Pages: << 1 ... 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 ... 278 >>


      15:43:01, by S p r k .   , 1561 words  
    Categories: Categorie-loos

    My Patrick Wolf interview

    This was done just hours after I interviewed Tori Amos, in April 2007.

    Photo by Gered Mankowitz

    We speak with singer/songwriter Patrick Wolf (23) right before his performance at the Rotterdam festival for the arts, Motel Mozaque. Earlier that day he cancelled a radio concert because the piano they set up for him wasn?t up to his standards. ,,I?ve been making music for too long to still be playing on a horrible synthesizer.? When he enters he looks defeated, as if he?s not able to deal with it all. We will soon find out this isn?t someone who lives for the audience and applause, but who would much rather lock himself up and just make music. We talk to him about his plans to stop performing live, how he used to get bullied and about his new album.

    Are you conscious of the fact that there are some young guys looking up to you, because of the way you dress and the way you act?

    I?m not sure, to tell the truth. I guess the way I look is just a by-product of? It?s just so natural to me. I?ve been dressing this way for a long time. I?ve always been tall, and have always been making my own clothes, had my own style. If that inspires other people to be proud of their own individuality and complexity, and the way that they want to look or sound in life, then that?s a great thing. But at the end of the day, I?m a musician and the artwork and videos are just a second and tertiary way of communication.

    You don?t come across as someone with a fabricated his image.
    No, it?s not fabricated at all, that?s the thing. It?s the opposite of fabrication. I don?t try to present myself in a way that is compromising or will get me a wide audience or get me respect from different kinds of people. I?m just basically laying myself bare. And whether it creates an applause or disgust is not my problem. That?s really beyond me.

    Photo by Gered Mankowitz

    You said you were bullied a lot in school. Have any of the people you went to school with apologized for what they did?
    I left school when I was fifteen and I?ve been around the world many times. I?ve not been anywhere near that part of my life for a long time. I don?t know anybody from those years at all. When I was sixteen I immediately got over that whole period. I wrote a few songs that helped me get over it, I met some people that made me feel like I was human again, that I was worth something. I certainly didn?t need to be suffering anymore. I do sometimes talk about it in order to maybe help other people. I remember when I was going through certain things, it was always nice to know that other people had been there and overcome it, and gone on to be a confident and beautiful person again. The thing that I promote is to just immediately get over that whole period. Don?t let anybody win. Just live your life full of positive things. I tend not to really speak about it anymore in interviews because I was over that whole situation seven or eight years ago.

    And the people who did it probably don?t even realize the damage they may have done.
    I think I realized very early on that I?m never gonna live my life in reaction to any negative things that happen to me. I don?t believe in an eye for an eye, a tooth for a tooth. If somebody hits you, you smile and walk on and you enjoy the rest of your life. Don?t suffer too much. So I think a lot of my work is quite celebratory.

    Your new album does sound happier than your previous work. Your first album Lycanthropy is really sort of schizophrenic, I guess, and your second album Wind in The Wires is more classical and sophisticated. How would you describe The Magic Position?
    It?s my idea of pop music. Pop music has a universal theme, usually based on love. And the production of pop is normally very luxurious and sonically very crisp and bright. I decided I wanted to produce a record where there was no dirtiness, just very pure frequencies. Where all the harmonies were extremely luxurious and uncorrupted.

    This is the first album you?ve done for a major record label. Did that take away any of your artistic freedom?
    Not really, no. I guess most of the energy was spent making sure that nothing was taken away. It?s the same as the other two, in terms of my creative process, being extremely solitary and away from too many opinions.

    Photo by Gered Mankowitz

    You?ve been remixing for Annie, Bjrk and Mika. How did that came about?
    I don?t know. I?m doing Amy Winehouse and Siobhn Donaghy at the moment. The people that approach me tend to be solo artists that want a make-over. It?s exciting and I enjoy doing remixes. It?s kind of an extremely fun side-project that you get paid for. It?s not something I?ve persued, but people just come up to me and they give me a song. And I just go off and do it at midnight, in bed, with a laptop, you know. It?s not like a career choice. Just a bit of fun.

