tori's studio mailen of ze een part-time baantje voor me hebben. Zal wel niks worden uiteindelijk, maar hoe tof zou het zijn om eens per maand een weekje naar Cornwall te gaan om Tori's beste live optredens te selecteren en de overige 3 weken het blad te maken?

    05-04-07

      23:04:38, by S p r k .   , 271 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de hoerige DigiD

    Nou, dat hele DigiD is ruk.

    Normaal gesproken als je ergens iets online registreert krijg je een e-mail bevestiging van wat je hebt opgegeven. Misschien niet van het wachtwoord, maar zéker wel van de gebruikersnaam. Weet ík veel wat ik vorige week als gebruikersnaam heb ingevuld. En nu kan ik mijn belastingen voor 2006 niet doen. Nou, dan maar niet.

    Als schrale troost heb ik tijdens het zoeken van mijn jaaropgave niet één maar twéé nog helemaal ingepakte Libelles gevonden! Ik ga zometeen lekker in bed lezen welke fijne columns, beauty tips en ingezonden brieven ik heb gemist.

    Fuck de belastingdienst.

    Nee, ik ben nog helemaal niet klaar. Waar sláát het überhaupt op dat je ineens zo'n fucking DigiD moet aanvragen? Ik heb vorig jaar net dat andere belachelijke ding aangevraagd wat je toen ineens weer moest hebben om je belastingaangifte te kunnen doen. Krijgen we nu ieder jaar iets anders? En waarom moet je het zelf aanvragen? 'Ze' weten toch wie ik ben, wat mijn sofinummer is, waar mijn huis woont en wat ik per jaar verdien? Maak een fucking DigiD aan en stuur hem toe. Niet deze belachelijke bullshit onzin.

    En ja, er zijn vast miljoenen mensen die het allemaal alláng gedaan hebben, zonder problemen, en die gewoon hun fucking gebruikersnaam op een fucking papiertje hebben opgeschreven. Maar ik niet.

    Update: Nou, ik heb een kwartier lang non-stop álle mogelijke combinaties uitgeprobeerd. Ik kreeg niet één keer een melding van ,,Ja, hallo, nu blokkeren we uw activeringscode hoor, we vertrouwen het zaakje niet meer." en uiteindelijk heb ik ontdekt welke gebruikersnaam ik ook alweer heb ingevuld. Geez.

    04-04-07

      11:11:55, by S p r k .   , 306 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de ongeloofwaardige film

    Ik heb vannacht gedroomd dat ik in de trein zat met Nelly Furtado voor een interview. Maar het was een hele lange reis, dus toen waren mijn vragen op en hebben we het over van alles gehad. Heel raar, want zó erg into Nelly ben ik niet.

    Ineens was Nelly weg en kwam ik bij mijn vader thuis. We hebben samen de schuur opgeruimd. Nouja, we hebben vooral allemaal zooi weggegooid en ik kan me goed herinneren dat ik niet kon wachten om de schuur eens flink te stofzuigen. Raar.

    Gisterenavond zat ik rond 6 uur nog op kantoor om kandidaten van Mister Gay Netherlands te laten weten dat ze bij de laatste 10 zitten. Ik was best wel nerveus maar Loesje herinnerde me eraan dat ik een heel sociaal mal spontaan mens ben en toen ging het allemaal wel. Er waren hele gemengde reacties, van jongens die zeiden ,,Oh, wel leuk." tot jongens die zeiden dat ze helemaal warm werden en even niet wist wat ze overkwam.

    Daarna ben ik spontaan gaan eten in een Surinaams 'restaurant' met mensen van Studio 80, wat heel gezellig was. Toen hebben we de onverstandige keuze gemaakt om naar de film The Return te gaan. Wat een belachelijk ongeloofwaardige film was dat. Disney's Pocahontas, inclusief zingende boome en kattenkwaad uithalende wasbeer, was geloofwaardiger dan The Return. Toy Story II was geloofwaardiger dan The Return. De trailer voor Titanic 2 (zie onder) was geloofwaardiger dan The Return.

    Gelukkig hebben we er allemaal niet voor hoeven betalen i.v.m. onze Pathé Unlimited passen, behalve arme Robin, die EUR 6,25 neer heeft geteld. Maar als ik erover nadenk; ik ga tegenwoordig amper nog bij de film en Pathé Unlimited kost EUR 17,50 per maand. Dus technisch gezien heb ik EUR 17,50 betaald voor deze schijtfilm. Nou, dan ga ik binnenkort ook maar naar Norbit.