    Is there anyone you?d like to work with?
    There are some people like Joni Mitchell, Bjrk and Kate Bush, and they?re a kind of untouchable kind of art. I feel like it would be a very odd thing to even think about working with them. It felt very human and very natural though, to work with Marianne Faithful on the song Magpie this album. It was a strange process. I guess things are meant to happen for a reason, and you don?t think twice, you just let them happen.

    What is your opinion on downloading music?
    You know? Nobody makes money from their records. I don?t know any successful, famous musicians that actually make a penny from their recordings. It just means that artists have to end up doing things like putting their songs on adverts and stuff, for cars and things that they don?t really want to end up doing. Just so they can pay for their next album.

    Do you prefer creating music in the studio or do you prefer performing live?
    Definitely studio work. Going into a studio with a piano and disconnecting and turning my phone off for two days and just writing. For me, that?s a very supernatural and magical process and it has nothing to do with my social life or my love life or anything.

    Photo by Gered Mankowitz

    You?ve once said you disliked performing live because it was hard to bring up the same emotion as when you were creating the songs.
    Is that still an obstacle for you?

    Not so much anymore. I guess now it?s a very automatic, almost auto-pilot kind of thing. I normally save all my energy for a half an hour before a show, then go on and do the music, get posessed and then an hour later, leave the stage and go to bed. And then wake up the next day and do another show. That?s the way I can cope with it.

    Cope with it? Shouldn?t you enjoy it?
    Enjoyment is such a complicated issue? I don?t know how much I enjoy it and how much I have to do it as an artist; how much is duty and how much is vocation.

    You do realize that?s pretty unique. Most artists are completely obsessed with performing live, they really live for the audience?
    I don?t know? My vocation is to be a composer. I feel like I?ve had my share of being famous or a public person, especially in England. And I?m going to be selling off my publishing [the right to receiving royalty payments on material you?ve created ? ed.] very soon and buying a house by the sea.

    You?re going to sell your publishing?
    Yeah, and take my piano down there, that I bought last year, and just write for a long long time. And maybe give up the road for a long time. I?m 23 and I?ve been performing for ten or eleven years now. I?ve done three albums that I?m very proud of, and I?ve got many more to come. I just need time to disconnect again and go back? This winter I?ll do my last show for a long time. It?s a very healthy decision, I think. I?m looking forward to it. I haven?t taken a holiday since my first EP, which was when I was seventeen. I haven?t taken a week off, ever. When you live like that, you can either turn into Mariah Carey, or you go back to your roots.

    Photo by Gered Mankowitz


      12:38:52, by S p r k .   , 1222 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de hysterische week

    Ik heb al sinds 1985 niets meer gepost hier... Maar het was echt hysterisch druk. Eerst met voorbereidingen voor Mister Gay Netherlands, toen ben ik een weekendje weg geweest naar Berlijn (met werk), daarna deadline van het blad.

    De afgelopen 7 dagen waren waarschijnlijk de meest stressvolle maar beste dagen van mijn leven. Ten eerste had ik deadline van Gay&Night, het meinummer moest weer af. Dankzij feestdagen enzo was er minder tijd dan normaal gesproken, waardoor er behoorlijk wat extra stress was.

    Dinsdag had ik een interview met Edsilia Rombley i.v.m. haar deelname aan het Eurovisie Songfestival. Ik had er niet zo'n trek in - ze maakt gewoon niet echt het soort muziek waar ik naar luister - maar ze was z tof! Door m'n Mika interview heb ik geleerd dat het goed is om zo dicht mogelijk bij iemand te gaan zitten, dat zorgt voor een soort intimiteit. En het was een heel leuk gesprek waarbij Edsilia maar bleef praten. Ook toen ik de volgende dag mijn uitgewerkte interview nog even telefonisch met haar heb doorgenomen bleef ze maar praten. Erg leuk :)

    Woensdag was er een fotoshoot met de kandidaten van Mister Gay Netherlands, in Weesp. De fotografe was heel mooi, de stylist was heel leuk, de kandidaten waren in het algemeen heel nerveus. Ik was nog nooit bij een echte fotoshoot geweest dus het was wel leuk om mee te maken. Als je flitst met je eigen digitale camera, dan gaan meteen ALLE flisten in de hele studio af.

    Donderdag en Vrijdag zijn we verder bezig geweest met het blad. Voor het eerst sinds ik de Gay&Night maak ben ik niet compleet in de stress geschoten toen we de pagina-indeling van het blad deden. Dat was op zich wel prettig. Op Vrijdagavond ben ik met Stefan nog even naar Rotterdam gereden om een stukje live optreden van Zita Swoon op Motel Mozaque mee te krijgen. Na 3 kwartier hadden we het wel weer gezien, het is een leuke band die je zker 1 keer live gezien moet hebben, maar het is prima om het verder bij die ene keer te houden. Vooral op de terugweg hebben we enorm om gereden, wat bleek toen we langs een bordje 'welkom in Utrecht' reden.

    De volgende dag was nog wel de belangrijkste. Tori Amos was in Nederland. Eerst werd ik (samen met Eelco) opgehaald door Stefan om naar een radio optreden in Utrecht te rijden. In caf Florin was het heel warm, en Spijkers met Koppen was (afgezien van Tori's 5 nummers) niet erg boeiend, maar gelukkig waren er tosti's.

    Daarna was het tijd voor de Tori Amos luistersessie, waarbij prijswinnaars van o.a. GAY.NL het nieuwe album voor het eerst konden horen. Tori heeft in het begin ook nog even een kort praatje gehouden. Ondertussen was ik alweer aan het stressen; er was allemaal gezeik met het spoor tussen Amsterdam en Utrecht, en ik had wel om 17:00 uur een interview met Tori in Amsterdam. Gelukkig kwam halverwege de luistersessie mijn contactpersoon van Sony naar me toe, die aanbod om me een lift naar Amsterdam te geven. We moesten immers naar dezelfde locatie. Altijd interessant om uitgebreid met iemand de praten die helemaal in die platenmaatschappij-wereld zit.

    Het interview met Tori was echt geweldig. Meestal krijg je 30 minuten voor een interview, maar ik heb ongeveer 45 minuten met haar gesproken. Het meisje van Sony kwam steeds binnen maar Tori stuurde haar steeds weg. Ik begon met de mededeling dat ik toch wel een beetje nerveus was omdat ik een grote fan ben, maar ze zei dat het allemaal goed ging komen.

    We hebben voor Gay&Night een keer haar horoscoop laten trekken, dus die heb ik voorgelezen, vond ze erg leuk. Toen ze vroeg of ik horoscopen deed, vertelde ik dat mijn moeder vroeger wel met tarotkaarten werkte. ,,Oh, nog steeds?" vroeg ze. Ik vertelde dat mijn moeder 3 jaar geleden was overleden en ik schoot meteen helemaal vol. Frappant, want ik kan juist al heel lang over mijn moeder praten zonder helemaal emotioneel te worden. Tori's nummer 1000 Oceans heb ik heel veel geluisterd toen bleek dat ze niet meer beter zou worden, misschien dat dat er iets mee te maken had.

    Tori's ogen werden ook vochtig en ze vertelde over haar broer Michael, die twee jaar geleden is overleden. We hebben het over het verwerkingsproces gehad, waarbij ik niet zoveel aan het woord was omdat ik gewoon niet meer zoveel meer kon uitbrengen. Apart.

    Verder hebben we het gehad over het uitbrengen van oud live-materiaal. Uiteindelijk vond ze dat ik daar wel goede ideen over had, en heeft ze het e-mail adres van de assistent van haar echtgenoot (haar gitarist, engineer, geluidsman, archivist, alles) gegeven. En ze heeft mijn e-mail adres in lief roze vriendenboekje geschreven. En ze heeft mijn Y Kant Tori Read CD-hoesje gesigneerd (met mijn naam erbij) en daardoor in n klap gezorgd dat deze zeldzame CD, die soms voor wel 700 euro wordt verkocht, niets meer waard is. Maar desalniettemin erg tof.