    [youtube]vD4OnHCRd_4[/youtube]

    03-04-07

      15:27:57, by S p r k .   , 209 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de TV

    In de tijd dat ik thuis lag te creperen en mezelf verdiepte in de wondere wereld van zetpillen, hebben ze op kantoor een TV gekocht. En die wordt nu tijdens de lunch aangezet. Niet op MTV ofzo, maar op fucking Discovery Channel. Terwijl ik ook een fijne 80s playlist aan heb staan op mijn iPod + speakers.

    Dat is fout op 2 punten; ten eerste, Discovery Channel tijdens de lunch - WTF? Wie wil tijdens het eten van een boterham met ossenworst een documentaire zien over visjes die in je plasbuis springen als je wildplast in de amazone?

    Ten tweede, dit doet me zó denken aan vroeger. Dan had ik (of mijn moeder) muziek aan staan in de woonkamer en dan kwam mijn vader binnen en zette hij de TV aan. Muziek en TV tegelijkertijd werken niet, dus dan was het een kwestie van survival of the fittest. Het was maar net wie van ons beide het langste kon leven in de madness van verschillende geluidsbronnen tegelijkertijd. Mijn vader werd toen volgens mij al wat slechthorender, want hij hield het altijd het langste vol.

    It just ain't right.

    In ander nieuws: ik heb daarnet het áller- állerbeste nieuws (op interview gebied) ooit gekregen. Tori Amos, baby. Tori Amos! M'n handen bibberen ervan.

    02-04-07

      23:24:38, by S p r k .   , 388 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de re-integratie

    Vrijdagmiddag ben ik weer gaan werken en kwam MayDay op de redactie langs om nieuw materiaal voor het blad aan te leveren. Tijdens het kerstfeest hebben we van diverse collega's foto's in MayDay-stijl gemaakt; met een verschrikte blik en getuitte lippen. Vooral Loesje had de look al snel onder de knie en daarom hebben Vincenzo en ik toen een 'Diva Loesje' pagina gemaakt en opgehangen. Die zag MayDay meteen hangen toen ze binnen kwam - faux-pas!

    Daarna heeft ze zéker 2 uur lang een stagiair bijgepraat over showbiz. Er kwam zóveel nieuwe informatie op de arme jongen af, dat ik soms weleens bang was dat er bloed uit zijn oren zou komen. Uiteindelijk heeft MayDay hem (voor zijn moeder, uhuh) een foto met handtekening gegeven, ondertekend met 'MayDay, de zwakste schakel'. Ik hou van mensen met zelfspot. Echt.

    Het is lente én ik had weekend. Wat een fijne combinatie! Zaterdag ben ik gaan lunchen met Maurits 'nu snap ik ook waarom ik gefilmd word!' en later zijn we ook nog taart gaan eten in De Balie. We zijn Jan Smit op straat tegengekomen, die heel erg bruin was. Vies bruin, voor een blank iemand. Een soort omgekeerde Michael Jackson. Ik heb Maurits ook nog geleerd dat eieren géén zuivel zijn.

    De volgende dag ben ik gaan lunchen met Eelco maar toen zijn we helaas geen bekende Nederlanders tegengekomen. Toch wel weer zonde. We zijn wel in een heel leuk tentje cheesecake gaan eten en ik had ook een portie 'broodvariatie' besteld. Toen was er nog een hele leuke episode met een serveerster die Tessa heette en die écht heel leuk was, maar het 'you had to be there'-gehalte is zó hoog dat ik er maar beter niet in detail over kan vertellen.

    Die avond ben ik bij Wagamama gaan eten met Sebas. Eén tafel verderop ging de band Zita Swoon zitten. Bekende mensen! Daarna zijn we een ijsje gaan halen bij Australian. Het frambozensorbetijs was zó zuur dat Sebas heel gevat opmerkte ,,Ze maken daar natuurlijk alles met natuurlijke ingrediënten en dan wordt het vaak toch minder lekker."

    Ondertussen waren ze bij mij in de straat bezig om op een straathoek een soort houten blokhut te bouwen. Buurman Ron denkt dat er een bloemist komt, ik hoop zelf dat het een vier jaargetijden oliebollenkraam wordt.

    << 1 ... 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 ... 278 >>