    Toen we eindelijk klaar waren zei Tori tegen het meisje van Sony ,,He's a good one!" en dat ze het een goed interview vond. Tegen mij zei ze dat we elkaar zeker nog zouden spreken. Op weg naar huis was ik nogal overwhelmed - het gesprek en de gebeurtenis hadden duidelijk nogal wat indruk op me gemaakt.

    Daarna ging ik naar Rotterdam, weer naar Motel Mozaque. Daar heb ik eerst Patrick Wolf geinterviewd. Moeilijke borderline-achtige jongen die erg uitgeput overkwam en op het punt staat om een grote zakelijke fout te maken, waar ik hem serieus nog geprobeerd heb vanaf te brengen. Hij werd wel heel enthousiast toen ik over Nico begon en toen ik hem op mijn iPod een stukje van de nog niet vertoonde nieuwe videoclip van Bjrk liet zien. Daarna heb ik gesproken met mijn contactpersoon van Universal, wat erg leuk was. De avond werd afgesloten met een concert van Patrick en toen ging ik met Evert en Coty met de trein naar huis. De trein van 2 uur. Die er bijna 2 uur over deed om in Amsterdam te komen. Dus ik lag pas na 4 uur in bed en kon niet meteen slapen omdat het zo'n overweldigende dag was geweest.

    De volgende dag (Zondag) was ik om 11:00 uur weer netjes op kantoor om tot 19:00 uur aan het blad te werken. Daarna zijn vormgever Daan en ik nog even naar het Vondelpark gefietst. Mijn achterband was nogal zacht en Daan zat achterop, dus gingen we op zoek naar een fietspomp. Toen we concludeerden dat een voorbijgaande fietster helaas k geen pomp had, draaide ze zich ineens om en wees ze ,,Die daar! Die heeft er een!" Goede mensen bestaan heus nog wel.

    Daarna kwam ik k nog de worstelaar uit Jemen tegen, die heel duidelijk wilde dat ik hem snel weer belde. Ook best wel fijn.

    Maar goed, een hele drukke week dus, gelukkig heb ik vanaf woensdag 4 dagen vrij. Natuurlijk is er dan geen mooi weer ingeplanned, maar het komt allemaal vast wel goed. Even Tori's studio mailen of ze een part-time baantje voor me hebben. Zal wel niks worden uiteindelijk, maar hoe tof zou het zijn om eens per maand een weekje naar Cornwall te gaan om Tori's beste live optredens te selecteren en de overige 3 weken het blad te maken?


      23:04:38, by S p r k .   , 271 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de hoerige DigiD

    Nou, dat hele DigiD is ruk.

    Normaal gesproken als je ergens iets online registreert krijg je een e-mail bevestiging van wat je hebt opgegeven. Misschien niet van het wachtwoord, maar zker wel van de gebruikersnaam. Weet k veel wat ik vorige week als gebruikersnaam heb ingevuld. En nu kan ik mijn belastingen voor 2006 niet doen. Nou, dan maar niet.

    Als schrale troost heb ik tijdens het zoeken van mijn jaaropgave niet n maar tw nog helemaal ingepakte Libelles gevonden! Ik ga zometeen lekker in bed lezen welke fijne columns, beauty tips en ingezonden brieven ik heb gemist.

    Fuck de belastingdienst.

    Nee, ik ben nog helemaal niet klaar. Waar slt het berhaupt op dat je ineens zo'n fucking DigiD moet aanvragen? Ik heb vorig jaar net dat andere belachelijke ding aangevraagd wat je toen ineens weer moest hebben om je belastingaangifte te kunnen doen. Krijgen we nu ieder jaar iets anders? En waarom moet je het zelf aanvragen? 'Ze' weten toch wie ik ben, wat mijn sofinummer is, waar mijn huis woont en wat ik per jaar verdien? Maak een fucking DigiD aan en stuur hem toe. Niet deze belachelijke bullshit onzin.

    En ja, er zijn vast miljoenen mensen die het allemaal allng gedaan hebben, zonder problemen, en die gewoon hun fucking gebruikersnaam op een fucking papiertje hebben opgeschreven. Maar ik niet.

    Update: Nou, ik heb een kwartier lang non-stop lle mogelijke combinaties uitgeprobeerd. Ik kreeg niet n keer een melding van ,,Ja, hallo, nu blokkeren we uw activeringscode hoor, we vertrouwen het zaakje niet meer." en uiteindelijk heb ik ontdekt welke gebruikersnaam ik ook alweer heb ingevuld. Geez.


      11:11:55, by S p r k .   , 306 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de ongeloofwaardige film

    Ik heb vannacht gedroomd dat ik in de trein zat met Nelly Furtado voor een interview. Maar het was een hele lange reis, dus toen waren mijn vragen op en hebben we het over van alles gehad. Heel raar, want z erg into Nelly ben ik niet.

    Ineens was Nelly weg en kwam ik bij mijn vader thuis. We hebben samen de schuur opgeruimd. Nouja, we hebben vooral allemaal zooi weggegooid en ik kan me goed herinneren dat ik niet kon wachten om de schuur eens flink te stofzuigen. Raar.

    Gisterenavond zat ik rond 6 uur nog op kantoor om kandidaten van Mister Gay Netherlands te laten weten dat ze bij de laatste 10 zitten. Ik was best wel nerveus maar Loesje herinnerde me eraan dat ik een heel sociaal mal spontaan mens ben en toen ging het allemaal wel. Er waren hele gemengde reacties, van jongens die zeiden ,,Oh, wel leuk." tot jongens die zeiden dat ze helemaal warm werden en even niet wist wat ze overkwam.

    Daarna ben ik spontaan gaan eten in een Surinaams 'restaurant' met mensen van Studio 80, wat heel gezellig was. Toen hebben we de onverstandige keuze gemaakt om naar de film The Return te gaan. Wat een belachelijk ongeloofwaardige film was dat. Disney's Pocahontas, inclusief zingende boome en kattenkwaad uithalende wasbeer, was geloofwaardiger dan The Return. Toy Story II was geloofwaardiger dan The Return. De trailer voor Titanic 2 (zie onder) was geloofwaardiger dan The Return.

    Gelukkig hebben we er allemaal niet voor hoeven betalen i.v.m. onze Path Unlimited passen, behalve arme Robin, die EUR 6,25 neer heeft geteld. Maar als ik erover nadenk; ik ga tegenwoordig amper nog bij de film en Path Unlimited kost EUR 17,50 per maand. Dus technisch gezien heb ik EUR 17,50 betaald voor deze schijtfilm. Nou, dan ga ik binnenkort ook maar naar Norbit.



      15:27:57, by S p r k .   , 209 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de TV

    In de tijd dat ik thuis lag te creperen en mezelf verdiepte in de wondere wereld van zetpillen, hebben ze op kantoor een TV gekocht. En die wordt nu tijdens de lunch aangezet. Niet op MTV ofzo, maar op fucking Discovery Channel. Terwijl ik ook een fijne 80s playlist aan heb staan op mijn iPod + speakers.

    Dat is fout op 2 punten; ten eerste, Discovery Channel tijdens de lunch - WTF? Wie wil tijdens het eten van een boterham met ossenworst een documentaire zien over visjes die in je plasbuis springen als je wildplast in de amazone?

    Ten tweede, dit doet me z denken aan vroeger. Dan had ik (of mijn moeder) muziek aan staan in de woonkamer en dan kwam mijn vader binnen en zette hij de TV aan. Muziek en TV tegelijkertijd werken niet, dus dan was het een kwestie van survival of the fittest. Het was maar net wie van ons beide het langste kon leven in de madness van verschillende geluidsbronnen tegelijkertijd. Mijn vader werd toen volgens mij al wat slechthorender, want hij hield het altijd het langste vol.

    It just ain't right.

    In ander nieuws: ik heb daarnet het ller- llerbeste nieuws (op interview gebied) ooit gekregen. Tori Amos, baby. Tori Amos! M'n handen bibberen ervan.

    << 1 ... 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 ... 278 >>